Blog

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်
ရေးသားသူ – နတ်သား

အပိုင်း (၃)

စိုးဝင်းတို့သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးအတွင်းတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားပြောသည်ဆိုတာထက် သူပြောတာကို ကျန်သူများက ထိုင်နားထောင်သည်ဟု ပြောရင် ပိုမှန်မည်။ ထိုင်နေသူတွေကတော့ တခြားသူများမဟုတ်။ သူနှင့် ခင်နေသည့် ရပ်ကွက်ကလူတွေ ဖြစ်သည်။ အကြော်ဖိုနှင့် နီးသည့် နေရာတွင် သူတို့ထိုင်နေကြပြီး.. ဝိုင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ကျန်သူလူနှစ်ယောက်ကတော့ ကိုမားဆိုးနှင့် ကိုဗတို့ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် သူတို့ဆိုင်ကို အမြဲလာပြီး ထိုင်နေကြသူများထဲမှ ကိုမိုးကြိုး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒီနှစ်ယောက်နှင့် အတော်ခင်နေသဖြင့် အခုလို နေ့လယ်ဘက် လူရှင်းချိန်တွင် သူ့အကြောင်းကို ရင်ဖွင့်ချင်းဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ.. ငါ့ညီ…“

ကိုမားဆိုး၏ အသံက ထွက်လာသည်။ သေချာပါပြီ.. ဒါမျိုးလေသံ စလိုက်ရင်ဖြင့်… သူက ဥပမာဥပမေးတွေနဲ့ လာတော့မှာ…။ စိုးဝင်းတွေးတာမှ မဆုံးသေး။ ကိုမားဆိုး၏ တော်ကီက အရင်ရောက်လာသည်။

“မင်း.. ဆန္ဒန်ဆင်မင်း ဇာတ်ကို သိတယ်မှတ်လား..“

စိုးဝင်းသည် လာပြန်ပြီ တစ်ယောက်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီဇာတ်လမ်းကိုပဲ လူတွေကအခုတလော လာလာပြောချင်နေကြမှန်းမသိ..။ ကိုမားဆိုးသည် သူ စကားစပြီးတွင်တော့.. ကျန်သူများက သူ့ကို စကားထောက်မလားဆိုကာ အသာအကဲခတ်သည်။ ခက်သည်က.. သူ့အကြောင်းကို သိနေကြရာ.. ဘယ်သူမှ အရေးမလုပ်ချေ။

ကိုမိုးကြိုးက အကြော်ကို ဆက်ကြော်နေကာ.. ကိုဗကတော့ လမ်းမကို ငေးလျက်ရှိသည်။ ကိုမားဆိုးသည် နည်းနည်းတော့ ညစ်သွားသည်။ ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ကာ သောက်မလို့လုပ်နေရာမှ ချက်ချင်းပြန်ချပြီး စကားဆက်သည်..။ ရေနွေးသောက်လိုက်ရင် သူ့စကားက ပြတ်သွားမည်လေ..။

“ဒီလိုကွ.. တို့ဘုရားလောင်းဟာ ဆန္ဒန်ဆင်မင်း ဘဝမှာတုန်းက မိန်းမနှစ်ယောက်ထားမှုကြောင့် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်ဖူးတယ်ကွ….။ မိန်းမဆိုတာမျိုးက မုန့်သာ ဝေစားချင် စားမယ်.. အချစ်ဆိုတာကို ဝေစားကြတာ မဟုတ်ဘူး…“

“ဒါဖြင့်ရင်… မင်းဘကြီး ဦးသာအောင်ကိုတော့ ဘာတွေ ဝေစားကြတာလဲကွ….။ ကြည့်ရတာ…. အီကြာကွေးထင်တယ်… တစ်ခုစီ ဖြုတ်စားနေကြတာ နေမှာပေါ့“

“ဟား..ဟား…ဟား…“

တချိန်လုံးငြိမ်ကာ ထိုင်နေသည့် ကိုဗက အပြောတွင်တော့ ကျန်သူများက တဟားဟားပင် ရယ်ကြသည်။ ပြောလည်းပြောချင်စရာပင်..။ ကိုမားဆိုးဘကြီးသည် မိန်းမနှစ်ယောက် ယူထားသည် ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းတို့၏ရယ်သံက တော်တော်ကျယ်သွားလို့ ခုံတွေကို လိုက်သုတ်နေသော ဖိုးခွားတောင် လှည့်ကြည့်သည်။ စိုးဝင်းက ရယ်နေရာမှ အသာလက်ကာ ပြလိုက်၍ ဖိုးခွားသည် သူလုပ်စရာရှိတာကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။

“ဟေ့ကောင့်.. .. ကိုဗ… ဒီဟာက သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေလို့ ယူထားတာ…။ အခု စိုးဝင်းက.. တစ်ယောက်နဲ့မှ အဆင်မပြေသေးတာ…“

ကိုမားဆိုးသည် အာပေါင်အာရင်းနှင့် ပြောမည့် သူ့အကြံအစဉ် ပျက်သွား၍ ကမန်းကတန်းပင် လိုရင်းရောက်အောင် စကားကို ဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ စောစောတုန်းက ငှဲ့ပြီး မသောက်ဖြစ်သေးသည် ရေနွေးကို ရှုးခနဲနေအောင် သောက်လိုက်သည်။

“နေဦးဗျ.. ကျွန်တော် မေးဦးမယ်..။ သူတို့ ညီအစ်မက ရည်းစားတော့ မရှိသေးဘူး မှတ်လား…“

စိုးဝင်းသည် သူသိလိုသည့် အချက်ကို အရေးတကြီး အရင်မေးလိုက်သည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူရင်ဖွင်သည့် စကားဝိုင်းက ဟိုရောက်ဒီရောက်နှင့် ဖြစ်နေမှာပင်။ ဒါကိုတော့ အကြာ်ဆရာ ကိုမိုးကြိုက ဖြေသည်။ သူက သတင်းထောက်ရာထူး ရထားသူလေ..။

“ငါသိရသလောက်တော့ မရှိသေးဘူးကွ…. သွယ်သွယ်က သေချာတယ်ကွာ….။ နွယ်နွယ်ကတော့.. မဟာတန်းအတွက် ကျောင်းသွားလိုက်.. ကွန်ပျူတာသင်တန်းမှာ ဆရာမလုပ်လိုက်နဲ့ဆိုတော့ သိပ်မပြောတတ်ဘူး…။ ဒါပေမယ့်.. ညနေဘက် ညနေဘက် လာစောင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်.. ဆိုကတည်းကိုက.. ရည်စားမရှိလို့ဆိုတာ သေချာပါတယ်..။ ရည်းစား ရှိပြီးသား… မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကိုတော့ အချိန်ဖြုန်းပြီး.. တော်တန်ယုံလူက လာစောင့်မယ်မထင်ပါဘူး…“

ကျွန်တော်ကတော့ တကယ်ချစ်တာမှန်ရင် ရည်စားရှိလည်း လာစောင့်နေမှာပဲ… အဆိုပါ စကားကိုတော့ စိုးဝင်းသည် အသံထွက်ကာ ပြောချင်းမဟုတ်..။ ကိုမိုးကြိုး၏ စကားအဆုံးတွင် အလိုလိုရင်ထဲက ပြောမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ နွယ်နွယ်အေးကိုများ အတည်ကြိုက်သွားပြီလား.. ဒါမှမဟုတ်.. သွယ်သွယ်နှင့် အဆင်မပြေတာနှင့်တင် အစ်မဖြစ်သူဘက် လှည့်သွားတာလား..။ စိုးဝင်း ခင်မျာ စကားမဆက်နိုင်ဘဲ ငိုက်ကျသွားသည်။

“ဟကောင်ရ… ရည်းစား မရှိနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အချက်က ငိုင်သွားရမယ့် အဖြစ်လားကွ.. မင်းဟာကလည်း တစ်မျိုး..“

ငြိမ်နေသော ကိုဗက ဝင်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းကိုလည်း တံတောင်နှင့် တွက်လိုက်သည်။

“ဪ.. အင်း.. အင်း…“

“မဟုတ်ပါဘူး.. ကိုဗရယ်… ကျွန်တော်က ဘယ်လို စရမလဲ စဉ်းစားနေတာ..။ ဘာမှလည်း စဉ်းစားလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်..။ လမ်းထွက်ရင် လိုက်စကားပြောဖို့ ဆိုတာကလည်း…. ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ စောင့်နေတဲ့သူတွေ အပုံကြီး..။ ဆေးဆိုင်သွားပြီး ဆေးဝယ်ဖို့ကြတော့လည်း… ဘာဆေးတောင် ဝယ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး…. ။ သွယ်သွယ်ကလည်း ခဏခဏလာလို့ အမြင်ကပ်နေပြီ… ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပါဘူးဗျာ…“

ဟူးခနဲ နေအောင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည့် သူ့ကို ကိုမားဆိုးက ပုခုံးကို အသာဖက်သည်။

“ဒီမှာ.. ငါ့ညီ.. လောကမှာ ဖူးစာပါလျှင်… ကြုံရမှာပါကွာ. .. မင်းစိတ်မပျက်နဲ့….“

ကိုမားဆိုး၏ ဒီစကားကိုတော့ ကျန်သူများက ဝင်မနှောင့်ယှက်။ ရှားရှားပါးပါး ထောက်ခံသည့် အနေနှင့် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်နေကြသည်…။ ကိုမားဆိုး၏ စကားကပင် မှန်သည်ဟု ပြောရမလား မသိ။ နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းနှင့် ဖိုးခွားသည် ဆိုင်တွင် ရေခဲပြတ်သွားသဖြင့် နှစ်ရပ်ကွက်ကျော်က ရေခဲစက်က သွားယူပြီး ပြန်အလာတွင်ဖြစ်သည်။ အလျင်လိုနေသဖြင့် လမ်းမရောက်ရင် ဖြတ်လမ်းကနေ ကားကို မောင်းထွက်လိုက်ရာ…

“ကိုစိုးကြီး.. ဟိုမှာ မနွယ်နွယ်အေး…“

ဖိုးခွား အလန့်တကြား ပြလိုက်ရာသို့ စိုးဝင်း ကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ ကားမီးရောင်ဖြင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသည့် လူတစ်စုကိုတွေ့ရသည်။ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက မကောင်း။ ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ထားသည့် ဂျလေဘီပုံစံပေါက်နေသည့် လူသုံးယောက်သည် နွယ်နွယ်အေးကို ဆွဲခေါ်နေကြသည်။ သူမ၏ဆံပင်ရှည်တွေကို ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ဆုပ်ဆွဲကာ ဖမ်းချုပ်ထားကြသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်လည်း ဆံလွန်းကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ စိုးဝင်း စိတ်တွေ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် သွေးတွေဆူပွက်လာသည်။

“ဖိုးခွား… ကားနောက်ခန်းက သံဒုတ် ယူခဲ့…“

စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ကားကို ချက်ချင်းပင် လမ်းဘေးထိုးရပ်လိုက်သည်။ ကားအောက်ခြေတွင်ချထားသည့် ကားဘီးဖြုတ်ရာတွင်သုံးသည့် စပန်နာကို ဆွဲကာ ဆင်းပြေးသည်။

“ဟေ့ကောင်တွေ…. လွှတ်လိုက်…“

“ကယ်ပါဦးရှင့်…. ကျွန်မကို…..“

စိုးဝင်းကားက လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်အသွားတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးကို ဆွဲခေါ်နေသူတွေသည် ကားကိုလှမ်းကြည့်နေသည်။ ကားပေါ်က သံခေါက်ကိုင်ကာ ဆင်းလာသည့် စိုးဝင်းကိုတွေ့သည်နှင့်..

“ကျားကြီး… ဝင်ရှုပ်တဲ့ကောင်ကို ရှင်းပစ်လိုက် ကွာ…“

နွယ်နွယ်အေးကို ဓါးထောက်ကာ ဆွဲနေသည့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသည့် လူက ဆလွန်းကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်နေသည့်လူကို လှမ်းပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကားမီးရောင်က သူတို့ဘက်ကို ထိုးထားသဖြင့် နွယ်နွယ်အေးသည် ဘယ်သူမှန်းတော့ မသိ။ စိုးရိမ်စိတ်နှင့်..

“သတိထား… သူ့မှာ ဓါးနဲ့..”

“ကောင်မ တိတ်တိတ်နေစမ်း.. ငါနင့်ကို ထိုးထည့်လိုက်လို့ .. အူပွင့်သွားမယ်.. လာစမ်း..”

ကျားကြီးဆိုသည့်လူနှင့် စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်အေးတို့နှင့် မလှမ်းမကန်းတွင် ရင်ဆိုင်တွေ့သည်။ ဖျောက်ခနဲမြည်ပြီး ကျားကြီးလက်တွင် မောင်းချဓါးတစ်ချောင်း ရောက်လာသည်။ စိုးဝင်းသည် ဓါးကိုမြင်သည်တွင်တော့ အရမ်းရှေ့ဆက်မတိုး။ အသာကိုယ်ရှိန်သတ်သည်။ လူငယ်ပီပီ ရန်ပွဲတွေ ကြုံဖူးနေသဖြင့် သွေးတော့မကြုံ။ နွယ်နွယ်အေးကို ရအောင်ကယ်မယ်လို့လည်း ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

“သေပေတော့…“

“အား…“

သေပေတော့ဟု ပြောသူက ကျားကြီးဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်း ခံလိုက်ရသူက သူပြန်ဖြစ်သွားသည်။ စိုးဝင်းသည် ကျားကြီးက သူ့ကို မောင်းချဓါးနှင့် ပင့်အထိုးတွင်တော့ ကိုယ်ကိုယိမ်းကာ ရှောင်သည်။ ကျားကြီးလက်က ကျွံဝင်သွားသည်နှင့် သူက လက်ထဲက သံခေါက်နှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကျားကြီးခင်မျာ အသံနက်ကြီးနှင့် အော်ပြီး လက်ကြီးအောက်ကျသည်။ စိုးဝင်းလက်က နှေးမနေချေ။ သံခေါက်နှင့် ကျားကြီးမျက်ခွက်ကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

“အား…“

“ဟာ.. ဒီကောင်…“

“ဟေ့ကောင်တွေ.. မင်းတို့ နွယ်နွယ်အေးကို လွှတ်လိုက်…..မလွှတ်ရင် မင်းတို့ ဒီကောင့်လမ်းစဉ် လိုက်သွားရမယ်…“

နွယ်နွယ်အေးသည် သွေးအေးအေးနှင့် ပြောလိုက်သည့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ဘယ်သူမှန်းသိသွားသည်။ ဟိုဘက်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ကောင်လေးပဲ..။

“မောင်ကြီး.. ထားလိုက်တော့.. လစ်ကြမယ်….။ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး.. နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်“

စိုးဝင်း၏ ကြိမ်းမောင်းသံတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးကို ချုပ်ထားသည့် နောက်ထပ်တစ်ယောက်က တိုးတိုးကပ်ကပ်ကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် မောင်ကြီး ဆိုသူကိုပြောသည်။ ကြည့်ရတာ သူတို့သည် သွားရင်းလာရင်းနှင့် နွယ်နွယ်အေးကို တွေ့ကာ အကြံအဖန်ထုခြင်း ဖြစ်မည်။ ဒီလိုမျိုး စိုးဝင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား လက်စွမ်းပြလိုက်သည်တွင်တော့ နည်းနည်းတွန့်သွားပုံရသည်။ ဒါ့အပြင် ဖိုးခွားကလည်း သံဒုတ်ဆွဲကာ ပြေးလာနေသည်လေ..။

“ဟေ့ကောင်ရော့.. မင်းကောင်မ…။ ငါ့လူကို လွှတ်လိုက်…“

နွယ်နွယ်အေးသည့် မောင်ကြီးဆိုသည့်အကောင်က ဓါးထောက်ထားရာမှ ရုပ်လိုက်သည်နှင့် စိုးဝင်းတို့ရှိရာပြေးသည်။

“လာ.. အစ်မ… ဒီမှာနေ…“

စိုးဝင်းနောက်ကို ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည့် ဖိုးခွားက လှမ်းခေါ်ထားလိုက်သဖြင့် သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူမသည် ကြောက်နေရှာ၍ ထင်သည်။ ကိုယ်ကလေးပင် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ စိုးဝင်းကိုလည်း အားကိုးတကြီး ကြည့်သည်။ မောင်ကြီးဆိုသည့် ဘဲသည် မျက်နှာကိုအုပ်ကာ အော်နေသည့် ကျားကြီးဆိုသည့် အကောင်ကို ဆွဲကာထူသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စိုးဝင်းတို့ကို မကြည်သလို ကြည့်နေသည်။ ဒီကောင့်လက်ထဲတွင်တော့ ဘာမှမရှိချေ။ တံခါးပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည့် နောက်ခန်းထဲသို့ ကျားကြီးကိုထည့်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကားကို မောင်းကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ကားနံပါတ်တော့ စိုးဝင်းသည် မှတ်ထားလိုက်သည်။

“တောက်.. ဒီကောင်တွေကွာ…. ကိုစိုးကြီးကလည်း အပိုင်ဖြိုပစ်လိုက်ရမှာ…။ ခွေးမသားတွေ… တောက်…“

“နေစမ်းပါဦး ဖိုးခွားရယ်.. ဒီမှာ မနွယ်နွယ် အကြောက်လွန်နေတဲ့ဟာကို…။ ဒီကောင်တွေ .. အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ဦး…“

စိုးဝင်းသည် သူ့ထက် ဒေါသပိုထွက်နေသည့် ဖိုးခွားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်သည်။ တကယ်တမ်းဆို သူသည် ဘာကိုယ်ခံပညာမှ မတတ်။ နွယ်နွယ်အေးအတွက် စိုးရိမ်စိတ်နှင့်သာ ဝင်ချဲခြင်းဖြစ်သည်။ တော်သေးသည်။ ကျားကြီးဆိုသည့် အကောင်ကို သူတွယ်လိုက်နိုင်လို့။ ဒီပြင့်ဆို သူ့အခြေအနေလည်း မတွေးရဲသလို၊ နွယ်နွယ်အေး အခြေအနေလည်း မတွေးရဲချေ။

“မနွယ်. .တော်တော်ကြောက်သွားလား…“

စိုးဝင်းသည် ဆံပင်တွေ ဖိုးရိုးဖားယားဖြစ်ကာ မျက်နှာတွင် ချွေးပြန်နေသည့် နွယ်နွယ်အေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ စိုးဝင်း၏ အမေးတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် အသံတုန်တုန်လေးနှင့် ဖြေသည်။

“ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ..ဟို.. ကို..ဟို..“

“ကျွန်တော့်နာမည် စိုးဝင်းပါ..။ မနွယ်တို့ ဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကပါ…“

“အင်း..ဟုတ်တယ်… စိုးဝင်းနော်… ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ… မောင်လေးရယ်…။ မောင်လေးတို့. . မလာရင်တော့.. မနွယ်ဘဝတော့ သွားပြီ..“

“ဒါတွေ.. နောက်မှပြောတော့ ..မနွယ်…။ ပြန်ကြရအောင်…။ မနွယ် …ဒီကိစ္စကို… ရဲစခန်းမှာ အမှုဖွင့်ရအောင်..“

“အိမ်အရင်ပြန်ကြရအောင်လား.. မောင်လေးရယ်…။ မမလည်း ဘယ်သူတွေဆိုတာ မသိဘူး။ ဖေဖေ့ကို ပြောပြပြီးမှ…“

“လာသွားစို့…. မနွယ်….“

စိုးဝင်းကပင် ဦးဆောင်ကာ ရပ်ထားသည့် ကားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဘာကြောင့် မနွယ်က ဒီကိုလာရတာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်နေသည်။ ဒီနေရာသည် အင်မတန်မှ လူပြတ်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ အခုလည်းကြည့် စိုးဝင်းတို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာတောင် တခြား လူသွားလူလာ မရှိ။ လမ်းမီးကလည်း မရှိသည့် လမ်းကြားဖြစ်သည်။

“နေပါဦး.. မနွယ်….။ မနွယ်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကိုလာရတာလဲ….“

ကားထဲ ဝင်ထိုင်မိသည်နှင့် စိုးဝင်းက မေးသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် အခုမှပဲ တော်တော်လေး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။ အစောပိုင်းကတော့ ကြောက်လိုက်တာ ပြောမနေပါနှင့်တော့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း တော်တော်အပြစ်တင်မိသည်။

“မနွယ်က… သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် နေမကောင်းလို့ သတင်းသွားမေးတာပါ…။ စကားကောင်းနေတာနဲ့ မိုးချုပ်သွားတာ…။ အပြန်မှာ သူငယ်ချင်းမောင်လေးက လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့တော့ ပြောတယ်..။ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲမပြန်ချင်တာနဲ့.. ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ပြန်လာလိုက်တယ်…။ ဒီလမ်းလေးက ဖြတ်လမ်းဆိုတော့ လမ်းမကို မြန်မြန်ရောက်ချင်တာနဲ့ ဒီကနေ သွားလိုက်တာ..။ ဒီလိုမျိုးဖြစ်မယ်မှန်းလဲ မထင်ဘူးလေး…။ ဘုရား..ဘုရား…. မောင်လေးတို့ မရောက်လာရင်တော့ မနွယ်ဘဝတော့ မလွယ်ဘူး…“

နွယ်နွယ်အေးသည် ပြောရင်းနဲ့ စောစောက အဖြစ်ကို ပြန်တွေးမိကာ ကျောချမ်းသွားသည်။ သူမ၏ဘဝသည် စိုးဝင်းကယ်ပေလို့သာ။ ဒီပြင့်ဆို မတွေးရဲ..။

“တော်သေးတာပေါ့ မနွယ်ရယ်..။ ကျွန်တော်တို့လည်း ဆိုင်အတွက် လိုနေတာတွေကို သွားဝယ်ရင်း လမ်းမမြန်မြန်ရောက်အောင် ဒီက ဖြတ်မောင်းလာလို့…။ ဒီ့ပြင်ဆို မလွယ်ဘူး မနွယ်..။ ဒီကောင်တွေက ကြည့်ရတာ ဒီနားမှာ အကြံအဖန်လုပ်နေတဲ့ ကောင်တွေထင်တယ်…။ ရဲစခန်းကို အခုဝင်တိုင်လိုက်ရမှာ…“

စိုးဝင်း၏ မကျေမချမ်း အပြောတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် တွေဝေသွားသည်။ သို့သော် အိမ်ပြန်ချိန်က နောက်ကျနေ၍ အမေနှင့် အဖေက စိုးရိမ်နေမှာကို တွေးမိသည်။

“အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြပါစို့ မောင်လေးရယ်..။ ပြီးမှ ဖေဖေတို့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး.. ပြောကြတာပေါ့…။ ရှေ့နားဆို ရောက်တော့မှာပဲဟာ…“

နွယ်နွယ်အေး၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ စိုးဝင်သည် ကားကိုသာ ဖိမောင်းလိုက်သည်။ အားကိုးတကြီးဖြင့် ပြောနေသည့် နွယ်နွယ်အေး၏ စကားကို မပယ်ရှားချင်။ အခုလို နီးနီးကပ်ကပ်နေရာမှ သူမဘယ်လောက်လှသည်ဆိုတာကို သူ ပိုသတိထားမိသည်။ အင်းလေ.. ဒီလိုမျိုးကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်း ဒီလောက် လူပြတ်တဲ့လမ်းမှာ လျှောက်လာမှတော့ အခုလိုဖြစ်တာ သိပ်တော့မဆန်းဟု တွေးမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလိုမျိုး မနွယ်နှင့် နီးစပ်ရအောင် ဖန်တီးပေးသည့် ကံကြမ္မာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်သည်။ ဟို ဆေးသမားတွေကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရမလိုပင်…။

နွယ်နွယ်အေးတို့ အိမ်အရောက်တွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ကားကို သူမတို့ အိမ်ရှေ့မှာပင် ရပ်လိုက်သည်။ ကားနောက်ခန်းက ပါလာသည့် ဖိုးခွားသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက်သို့ ကူးသွားသည်။ စိုးဝင်းကားထဲကနေ မျက်နှာလေးပျက်ကာ ဆင်းလားသော သမီးဖြစ်သူကို မြင်သည်နှင့် ဒေါ်မာမာအေးသည် ဆိုင်ထဲကနေ မပြေးရုံတမယ် ထွက်လာသည်။

“မေမေ.. အိမ်ထဲကြမှ ပြောမယ်..။ မောင်လေး.. အိမ်ထဲလိုက်ခဲ့ဦး…“

နွယ်နွယ်အေးသည် အနားရောက်လာသည့် အမေဖြစ်သူကို အရင်လှမ်းပြောသည်။ တဆက်တည်းပင်နောက်နားမှာ ရပ်နေသူ စိုးဝင်းကိုပါ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ သူမအမေ ဒေါ်မာမာအေး၏ လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ သွက်သွက်လျှောက်သွားသည်။ ဆိုင်ပေါက်ဝက အဖြတ်တွင်တော့ ဆေးရောင်းနေသည့် ညီမငယ် သွယ်သွယ်က လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည်။

“သွယ်သွယ်.. ညီမလေး… ဆိုင်ပိတ်လိုက်တော့..။ မမ အရေးကြီးတာ ပြောမလို့…“

“ဟုတ်…. ဟုတ်… မမ..“

သွယ်သွယ်သည် မျက်နှာလေး ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ရင်တွေ ဒိန်းခနဲခုန်သည်။ ဈေးဝယ်သူကို ထည့်ပေးသည့် ပါရာစီတမောတွေပင် အိတ်ကလေးထဲမရောက်။ ဇွန်းလေးထဲမှလွတ်ကာ ဘန်းထဲတွင် ပြုတ်ကျသည်။ ကပျာကယာ ပြန်ကောက်ကာ ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။ စိုးဝင်းသည် သူ့ဘက်ကို အကြည့်လှည့်လာသည့် သွယ်သွယ်ကို သွားလေးဖြီးကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ပြုံးပြပြီးမှ ငါ့မှာ ဒါ့အပြင် တခြားမလုပ်တတ်ဘူးလားလို့ တွေးလိုက်မိသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဇော်ရဲ ပြောလည်းပြောချင်စရာ။ တစ်ခုတော့ရှိသည်..။ ဒီတခါ သူပြုံးအပြတွင်တော့ သွယ်သွယ်သည် ခါတိုင်းလို မဲ့မသွားချေ။ သူ့ကို စူးစမ်းသလို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည်။ စိုးဝင်းလည်း ပုခုံးလေးတွန့်ကာ သူ့ရှေ့ကဝင်သွားသည့် နွယ်နွယ်ကိုသာ လက်ညှိုးလေး ထိုးပြလိုက်သည်။

အိမ်ထဲအရောက်တွင်တော့ ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည့် ဦးဘအေးကို တွေ့သည်။ ဦးဘအေးသည် မျက်စိမျက်နှာပျက်လာသော သမီးဖြစ်သူနှင့် နောက်ကပါလာသူ စိုးဝင်းကို ကြည့်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ရပ်သည်။

“ဘာဖြစ်လာတာလဲ.. သမီး…။ သူက…“

“ဒါ.. ဟိုဘက်ဆိုင်က မောင်စိုးဝင်းပါ.. ဖေဖေ…။ ဖေဖေ သိမှာပါ…. သမီးကို ဒီနေ့ သူ ကယ်လာတာ…“

“ဘယ်လို.. ဘယ်လို…. သမီး…“

ထို့နောက်တွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် ဖခင်နှင့် အမေဖြစ်သူကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြသည်။ တချို့နေရာများတွင် စိုးဝင်းက ဝင်ထောက်ပေးသည်။ နွယ်နွယ်အေး စကားမပြီးခင်ပင် သွယ်သွယ်လည်း ရောက်လာသည်။ သူ့အစ်မ ရှင်းပြသည်ကို မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် နားထောင်နေသည်။ သူမခင်မျာ အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားတွင် ရင်တွေတောင် တုန်သည်။ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ရင်း အမေဖြစ်သူ၏ လက်ကိုတောင် ကိုင်ထားရသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ရဲကိုတိုင်မှ ရမယ်…“

နွယ်နွယ်အေး၏ ရှင်းပြမှု အဆုံးတွင်တော့ ဦးဘအေးက ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ဟန်နှင့် ပြော၏။

“ဒီက.. မောင်စိုးဝင်းလည်း လိုက်ခဲ့ပေးပါကွယ်…။ နောက်ပြီးတော့ ဦး ဒီနေရာကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြောင်း ပြောပါရစေ..“

စိုးဝင်းသည် လူတွေ၏ အကြည့်က သူ့ကို ရောက်လာသဖြင့် ရှက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိရင် လုပ်နေကြ သူ့အကျင့်တိုင်း သွားကလေးကိုသာ ဖြီးပြမိသည်။ အံမယ်… သူဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာကို နွယ်နွယ်က ဘာမှမပြော။ သူ့ကိုသာ ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးလေးများကတောင် အရောင်လဲ့နေသလိုပင်..။

သွယ်သွယ်သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ စိုးဝင်းကို ကြည့်သည် အကြည့်ကို သွားမြင်လိုက်ကာ စိတ်ထဲ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သည်။ နွယ်နွယ်ကများ စိုးဝင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားတာလား။ သူ့အရှက်ကို ကယ်လာသူဆိုတော့ ဟိုကောင်က ကယ်တင်ရှင်ကြီးပေါ့။ အို.. ငါက ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ထဲမှာ ဒါတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ..။ သူတို့ဘာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ်။ ဟင်း.. စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ…။

“သမီး.. ဖေဖေ ပြောတာ ကြားလား..“

“ဟင်.. ဖေဖေ.. ဘာပြောတာလဲ…“

“အော်.. ဒီသမီးငယ်ကလည်း ခက်တော့တာပဲ… ဘာတွေတွေးနေလဲ မသိဘူး…“

သွယ်သွယ်ခင်မျာ သူ့အစ်မအကြောင်းတွေးနေ၍ အဖေဖြစ်သူ ပြောလိုက်တာကို မကြားလိုက်။

“အဖေတို့ ရဲစခန်းသွားမလို့..။ အဲဒါ သမီး တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး စောင့်နေလိုက်…“

“ဟုတ်. .. ဟုတ်.. .. ဖေဖေ..“

သွယ်သွယ်သည် ကမန်းကတန်းပင် ဟုတ်လိုက်ရသည်။ သူမကို မှာအပြီးတွင်တော့ ဦးဘအေးသည်အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားသည်။ ဒေါ်မာမာအေးကလည်း လင်တော်မောင်နှင့် အတူလိုက်သည်။ စိုးဝင်းနှင့် နွယ်နွယ်ကတော့ အိမ်ပေါက်ဝတွင် စောင့်နေကြသည်။

သွယ်သွယ်သည် ကုလားထိုင်မှ မထချင်ထချင်နှင့် ထကာ အိမ်ပေါက်ဝက သံပန်းတံခါးဆီ လျှောက်လာသည်။ သူမစိတ်တွေသည် ထူးဆန်းစွာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အပြင်က လူတွေကို လှမ်းကြည့်နေမိ၏။ စိုးဝင်းတို့ အိမ်အပေါက်ဝ အရောက်တွင်ပင် ဖိုးခွားက ပြောလိုက်လို့လား မသိ။ ဦးအောင်မိုးနှင့် ဒေါ်မိုးသူတို့ ဒီဘက်ကို ကူးလာနေချိန်ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် အဖေနှင့် အမေကို တွေ့သည်နှင့် ကားထဲကို မဝင်ဖြစ်။ အသာပင် ကားဘေးနားက ရပ်စောင့်သည်။

“ရဲစခန်းသွားမလို့လား.. ကိုဘအေး…“

“ဟုတ်တယ်… ကိုအောင်မိုး စခန်းမှာ တိုင်ချက်တော့ ဖွင့်ရမှာပဲ…။ တော်ကြာနေ သမီးမဟုတ်ဘဲ တခြားအမျိုးကောင်းသမီးတွေ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်..“

လူကြီးနှစ်ယောက်သည် အပြန်အလှန် ကားနားတွင် စကားပြောကြသည်။ ဖိုးခွားက ပြောပြထားလို့ထင်သည်။ ဦးအောင်မိုးသည် အကြောင်းစုံကို သိနေသည်။

“ကောင်းတယ်… အဲဒီ အကြံကောင်းတယ်.. ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်…။ အဲဒီအပိုင်းက စခန်းမှုးက ကျွန်တော့်အသိဗျ….“

စိုးဝင်းသည် အစပထမတော့ သူ့အဖေကို မလိုက်ဖို့ ပြောရန် စဉ်းစားသေးသည်။ သူနှင့် အဖေကတစောင်းစေးနှင့် မျက်ချေးလေ။ ကြည့်ရတာ ဒါကြောင့်မို့ ထင်သည်။ အဖေသည် အမေကို စစ်ကူခေါ်လာခြင်း ဖြစ်မည်။

“ဒါဖြင့်.. ဆိုင် ဘယ်သူစောင့်မှာလဲ…အဖေ..“

“အိုကွာ… ကိုမိုးကြိုး စောင့်လိမ့်မယ်…။ ဖိုးခွားလည်း ပြောခဲ့တယ်…။ ဒီကိစ္စက အရေးကြီးတာကိုး..“

စိုးဝင်းသည် အဖေက ဒီလိုအပြောတွင်တော့ ဘာမှ မပြောတော့ချေ။ ကားဆီသို့ပင် လျှောက်သွားသည်။ နေပါဦး.. သူနှင့် ခေါင်းခန်းက ဘယ်သူက စီးမှာလဲ..။ စိုးဝင်းအတွေးကိုတော့ ဘေးနားတွင်ပါလာသည့် နွယ်နွယ်က အဖြေပေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ.. သမီး… မောင်လေးနဲ့ ခေါင်းခန်းက စီးလိုက်မယ်….“

“ဪ.. အေး… အေး..။ ဖေဖေတို့ နောက်ကနေပဲ စကားပြောပြီး လိုက်ခဲ့မယ်.. ရတယ်…“

အံမယ်.. ဒီလိုကြတော့လည်း အဟုတ်သားဟု စိုးဝင်း တွေးမိသည်။ ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည့် နွယ်နွယ်အေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ နွယ်နွယ်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြသည်ကို တွေ့သည်။ အကြာကြီးတော့ မဟုတ်။ သူမသည် ကားထဲတွင် နေရာကျအောင် ဆံပင်တွေကိုသိမ်းကာ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။ လှပသည့် ဆံပင်လေးတွေသည် သူမ၏ ဖြောင့်စင်းနေသည့် ပေါင်တံလေးပေါ်တွင် အစီအရီ ကျသွားသည်။ အစောပိုင်းတုန်းကတော့ သွေးပူနေသည့် အရှိန်နှင့် စိုးဝင်းသည် ဒါတွေကို သတိမထားမိ။ အခုလို ကားခေါင်းခန်းမှာ နှစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖြစ်လာတော့ သူသည် ရင်တွေတောင် ခုန်လာသည်။ သဇင်နှင့် စတွေ့ခါစကလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လာသည်။ ကားသော့ကို တပ်လိုက်သော်လည်း စက်မနိုးဖြစ်သေး။ သူလုပ်သမျှကို တစောင်းကလေး အနေအထားနှင့် ကြည့်နေသည့် နွယ်နွယ်ကို့သာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ပြန်ငေးနေမိသည်။ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်လှသည့် အလှပိုင်ရှင် ရယ်…။

“ကဲ.. ကိုယ်တော်.. မောင်းတော့လေ… လူကြီးတွေတောင် တက်ပြီးသွားပြီ..“

“ဪ.. အ .. ဟီး…“

စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်အေးက မျက်ထောင့်လေးကပ်ကာ ပြောလိုက်တော့မှ သူငေးနေတာကို သတိထားမိသည်။ အကြည့်ကိုလွှဲကာ ကားကို မောင်းထွက်လိုက်သည်။ ကားရှေ့ကို အကြည့်တွင်တော့ သံပန်းတံခါးနောက်တွင် ရှိနေသည့် သွယ်သွယ်ကို ဖြတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်ထင်လို့လားတော့ မသိ။ ကောင်မလေးသည် သူ့ကို တွေတွေလေး ငေးကြည့်နေသည်လေ…..။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. အဲ့ဒီနေ့ညက အဖြစ်အပျက်သည် စိုးဝင်းဘဝအတွက်တော့ ကြီးမားသည့် အပြောင်းအလဲပင်။ သူက နွယ်နွယ်အေးကို ကယ်တင်လိုက်နိုင်သည့် အဖြစ်သည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကြီးမားသည့် မျက်နှာဖုံးသတင်း ဖြစ်သွားသည်။ ဒါတွင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်သေး။ နွယ်နွယ်အေးက သူ့အပေါ် ဆက်ဆံရေးတွေ ပြောင်းလာသည်။ ကြည့်ရတာတော့ သူမသည် စိုးဝင်းက သူမအရှက်ကို ကယ်လိုက်သည်ဟု တွေးကာ အထင်ကြီးစိတ်ဝင်သွားသလား မသိ။ လမ်းတွေ့ရင် သူမကပင် မေးထူးခေါ်ပြော ဖြစ်လာသည်။ နောက်ပြီးတော့ မနက်ဘက် အီကြာကွေး လာဝယ်တဲ့သူလည်း ပြောင်းသွားသည်။ အစောပိုင်းကတော့ ဒေါ်မာမာအေးက လာဝယ်နေကြ ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ နွယ်နွယ်အေးက လာဝယ်သည်။

“ဟင်.. အန်တီ နေမကောင်းလို့လား.. မနွယ်…“

“ကောင်းပါတယ်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ.. မောင်စိုး..“

နွယ်နွယ်အေးသည် သူမကို အံသြသလို ကြည့်နေသည့် စိုးဝင်းကို မျက်မှောင်လေးကုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ အီကြာကွေးလာဝယ်တာကို သူက ဘာကြောင်နေလဲ မသိ။ တော်တော်လေး ခင်လာ၍ စိုးဝင်းသည် တခါတခါ အူကြောင်ကြား အကွက်တွေ ရှိမှန်း သူမက သိနေလေပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း ညီမလေးနှင့် မတည့်သေးချင်း ဖြစ်မည်။

“ဪ.. ခါတိုင်းဆို ..အန်တီ အမြဲလာဝယ်နေကြ မှတ်လို့ပါ…။ မနွယ်မှ လာမဝယ်ဖူးတာ….“

စိုးဝင်းက အဖြေတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေး သဘောပေါက်သွားသည်။

“ဪ… နေကောင်းပါတယ်.. မေမေက..။ ခါတိုင်း မနွယ်က လာမဝယ်ဖြစ်တာက… အဲဒီအချိန်မှာ သင်တန်းသွားဖို့ ပြင်နေတာ မှတ်လို့လေ..။ အခုတော့ အဲ့ဒီလို လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ…“

အပြုံးလေးနှင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောနေသည့် နွယ်နွယ်အေး၏ စကားတွင် စိုးဝင်း အံ့သြသွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ….“

“မောင်စိုးကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ….။ မနွယ်က KMD ကို ပြောင်းလိုက်ပြီလေ…။ မေမေကလည်း မနွယ်တစ်ယောက်ထဲ သွားနေတာကို စိတ်မချလို့လေ။ ဒီက ကျောင်းခွဲပဲလေ..“

“ဟာ… ကောင်းတာပေါ့… မနွယ် မပင်ပန်းတော့ဘူးပေါ့….“

စိုးဝင်းသည် အားရဝမ်းသာစွာပင် ပြောသည်။ ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် နွယ်နွယ်အေးနှင့် တွေ့ရဖို့ အချိန်တွေ ပိုများလာနိုင်သည်။

“ဟုတ်တယ်.. မောင်စိုး…။ နောက်ပြီးတော့ မနွယ်.. ဘွဲ့လွန်အတွက် ပြင်ဆင်နေတာတွေအတွက်… ပိုအချိန်ရမယ်လေ.. အဲဒါကြောင့်…“

“ဝမ်းသာလိုက်တာ မနွယ်ရယ်…. ကျွန်တော်… ကျွန်တော်…“

စိုးဝင်းသည် လွှတ်ခနဲ ပြောမိမလို ဖြစ်ပြီးမှ လျှာကို မနည်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသည်။ မအုပ်လို့ မဖြစ်။ တော်ကြာနေ ကိုယ့်ဆိုင်ကို မုန့်လာဝယ်သည့် customer ကို ရည်းစားစကားပြောမိသည် ဆိုရင်ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်သွားဦးမည်။ အခုတောင် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ဟိုကောင် ဖိုးခွားနှင့် ကိုမိုးကြိုးတို့က ငြိမ်ကာ နားထောင်နေသည်လေ..။

“သွားဦးမယ်နော်… အားရင် အိမ်လာလည်ဦး“

“ဟုတ်.. မနွယ်… လာခဲ့မယ်…“

ဆင်မယဉ်သာ ခြေလှမ်းလေးနှင့် သာသာလေး လှည့်ထွက်သွားသည့် နွယ်နွယ်အေးကို ကြည့်ကာ စိုးဝင်းရင်တွေ တလှပ်လှပ်ဖြစ်သည်။ သေချာပါပြီ သူ နွယ်နွယ်အေးကို ချစ်မိနေသည် ဆိုတာ။ ချိတ်ဆိုတာ မီးနှင့်ထိရင် အရည်ပျော်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အခုတော့ သူ့နှလုံးသားသည် နွယ်နွယ်အေးနှင့် ထိကာ အရည်ပျော်ကြသွားလေပြီ။ တစ်ခုတော့ ကွာသည်။ သူသည် ပူလောင်မှုကို မခံရဘဲ ရင်ထဲ အေးမြနေသည်။

“ကိုစိုးကြီး.. အရှင်လတ်လတ် ပျံလွန်တော်မူသွားပြီလား…“

“ခွီး… ဟီး….ဟီး…“

စိုးဝင်း၏ နုရွသော ခံစားချက်တွေကို ဖိုးခွား၏စကားက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်တွေသည် လေထဲတွင် အရောက်တွင် ရုတ်တရက် စက်သေသွားသော လေယာဉ်ငယ်လို မြေပြင်ကို ထိုးကြသည်။

“မင်းကွာ.. သာသနာဖျက်..။ ဒီမှာ ဖီလင်လာနေတာကို…“

စိုးဝင်းသည် မျက်နှာပိုးမသေဘဲ ရပ်နေသည့် ဖိုးခွားကို လှမ်းငေါက်လိုက်သည်။ ကိုမိုးကြိုးကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း သူကလည်း မထူး။ ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည်။ ကိုမိုးကြိုးသည့် ပါးစပ်ထဲ ဝါးထားသည့် ကွမ်းကို ပျစ်ကနဲနေအောင် ထွေးသည်။

“နေဦး.. ဟေ့ကောင်.. ငါတို့ကို မဲမနေနဲ့ဦး…။ မင်း .. ပိုက်ဆံကော ယူလိုက်လား..“

ဟင်….။ စိုးဝင်းသည် ကိုမိုးကြိုး၏ အမေးတွင်မှ သတိရသည်။ ဟိုက်.. သောက်ခွေး။ သူက ငမ်းကြောထပြီး ပိုက်ဆံမယူမိ။ ဟိုကလည်း ပေးမသွား။ စိုးဝင်းသည် ဒီတစ်ခါတော့ သွားလည်းဖြီးကာ ပြန်ပြုံးပြရသည့် အဖြစ်ကို ရောက်သွားသည်။

“ငါ့လာပြီး ပြုံးပြမနေနဲ့.. ပြုံးပြရမှာ.. မင်းအဖေကြီး…။ နေဦး…ငါက .. အကောင်းပြောမလို့….။ ကြည့်ရတာ.. နွယ်နွယ်အေးက မင်းကို စိတ်ဝင်စားနေသလိုပဲ…“

စိုးဝင်းသည် ကိုမိုးကြိုး၏ တွေးတွေးဆဆ အပြောတွင်တော့ သူဘာမှ မပြောတော့။ အကြော်ဖိုနားက ခွာကာ ကောင်တာဘက်သို့် ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်တွင်တော့ သူရိယနေမင်း ထွက်ပြူလာလို့ ထင်သည်။ ဆိုင်ထဲကို နေရောင်ခြည်လေးတွေက ထိုးကာကျလာသည်။ ရောင်ခြည်တန်းလေးတွေသည် သူ့ကိုယ်ကို ဖောက်မသွားသော်လည်း စိုးဝင်း၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးနေသည်သာ…။

—————————————–

“ပြောစရာ ရှိတယ်ဆို မောင်စိုး… ဘာပြောမလို့လဲ….“

စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်အေး၏ အမေးတွင်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ထီးလေးကွယ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အတွဲကို ငေးနေရာမှ အသိဝင်သွားသည်။ ဟုတ်သားပဲ… ။ ငါကလည်း ဘေးနားမှာ မနွယ်ကို ငုတ်တုတ်ထားပြီးတော့..။ စိုးဝင်းနှင့် နွယ်နွယ်သည် လူသူရှင်းသည့် ပန်းခြံလေးတစ်ခုကို ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျပြောရရင်ဖြင့် အရိပ်ကောင်းသည့် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ချထားသည့် ခုံတန်းရှည်လေးပေါ်တွင် အတူထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ စိုးဝင်း ကံကောင်းသည်ဟု ပြောရမလို။ သူသည် နွယ်နွယ်အေးကို ဖွင့်ပြောတော့မည်ဆိုကာ ချောင်းနေတာ တော်တော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင်မသင့်၍ မပြောဖြစ်သေး..။ အခုတော့ ညနေက သူအိမ်က အထွက်.. လမ်းထိပ်တွင် ကားဂိတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည့် နွယ်နွယ်အေးကို တွေ့မိသည်။

“မနွယ်.. ဘယ်သွားမလို့လဲ. .တစ်ယောက်ထဲလား….“

“အော်… မောင်စိုးပါလား.. ဟုတ်တယ်…. မနွယ်တစ်ယောက်တည်း…။ ညီမလေးက နေမကောင်းလို့ အိမ်မှာနေခဲ့တာ..။ မယ်လမု ဘုရားဘက်သွားမလို့..။ မေမေက ယြာတာချေဆိုလို့…“

“ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ… မနွယ်.. လက်ခံရင်ပေါ့..။ ဒီအချိန် ကားကြပ်မှာ…“

“ဟယ်.. အားနာစရာကြီး.. တကယ်လား… “

“တကယ်ပေါ့.. လာပါ.. မနွယ်…“

စိုးဝင်းသည် ပြောလည်းပြော.. ကားတံခါးကိုလည်း နေရာရွှေ့ကာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ မနွယ် လိုက်လာလျှင်တော့ သူစိတ်ဝင်စားနေတာကို ဖွင့်ပြောလိုက်မည်ဟုလည်း ကြံထားသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် ခဏတော့ တွေပြီး စဉ်းစားသည်။ ပြီးတော့မှ ကားကလေးကို ပတ်ကာ လျှောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းသည် အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးလို ထီမပေါက်ဖူးသော်လည်း ထီပေါက်သလောက်ကို ဝမ်းသာသွားသည်။ ဘုရားလိုက်ပို့.. မနွယ် ယြာတာချေတာပြီးအောင် ထိုင်စောင့်ပြီးနောက် အနီးရှိ ပန်းခြံလေးတွင် ခဏဝင်ထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျနော်… ကျ….နော်….“

စိုးဝင်းသည် ဒီလို နွယ်နွယ်အေးက အတိအလင်းကြီး အမေးတွင်တော့ ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်းမသိ။ လမ်းတွင်ရော… ဘုရားပေါ်တွင်ရော အချိန်နှစ်နာရီ နီးပါးမျှ စီထားသည့် စကားလုံးတွေသည် အခုတော့ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့ကုန်သည်။ ရှေ့က စကားလုံးကို နောက်က စကားလုံးက ဝင်ဆောင့်ကာ အကုန်လုံး အလဲလဲအပြိုပြို ဖြစ်ကုန်သည်။

“ဘာလဲ.. မောင်စိုးက…. မနွယ်ကို ရည်းစား စကားပြောမလို့လား…. အ ..ဟိ..ဟင်း…“

မျက်နာကြီး နီမြန်းနေပြီး သူ့ကို မျက်လုံးကြီး ပြူးပြီးကြည့်နေသည် စိုးဝင်းအဖြစ်ကို ကြည့်ကာ နွယ်နွယ်အေးသည် ကိုယ်ကလေး လှုပ်ခါကာပင် ရယ်သည်။ သွယ်လျပြော့ပြောင်းသော ဆံပင်ရှည်လေးသည် သူမ၏ ကိုယ်ကလေး အခါတွင်တော့ အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွား၏။

“မရယ်ပါနဲ့.. မနွယ်ရယ်….။ မနွယ်အတွက်တော့ .. မထူးဆန်းပေမယ့်…. ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရဲစွန့်ပြီး ပြောရမယ့် စကားတွေပါ…။ ခင်မင်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူတာတို့…. ဘာတို့ ကျနော် မဖြစ်ချင်လို့ပါ…“

စိုးဝင်းသည် အလိုလို ခေါင်းငိုက်စိုက်ကြသည်။ နွယ်နွယ်အေး၏ ရယ်သံလေးတွေက သူ့ရင်ကို တူးဆွသွားသလို ဖြစ်စေသည်။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုဖြစ်တည်လာမှန်း မသိသော ဝမ်းနည်သလိုလို ခံစားမှုတစ်ခုသည် သူ့ရင်တွင် ကိန်းအောင်းလာသည်။ ဪ… မနွယ်အတွက်တော့.. ဒီအဖြစ်မျိုးတွေက ရိုးနေမည်သာပင်…။

“အယ်… မောင်စိုးကလည်း.. .မနွယ်က… ဘာပြောသေးလို့လဲ..။ တကယ်တဲ.. မျက်နှာကြီးကို မှုန်သွားလိုက်တာ…။ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့သူက ရည်းစားစကားပြောမယ့်.. ယောကျ်ားလေးကို .. ဟယ်… ကျွန်မကတော့ ဝမ်းသာလိုက်တာရှင်..၊ ရှင်ရည်းစား… စကားပြောတာကိုလို့.. ပြောရမှာလား…။ ကျွန်မကတော့ ever welcome ပါပဲ လုပ်ရမှာလား… ကဲ…“

စိတ်ကောက်သလို နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ပြောသည့် နွယ်နွယ်အေး စကားတွင်တော့ စိုးဝင်း စိတ်တွေလင်းခနဲ ဖြစ်သည်။ ဒါဆို.. မနွယ်က.. ငါရည်းစားစကားပြောမှာကို .. ကြိုသိနေတာပဲ..။ ဒီလိုမျိုးသိရက်နဲ့ လိုက်လာတယ်ဆိုတော့..။ ဟား…. စိုးဝင်း၏ အတွေးအခေါ်သည် အခုမှပဲ လမ်းမှန်ပေါ်ပြန်ရောက်တော့သည်။ သူသည် နွယ်နွယ်အေးနှင့် တွေ့ရင် ရင်ခုန်နေတာနှင့်တင် စိတ်နှင့်ကိုယ်နှင့်က မကပ်။

“ဒါဆို… ပြောမယ်ဗျာ.. မနွယ်ကို ချစ်တယ်…“

“ဟယ်…“

နွယ်နွယ်အေးသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် စိမ်းစိမ်းကြီးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည့် စိုးဝင်း၏ စကားတွင်တော့ အငိုက်မိသွားသည်။ ဒီတစ်ခါ ရင်ခုန်ရသူက သူမအလှည့် ဖြစ်သွားသည်။ မောသလိုပန်းသလိုဖြင့် ရင်တွေတလှပ်လှပ်ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်ကို မကြည့်ရဲတော့။

ဒီနေရာတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ယောကျ်ားလေးပီသကြောင်း ပြသည်။ သကောင့်သားသည် နှုတ်ကသာ ဘာပြောရမှန်း တွန့်ချင်တွန့်မည်။ လက်ကတော့ မနှေးချေ။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသည့် နွယ်နွယ်အေး ရှိရာသို့ အသာတိုးသည်။ ကိုယ်ချင်းက အတော်နီးသွားသည်။ ဘာခေါင်းလျှော်ရည်အနံ့မှန်း မသိသော်လည်း သင်းပျံ့သည့် မွှေးရနံ့က သူမ၏ ဆံနွယ်လေးတွေဆီက ပြန့်လွင့်လာသည်။

“မနွယ်.. ပြောဦးလေ…“

စိုးဝင်းသည် နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံလေးပေါ်ရှိ နွယ်နွယ်အေး၏ သွယ်လျဖြောင့်စင်းသော လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းလက်နှင့်အထိတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် ကိုယ်ကလေး ဆတ်ခနဲတုန်သည်။ အောက်ကိုငုံ့နေသည့် မျက်နှာလေးသည် အသာမော့တက်လာသည်။ မျက်ဝန်းလေးတွေသည် အရည်ကြည်လဲ့ကာနေသည်။ ချစ်မျက်ဝန်းတွေပင်…

“ဒီမှာ စမ်းကြည့်ပါလား.. .မနွယ်… ကျနော် ရင်တွေခုန်နေတာ…“

စိုးဝင်းသည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော နွယ်နွယ်အေး၏ လက်ကို မလွှတ်။ သူ့ဆီသို့ ဆွဲယူကာ ဘယ်ဘက်ရင်အုပ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော သူ့နှလုံးခုန်သံသည် ကြားခံ အင်္ကျီလေးကို ဖောက်ကာ နွယ်နွယ်အေး၏ လက်ဖျားလေးဆီသို့ ကူးစက်သွားသည်။ သူမ၏ကိုယ်သည် အလိုလိုပင် ပူနွေးလာသည်။ စိုးဝင်းနှင့် နွယ်နွယ်အေးသည် လူချင်းအတော်နီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ စိုက်ကြည့်နေကြသည့် မျက်နှာနှစ်ခုသည် ခြောက်လက်မလောက်ပင် မရှိချေတော။ စိုးဝင်း မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမျက်နှာကို အလိုလို ရွှေ့မိသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် စိုးဝင်း၏မျက်နှာက သူမနှင့် တစစနီးလာသည်ကို သိသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။သူမသည် မျက်နှာကို မဖယ်မိချေ။

“အွန့်… ပြွှတ်..“

စိုးဝင်း၏ နှုတ်ခမ်းသည် ပန်းသွေးရောင်ဖြော့ဖြော့လေး ပြေးနေသော နွယ်နွယ်အေး၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံမိသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းသာမက ကောင်မလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးကိုလည်း ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသင်းလိုက်သည်။

“အို… မောင်စိုး..လူတွေနဲ့… အွတ်…“

“မမြင်ပါဘူး.. မနွယ်ရယ်… ခဏလေးပါ..“

စိုးဝင်းသည် လက်ထဲရောက်လာတော့မှ အလွတ်မပေးတော့။ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးက နှစ်ခါပြန်မရဟုတွက်ကာ နွယ်နွယ်အေး အနည်းငယ်ရုန်းလိုက်၍ လွတ်သွားသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြန်ဖမ်းနမ်းသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ မလွတ်ထွက်အောင် သေချာဖိ၍ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ နွယ်နွယ်အေးကပင် ဟန်ဆောင်ရုန်းနေလို့လားမသိ။ စိုးဝင်း၏ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အနမ်းများတွင်တော့ သူမသည် ငြိမ်ကျသွား၏။ အဖိုဆို၍ ယင်ဖိုတောင် မသန်းသော သူမ၏ တကိုယ်လုံး ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်ကုန်သည်။ စိုးဝင်းဆိုသည့် အကောင်က ယင်ဖိုမဟုတ်. . ယောကျ်ားဖိုလေ..။ အခုလည်းကြည့်လေ သူတတ်ကျွမ်းသည့် ပညာတွေကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြတော့သည်။

သူ၏လက်တွေသည် နွယ်နွယ်အေး၏ ကျောပြင်လေးကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ အသာအောက်သို့ လျှောဆင်းသည်။ လက်က ပျော့ပြောင်းသည့် ဆံနွယ်လေးတွေကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။ ခါးကလေးကို ကျော်သွားသည်တွင်တော့ သူများတကာတွေ မျက်စသာပြစ်နေရသည့် နွယ်နွယ်အေး၏ ဖင်ဆုံကြီးကို အသာဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

“အင့်.. အ .. ဟင့်..“

နွယ်နွယ်အေးသည် စိုးဝင်း၏ လက်တွေက သူမ၏ တင်ပါးပေါ် ရောက်အလာတွင်တော့ မနေနိုင်တော့ချေ။ နှုတ်က ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်လာသည်။ မသင့်တော်မှန်း သိနေသော်လည်း သူမမှာ ရုန်းမထွက်မိ။ သူမပါးစပ်ထဲတွင် မျှော့ကြီးတစ်ကောင်လို လျှောက်သွားနေသော စိုးဝင်း၏ လျှာကလည်း သူမ၏ စိတ်တွေကို ထွေပြားနေစေသည်။ ဒီလိုမျိုး နွယ်နွယ်အေး ငြိမ်နေလေလေ စိုးဝင်းကတော့ ရှေ့တက်လေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် မှတ်မှတ်ရရ ဇော်ရဲနှင့် အတူလိုက်သွားသည့် ညက ဘီယာဆိုင်က ကောင်မလေးကို ဖြုတ်ပြီးကတည်းက ဘယ်ဆော်နှင့်မှ မဖိုက်ရသေးချေ။ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာကလည်း တစ်ကြောင်း.. မနွယ်တို့ ညီအစ်မကို ငမ်းနေတာကလည်း တစ်ကြောင်းမို့ သူမိန်းမတွေ၏ အတွေ့နှင့် ဝေးနေတာလည်းပါသည်။ အခုလို နွယ်နွယ်အေးက သူလုပ်သမျှ ငြိမ်ခံနေသည်တွင်တော့ သူစိတ်တွေ လွတ်သွားတော့သည်။

စိုးဝင်း၏ ညာဘက်လက်သည် နွယ်နွယ်အေး၏ ကိုယ်ကလေးကို သိုင်းဖက်ထားရာမှ နှစ်ယောက်ကြားသို့ တိုးဝင်သည်။ အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ခြေထောက်လေးစင်းကာ ထိုင်နေသည့် သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားကို ရောက်သွား၏။

“အိ… အင့်….. မောင်..စိုး… မလုပ်နဲ့..“

နွယ်နွယ်အေးသည် သူမ၏ ပန်းပွင့်လေးကို စိုးဝင်းလက်က လာအအုပ်တွင်တော့ အတင်းပင် ရုန်းကန်ကာ လူချင်းခွာသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ထားရာမှ ကွာသည်။ ပေါင်ကြားထဲရောက်နေသည့် စိုးဝင်း၏ လက်ကိုလည်း အတင်းဆွဲဖယ်ပစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းနေသည့် နွယ်နွယ်အေးကို ကြည့်ကာ အသိပြန်ဝင်သွားသည်။ စိတ်နောက်ကိုယ်ပါ လုပ်မိသည့် သူ့ကိုယ်သူလည်း အပြစ်တင်မိသည်။

“ဆောရီးနော်.. မနွယ်… ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ်… စိတ်နဲနဲ လွတ်သွားတယ်…“

“အယ်…. မောင် စိတ်လွတ်တာကလည်း ကြောက်စရာကြီး….“

“ဟင်.. မနွယ် ဘာပြောတယ်…“

စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်အေးက သူ့ကို မောင်လို့ အပြောတွင် မျက်နှာကြီး ဝင်းသွားသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် ရုတ်တရက်တော့ သူမ ဘာပြောလိုက်မှန်းမသိ။ ခဏနေမှ ပြန်သတိရကာ…

“အယ်… မကောင်းတာ…. မနွယ် ရှက်လိုက်တာ…မျက်နှာကို ဘယ်ထားရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး..“

“အ ..ဟီး.. ရှက်မနေပါနဲ့တော့ မနွယ်ရယ်..။ ဘယ်ထားရမှန်း မသိရင် မောင့်ရင်ခွင်ထဲထား…“

“အယ်… လူဆိုး… သူဒါပဲ တွေးနေတယ်….“

“မထားပါဘူး.. လာ ပြန်ကြစို့….“

နွယ်နွယ်အေးသည် စပ်ဖြီးဖြီးနှင့် လုပ်နေသည့် စိုးဝင်း၏ မျက်နှာကို လက်သီးဆုပ်ကလေးနှင့် မနာအောင်ထုသည်။ အသိပြန်ဝင်သွားပြီမို့ ပြန်ဖို့လည်း နှိုးဆော်လိုက်သည်။ အချိန်က တော်တော်ကြာသွားပြီမို့ အိမ်က စိတ်ပူနေမှာ စိုးသည်။

“အင်း.. ပြန်မယ်လေ… မနွယ်…လာ..“

စိုးဝင်းသည် ထိုင်ခုံလေးပေါ်မှ အရင်ထသည်။ သူသည် အရင်ကနှင့်မတူ.. အလိုလို ပေါ့ပါးနေသည်ဟုတောင် ထင်မိသည်။ အင်္ကျီနှင့်ထမိန်စလေးကို ဆွဲဆန့်ကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လုပ်နေသည့် မနွယ်ကို အသာရပ်စောင့်သည်။ မျက်လုံးကမူ မနွယ်၏ ကိုယ်ကို အနုစိတ်ကြည့်သည်။ တောင့်တင်းဖြောင့်စင်းသော အလှတွေက နွယ်နွယ်အေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစီအရီ ရှိနေသည်လေ..။

“ကဲ.. သွားကြမယ်.. နောက်မှကြည့်တော့.. ခစ်.. ခစ်..“

ကိုယ်ကလေး ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အသွားတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် အသာပင် မတ်တပ်ရပ်သည်။ စိုးဝင်းက လက်ကမ်းပေးလိုက်အတွင်တော့ လက်ချင်းချိတ်ကာ ရပ်ထားသည့် ကားလေးဆီသို့ အတူလျှောက်လာသည်။ ဪ.. ချစ်သူရယ် ဆိုမှတော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် လက်တွဲချင်ကြတာ အဆန်းမဟုတ်လေ…။

…. လက်တွဲထားခဲ့ဖူးတဲ့ ညနေများထဲ ပြန်ဆုံတွေ့ကြစို့ အချစ်ဆုံးလေးရေ….

နွယ်နွယ်အေးသည် တော်တော်နှင့် အိပ်မပျော်သေးချေ။ ဒီနေ့မှ သူမသည် အလိုလို မျက်စိကြောင်နေသည်။ ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲတွင် အလိုလိုဖိုနေသည်။

“သိပ်ဆိုးတဲ့ မောင်စိုး။ လူကို တခါတည်း ဆွဲနမ်းပစ်လိုက်တာပဲ…။ ဒီလိုနေရာမျိုးကြတော့ မအဘူးပေါ့…။ လူဆိုး… အဟင်း…“

“ငါ့နှယ်နော်.. ဘာဖြစ်လို့များ သူ့ကို မတားမိတာလဲ..။ နောက်ပြီး.. မောင်လို့တောင် ခေါ်လိုက်သေးတယ်.. ဟိ..ဟိ“

နွယ်နွယ်အေး၏ အတွေးသည် ညနေက ပန်းခြံလေးထဲက အဖြစ်၌ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေသည်။ တသက်နှင့်တကိုယ် ဘယ်ယောကျ်ားလေးနှင့်မှ ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေဖူးသော သူမအဖို့ စိုးဝင်း၏ အပွေ့အဖက် အနမ်းအရှုံ့တွေကို ဘယ်လိုမှ မေ့မရနိုင်ပါ။ စိုးဝင်းက လမ်းထိပ်တွင် ကားရပ်ပေး၍ သူမတစ်ယောက်တည်း အိမ်အထိ ပြန်လမ်းလျှောက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏အရိပ်က အနောက်ကကပ်ပါလာသလိုပင်..။

နွယ်နွယ်အေးသည် ပက်လက်ကလေးလှဲနေတာ အတော်ကြာလာသဖြင့် ကျောပြင်က ပူလာရာ ကိုယ်ကိုအသာစောင်းလိုက်သည်။ မပီးဝိုးတဝါး အခန်းမီးရောင်ကြောင့် တစ်ဖက်ကုတင်၌ အိပ်နေသူ ညီမငယ်သွယ်သွယ်ကို တွေ့သည်။ အိပ်မောကျနေရှာသည် ထင်သည်။ တုတ်တုတ်တောင် မလှုပ်။ သူ့မှာသာ စိုးဝင်းကြောင့် အခုထက်ထိ မအိပ်ပျော်နိုင်သေးချေ။

စိုးဝင်းအကြောင်း ပြန်စဉ်းစားမိသည်နှင့် နွယ်နွယ်အေးသည် စိတ်တွေတမျိုးဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနေသူ ဖြစ်သည်။ အိပ်ယာမဝင်ခင်တွင်လည်း ရေချိုးပြီးမှ အိပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူမစိတ်ထင်လို့လားမသိ။ ဟိုနားက ယားသလို၊ ဒီနားက ယားသလို ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးကတော့ စိုးဝင်း၏အနမ်းကြမ်းကို ခံခဲ့ရသော နှုတ်ခမ်းလေးများပင်။ သူမမှာ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စိတ်မလုံသဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲမှာ မှန်ကိုကြည့်ရတာ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါပင်။ ဖူးယောင်နေမှ အခက်မှတ်လား။ နှုတ်ခမ်းတွင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်သေး။ သူမ၏ စွင့်ကားသည့် တင်ပါးကြီးတွေကိုလည်း စိုးဝင်းက ပယ်ပယ်နှယ်နှယ် နယ်ခဲ့သေးသည်။ နောက်ပြီး သူ့လက်တွေက သူမ၏ တင်ပါးတွေမှာတင် ရပ်တာမဟုတ်… ရှေ့ရောက်လာပြီး သူမဟာလေးကို လာအုပ်ကိုင်သေးသည်လေ..။

နွယ်နွယ်အေး၏ ရင်သည် အလိုလိုမောလာသည်။ တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် သူမ၏ ရင်ခုန်သံကို သူမပင် ပြန်ကြားနေရသည်။ တကိုယ်လုံး ယားသလိုလို ဖြစ်နေရာကနေ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပေါင်ကြားက ပို၍ယားလာသလို ဖြစ်သည်။ ပေါင်နှစ်လုံးကို အတင်းပင် စိကပ်ထားမိသည်။ စိုးဝင်းအကြောင်း ဆက်မတွေးနဲ့တော့ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောသည်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ဆိုသည်က အခက်သား မဟုတ်လား။ မတွေးနဲ့လို့ ပြောလေလေ.. အဲ့ဒီအကြောင်းက ပို၍စဉ်းစားမိလေ မဟုတ်လား။ အခုလည်း ကြည့်လေ.. နွယ်နွယ်အေးသည် သူမ သတိမထားမိပါဘဲနှင့် စိုးဝင်း၏အကြောင်းတွေက ဆက်ပြီး သူမကို ကြီးစိုးထားသည်။ အနမ်း .. အနမ်းတွေ.. နောက်ပြီးတော့ သူ့လျှာကြီး.. အို.. လက်ကြီးကလည်း.. ဟိုလျှောက်ဆွဲ ဒီလျှောက်ဆွဲနှင့်..။

နွယ်နွယ်အေး၏ လက်တွေက အလိုလို ရွေ့လျားမိ၏။ မနေနိုင်တော့သည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ယားကြည့်ကြည့် ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်သည့် ပေါင်ကြားကို စမ်းကြည့်မိသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် အခုခေတ် ခေတ်စားနေသည့် ညအိတ် ကိုရီးယားဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ကာ အိပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ထဲ အိပ်ကြခြင်းမို့ ညဘက်ဆိုရင် သူတို့တွေသည် အခုအခံတွေ မရှိချေ။ ဒီတော့ ဆန့်လိုက်သော သူမ၏လက်သည် ရတနာရွှေကြုပ်ကို အဝတ်ပေါ်က အုပ်မိသည်။ ဂါဝန်စက ခပ်ပါးပါးမို့ အဝတ်မပါဘဲ ကိုင်မိတာနှင့် သိပ်မခြား။

ဟင်… အရည်တွေ စိုနေပါလား။

နွယ်နွယ်အေးသည် သူမ ဘာလို့ ယားကြည့်ကြည့် ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကို အဖြေရှာတွေ့သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမ၏ ရတနာရွှေကြုပ်ကို ဖုံးထားသည့် ဂါဝန်စသည် အနည်းငယ် စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နေသည်။ မလုံမလဲနှင့် တစ်ဖက်တွင် အိပ်နေသည့် ညီမငယ် သွယ်သွယ်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်သည်။ သူမကသာ စိတ်ထဲဖြစ်နေလို့သာ။ တကယ်ဆို အခန်းမီးရောင်က မှိန်မှိန်အပြင် ခြင်ထောင်ကလည်း ကာနေရာ တစ်ဖက်ကို အသေအချာ မြင်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စ..။ သူမတောင်မှ သွယ်သွယ်အေးကို ဝိုးတဝါး မြင်ရခြင်းသာ။

နွယ်နွယ်အေးသည် ကိုယ်ကို အသာလှည့်သည်။ ခုနက စောင်းထားတာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သွယ်သွယ်ဘက်ကို ကျောပေးလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်နေသည့် ဂါဝန်စကို အသာဆွဲမသည်။ နဂိုကတည်းက ဂါဝန်လေးက ဒူးခေါင်းဖုံယုံလောက်သာရှိသဖြင့် အများကြီး မဆွဲလိုက်ရ။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ၏လက်သည် စောက်ပတ်ပေါ်ကို အသာလှမ်းမိသည်။ အရင်ဆုံးတော့ အမွှေးလေးတွေ။ ပြီးရင်တော့ ခုန်းခုန်းလေးဖြစ်နေသော အကွဲကြောင်းလေးကို စမ်းမိသည်။ လက်ချောင်းလေးနှင့် ပွတ်ဆွဲကြည့်မိသည်။ ဟင်.. ဒီမှာက ပိုပြီးတော့တောင် ရွှဲရွှဲစိုနေပါလား။

“အာ.. အင်… အင့်..“

နွယ်နွယ်အေးသည် အလန့်တကြား ခေါင်းအုံးအစွန်းကို ကိုက်ထားလိုက်ရသည်။ သူမ၏လက်က အကွဲကြောင်းလေးထိပ်နားက အဖုလေးကို စမ်းမိရာတွင်တော့ ကျင်တက်သွားကာ ယောင်ရမ်းအော်မိသွားသည်။ ညီမလေးများ ကြားသွားမလားဟု အသာနားစွင့်မိသည်။ တစ်ဖက်ကုတင်မှ ဘာလှုပ်ရှားသံမှ မကြားမှ စိုးရိမ်စိတ်ပြေသွားသည်။ တကယ်ဆို သူမသည် ဒါမျိုးတခါမှ မလုပ်ဖူးချေ။ ရေချိုးနေရင်း တိုက်ချွတ်ဆေးကြာတာတို့ ဘာတို့ရှိသော်လည်း ဒီလိုမျိုး အဖုလေးအထိ ပွတ်ပေးတာမျိုးတော့ ဒါကပထမဆုံး အကြိမ်ပင်။ ဒါကလည်း ညနေက စိုးဝင်းနှင့် တွေ့မိသည် အကျိုးဆက်တွေပင်။ အခုတော့ သူမမှာ ကိုယ့်အဖုတ်ကို ကိုယ်ပြန်ပွတ်မိသည့်အဖြစ်ကိုပင် ရောက်မှန်းမသိ ရောက်နေလေပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နွယ်နွယ်အေးသည် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ ဒါမျိုးဆိုတာက မစမိနှင့်.. စမိသည်ဆိုလျှင် အဆုံးသတ်ရမှ ဖြစ်သည်။ ဒါကတော့ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး အတူတူပင်..။ အခုလည်းကြည့်… သူမ၏ လက်ညှိုးထိပ်ဖျားလေးနှင့် သုံးလေးခါလောက် အဖိအပွတ်တွင် အသားနုဖုလေးကလည်း ကြွတက်လာ၏။ နွယ်နွယ်အေးက အသာတို့တို့ပြီး ဖိကစားပေးလေ သူက ပိုမာလာလေလေဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်တွင်လည်း ကြက်သီးဖုလေးတွေ အစီအရီ ထွက်လာသည်။ အစေ့လေးကတဆင့် ပြန့်နှံ့လာသည့် လှိုက်မောဖွယ်ရာခံစားမှုက သူမတကိုယ်လုံးကို ဖမ်းစားထားသည်။

“အင်… အ .. ဟင်း.. ကောင်းလိုက်တာ… အင့်.. ဘယ်လိုကြီးမှန်း .. မသိဘူး…“

နွယ်နွယ်အေးခင်မျာ ခေါင်းအုံးစွန်းကို ကိုက်ထားလို့ တော်သေးသည်။ ဒီ့ပြင်ဆို တော်တော်လေး စိတ်ထလာ၍ ထွက်လာသည့် သူမ၏ ညည်းသံလေးက ဘေးက သွယ်သွယ်အေးကို နိုးသွားစေမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဒါပေမယ့်လည်း နွယ်နွယ်အေးသည် အခုတော့ ဒါကို သတိထားမိရဲ့လားတောင် မသိ။ တရိပ်ရိပ်တက်လာပြီဖြစ်သော ကာမစိတ်ကြောင့် ဒီအဖုလေးကို အဆက်မပြတ် ပွတ်နေမိသည်။

“အို.. အမေ့.. ပြွတ်…“

အဲ.. ဖြစ်ချင်တော့ နွယ်နွယ်အေးက ခပ်ကြမ်းကြမ်း အစိလေးကို အပွတ်တွင် လက်ကချော်ကာ အောက်နားက အပေါက်ဝလေးကို သွားထောက်သည်။ အရည်ကြည်လေးက စိုနေသဖြင့် ခပ်ဟဟလေးဖြစ်နေရာ လမ်းချော်သွားသော သူမ၏ လက်ညှိုးက အပေါက်ဝလေးတွင် မြုပ်ဝင်သွားသည်။ ကျင်ခနဲစိမ့်တက်လာသည့် ကာမအရသာက သူမ၏ စောက်ပဝကနေ တကိုယ်လုံး ချက်ချင်းပြန့်သွားသည်။ ကွေးထားသည့် သူမ၏ အောက်ပိုင်းသည် ဆတ်ခနဲတုန်သည်။ လူလည်း စောစောကလောက် မငြိမ်တော့။ အနည်းငယ် လှုပ်ရွလာသည်။

“အင့်.. အိ…အင့်… အိ…“

သွယ်သွယ်အေးသည် ဖြတ်ခနဲ မျက်လုံးပွင့်သည်။ သူမသည် နားထဲတွင် လူမမာ ညည်းသံလိုလိုကြားမိသည်။ အစပထမတော့ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှန်းမသိ။ ခနအကြာတွင်တော့ အသံဘယ်ကလာသည် ဆိုတာကို သိသွားသည်။ ဟင်.. မမ ကုတင်ဘက်က ပါလား။ သွယ်သွယ်သည် ပက်လက်ကလေး အိပ်နေရာမှ အသာကိုယ်ကို စောင်းသည်။ နွယ်နွယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လွှတ်ခနဲ “မမ“ လို့ ခေါ်မယ် ပြင်ပြီးတော့မှ သွယ်သွယ်သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ အနေအထားက ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏အစ်မသည် ကျောပေးကာ ခပ်ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသည်။ ဒါကပုံမှန်ပင်။ အဲ.. ပုံမှန်မဟုတ်တာကတော့ သူမစိတ်ထင် မမ၏လက်သည် လှုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုရင် သူမတို့ ညီအစ်မ၏ ကုတင်နှစ်လုံးသည် အတော်ခြားသည်မို့ အထဲကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။ သို့သော် နွယ်နွယ်အေးသည် ကာမဖီလင်တက်ကာ လက်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်နေသည်မို့ ဒါကို သွယ်သွယ်အေးက သတိမူသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ သံသယကို ပိုပြီးခိုင်မာသွားစေသည်က အင်မတန်မှ တိုးညင်းစွာ ထွက်နေသည့် တအိအိ အသံလေးများပင်။

“ဟင်… မမ… မမ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ… သူ…သူ.. ဟိုဟာ.. လုပ်နေတာလား…“

သွယ်သွယ်အေး၏ စိတ်တွေသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ၂၁ ရာစု သမီးပျိုမို့ ဒီလိုအကြောင်းတွေကိုတော့ သိနေသည်။ ကိုယ်တိုင်က မလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ဒီလိုမျိုး စိတ်ဖြေတာကိုမျိုးတော့ သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးတွေ လုပ်လေ့ရှိသည်လေ။ အခုတော့ အင်မတန်မှ အေးဆေးသော မမပါ ဒီလိုဖြစ်နေလေပြီ..။

နေပါဦး.. မမက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို စိတ်ထလာရတာလဲ ။ သွယ်သွယ်အေးသည် တစ်ဖက်က အစ်မဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို ခဏမေ့သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် အခုရက်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲလာသည့်နွယ်နွယ်အေး၏ အပြုအမူများကို ပြန်စမ်းစစ်မိသည်။ ဘယ်လိုပဲတွက်တွက်။ သူမအစ်မ ပြောင်းလဲလာသည့် ပုစ္ဆာ၏အဖြေသည် တစ်ခုတည်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဟိုဘက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က အကောင်ပင်။

သွယ်သွယ်သည် အလိုလို စိတ်တိုလာသည်။ သူသည် ဒီကောင့်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ ရင်တွေပဲ မောသလိုလို.. စိတ်ပဲပန်းသလိုလိုပင်..။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ တခါတခါ စဉ်းစားနေမိသည့် သူမ၏အဖြစ်ကိုလည်း သူမဘာသာ အလိုမကျဖြစ်ရတာ တော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ သူမအစ်မ၏ အရှက်ကို ကယ်လိုက်သည့်သူ အနေနှင့် ကျေးဇူးတင်သော်လည်း သူနှင့်တွေ့လိုက်တိုင်း အမြဲ စပ်ဖြီးဖြီးဖြစ်နေသည့် အမူအယာကိုတော့ အခုထက်ထိ သဘောမကျနိုင်သေးချေ။

“အခုတော့ မမက..သူနှင့်..များ…..“

သွယ်သွယ်အေးက အတွေးတွေနှင့် နစ်မြောနေချိန်တွင် နွယ်နွယ်အေးကလည်း ကာမရေယာဉ်ကြောတွင် နစ်မြောနေသည်သာ။ သူမသည် စောက်ပတ်ဝလေးကို ကျွံဝင်သွားသည့် လက်ညိုးကလေးကို ပြန်ထုတ်လိုက်သော်လည်း အပေါက်ဝအရောက်တွင်တော့ ရပ်တန့်သွားကာ ပြန်သွင်းမိသည်။ ကြီးမားသည့် ဆွဲအားတစ်ခုက သူမလက်ညှိုးကို ကျင်းကလေးထဲက ပေးမထွက်သလို ခံစားရ၍ ဖြစ်သည်။ စိတ်နောက်လက်ပါ… သွင်းလိုက် ပြန်ထုတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

စောက်ပတ်တွင် အရည်စိုလာမှုနှင့်အတူ နွယ်နွယ်အေး၏ ရင်သားစိုင်များသည် တင်းမာလာသည်။ သူမသည် အစပထမတော့ သတိမမူမိချေ။ အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာသော သူမ၏ကိုယ်ကြောင့် စူကြွလာသည့် နို့သီးခေါင်းများက အင်္ကျီသားနှင့် ပွတ်တိုက်မိကုန်သည်။ အဲဒီတော့မှ စိတ်တွေတမျိုးဖြစ်ကာ လွတ်နေသည့် ကျန်သည့်လက်ဖြင့် ရင်သားတွေကို ဖြစ်ညှစ်မိသည်။

ဒီလိုမျိုး အပေါ်အောက် ဖိပွတ်နေမှုတွင်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ချေ။ မျက်စိမှိတ်ထားသော သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးဝင်းကိုအလိုလို မြင်ယောင်လာသည်။ သူမဘာသာလုပ်တာတောင် ဒီလောက်ကောင်းနေရင် သူလုပ်ပေးရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိမ့်မလဲ။ စိုးဝင်းနှင့် လမ်းမခွဲခင်တုန်းက အေးအေးဆေးဆေး တစ်ရက် တွေ့ကြရအောင်ဆိုသည့် စိုးဝင်း၏ စကားကို လက်ခံလိုက်ရင် ကောင်းမလား။ သူက.. ပန်းခြံထဲမှာတောင် ဒီလောက် လက်သွက်နေတာ နှစ်ယောက်တည်းဆိုလို့ကတော့ သေချာသည်။ သူမကို… သူမကို…။

နွယ်နွယ်အေး၏ လက်တွေသည် တော်တော်ကြီးကို လှုပ်ခါနေလေပြီ။ ကိုယ်ကလေးသည်လည်း တလူးလူး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အခုအချိန်မှာတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ပါ။ သူမစိတ်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် ဝါဂွမ်းလေးလို ဖြစ်နေသည်။ လက်ညှိုးကလေး အသွင်းအထုတ်တွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော ခံစားမှုနောက်သို့သာ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားမိသည်။ စောက်ပတ်အတွင်းသားကလည်း ရှုံ့ချည်ပွချည်ဖြင့် ဝင်လာသည့် လက်ညှိုးကလေးကို အားမလိုအားမရ ဖျစ်ညှစ်နေကြသည်။

“အင့်….အား….အား……“

နွယ်နွယ်အေး၏ကိုယ်သည် အိပ်ယာပေါ်ကပင် အနည်းငယ် မြောက်ကြွသည်။ တကိုယ်လုံး ကျဉ်တက်သွားကာ ရုတ်တရက် သူမစိတ်တွေသည် လေဟာနယ်ထဲ ပစ်ကျသွားသလို ဖြစ်သည်။ သူမစောက်ခေါင်းထဲတွင် ဖြောင်းဆန်အောင် လှုပ်ရှားကာ အရည်များထွက်ကြသည်။ တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်နေသော လက်ညှိုးကလေး တစ်ဝိုက်တွင် စိုရွှဲကုန်ရုံသာမက အပြင်သို့ပါ စီးကျလာသည်။

“အင်း.. အ .. ဟင်း…“

ဒီတစ်ခါတော့ နွယ်နွယ်အေးသည် ခေါင်းအုန်းကို မကိုက်ထားနိုင်တော့ချေ။ ခံစားချက်က ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် စိတ်လွတ်သွားကာ ပါးစပ်က ယောင်၍ ညည်းမိသည်။

သွယ်သွယ်သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ ခပ်သာသာလေး ထွက်လာသော ညည်းသံတွင် အတွေးစပြယ်သွားသည်။ နွယ်နွယ်အေး၏ ကုတင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမအစ်မ၏ ကိုယ်ကလေးသည် အနည်းငယ် လူးလွန့်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သေချာပါပြီ.. သူမ၏ အစ်မသည် ယောက်ျားသားတစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့လာသည်ဆိုတာ။ သွယ်သွယ်သည် ဆက်မစဉ်းစားချင်တော့။ အမျိုးအမည် မသိသော ခံစားမှုတစ်ခုကြောင့် သူမသည် အလိုလိုမောလာသည်။ မိသွယ်ရယ်… နင်ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ….။

 သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည် (အပိုင်း ၄ ဇာတ်သိမ်း) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်
ရေးသားသူ – နတ်သား

အပိုင်း (၂‌)

“ဆံပင်တွေပဲ နမ်းနေတော့မှာလား.. ခစ်…ခစ်….“

စိုးဝင်းသည် ကျောပေးကာ သူ့ကို မှီထားသည့် ကောင်မလေး၏ စကားအကြားတွင် လက်ထဲကဆံနွယ်လေးတွေကို လွှတ်သည်။ ပုခုံးလေးကို အသာဆွဲကာ လှည့်လိုက်သည်။ ကျော့ကျော့ဆိုသည့် ကောင်မချောလေး၏ မျက်နှာလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားသည်။ စိုးဝင်းတို့သည် ဇော်ရဲ သွားနေကြ inn လေးတွင် ရောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူရယ်.. ကျော့ကျော့ဆိုသည့် ကောင်မလေးရယ်က သပ်သပ်ဖြစ်နေလေပြီ။ ဇော်ရဲကတော့ inn ရောက်သည်နှင့် ယမင်းကို ဆွဲကာ သူ့အတွက်ရသည့် အခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။ စိုးဝင်းကိုယ်တောင် မနက်ကြမှ တွေ့မယ်လို့ တခါတည်း နှုတ်ဆက်သွားသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လည်း ယမင်းဆိုသော ကောင်မလေးနှင့် တော်တော်နှပ်ချင်နေပုံရသည်။

ကောင်မလေးတွေကလည်း မနှပ်ချင်စရာ မရှိ။ တော်တော့်ကို ချောသည်။ အထူးသဖြင့် ယမင်း။အသားလေးဖြူဖြူတွင် အကွေ့အကောက် အဖောင်းတွေက သူ့နေရာနှင့်သူ။ နာမည်နှင့်လိုက်အောင် ယမင်းရုပ်လေးလို လှသည်။ စိုးဝင်းတောင် အပြင်မှာတွေ့ရင် ဒီလိုမျိုးမှန်း ထင်မိမယ်မထင်။ ယမင်းက အဲဒီလောက်လှသည်။ ဟိုကောင် ဇော်ရဲတော့ တော်တော်ပျော်သွားလိမ့်မည်။

အဲ.. ယမင်းပြောနေ၍ .. ကျော့ကျော့က မလှဘူးလားဆိုတော့.. ဒီလိုမဟုတ်..။ ကျော့ကျော့သည် နာမည်လေးနှင့် လိုက်အောင် ကျော့ကျော့ကလေးဖြစ်သည်။ အသားလေးကတော့ နည်းနည်းညိုသည်။ သူမသည် ကျော့ကျော့ကလေး ဖြစ်ရသည့် အချက်က ရှည်လျားသည့် ဆံပင်လေးများကြောင့်ပင်။ Inn ရှိရာသို့ ကားမောင်းအလာ လမ်းတွင် ဇော်ရဲတို့က ရှေ့က။ သူတို့က နောက်က ထိုင်သည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှန်က ချထားရာ ညဘက် လေအတိုးတွင် ကျော့ကျော့၏ ဆံနွယ်လေးများက ကားနောက်ခန်းတွင် ဝေ့၀ဲကာ လှုပ်ခါနေသည်။ ဆံနွယ်ရှည်ရှည်လေးတွေနှင့် ကောင်မလေးတွေကိုစိတ်ဝင်စားလေ့ရှိသော စိုးဝင်းအဖို့တော့ ကျော့ကျော့သည် ရင်ခုန်ချင်စရာလေးပင်..။

“ဆံပင်တွေက အရင်လေ… ကျန်တာကတော့ အခုလာတော့မှာ…“

“လူဆိုး… သွား.. မလာနဲ့..“

ကျော့ကျော့သည် အမူပိုပိုလေးနှင့် စိုးဝင်းကိုပြောသည်။ စိုးဝင်းသည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲကျော့ကျော့ကိုသာ မွေ့ယာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ သူကပါ အပေါ်ကနေ တခါတည်း လိုက်သွားပြီချော့ကလက်ရောင် ဆိုးထားသည့် နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို ဖိစုပ်ပစ်လိုက်၏။ ကျော့ကျော့ကလည်း မခေ။ စိုးဝင်း၏ အနမ်းတွေကို မွတ်မွတ်သိပ်သိပ်ပင် ပြန်လည်တုန့်ပြန်သည်။ သူ၏ ကျောပြင်ကြီးကိုလည်း တင်းတင်းဖက်ကာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။

ကျော့ကျော့တို့၏ ဘဝကလည်း သနားဖို့ကောင်းသည်။ သူမတို့ခင်ဗျာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဒီဘဝသို့ရောက်ကြရရှာသည်။ အလုပ်အကိုင် ရှားပါးသော ဒီခေတ်ကြီးတွင် ပညာမတတ် ဘာမတတ်သော သူမတို့မှာ ငွေရှာလွယ်သည့် ဒီဘဝတွင် အခုတော့ အသားကျနေပြီလို့ ဆိုရမလို။ သူမတို့က တော်သေးသည်။ အသက်ကြီးကြီး အဖိုးကြီးတစ်ယောက်၏ ကီပင် အဖြစ်ရောက်သွားလို့။ ဒီတော့ လစဉ်လစဉ် ထောက်ပံကြေး ရနေသည်။ ဘာမှ လုပ်စရာမလို။ ဒါပေမယ့် အရွယ်ကောင်း မိန်းမပျိုလေးများပီပီ အဆင်ပြေရင်တော့ ပျိုရွယ်သူများနှင့်တော့ တွဲချင်သေးသည်။ ချစ်သူရည်းစား ထားဖို့ဆိုတာကလည်း အခုလို ဘဝနှင့် မဖြစ်နိုင်တော့။ အခုလို အဖိုးကြီးလစ်တုန်းတွင် လာရှိတ်နေသူ ကောင်ကလေးများနှင့်သာ ကဲကြရသည်။ လူတော့ ရွေးသည်။ ရောဂါရမည့်သူ စိတ်ကြီးမည့်သူများတော့ ကြောက်သည်။ သူမတို့က ရင်ခုန်ချင်ကြသည်သာ။ ဒုက္ခရှာချင်သူများ မဟုတ်။

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့ကို သူ့ဘက်ပါအောင် တင်းတင်းလေးပင် ဖက်ထားသည်။ သူမသည်
ကိုယ်ကလေး တစောင်းဖြစ်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းကမူ အခွာမပျက်ချေ။ စိုးဝင်း၏ လက်တွေသည်ကျောပြင်ထက်က ဆံနွယ်လေးများကို ပွတ်ဆွဲနေရာမှ တဖြေးဖြေးနှင့် အောက်ကိုလျှောသွားသည်။ ကျော့ကျော့၏ ပြည့်ကားသည့် တင်သားဆိုင်များကို ဆုတ်ချေပွတ်သပ်ပေး၏။ စိုးဝင်းက ဒီလိုဆိုတော့ ကျော့ကျော့ကလည်း မခေ..။ စိုဝင်း၏ သရီးကွာတား ဘောင်းဘီလေးအောက်တွင် ထောင်ထနေသော ညီတော်မောင်ကို ခပ်တင်းတင်းလေးဆုပ်ကာ ဆွပေးနေသည်။

“အင့်…အင့်…ပြွတ်…“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့၏ နှုတ်ခမ်းကို လွှတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ချော့ကလက်ရောင်နှုတ်ခမ်းလေးသည် အခုတော့ အောက်ခံ အသားရောင်လေး ဖြစ်သွားရှာပြီ။ ပြုံးပြုံးလေးကြည့်နေသည့် ကျော့ကျော့ကို ပက်လက်ကလေးဖြစ်အောင် နေရာပြန်ချလိုက်သည်။ ပုခုံးထက်တွင် တင်ထားသည့်လက်သန်းလောက်တောင် မရှိသည့် ကြိုးလေးနှစ်ခုကို အသာဆွဲချလိုက်သည်။ ပြီးရင်တော့ ခါးသွယ်သွယ်လေးတွင် စီးထားသည့် ကြိုးစကို ဖြေလိုက်သည်။ ကျော့ကျော့က ကိုယ်ကိုကြွပေးလိုက်သည်တွင်တော့ ပြောလျော့နေပြီ ဖြစ်သည့် ကြိုးတစ်ချောင်း ဂါဝန်လေးသည် အောက်သို့ ရောက်သွားလေသည်။

“လှတယ်.. ကျော့ရယ်…ဒီဇိုင်းလေးက…“

စိုးဝင်းသည် ဇာအသားလေးတွေနှင့် ပုံစံဆန်းလှသည့် ကျော့ကျော့၏ အနီရောင်တောက်တောက် ဘရာလေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘရာလေးက sexy အမျိုးအစားမို့ ထင်သည်။အနည်းငယ်သေးသည်။ ကျော့ကျော့၏ ရွှေရင်အစုံကို မလုံတလုံနှင့် စည်းထားသည်။

“ကြိုက်လို့လား… ဝယ်ထားတာတောင် ..မကြာသေးဘူး…“

စိုးဝင်းသည် ဘာမှ မပြောဘဲ အကြည့်ကို အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထင်သည့် အတိုင်းပင်။ ပင်တီလေးကလည်း .. အနီရောင်လေးပင်။ ဖဲကြိုးလေးလို အစလေးတောင် ရှိနေသေးသည်။

“ဒါလည်း လှတာပဲ….“

စိုးဝင်းသည် အသာလေး မေးဆတ်ကာ ပြရင်း ကျော့ကျော့ကို ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးသည် သဘောကျစွာ တခစ်ခစ် ရယ်သည်။

“ခစ်..ခစ်.. လူကရော.. မလှဘူးလား…“

“လှတာပေါ့…. ဘာပြောကောင်းမလဲ…ဟီး… ဟီး… “

“လှတော့ ဘာဖြစ်လဲ…. ဟင်..“

“လှတော့ နမ်းတာပေါ့ကွာ…“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့၏ နောက်တောက်တောက် အမေးကို အနမ်းနှင့်ပင် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ Target က နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို မဟုတ်။ အနီရောင် ဇာဘရာလေး အထက်က ရင်ညွန့်လေး ဖြစ်သွားသည်။

“ရွှတ်..“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့၏ မလုံ့တလုံ စည်းထားသော ဘရာလေး၏ ကြိုးသေးသေးလေး နှစ်ဖက်ကိုပုခုံးထက်မှ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကျော့ကျော့က ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေ၍ နောက်ကျောကို နှိုက်မနေတော့ချေ။ ပြီးရင်တော့ ဘရာခွက်လေးကို မကာ အောက်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။ ဟော…ပေါ်လာပါပြီ..။ ကျော့ကျော့၏ နို့တွေက မဆိုး။ တော်တော်ထွားသည်။ ဘရာအနှောင် ကင်းသွားလို့လားမသိ ငှားငှားစွင့်စွင့်ကို ထွက်လာသည်။

စိုးဝင်း၏ ပါးစပ်သည် ရေငတ်သူလိုပင် ကျော့ကျော့၏ နီညိုညို နို့သီးလေးဆီသို့ ရောက်သည်။ကောင်မလေးသည် နို့သီးတွေတော့ တော်တော်ကြီးသည်။ ကြည့်ရတာ သူ့ဘဘက ဘယ်လောက်တောင်စို့ထားလဲ မသိ။ စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့၏ နို့သီးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ကြာကြာလေး စို့ပေးလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်နှင့်လည်း ချေကာ နယ်ပေးသည်။ ကျော့ကျော့ခင်မျာတော့ စိုးဝင်း၏ နို့စို့ပေးမှုတွင် တအင့်အင့် ဖြစ်နေရှာသည်။ ကိုယ်ချင်းက ပွတ်သပ်နေရာ သူမက အဝတ်တွေမရှိဘဲ စိုးဝင်းက အဝတ်တွေရှိနေသးတာကို မကျေနပ်တော့။ လက်က စိုးဝင်းဝတ်လာသည့် တီရှပ်ကို အောက်ကနေ ဆွဲမတင်၏။ စိုးဝင်းက အလိုက်သင့် လက်မြောက်ပေးလိုက်ရာ ခေါင်းပေါ်ကနေ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်အနမ်းခံရသူက စိုးဝင်း ဖြစ်သွားသည်။

ကျော့ကျော့သည် တီရှပ်လေး ကျွတ်သွားသည်နှင့် သူမက စိုးဝင်း၏ နှုတ်ခမ်းကို အပေါ်ကနေ နမ်းသည်။ ပြီးရင်တော့ တဖြေးဖြေး အောက်ဆင်းလာပြီး.. စိုးဝင်း၏ နို့သီးလေးတွေဆီ ရောက်သည်။အသာ လျှာကလေးနှင့် ထိုးသည်။ တချိန်တည်းပင် အောက်က သရီးကွာတားဘောင်းဘီ၏ ကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းကလည်း ဖင်ကိုကြွကာ အောက်ကိုတွန်းချလိုက်ရာ အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ ပါသွားသည်။ ညီတော်မောင်သည် ဖတ်ခနဲ ထောင်တက်လာသည်။ စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့ကို ပြန်ဖက်သည်။ လက်ကမူ သူမ၏ ပင်တီလေးဆီသို့ ရောက်သွားကာ အရှေ့ကနေ စုဆွဲလိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းသည့် အသားမို့ လက်ထဲတွင် တင်းခနဲပါသွားသည်။ ပင်တီလေးသည် အဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် အလယ်ကောင်မြောင်းလေးတွင် သွားစုကာ တင်းခနဲဖြစ်သွားသည်။ မြောင်းကလေးကို ပင်တီသားနှင့် ပွတ်ပေးသလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် စောက်ဖုတ်ကြီး ဖောင်းကာကြွသည်။အရည်ကြည်လေးတွေလည်း စို့လာသည်။

ကျော့ကျော့သည် စိုးဝင်း၏ အကိုင်အတွယ် အပွေ့အဖက်များတွင် တော်တော်သာယာနေသည်။ ဒီဘဲသည် တခြားသူများလို သူမကြုံဖူးသည့် တခြားလူတွေ တွေ့တာနှင့် တက်ချဖို့ မစဉ်းစား.. တော်တော်လေးယုယကာ ဆွပေးနေသည်။ ခံလို့လည်း ကောင်းသည်။ ယမင်းက လိုက်လာဖို့ပြောတာကို လက်ခံလိုက်တာ မှန်သွားသည်ဟုလည်း တွေးမိသည်။ စိုးဝင်း၏ လက်တွေက အောက်က ကျော့ကျော့၏ စောက်ပတ်ကို ကလိပေးနေသလို.. အပေါ်က နို့အုံကြီးတွေကိုလည်း တမက်တမော ရှိုက်နမ်းနေပြန်သည်။ တချက်တချက် လည်တိုင်လေးနောက်က လွတ်ထွက်နေသော ဆံနွယ်လေးများကိုလည်း နမ်းလိုက်သေးသည်။ ကျော့ကျော့၏ ရင်တစ်ခုလုံးမှာတော့ ဖိုထိုးသလို နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေရှာ၏။ တော်တော်လေးကြာတော့..

“ကျော့ကျော့.. ရေ.. လုပ်ကြရအောင်“

“လုပ်လေ… ဘယ်လိုနေပေးရမှာလဲ..“

“ဒီအတိုင်းပဲ အရင်နေ“..

စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးနောက်တွင်တော့ ပင်တီအနီလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် လုံးကာချထား၏။ အောက်ပိုင်းတွင် ဘာမှ မရှိတော့မှ ကျော့ကျော့၏ စောက်ပတ်ကြီးက အထင်းသားပေါ်လာသည်။ ကောင်မလေးသည် အိုးတော်တော်ကောင်းသည်။ ပေါင်တံတွေကလည်း ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့်။ ပေါင်ရင်း ခွကြား မှအကာအကွယ်မဲ့သွားသော စောက်ပတ်ကြီးကလည်း တော်တော်ကြီးသည်။ ဟတတလေးဖြစ်ကာ နေသည်။

“ရော့..ဒီမှာ“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့က စလင်းဘတ်အိတ်ထဲ လှမ်းထုတ်ပေးလိုက်သော ကွန်ဒုံးကို ယူလိုက်သည်။ကောင်မလေးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သွားသည်။ ခုနတုန်းက ဇော်ရဲဆီက ယူထားလိုက်ဖို့ သူမေ့သွားသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဟိုကောင်ဆီမှာကလည်း အပိုတောင် ရှိပါ့မလား မသိ။ သူက ဟိုကောင်မလေးကို ဘယ်နှစ်ချီတောင် ဆွဲဦးမလဲ သိမှမသိတာ..။ စိုးဝင်း အထုပ်ကို ဖွင့်ဖောက်ကာ အထဲက ကွင်းကလေးအတိုင်း စွပ်ချလိုက်သည်။ သူ့ညီတော်မောင်က မာနေပြီဖြစ်၍ လက်ဖြင့် ဆွပေးစရာတောင် မလိုချေ။

“တံတွေးဆွတ်လုပ်ဦးလေ…“

ကွန်ဒုံးစွပ်ပြီးနောက်.. ကျော့ကျော့၏ ပေါင်ရင်း၌ နေရာယူလိုက်သည့် စိုးဝင်းကို သူမက လှမ်းသတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သတိမပေး၍ မဖြစ်။ သူမ၏ စောက်ပတ်တွင် အရည်ကြီးလေးများစိုနေသော်လည်း စိုးဝင်းဟာက နည်းနည်းကြီး၍ အသွင်းတွင် နာမှာကြောက်လို့ ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီးတော့ အပေါ်ကအစွပ်နှင့်လည်း ဖြစ်နေသည်ဆိုတော့ ခြောက်တောက်တောက်ကြီး ဖြစ်နေသည်လေ..။

“ထွီ“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့ပြောသလိုပင် လက်ထဲကို တံတွေးအနည်းငယ် ဆွတ်လိုက်သည်။ ညီတော်မောင်ပေါ်က အစွပ်တွင် အသာသုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျော့ကျော့၏ ဒူးနှစ်ချောင်းကို မထောင်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ကျော့ကျော့၏ စောက်ပတ်ကြီးကမူ ဖားဂုံညင်းကြီးတစ်ကောင်လို ဖောင်းကြွကာ သူ၏ ညီတော်မောင်ကို စိန်ခေါ်နေသည်။ စိုးဝင်းသည် သူ့ဒုတ်၏ ထိပ်ကို စောက်ဖုတ်အဝနှင့် အသေအချာ တေ့ချိန်လိုက်ပြီး တရစ်ချင်း ဖြေးဖြေးလေးသွင်းလိုက်သည်။ အရင်ဆုံး ထိပ်ကြီးက ကျွံဝင်သွားသည်။

“ဗြစ်… ဗြစ်..“

“အင့်.. အ..ဟင့်….“

ကျော့ကျော့သည် မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် စောက်ဖုတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည့် စိုးဝင်း၏ လီးအရသာကို မှိန်းကာခံနေသည်။ ဝင်ခါစတွင်တော့ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခေါင်းဝင်သွားသည့် နောက်တွင်တော့ အဆင်ပြေသွားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးဝင်လာသည့် စိုးဝင်း၏ လိင်တန်ကြီးကို သူမ၏အတွင်းသားများက ပတ်ညှစ်ကာပင် ကြိုဆိုကြသည်။ စိုးဝင်းသည် စောစောပိုင်းက ဆွပေးနေမှုတွင် တော်တော် အချိန်ဖြုန်းထား၍ အခုတော့ အချိန်သိပ်ဆွဲမနေတော့ချေ။ အကုန်လုံး ကုန်အောင် သွင်းလိုက်ပြီးချိန်တွင်တော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆောင့်သည်။ ညှာနေရင်လည်း ကျော့ကျော့က ကြိုက်မှာ မဟုတ်မှန်း သိနေသည်။ စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ အိကနဲ အိကနဲ လှုပ်ခါနေသော နို့အုံကြီးတွေကလည်း သူ၏ ရမက်မီးကို ပို၍တိုးကာလောင်စေသည်။ ဒါ့အပြင် ကျော့ကျော့၏ ကိုယ်ကလေးက ယိမ်းခါနေရာ ဆံနွယ်လေးများပင် အပြင်ကိုရောက်ကာ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။

“ဖွပ်..ဖတ်.. ဖွပ်….ဖတ်..“

ကျော့ကျော့သည် စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်တွေကို အကြိုက်တွေ့နေသည်။ ဒီဘဲသည် လူငယ်ပီပီတော်တော်သန်သည်။ အချက်တိုင်းတွင် နင့်ခနဲနေအောင် စောက်ပတ်ထဲတွင် ပူဆင်းသည်။ သူမ၏ဘိုးတော်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ချေ။ သူမ၏ ဘိုးတော်ကတော့ ဆောင့်ဖို့အရေးကိုပင် ဆေးကူရသူပင်..။ စိုးဝင်း၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ကျော့ကျော့၏ ထောင်ထားသော ဒူးခေါင်းဆီသို့ ရောက်သည်။ လက်ဖြင့်ပွေ့ကာ ထိန်း၍ အပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည်။ ဖင်ကြီးပင် မွေ့ယာကနေ လွတ်သွားသည်။ ပြီးရင်တော့အသားကုန် ကြုံး၍ ဆောင့်တော့သည်။

“ဖွပ်.. ဗြစ်… ဖွပ်… ဗြစ်…“

“အင့်.. အင့်… အီး…အ…. အီး…“

တိတ်ဆိတ်သော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ လိုးဆောင့်သံများက တော်တော်ကြီးကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပေါ်ထွက်နေသည်။ စိုးဝင်းကတော့ ဘယ်လိုနေမည် မသိ။ ကျော့ကျော့ကတော့ စိုးဝင်း၏ အားပါသော ဆောင့်ချက်တွေတွင် တစ်ချီပြီးသွားသည်။ ဒီလိုမျိုး အဆောင့်ကောင်းတဲ့ သူနှင့်က တွေ့ဖို့ခဲယဉ်းလှသဖြင့် စိုးဝင်းက မာန်မကျတမ်း ဆက်ဆောင့်နေမှုတွင် ကော့၍ ကော့၍ အားရအောင်ပင်ခံသည်။ စိုးဝင်းအဖို့လည်း ရမက်စိတ်အပြင် ကောင်မလေးက ဆံပင်ရှည်လေးနှင့် ဆိုသည့် အသိက ရှိနေရာ စိတ်တွေက ထန်သထက် ထန်သည်။

သူသည် အခုတလော ဘယ်လိုဖြစ်သည် မသိ။ ဆံပင်ရှည်ရူး ရူးနေသလို ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်ဘက် တခါတခါ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီးတော့တောင် သွယ်သွယ်တို့ဆိုင်တွင် ဟိုဟာသွားဝယ် ဒီဟာ သွားဝယ်လုပ်သည်။ ဒါတွင်ပဲလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေး။ အစ်မဖြစ်သူ နွယ်နွယ်အေး သင်တန်းကပြန်လာချိန်တွင်လည်း ဆိုင်ထဲကနေ စောင့်ကာ ကြည့်နေတတ်သည်။ လိုက်တော့ မကြောင်ဖြစ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ညဘက်တွင် ဆိုင်က လူပိုကျသည် ဖြစ်၍ သူ့အဖို့ အားချိန်က မရှိချေ..။

အခုလည်းကြည့်..။ သူဆောင့်လိုက်တုန်း လှုပ်ခါသွားသည့် ကျော့ကျော့၏ ရွှေရင်အစုံ.. ။ ပြီးတော့နောက်ကျောက ပြန့်ကျဲနေသည့် နက်မှောင်သည့် ဆံနွယ်လေးတွေကို ကြည့်နေလျက်နှင့် သွယ်သွယ်တို့ကို မြင်ယောင်လာသည်။ စိတ်တွေက တမျိုးဖြစ်ကာ ဆောင့်ချက်တွေ တိုး၍သာဆောင့်သည်။ စက္ကန့်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းတွင် ညီတော်မောင်က တိုးဝင်ပြန်ထွက် ဖြစ်နေသည်။

“ကျော့….. လက်တွေနဲ့ ဒူးကို ထိန်းထားပေးပါလား…။ ကိုယ်.. နို့တွေကို ဆွဲပြီး ဆောင့်မလို့… ပြီးခါနီးပြီ..“

“အင်း… ဆောင့်… ဆောင့်..လေ… ကျော့က တစ်ချီပြီးသွားပြီ..“

စိုးဝင်း ကျော့ကျော့၏ အဖြေတွင် သဘောကျသွားသည်။ သူသည် ဒီကောင်မလေးကို လုပ်ရတာ ကောင်းနေရာ သူကတော့ အရင်ပြီးမသွားချင်။ အခုတော့ သူမက တစ်ချီပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ မဆိုးချေ။ ကျော့ကျော့က ဒူးတွေကို လှမ်းကာ ထိန်းလိုက်သည်တွင်တော့ သူသည် လက်တွေကို နို့အုံကြီးတွေပေါ် လှမ်းတင်လိုက်သည်။ ပွတ်သပ် ဆုပ်ချေကာ ပွဲသိမ်းရန် ကြံလိုက်သည်။

“ဖွပ်… ဖွပ်… အင့်…. အိ….. အင့်… ဖွပ်…“

“ဆောင့်….ဆောင့်… ကျော့.. ပြီးတော့မယ်… အင့်…“

စိုးဝင်းသည် အမြင့်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်တော့မည်မှန်းသိသည်။ လိင်ချောင်းတစ်ခုလုံးလည်း ယားကာကြွလာသည်။ ကြာကြာထိန်းနိုင်တော့မည် မထင်။ ခပ်မြန်မြန်ပင် ဆောင့်ချက်ကို အရှိန်မြင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆောင့်ချက်တွေက ပစ်စတင်ချောင်းထက်ပင် မြန်မလား မသိ။ ဆယ်ချက်ကျော်ကျော် ဆောင့်ပြီးတွင်တော့ ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့။ လရည်တွေကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

“အီး…. ပြီး…ပြီး..ပြီ…“

ကျော့ကျော့သည် စိုးဝင်းပြီးသွားမှန်းကို သိသည်။ သားအိမ်ထဲ မြုပ်ဝင်မတတ် ဝင်လာသည့် လီးကြောင့်လည်း သူမက နောက်ထပ် တစ်ချီထပ်ပြီးသွားသည်။ ကွန်ဒုံးစွပ်ထားသဖြင့် လရည်တွေက ပန်းထွက်လာသည်ကိုမခံရ၍ သိပ်တော့ မကျေနပ်။ ဒါပေမယ့် တဒင်္ဂ သာယာမှုကြောင့် ဘဝနှင့် ရင်းရမှာကိုတော့ မဖြစ်သင့်ဟုတွေးကာ စိတ်ကိုဖြေလိုက်ရသည်။ ဘာပဲပြောပြော စိုးဝင်းအချောင်းကြီးနှင့် ဆောင့်အားကိုတော့ တော်တော်ပင် သဘောကျသွားသည်။ တော်တော် ဆောင့်နိုင်သည့်သူ…။

စိုးဝင်းသည် မျက်စိကိုမှိတ်.. အံကို ကြိတ်ကာ လရည်တွေကို ညှစ်ထုတ်နေသည်။ တစ်လကြာကြာလောက် ဘာမှမလုပ်ဖြစ်၍ သူ၏ လရည်တွေက မနည်း..။ ကွန်ဒုံးသာ မခံလျှင် အပြင်ကိုပင် လျှံကြနိုင်သည်။ စိုးဝင်း၏ လက်တွေကမူ ကျော့ကျော့၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တင်းကြပ်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တော်တော်လေးကြာမှ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို လျှော့လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် သူ၏ လိင်တန်ကို ကျော့ကျော့၏ စောက်ပတ်ထဲကနေ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်တော်ချောက ခေါင်းငိုက်စိုက်စိုက်နှင့် ထွက်လာသည်။ ကျော့ကျော့သည် ပက်လက်ကလေး အိပ်နေရာမှ အသာ ခေါင်းထောင်၍ ထကြည့်သည်။

“ဟယ်.. အများကြီးပဲနော်…“

ကျော့ကျော့သည် အနည်းငယ် မာန်ကျသွားသော စိုးဝင်း၏ အတန်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်တော့ ဟုတ်သည်။ စိုးဝင်း၏ လရည်တွေက ကွန်ဒုံးထိပ်တွင် ပြည့်ကာ ဖောင်းနေသည်။ စိုးဝင်းသည် အသာပင် ညီတော်မောင်ကို ဆွဲမကာ လိပ်ချွတ်လိုက်သည်။

“အဟီး.. နည်းနည်း များသွားတယ်.. “

စိုးဝင်းသည် သွားဖြဲလေးနှင့် ပြောရင်း ကွန်ဒုံးကို ဘေးသို့ချလိုက်သည်။ ကျော့ကျော့ဘေးနားကခေါင်းအုံးအလွတ်တွင် အသာဝင်အိပ်လိုက်သည်။

“ဆက်ဦးမှာ… မှတ်လား.. “

ကျော့ကျော့သည် ဘေးနားတွင် ရောက်လာသည့် စိုးဝင်းကို မျက်စလေးချီကာ မေးသည်။

“အင်းပေါ့.. ကျော့ကျော့ရဲ့…. အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ…“

စိုးဝင်း၏ အဖြေတွင်တော့ ကျော့ကျော့သည် ကိုယ်ကို အသာလေး ယို့ကာ အောက်ကို ရောက်သွားသည်။ နှုတ်ခမ်းလေးဟကာ စိုးဝင်း၏ လိင်တန်ကို ငုံလိုက်သည်။

“အီး… အီး..“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့၏ အပြူအမူတွင်တော့ တော်တော်ကျေနပ်သွားသည်။ ကြည့်ရတာကောင်မလေးသည် သူ့ကို ထပ်ဆွဲစေချင်တယ် ထင်သည်။ စိုးဝင်းသည် ကိုယ်ကို နောက်သို့ အသာရွှေ့ကာ ခါးကိုမတ်လိုက်သည်။ လိင်တန်ကို ကုန်းစုပ်နေသော ကျော့ကျော့၏ ဆံနွယ်လေးတွေကိုလည်း အသာဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ Rebonding လုပ်ထားလို့လား မသိ.. ဆံနွယ်လေးတွေက ပျော့ပြောင်းလှသည်။

ကျော့ကျော့သည် မမာတမာဖြစ်နေသည့် စိုးဝင်း၏ လိင်ချောင်းကြီးကို အားရပါရ စုပ်သည်။ လိင်တန်တွင် ပေကပ်နေသော လရည်များသည် သူမ၏ အစုပ်တွင်တော့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ တံတွေးတွေက နေရာယူသွား၏။ လေးငါးချက် လောက် စုပ်အပြီးတွင်တော့ လိင်တန်ကြီးသည် ပြန်ပြီး တင်းလာသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

စိုးဝင်းသည် နက်မှောင်လှသည့် ဆံနွယ်လေးများက ကွယ်နေသဖြင့် ကျော့ကျော့ပါးစပ်ထဲသို့ လိင်တန်ကြီး ဝင်နေသည်ကိုတော့ မမြင်ရချေ။ အတွေ့နှင့်တော့ သိသည်။ သူ၏ လက်သည် အလိုလိုပင် ကျော့ကျော့၏ ဆံပင်များကို အသာဖယ်လိုက်သည်။ အခုလိုဆိုတော့ ကျော့ကျော့၏ မျက်နှာလေးကို တစောင်းလေး မြင်ရနေသည်။ ဆံနွယ်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စိုးဝင်း၏ လက်သည် ကောင်မလေးကို ဖိချသည်။ လီးက ကျော့ကျော့ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်သည်။

“ကောင်းတယ်.. ကျော့ရယ်.. စုပ်..စုပ်…“

“လီးထိပ်ပိုင်းကို.. အားရပါရ စုပ်.. လျှာလေးလည်း သုံး…“

စိုးဝင်းသည် ကျော့ကျော့က ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် စုပ်ပေးမှုတွင် သူလိုချင်တာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောသည်။ ရမက်မီးလောင်မြိုက်နေပြီ ဖြစ်သော ကျော့ကျော့ခင်မျာလည်း စိုးဝင်းပြောသည့်အတိုင်း တသွေမတိမ်းပင် လုပ်ပေးရှာသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ကနေ တအုအု တအိအိ အသံလေးများတောင် ထွက်နေသည်။ ကျော့ကျော့သည် လီးစုပ်ရင်းနှင့်ပင် ပြန်၍ ဖီလင်တွေတက်လာသည်။

“ရပြီ.. ကျော့…“

စိုးဝင်းသည် ဒီအတိုင်း ဆက်စုပ်ပေးရင်ဖြင့် လရည်တွေ ထွက်သွားနိုင်သဖြင့် ကျော့ကျော့ကို တားလိုက်သည်။

“ပြွတ်…“

ကျော့ကျော့ ပါးစပ်ထဲက ထွက်လာသည့် အချောင်းကြီးသည် အစောတုန်းကလို မဟုတ်တော့။သံချောင်းကြီးတမျှ မာတောင်ကာ မတ်မတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဒစ်ကြီးကလည်း နီနီရဲရဲ။ လီးတန်လုံးပတ်တလျှောက်တွင်လည်း အကြောများက ပြိုင်းပြိုင်းထနေသည်။ ဒါကြီးကိုမြင့်တော့.. ကျော့ကျော့ခင်မျာ စောက်ပတ်လေးထဲက ရှုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည် အထိ တုန်တက်သွားသည်။

“ကျော့.. ဒီတစ်ခါ အပေါ်ကနေ ခွဆောင့်ပေး..“

“အင်း.. ဆောင့်မယ်လေ…“

ကျော့ကျော့သည် စိုးဝင်း၏ စကားအတိုင်းပင် သူ့အပေါ်တက်ခွသည်။ ကွန်ဒုံးအသစ်တစ်ခုကိုလည်း ဆွဲဖွင့်ကာ တပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ စောက်ပတ်ဝနှင့် တေ့သည်။ လီးကိုငုံကာ ကိုင်လိုက်ရသဖြင့် ဆံနွယ်တွေက ရှေ့ကို ငိုက်ကြသည်။ စိုးဝင်းသည် ဒါကိုကြည့်ကာ စိတ်တွေပိုထန်သည်။ ကျော့ကျော့၏ခါးကလေးကို ကိုင်ကာ မြောက်လိုက်သည်။ ပြီးရင်တော့ စိုးဝင်းသည် အောက်ကို အားနှင့် ဖိချလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ထားသောလီးချောင်းကြီးသည် တရှိန်ထိုး တိုးဝင်လာသည်။ ဆွဲချသည့် အားက ပြင်းသဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကျော့ကျော့၏ စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျော့ကျော့ခင်မျာ ဒီလို အသွင်းကိုတော့ တော်တော်ခံလိုက်ရသည်။

“အား.. ကျွတ်… ကျွတ်… နာတယ်.. ကွယ်…“

ကျော့ကျော့သည် ခပ်သဲ့သဲ့လေး ညည်းသည်။ နာတယ်လို့ ဆိုသော်လည်း သူမသည် ရုန်းတော့မထွက်ချေ။ တင်ပါးကြီးများကို စိုးဝင်း၏ ဆီးစပ်ပေါ်တွင် ဖိကာ အသာငြိမ်နေလိုက်သည်။ စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး ပူထူသွားသော်လည်း လီးချောင်းကြီးက ပေးသည့် အရသာကတော့ ကောင်းလွန်းလှသည်။ ရင်တဒိန်းဒိန်းခုန်ကာ ခေါင်းထဲတွင်ပင် ရီဝေဝေ ဖြစ်သည်။ ခနအကြာတွင်တော့ စိုးဝင်း၏ ရင်ပတ်ကို လက်ကလေးဖြင့်ထောက်ကာ ဖင်ကြီးကို စတင်လှုပ်ရှားသည်။

“အင့်.. အင့်.. အ.. ဟင့်..“

ကျော့ကျော့၏ ဆံနွယ်လေးများသည် သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ယိမ်းခါနေသည်။ ကိုယ်ကလေးက ဘယ်ဘက်ကို ယိမ်းလိုက်၊ ညာဘက်ကို ယိမ်းလိုက်နှင့် စိုးဝင်းအပေါ်တွင် မြင်းရိုင်းမလေးသဖွယ် လှုပ်ခါနေသည်။ စိုးဝင်းသည် လှုပ်ခါနေသည့် ကျော့ကျော့ကို ရီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျော့ကျော့၏ တအင့်အင့် ညည်းသံလေးများကြားတွင် နစ်မြောသွားသည်။ အမြင်အာရုံထဲတွင်တော့ ဆံနွယ်လေးတွေက ကြီးစိုးကာ နေရာယူသွားတော့သည်…။

—————————————-

“ညနေခင်းရဲ လေပြေထဲမှာ…. မင်းဆံနွယ်တွေ အတောင်ပံဖြန့်တဲ့အခါ…. ပန်းပွင့်လေးတွေ ရှက်သွေးဖြာ….. ကျေးငှက်လေးတွေ တေးမဆိုတော့ပါ….“

R ဇာနည်၏ သီချင်းသံက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် ရင်ထဲက ကျိတ်ပြုံးလိုက်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိ အနေအထား ပြင်သည်..။ မျက်နှာကိုတော့ မတင်းလွန်း.. မပျော့လွန်းသော အနေအထားနှင့် ဆိုင်ကလေးရှေ့က ဖြတ်လိုက်သည်။ သတိ.. ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရှိသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်..။ မျက်လွှာလေးကို အောက်ချကာ နွယ်နွယ်အေးသည် ခြေကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကို မကြည့်မိအောင် နေလိုက်သည်။

တိုက်ဆိုက်သည်ပဲလား.. တမင်တကာပဲလားတော့ မသိ..။ သူမ သင်တန်းကပြန်လာတိုင်း… ဒီသီချင်းနှင့်ပင် တိုးသည်။ ဆိုင်ကလေးဖွင့်တာ နှစ်လလောက် ရှိနေပြီမို့လားတော့ မသိ။ သူမ ဒါကို သတိထားမိတာ တော်တော်ကြာပြီ..။

စိုးဝင်းသည် ဆံပင်လေးတွေခါကာ ဆင်မယဉ်သာ ခြေလှမ်းလေးနှင့် ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်လျှောက်သွားသည့် နွယ်နွယ်အေးကို ကောင်တာကနေ ငေးကြည့်နေသည်။ ဖိုးခွားက ပေးသည့် ပိုက်ဆံကို လှမ်းမယူနိုင်သေး။ နွယ်နွယ်အေးက သူတို့ဆိုင်ကိုကျော်ကာ သူမအိမ်ထဲကို ဝင်သွားတော့မှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ ယဉ်ယဉ်လေးနှင့် လှသည်ဆိုတာ နွယ်နွယ်အေးအတွက် သပ်သပ်ထားသည့် စကားပဲလားတော့ မသိ။ တင်ပါးအထိ ဖုံးနေသည့် ဖြောင့်စင်းလှသည့် ဆံပင်လေးတွေနှင့် သူမသည် အလှတွင်အယဉ်ဆင့်နေသည်လေ..။ ဆံပင်တွေပဲလား ဆိုရင်တော့လည်း မမှန်။ လမ်းလျှောက်ရင် မို့မောက်သွားသည့် ရင်.. ပြည့်ဖြိုးသည့် တင်ဆိုင်.. သေးကျဉ်းသာခါး… ပြောရရင်ဖြင့် နွယ်နွယ်အေး၏ ကိုယ်သည် ပန်းပုဆရာက အချိုးကျကျ ထုထားသည့် အရုပ်လေးလိုပင်.။

စိုးဝင်းသည် နဂိုတုန်းကတော့ နွယ်နွယ်အေးတို့ ရှိရာဘက်သို့ မလာတတ်ချေ။ သူက အိမ်ထဲတွင် ဖင်မြဲအောင်နေသူ မဟုတ်သလို.. ရပ်ကွက်က လူတွေနှင့်လည်း သိပ်မရောချေ။ သူ့အကျင့်က ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနှင့်တွဲကာ လျှောက်လိမ့်နေသည်သာ။ တခါတခါလည်း သဇင်နှင့် သွားနှပ်နေသည်။ တခါတခါကြတော့လည်း ဇော်ရဲနှင့် ဘီယာသောက်သည်။ ဒါတွေကြောင့်လည်း သူနှင့် ဦးအောင်မိုး မတည့်ချင်းပေ။

အခုတော့ သူသည် ဆိုင်မြဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သူ့ကိုယ်သူ ဖင်ငြိမ်သွားမှန်းတောင် မသိချေ။ သေချာသည့် အကြောင်းတစ်ခုကတော့ ဟိုဘက်အိမ်က ညီအစ်မကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ထားသည့် အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကတော့ သူသည် ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနှင့် ခင်လာခြင်းပင်။ ကိုမိုးကြိုး၏ ကျေးဇူးလည်း မကင်းချေ။ အစောပိုင်းတုန်းက ဘယ်သူမှမသိသော စိုးဝင်းသည် အခုတော့ သူက ရပ်ကွက်ကလူတွေကို သိလာသလို.. ရပ်ကွက်ကလူတွေကလည်း သူ့ကို သိလာသည်။ ရပ်ကွက်ထဲ ဖြစ်သမျှကိုလည်း သူမသိတာ မရှိတော့။ အရှောင် ဆိုသည့် အဖိုးကြီး မယားငယ် ယူထားတာလည်း သိသည် ။ ယုတ်စွအဆုံး.. ခွေးနှစ်ကောင်ကိုက်၍ ဘယ်အကောင်က နားရွက်ပြတ်ကာ.. ဘယ်အကောင်က ဘယ်နှစ်ချက် ခံလိုက်ရသည် ဆိုတာကအစ သိသည်။ သူနှင့်ခင်လာသည့် လူတွေကိုတော့ နောင်တွင် မိတ်ဆက်ပေးပါမည်…။

ဒီတော့ စိုးဝင်းသည် ဟိုဘက်အိမ်က ညီအစ်မ အကြောင်းတွေကို မစုံစမ်းဘဲ သိလာသည်။ နွယ်နွယ်အေးသည် ကွန်ပျူတာနှင့် ကျောင်းပြီးထားသူ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းထက် အသက် ၂ နှစ်လောက်ကြီးသည်။ သူမသည် စာတော်သည်။ ကြိုးလည်းကြိုးစားသည်။ အခုတောင် မဟာတန်းတက်ဖို့ ပြင်နေသူဖြစ်သည်။ မြို့ထဲက သင်တန်းတစ်ခုတွင်လည်း ကွန်ပျူတာ ပြန်ပြနေသည့် ဆရာမဖြစ်သည်။

စိုးဝင်းတောင်မှ စဉ်းစားသေးသည်။ ဘာဖြစ်လို့ KMD မှာ မလုပ်တာလဲလို့။ ဒီပြင်ဆို သူမသည် ဟိုဘက်မျက်စောင်းထိုးမှာ ဖွင့်တော့မည့် KMD ကျောင်းခွဲမှာ အလုပ်ဆင်းလို့ ရနိုင်သည်။ သူနှင့် မတည့်သည့် သွယ်သွယ်ကတော့ အဝေးသင် တက်နေသူပင်။ ပြောကြသံကတော့ ကောင်မလေးသည် ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလို့ ပြောသည်။ ဘာရယ်လို့တော့ တိတိကျကျမသိ။ တိတိကျကျ သိသည်က စိုးဝင်းကို ဒီကောင်မလေးက ကြည့်မရချင်းပင်။ သူ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာကာ လာပိုးမှန်းသိနေတော့ စိုးဝင်းသွားတိုင်း မျက်နှာက ရှစ်ခေါက်ချိုးဖြစ်နေသည်။ သူ့ခင်မျာ ဘာမှပြောလို့ကိုမရ..။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နှင့် နွယ်နွယ်အေးတို့ အိမ်ကြားတွင် ပုံန္နရိတ်ပင်များက ကာထား၍ နွယ်နွယ်အေးက ဟိုဘက်ရောက်အသွားတွင်တော့ သူမကို မမြင်ရတော့ ရှာပေ။ အဲဒီတော့မှ လမ်းနှင့် နီးရာဘက်တွင် ထိုင်နေသော စားပွဲသုံးလုံးလောက်က လူတွေလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ရေနွေးသောက်သူက သောက်၊ ဆေးလိပ်ဖွာသူက ဖွာနှင့် အသက်ပြန်ဝင်လာသည်။ ဒီစားပွဲတွေက နွယ်နွယ်အေး မူပိုင်ပင်..။

“ဟင်း..“

စိုးဝင်း သက်ပြင်းချသံက နည်းနည်းကျယ်သွားသည် ထင်သည်။ ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကိုစပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ကြည့်နေသည့် ဖိုးခွားကို တွေ့သည်။

“ကိုစိုးကြီးက သက်ပြင်းပဲ ချနေတော့မှာလား..“

စိုးဝင်းသည် ခါတိုင်းဆိုရင်တော့ ငေါက်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဒီနေ့တော့ သူ့စိတ်တွေက တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ ဖိုးခွားစကားကိုပင် မပြန်ဖြစ်။ အယောင်ယောင်ကမ်းကမ်းနှင့်ပင်.. ဖိုးခွားပေးသည့်တစ်ထောင်တန်ကို ယူကာ အံဆွဲထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ငူငူကြီး ဆက်ဖြစ်နေသည်။

“ပိုက်ဆံ အမ်းဦးလေ.. ကိုစိုးကြီး.. လေးရာ အမ်းရမှာ…“

ဖိုးခွားက သူ့လက်ကိုပုတ်ကာ အပြောတွင်တော့ စိုးဝင်း သတိပြန်ဝင်သွားသည်။ အံဆွဲကို ပြန်ဖွင့်ကာနှစ်ရာတန်နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။ ဘာမှတော့ မပြော။ သူမှာ စကားပြောချင်စိတ်လည်း မရှိချေ။ ဖိုးခွားကတော့ ဘာမှ လျှာဆက်ရှည်မနေတော့။ စိုးဝင်းပေးသည့် နှစ်ရာတန်နှစ်ရွက်ကို ယူကာ အမ်းရမည့်စားပွဲသို့ ပြေးသွားသည်။

စိုးဝင်း ဒီလိုဖြစ်နေသည်မှာ တော်တော်ကြာပြီဟု ဆိုရမလိုပင်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်ဖြင့် သဇင်နှင့် အတိအလင်း ပြတ်သွားပြီးကတည်းကပင်။ ချစ်တုန်းက ဘယ်ကဘယ်လို ချစ်လိုက်သည် ဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ပေမယ့် ပြတ်သွားတာကိုတော့ စိုးဝင်း အသေအချာမှတ်မိသည်။ သူမေ့သွားရင်တောင်မှ ပြသနာမရှိ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သဇင်၏ ဖြတ်စာက အီးမေးလ် တစ်စောင်သာ ဖြစ်လို့..။

မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင် ပြောသလို မိုးမရွာပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင်ဖြင့် မိုးလေဝသဌာနက ရွာရန်ရာနှုန်း ရှစ်ဆယ်လို့ ဆိုထားပြီး မိုးမရွာသည့် နေ့ပင်။ စိုးဝင်း သုံးနေကြ G-mail ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မြင်ရသည်က စာလေးတစ်စောင်..။

“သဇင်ကို အဆက်အသွယ် မလုပ်ပါနဲ့တော့ မောင်….

တခါတုန်းက သဇင်… ”

ဆိုသည့် စာလေးသည် ဇော်ဂျီဖောင့်နှင့် ရိုက်ထားလို့ ထင်သည်။ သဇင်လက်ရေးထက်တော့ ညီညီညာညာလေး screen မှာ ပေါ်နေသည်။ စိုးဝင်းသည် ဒီမေးလ်ကိုတော့ Favorite အောက်တွင် ပို့ထားလိုက်သည်။ နောက် လိုချင်ရင် ပြန်ရှာရလွယ်အောင်ပင်။ ကဲ.. ဘယ်လောက်တောင် လွယ်လဲ ၂၁ ရာစု သမီးရည်းစား ပြတ်တာ..။

စိုးဝင်းသည် သဇင်နှင့် ပြတ်သွားပေမယ့် ဘယ်လိုမှမနေ..။ စိတ်ထဲမှာတော့ စိတ်မချတချနှင့် ထွက်သွားသော သဇင်သည် အခုတော့ သူ့ကို စိတ်ချသွားလေပြီလို့တောင် တွေးမိသေးသည်။ ရင်ထဲတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးသွားတာထက် ပိုမခံစားရ။ သူ ခံစားနေရသည်က ဟိုဘက်အိမ်က ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ယောကျ်ားများ၏ စိတ်ကလည်း အတော်ထူးဆန်းသည်။ တစ်ပင်လဲရင် တစ်ပင်ထူချင်သည်ဆိုတဲ့ စကားက ဒီနေရာမှာ သွားမှန်သည်။ စိုးဝင်းကတော့ တစ်ပင်လှဲလို့ နှစ်ပင်ထူချင်နေသူ..။ သွယ်သွယ်အေးသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် ဆိုင်ထိုင်သဖြင့် စိုးဝင်းနှင့် ပိုနီးစပ်သည်ဟု ပြောရမလိုပင်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဆိုင်က ရောင်းရသည်ဆိုသောလည်း နေ့လည်ဘက်တွင် လူက အနည်းငယ်ပါးသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သူ့အတွက် လှုပ်ရှားချိန် အနည်းငယ်ရှိသည်။ ဒါပေမယ့်လည်း သွယ်သွယ်နှင့်သူက သိပ်အဆင်မပြေချေ။

သွယ်သွယ်သည် သူ့ကို တခြားလာရှိတ်နေသူများနှင့် တတန်းတည်းထားသည်။ စကားကို ကောင်းကောင်းမပြောချေ။ စိုးဝင်းအတွက်တော့ သိပ်အခြေအနေမကောင်း။ သူသွားသွား ကြည့်နေကြ.. အချစ်တက္ကသိုလ်တွင် ပို့စ်မှားတင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အပေါင်းမရဘဲ.. မိုင်းနပ်စ်တွေ များနေသည်။ သွယ်သွယ်နှင့် အဆင်မပြေတော့ နွယ်နွယ်နှင့် အဆင်ပြေသလားဆိုတော့လည်း ဒီလိုမဟုတ်ချေ။ နေ့လယ်ဘက်တွင် မြို့ထဲက သင်တန်းရှိရာ သွားပြီး ညနေဘက်မှ ပြန်လာသူဖြစ်သည်။ ညဘက်တွင်တော့ ဆိုင်ထိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် စိုးဝင်းသည် ညဘက်တွင် မလှုပ်နိုင်ချေ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က အရောင်းကောင်းချိန်ဖြစ်လို့ သူထွက်လို့မရ။ လူစားကလည်း သူတို့ဆိုင်တွင် သိပ်မရှိချေ။ ဒီတော့ သူ၏ တစ်ပင်လဲလို့ နှစ်ပင်ထူချင်သော စီမံကိန်းသည် အခုထက်ထိတော့ မအောင်မြင်သေး။

သတ်သတ်မှတ်မှတ် တစ်ယောက်ကိုပဲ ရွေးပါလားဆိုတော့လည်း သူ့ရင်ထဲက မတင်မကျ။ နွယ်နွယ်က ရိုးရိုးလေးနှင့် လှနေသလို၊ သွယ်သွယ်ကလည်း သွက်သွက်လက်လက်နှင့် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ အခုတော့ သူ သက်ပြင်းချယုံမှ တခြား.. ဘာမှမလုပ်တတ်တော့..။

“ထင်တော့ ထင်သားပဲ.. မမ ပြန်လာတော့မယ်လို့..“

ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာသည့် အစ်မဖြစ်သူ နွယ်နွယ်ကိုကြည့်ကာ သွယ်သွယ်က လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ နွယ်နွယ်သည် သွယ်သွယ်၏ အပြောတွင် ရုတ်တရက် နားမလည်။

“ဘာလဲဟ.. နင်က ဘယ်လိုသိနေတာလဲ.. ငါပြန်လာမယ် ဆိုတာ..“

“မမကလည်း… မေမေကတောင် ပြောတယ်..။ ဟိုဘက်ဆိုင်က.. Rဇာနည် သီချင်းဖွင့်ရင် မမ ပြန်လာတော့မယ်ဆိုတာ တစ်အိမ်လုံး သိတယ်..။ ရပ်ကွက်ကတောင် သိတော့မယ်…“

“ဪ ဒီလိုလား… ခစ်..ခစ်…“

နွယ်နွယ်အေးသည် ညီမငယ်၏ အပြောတွင်တော့ သဘောကျစွာပင် ရယ်သည်။ သွယ်သွယ်ပြောနေသည်က ဟုတ်နေသည်လေ။ သူမတောင် သတိထားမိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။

“ဒါဆိုရင်.. ညီမလေးကြတော့ရော.. သီချင်း မရှိဘူးလား…“

“ အမလေး.. ရှိပါ့.. သမီးကြီးရယ်.. မရှိဘဲ နေပါ့မလား….“

နွယ်နွယ်အေး၏ အမေးကိုတော့ အိမ်ခန်းထဲက ထွက်လာသော အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မာမာအေးက ဖြေလိုက်သည်။ သမီးကြီး ပြန်လာတာကို ထွက်ကြည့်ရင်း ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောနေတာကို ကြားသွားတယ် ထင်သည်။

“ဘာတဲ့… တစ်နေကုန် ထိုင်ပြီးကြည့်.. နဖူးက ခြေဖျားထိအောင် လှတယ် ဆိုလား…။ ဟို အဆိုတော်… ကောင်လေးလေ ဆိုထားတာလေ.. ဘာတဲ့.. ဖိုး….“

“ဪ.. ဖိုးကာ ဆိုထားတဲ့ သီချင်းက ညီမလေး အတွက် ဖြစ်သွားတာကို… ဟ…ဟ..။ ကြည့်ရတာ.. ဆိုင်ပိုင်ရှင်. . ကောင်လေးက သွယ်သွယ့်ကို ကြိုက်နေတာ ထင်တယ်….။ သူကလည်း ဖိုးကာနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ဆိုတော့ ဟုတ်လောက်တယ်နော်…။ မေမေ့ကို အီကြာကွေး ကြီးကြီးတွေ ရွေးပေးတာတောင် သွယ်သွယ်အတွက်များလား မသိဘူးနော်.. ခစ်… ခစ်“

“မမနော်… အဲဒီ မျက်နှာရူးနဲ့… မစနဲ့…. တွေ့မယ်… ဘယ်ရမလဲ….“

နွယ်နွယ်အေးသည် ညီမငယ်သွယ်သွယ်က ခါးကလေးကို ထိုးလိုက်ချိန်တွင်တော့ ရှောင်ထွက်သွားသည်။ သွယ်သွယ်က သူ့ကို ဒီလိုလုပ်နေကြဖြစ်တာကို သူသိနေသည်လေ။ ဒါပေမယ့် သွယ်သွယ်ကလည်း ဘယ်ရမလဲ။ နွယ်နွယ်အေး လှစ်ခနဲ ရှောင်ကာ အိမ်ဘက်သို့ ပြေးအသွားတွင်တော့ သူမကလည်း နောက်က အပြေးလေးလိုက်သွားသည်။ ဆံပင်လေးများ ဝဲနေအောင် ဖြာပြီး ပြေးသွားကြသည့် ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်မာမာအေးသည် ပြုံးလျက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။

“တော်ပြီ.. သွယ်သွယ်ရယ်.. မလုပ်နဲ့တော့..“

အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်တော့ နွယ်နွယ်အေးသည် ညီမဖြစ်သူကို အသနားခံသည်။ နဂိုကတည်းက ညီမငယ်ကို အလိုလိုက်သူမို့ သူမသည် ညီမငယ်ကို အရာရာ အလျှော့ပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

“အင်း.. ဒီနေ့တော့ ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်.. နောက်ပြောရင် .. တွေ့မယ်..“

သွယ်သွယ်သည် နောက်ကပြေးလိုက်လာရသဖြင့် အနည်းငယ် မောသံလေးနှင့် အစ်မဖြစ်သူကို ခြိမ်းခြောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ပြေးလိုက်ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်… ထစ်ခနဲ စိတ်လှုပ်ရှားရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် မောတတ်သော သူမကိုယ်ကိုလည်း သူမ မကျေနပ်…။

“အယ်.. ဒီစာအုပ်လေးက ငါ့နေရာကို ကျူးကျော် ပြီးတော့ ရောက်နေပါလား… ငါ.. ဖွင့်ဖတ်လိုက်ရ…“

သွယ်သွယ်သည် နွယ်နွယ် ထောင်ပြလိုက်သည့် စာအုပ်လေးကို ကြည့်ကာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နဂိုကမှ မမနောက်လိုက်လို့ မောနေရတဲ့ ရင်သည် ပို၍တောင် ခုန်သွားသည်။

“မမ.. ပေး.. ဖွင့်မဖတ်နဲ့…“

သွယ်သွယ်သည် ထိုင်နေရာမှ ဇတ်ခနဲထကာ နွယ်နွယ်လက်ထဲမှ စာအုပ်လေးကို လုယူလိုက်သည်။ သတိမေ့ကာ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ထားသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း တော်တော်ဒေါသထွက်သွားသည်။ မျက်နှာလေး ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည့် သွယ်သွယ်ကိုကြည့်ကာ နွယ်နွယ်သည် စာအုပ်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း စမိသည်ကို မကောင်း ဖြစ်သွားသည်..။

“မဖတ်ပါဘူး.. သွယ်သွယ်ကလည်း… မမ ဒါမျိုး ဘယ်တုန်းက လုပ်ဖူးလို့လဲ… တကယ်တဲ..“

“ဟင်း….“

စာအုပ်လေး ပြန်ရသည်တွင်တော့ သွယ်သွယ်သည် သက်ပြင်းချကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပစ်လှဲလိုက်သည်။ စာအုပ်လေးကို ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။ မျက်စိလေးကိုမှိတ်ကာ အမောဖြေ နေလိုက်တော့သည်။

—————————————

စိုးဝင်းသည် တော်တော်ဇိမ်ကျနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဇိမ်မကျဘဲ နေမလား။ သူဖြစ်နေတာကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ။ ဟိုဘက်အိမ်က ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို မျက်နှာလေးတွေမော်ကာ ကြည့်နေသည်။ ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ အမှတ်အသားဖြစ်သည့် နက်မှောင်သော ဆံပင်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေကာကျနေသည်။ စိုးဝင်း၏ အကြည့်က အောက်ကို နေရာရွှေ့လိုက်ရာတွင်တော့ .. လား.. လား..။ သူ၏ လိင်ချောင်းကြီးသည် Hentai Cartoon တွေထဲက ဆွဲထားသလို အကြီးကြီးဖြစ်နေသည်။ သူ့လက်မောင်းလောက်ပင် ရှိမလားမသိ။

“ခစ်.. ခစ်.. အကြီးကြီးပဲနော်…. မမ..“

“အင်း.. ဟုတ်တယ်.. ညီမလေ…. ဟင်း..ဟင်း..“

စိုးဝင်းသည် သူရောက်နေသည့် နေရာကို ငေးကြည့်နေရာမှ သွယ်သွယ်နှင့် နွယ်နွယ်၏ စကားပြောသံကြောင့် အသိပြန်ဝင်သွားသည်။ နေရာက အရေးမကြီး။ အဓိကကျသည်က သူကြုံနေရသည့် အဖြစ်အပျက်။ ဘယ်ကဘယ်လို ဖြစ်သည်တော့ မသိ။ မတ်တပ်ရပ်ထားသည့် သူ့အောက်တွင် သွယ်သွယ်နှင့် နွယ်နွယ်က ရှိနေသည်လေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အဝတ်တွေက မရှိ..။

“မောင်လေး.. မနွယ် ကိုင်ကြည့်မယ်နော်…“

“အို.. မမကလည်း… ခွင့်တောင်းနေရသေးတယ်… စုပ်ကြည့်လည်း ရတာပဲ ဟာကို…“

စိုးဝင်း သွယ်သွယ်၏ စကားအကြားတွင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဘယ်နှယ့်.. ဒီကောင်မလေးက ဒါမျိုးတောင်သိနေပါလား..။

“ဟယ်.. မမကတော့ မစုပ်ရဲပါဘူး.. ပါးစပ်နဲ့မဆံ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…“

“မမကလည်း.. အ တာ.. ခဏနေရင်.. မမ စောက်ပတ်ထဲတောင် ထည့်တော့မယ့်ဟာကို.. ဘာဖြစ်လို့ ပါးစပ်နဲ့ မဆံ့ရမှာလဲ.. “

“ဖယ်… ဖယ်… သွယ်သွယ် စုပ်ပြမယ်…“

သွယ်သွယ်သည် အစ်မဖြစ်သူကို အပြစ်တင်သည့် ဟန်လေးနှင့် ပြောသည်။ ကိုယ်ကလေးကိုရွှေ့ကာ စိုးဝင်း၏ ခြေထောက်နားကို တိုးလိုက်သည်။ စိုးဝင်းကြည့်နေခိုက်ပင် နီရဲစွတ်စိုသော နှုတ်ခမ်းလေးသည် ပွင့်ဟသွား၏။

“အင်း….အ.. ဟင်း.. ကောင်းတယ်.. သွယ်သွယ်.. ရယ်..“

စိုးဝင်းသည် မျက်လုံးလေးများ မှေးကာကျသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏လိင်တန်သည် နွေးထွေးလှသော သွယ်သွယ်၏ ပါးစပ်လေးထဲ ဝင်သွားသည်။ လေထိုးလိုက်သလိုလည်း အလိုလို တင်းမာလာသည်။

“တွေ့လား.. မမ… အစ်ကိုက.. အပြတ်ခိုက်သွားတာ သိလား…“

“ဟင်…..“

စိုးဝင်း အံ့သြသွားသည်။ ဘယ်နှယ့် သွယ်သွယ်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် သူ့လိင်ချောင်းကြီးက အပြည့်အသိပ် ဖြစ်နေတာတောင် စကားပြောလို့ရနေတာလဲ။ ခါတိုင်း ကောင်မလေးတွေ လီးစုပ်ပေးရင်ဖြင့် အု အု အိ အိ အသံလေးများပဲ ထွက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့လိင်တန်ကြီးရှိလျက် စကားပြောနိုင်သည့် သွယ်သွယ့်ကိုလည်း တော်တော် အထင်ကြီးသွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက expert ပဲ..။

“ဟုတ်တယ်နော်.. မောင်လေးက.. တော်တော် ဇိမ်တွေ့နေတာပဲ…“

“မမလည်း ..ဒီအတိုင်း မနေချင်ဘူး.. ဘာလုပ်ပေးရမလဲ….“

“သူ့ဂွေးတွေကို စုပ်လိုက်လေ.. မမ… သွယ်သွယ် ဒီမှာ စုပ်ပြီးရင် မမကို ပေးမယ်..“

“အင်း.. ဟုတ်ပြီ… သွယ်သွယ်…“

သွယ်သွယ်၏ အပြောတွင်တော့ နွယ်နွယ်သည် ဒူးထောက်ထိုင်နေရာမှ ကိုယ်ကလေးကို ရွှေ့သည်။ စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ် ဘာလုပ်တော့မည်ကို သိကာ ပေါင်ကလေးကို ခပ်ကွကွလေး လုပ်ပေးလိုက်သည်။ နွယ်နွယ်သည် စိုးဝင်း၏ ပေါင်ကြားအောက်တွင် ရောက်သွားသည်။ သွယ်သွယ်၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တိုးဝင်ပြန်ထွက်ဖြစ်နေသည့် လီးကြီးကို အနီးကပ်ပင် မြင်ရသည်။ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းပင် ခုန်သည်။ နွယ်နွယ်၏ လက်သည် အသာဆန့်ကာ စိုးဝင်း၏ ဂွေးဥကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ပျော့အိနွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့် သူမစိတ်ထဲတွင် မရိုးမရွ ဖြစ်လာသည်။ သူမတင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်..။

“ကောင်းတယ်.. မနွယ်… ကျွန်တော့်ဂွေးဥကို ဆော့ပေး.. စုပ်လည်း စုပ်ပေး… အီး..အီး..“

စိုးဝင်းခင်မျာ ခြေကို မနည်းခိုင်အောင် ရပ်ထားရင်း ပြောရသည်။ ခံစားရသည့် ကာမအရသာကြောင့် သူ၏ကိုယ်သည် လှုပ်ခါနေသည်လေ..။ နွယ်နွယ်သည် စိုးဝင်း၏ အပြောတွင်တော့ ခေါင်းလေးကို အသာရှေ့တိုးလိုက်ပြီး တွဲလွဲကျနေသည့် ဂွေးဥကို လျှာလေးနှင့် စယက်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေနှင့်လည်း ငုံကာ စုပ်ပေး၏။

သွယ်သွယ်သည် စိုးဝင်း ဆတ်ကနဲ တုန်သွားတာကို သတိထားမိသည်။ ပါးစပ်ထဲရှိ လိင်ချောင်းကြီးကငေါ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်လေ။ ဒီလိုဖြစ်သွားတာဟာ နွယ်နွယ်၏ ဂွေးဥတွေကို စုပ်ပေးမှုကြောင့်ဆိုတာ သိပြီး စိတ်ထဲ မကျေနပ်သလို ဖြစ်သည်။ မခံချင်ဖြစ်သည်နှင့်အတူ ပါးစပ်ထဲ ရှိနေသည့် လိင်ချောင်းကြီးကို အားရပါးရ စုပ်သည်။

“အင်း.. ကောင်းတယ်ကွာ… နှစ်ယောက်စလုံး လုပ်ပေးတာ မိုက်တယ်..“

စိုးဝင်း၏ စကားသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ တက်ကြွနေသည့် ရမက်စိတ်ကို အရှိန်မြင့်ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သည်။ သွယ်သွယ်ဆိုရင် လီးဒစ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ စုပ်ပေးလိုက်၏။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ ခေါင်းကို အသာနိမ့်လိုက် ကြွလိုက်နှင့် စိုးဝင်း၏ လီးကို ပါးစပ်နှင့် လုပ်ပေးနေသေးသည်။ သွယ်သွယ်က ဒီလိုဆိုတော့ နွယ်နွယ်ကလည်း အညံ့ခံမလား မထင်နှင့်။ သူမသည် သွယ်သွယ်ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်လာမည့် လီးတန်ကို စောင့်စားရင်း လောလောဆယ် အပိုင်စားရထားသည့် ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုသာ အပီစုပ်နေသည်။ စိုးဝင်း၏ အိတ်နှစ်လုံးသည် ဖောင်းတက်လာယုံသာမက အရွယ်ကလည်း တင်းနစ်ဘောလုံးလောက်အထိ ကြီးလာသည်။

“တော်ပြီ… ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး.. ချတော့မယ်..“

“ဟင်.. မနွယ်က မစုပ်ရတော့ဘူးလား…“

စိုးဝင်းသည် ကြာရင်တော့ လရည်တွေ ထွက်ကုန်တော့မှာပဲ ဟုတွေးကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သွယ်သွယ်ဆီက ရနိုးရနိုးနှင့် စောင့်နေသော နွယ်နွယ်သည် စိုးဝင်း၏ စကားအကြားတွင်တော့ စိတ်ပျက်ကာ ပြောသည်။ မျက်နှာလေး ညှိုးသွားသည့် နွယ်နွယ်ကို ကြည့်ကာ …

“ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့လို့ပါ. .မနွယ်…။ မနွယ်ကို အရင်ချမယ်.. စိတ်မပူနဲ့… ဒါက လီးစုပ်တာထက် ပိုကောင်းတယ်…“

“တကယ်လားဟင်. .မောင်လေး…“

“တကယ်ပေါ့.. မမကလည်း.. မမ မခံချင်ရင် သွယ်သွယ် အရင်ခံရမလား..“

“အယ်.. နင်ကလည်း.. ဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့… ခုနက နင်အရင်စုပ်ထားတာပဲ…။ အခု.. ငါ့ကို အရင်ပေးခံ…“

“ပြီးရော.. ပြီးရော.. ဒါဆို သွယ်သွယ်က ဘာလုပ်နေရမှာလဲ.. အစ်ကို…“

ဂျပန် AV ဇာတ်ကားထဲက ကောင်မလေးတွေ မျက်နှာလို နီမြန်းနေသည့် သွယ်သွယ်ကို ကြည့်ကာစိုးဝင်းသည် အကြံတစ်ခုကို အပြေးအလွှား စဉ်းစားသည်။ ခဏ အကြာတွင်တော့ ကားတွန်းကားတွေထဲကလို သူ့အနီးတွင် တိမ်လေးတစ်ခုပေါ်လာကာ မီးလုံးလေးတစ်ခု လင်းသွားသည်။ စိုးဝင်း အားရဝမ်းသာစွာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးသည်။ အိပ်ယာမဝင်ခင် ဖတ်လိုက်ရသည့် ကိုဂျင်၏ ဒုတိယနတ်သမီး ဇာတ်လမ်းကို သွားသတိရသည်။

“ခဏနေဦး.. သွယ်သွယ်.. အစ်ကို ခရမ်းသီး ရှာလိုက်ဦးမယ်..“

“ခရမ်းသီးက ဘာလုပ်ဖို့လဲ အစ်ကိုကလဲ…“

“သွယ်သွယ်ကလည်း.. လုပ်စရာ ရှိလို့ပေါ့. .။ နောက်မှ ခရမ်းသီးကောင်းမယ်မှန်း သိမယ်နော်… ဟီး.. ဟီး..“

“ဪ.. ဟိုလို လုပ်ဖို့လား.. ခစ်..ခစ်.. အစ်ကိုက ကြံကြံဖန်ဖန်..“

သွယ်သွယ်သည် စိုးဝင်း၏ အကြံကို သဘောပေါက်သွားဟန်နှင့် ရယ်သည်။ စိုးဝင်းသည် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။ သူဘယ်ကို ရောက်နေမှန်းမသိ။ Scienice Fiction ကားတွေထဲကလို အဖြူရောင်တွေလင်းနေသော အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုကို ရောက်နေကြချင်းဖြစ်သည်။ တံခါးပေါက်လည်း မရှိ။ ပြောရရင် ဘာဆိုဘာမှ မရှိချေ။ အခန်းထဲတွင် သူရယ်.. သွယ်သွယ်တို့ ညီအစ်မရယ်ပဲ ရှိနေသည်။

“ရှာမနေနဲ့ အစ်ကို.. ဒီက ယူလိုက်…“

စိုးဝင်းသည် ဟိုဒီငေးနေရာမှ သွယ်သွယ့်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ကောင်မလေးသည် ဘယ်ကဘယ်လို လုပ်လိုက်သည် မသိ။ လက်ကိုမြှောက်ကာ သူလိင်တန်ကြီးနားက ခွာလိုက်သည်တွင် အလိုလိုခရမ်းသီးတစ်လုံးက လက်ထဲပါလာသည်။ အံမယ် သူ့ခရမ်းသီးက ထိပ်က မှိုပွင့်လိုမျိုးတောင် ဖြစ်နေသေးသည်။ အရွယ်ကတောာ့ စိုးဝင်း လိင်တန်လောက်တော့ သိပ်မကြီးချေ..။ ဒါလောက်နှင့်ဆိုရင်တော့ ကောင်မလေး ပုံမပျက်သွားနိုင်ဟု တွေးမိသည်။

“မနွယ်က.. ဘယ်လိုနေပေးရမှာလဲ..“

စိုးဝင်းသည် သွယ်သွယ်လက်ထဲက ခရမ်းသီးကို စူးစမ်းနေရာမှ နွယ်နွယ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ ခရမ်းသီး ဘယ်လိုရောက်လာတာက အရေးမကြီး။ နွယ်နွယ်ကို လုပ်ဖို့က ပိုအရေကြီးသည် မဟုတ်လား။

“မနွယ်က ဒီစားပွဲပေါ်မှာ လေးဘက် မှောက်လိုက်လေ… သွယ်သွယ်က အောက်ကနေပေါ့..“

စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးမှ အခန်းထဲမှာ စားပွဲမရှိမှန်းသိသည်။ ရုတ်တရက် သူ့နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ မဟော်ဂနီသားဖြင့် လုပ်ထားသည့် စားပွဲကြီးတစ်လုံးက အလိုလိုရောက်နေသည်။ စားပွဲကြီးက ထမင်းစား စားပွဲပုံမျိုးဖြစ်ကာ မျက်နှာပြင်က ဝိုင်းနေသည်။ အမြင့်ကတော့ သူခါး မရောက်တစ်ရောက် မြင့်သည်။

“ဟင်.. ဒီစားပွဲက ဘယ်က ရောက်လာတာပါလိမ့်..“

“အစ်ကို.. လာလေ… ဒီမှာ အဆင်သင့်ပဲ..“

စိုးဝင်း၏ အတွေးကို သွယ်သွယ်၏ အသံစူးစူးလေးနှင့် ခေါ်သံကာ ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ အင်.. သူ့တိုတွေ ကစားပွဲပေါ်တောင် ရောက်နေပါလား..။ နွယ်နွယ်နှင့် သွယ်သွယ်သည် သူ့အနားကနေ ဘယ်လိုပျောက်သွားသည် မသိ။ အခုတော့ စားပွဲပေါ် ရောက်နေချေပြီ။ စိုးဝင်း စိတ်ထဲ တော်တော် အံ့သြသွားသည်။ ခုနလေးတင် သူ့ခြေရင်းမှာ အခုတော့ စားပွဲပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ..။ သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနှင့်ပင် စားပွဲနားကို စူးစမ်းသလို ရောက်လာသည်။

“69 ပုံစံ နေပေးရမှာ မဟုတ်လား.. အစ်ကို..“

သွယ်သွယ်၏ 69 လို့ ပီပီသသ ပြောလိုက်သံတွင် စိုးဝင်းသည် တော်တော်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးသည် ရဲလှချည်လား။ သူဖြင့် ထင်တောင် ထင်မထား။ ကြည့်လေ.. သူက ပက်လက်ကလေး ဖြစ်နေရာမှ လှမ်းပြောချင်းဖြစ်သည်။ နွယ်နွယ်ကတော့ သွယ်သွယ့်ဘေးတွင် ပုဆစ်တုတ်ကလေးထိုင်ကာ ရှိနေသည်။

“ဟုတ်တယ်.. သွယ်သွယ်…“

“မနွယ်.. သူ့အပေါ်ကခွပြီး ကုန်းပေးလေ… အဝတ်တွေလည်း ချွတ်လိုက်ဦး..“

“အိုကေလေ.. မောင်လေး.. အဝတ်က နဂိုကတည်းက ရှိမှမရှိတာ..“

အဲဒီတော့မှ စိုးဝင်းသည် ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်တွေ မရှိတာကို သွားသတိထားမိသွားသည်။ သူအစောပိုင်းတုန်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို သတိမထားမိတာလဲ မသိ။ မို့မောက်စူကြွနေသည့် နိုအုံများ.. ကျော့ရှင်းလှပသည့် အဖုအဆစ်များက အခုမှ သူ့မျက်စိထဲတွင် မြင်လာသည်။ မြင်လာသည့် ပုံစံကလည်း မြူတွေကျနေရာမှ နေအလာတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည့်ပုံစံမျိုးပင်..။ ထူးဆန်းလှချည်လား..။

စိုးဝင်း စဉ်းစားနေချိန်တွင်ပင် နွယ်နွယ်သည် သွယ်သွယ် အပေါ်တွင် ရောက်သွား၏။ ကုန်းတဲ့ ပိုစရှင်က မှန်သဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်သည် သွယ်သွယ်၏ မျက်နှာတည့်တည့်တွင် ရှိသည်။ စိုးဝင်းသည် မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အတွေးတွေ အလိုလိုရပ်သွားသည်။ ခြေလှမ်းကို စားပွဲနားသို့ လှမ်းမိသည်။

“ဟော.. သူ့လိင်တန်ကြီးနှင့် .. နွယ်နွယ် ဟာလေး နေရာကျသွားပြီ..“

မဟောဂနီ စားပွဲသည် ဘယ်ကနေဘယ်လို ဖြစ်သွားသည် မသိ..။ အလိုလို နိမ့်ကျကာ နွယ်နွယ်စောက်ပတ်နှင့် စိုးဝင်း အတန်ကြီးကို တန်းတူအောင် ညှိပေးလိုက်သည်။ မိုက်တယ်ကွာ.. စားပွဲက..။ ကိစ္စပြီးရင် အိမ်ကို မသွားရမည်။ စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်၏ ပြဲအာနေသည့် စောက်ပတ်ဝတွင် လီးတန်ကြီးကို တေ့သည်။ စိတ်ထနေသည်မို့ တေ့ပြီးသည်နှင့် ထိုးသွင်းသည်။ သူလက်မောင်းလောက်ကြီးသည့် အမြှောက်ကြီးသည် တဗျစ်ဗျစ်မြည်ကာ နွယ်နွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် တိုးဝင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

“အားပါး.. မိုက်တယ်ကွာ… ကောင်းလိုက်တာ..“

ကျဉ်းကြပ်စီးပိုင်လှသည့် အရသာကြောင့် စိုးဝင်းသည် ပါးစပ်မှ ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းသည်။ ဖင်ကြီးကိုလည်းလှုပ်ကာ စတင်စပ်ယှက်သည်။ အပေါ်ကနေ မှောက်ပေးထားရသဖြင့် စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်၏ ဆံနွယ်လေးတွေ ပျံဝဲနေတာကို တွေ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်တွေက တင်ပါးအထိ ရှည်သဖြင့် ဖင်ကြီးတွေကို ဖုံးနေသည်။ စိုးဝင်းသည် သူဆောင့်သွင်းလိုက်တုန်း ဖင်ကြီး တုန်တက်သွားတာကို မြင်ချင်သဖြင့် ဆံပင်တွေကို သိမ်းကာ ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ထဲတွင်ပါလာသည့် ဆံပင်တွေကို စုကာ ကိုင်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ဆံပင်တွေကိုဆွဲကာ အားရပါးရ ဆောင့်သည်။ သူ့စိတ်ထင်လို့လားတော့ မသိ။ မနွယ်သည် အံကြိတ်ကာသူဆောင့်နေတာကို ခံသည်။ ဘာသံမှ မကြားရချေ။

စိုးဝင်းသည် လုပ်လို့ကောင်းနေသော်လည်း ဒီလိုမျိုး ဘာအသံမှ မကြားရသည်ကိုတော့ မကြိုက်။ သူ့အကျင့်က မဟုတ်သော်ရှိ ဟုတ်သော်ရှိ သူလုပ်နေတာကို ခံရသည့် ကောင်မလေးက အနည်းဆုံး အသံထွက်တာကို ကြိုက်သည်သာ။ ဒီလိုမျိုး ဘာအသံမှ မထွက်ဘဲ သူ့လီးကြီး စောက်ပတ်ထဲ ဝင်နေသည့် အသံပဲ ကြားနေရသည်ကို သိပ်မကြိုက်…။

“ဖောင်….“

“ဟင်.. ဘာလို့ ထုတ်လိုက်တာလဲ…“

“မဟုတ်ဘူးလေ.. မနွယ်.. သွယ်သွယ်ကို လုပ်ရဦးမယ်လေ..“

အချက်နှစ်ဆယ်လောက် ဆောင့်အပြီးတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် လိင်တန်ကြီးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ကိုလည်း နောက်သို့ယို့ကာ ဆုတ်သည်။ မနွယ်၏ စောက်ပတ်ဝသည် ပြဲလန်ကာ ကျန်ခဲ့သည်။

“အို .. မောင်လေးကလည်း …သူက… ခရမ်းသီးနဲ့ ညိမ့်နေတာကို… “

“ဟင်.. ဟုတ်လို့လား…“

“ဟုတ်တာပေါ့.. ဒီမှာ ကြည့်ပါလား..“

နွယ်နွယ်သည် ခံလို့ကောင်းတုန်း ဆွဲထုတ်သွားသော စိုးဝင်းကို မကျေမနပ်နှင့် ခေါင်းကလေးစောင်းကာ လှည့်ပြောသည်။ သူ့ခင်မျာ ဆတ်တငန့်ငန့် ဖြစ်သွားသည်လေ..။ နည်းနည်း ဆက်ဆောင့်ခံရရင် သူမက ပြီးတော့မှာကို..။ ညီမငယ် သွယ်သွယ်ကို လုပ်ပေးမယ် ဆိုသော စိုးဝင်း၏ အပြောကို သူမက ခရမ်းသီးကို အကြောင်းပြကာ ဆူဆူအောင့်အောင့် ပြောမိသွားသည်။

စိုးဝင်းသည် ရုတ်တရက် ဆိုသလို စားပွဲကြီးက လည်ကာ သွယ်သွယ်က သူ့ဘက်ကို ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ မနွယ် ပြောသလိုများ ဟုတ်မလားလို့ သွယ်သွယ်၏ ပေါင်ကြားကို ကြည့်လိုက်သည်တွင်တော့… လား..လား… သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးတွင် ခရမ်းသီးကြီးက တပ်လျက်ဖြစ်နေသည်။ သူ့စိတ်ထင်ပဲလားလို့ မသိ။ ခရမ်းသီးကြီးက ပိုတောင် ကြီးလာသေးသည်။

“တွေ့ပြီ မှတ်လား..။ ဒီမှာ သူက တစ်ချီတောင် ပြီးသွားပြီ သိလား..။ မနွယ်သာ မပြီးသေးတာ..“

နွယ်နွယ်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ စောက်ပတ်ကို ငုံ့ကြည်ကာ စိုးဝင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ စိုးဝင်းသည် နွယ်နွယ်ပြောတာ ဟုတ်နေမလားလို့ ဆိုကာ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ဝကို သေချာကြည့်သည်။ ဟုတ်လိမ့်မည် တူသည်။ တစ်ဝက်မရှိတစ်ရှိ ဝင်နေသော ခရမ်းသီး၏ အောက်ခြေတွင် ထမင်းရည်ကျဲ ဖတ်လို ဖြူဖြူအရည်များနှင့် စိုရွှဲနေသည်။

“ဘာလဲ.. လုပ်ဦးမှာလား… သွယ်သွယ့်ကို….“

“လုပ်မယ်လေ. .မနွယ်.. ခဏလေးပါ.. ပြီးရင် မနွယ်ကို ပြန်လုပ်ပေးမယ်…“

စိုးဝင်းသည် အစ်မဖြစ်သူကို စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပြီးသွားသဖြင့် ညီမဖြစ်သူကို ဆက်ချင်သဖြင့် နွယ်နွယ်ကို လေပြည်လေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ သွယ်သွယ်ကလည်း သူ့အစ်မလို သူလုပ်တာကို မအော်ဘဲ ခံရင်တော့ နွယ်နွယ်ကို ပြန်ချမည်လို့တော့ စိတ်ကူးထားသည်။

“ဒါဆိုလည်း.. မနွယ်.. ခရမ်းသီးကြီး ဖယ်ပေးမယ်.. ခနနေဦး…“

နွယ်နွယ်သည် သူမ၏ သွယ်လျသည့် လက်ကလေးကို အသာကြွသည်။ သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်တွင်တပ်လျက်ကြီးဖြစ်နေသည့် ခရမ်းသီးကို အရင်းကနေကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းသည် သွယ်သွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည့် ခရမ်သီးကို စိတ်မရှည်သလို စောင့်နေရသည်။ အောက်ကလိင်တန်ကြီးကလည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် တင်းမာနေသည်…။ သူစိတ်မရှည်သည်ကလည်း အပြစ်မတင်သာ..။ ခရမ်းသီးသည် ဘယ်လောက်တောင် ရှည်နေသည် မသိ။ အခုထက်ထိ စောက်ပတ်ထဲက ထွက်လို့ မဆုံးသေး။ အပြင်တွင် ရောက်နေသည်ကပင် တော်တော်များနေပြီ..။

“ဆွဲပါဟ.. မနွယ်ရ… မြန်မြန် ဆွဲပါဟ…“

“ဆွဲနေတာပဲ.. မောင်လေးကလည်း..။ သူက ဘယ်လောက်တောင် သွင်းထားလဲမှ မသိတာ..“

“ဒါဆို ဖယ်.. မနွယ်.. ကျွန်တော် ဆွဲမယ်..“

စိုးဝင်းသည် တရိရိနှင့် ဆွဲနေသော နွယ်နွယ်ကို စိတ်မရှည်တော့ချေ။ တွန်းကာ ဖယ်လိုက်ပြီး သူက စားပွဲပေါ်ကို တက်သည်။ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီး၏ အရင်းကို သေချာကိုင်သည်။ ပြီးရင်တော့ အားကုန် ဆောင့်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူကပဲ အားပါလို့လားတော့ မသိ။ သူအဆွဲတွင်တော့ ခရမ်းသီးသည် အရင်းကပင် ကျွတ်ကာ လက်ထဲပါလာသည်။ ဒါပေမယ့် သူဆွဲအားက များသွားလို့ ထင်သည် စိုးဝင်းသည် စားပွဲစွန်းကနေ အရှိန်လွန်ကာ အောက်ကို ပြုတ်ကျသည်။

“အား… ကျပြီဟ…!!!!“

စိုးဝင်းသည် မျက်စိနှစ်လုံး ဖတ်ခနဲ ပွင့်သည်။ သူလိမ့်ကျသည်မှန်း သိ၏။ တော်သေးသည် စောင်နှင့်က လုံးနေ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်အကျတွင် ဘာမှတော့ မဖြစ်။ သူ့ကုတင်ကလည်း ကွပ်ပျစ်လောက်ပဲ မြင့်သဖြင့် တော်သေးသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့မှ သူသည် အိမ်မက်မက်နေမှန်း သိသွားသည်။ လုံးထွေးနေသည့်စောင်ကို ဖယ်လိုက်မှ တကိုယ်လုံး ချွေးပြန်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ခေါင်းရင်းဘက်က ပန်ကာကို ကြည့်လိုက်မှ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဪ.. ပန်ကာက ရပ်သွားတာကိုး…။ ကြည့်ရတာ မီးပျက်သွားတာထင်သည်..။

သူ့အတွေးကို ပိုသေချာသွားစေသည်က.. အခန်းထောင့်တွင် ထွန်းထားသည့် မီးသီးလေးက မီးမလင်းနေချင်းပင်။ အမှန်ဆို ဒီနေ့ညက မီးလာရက် ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် သူ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ကာ ပန်ကာဖွင့်ရင်း အိပ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲက မကျေမနပ်နှင့် လျှပ်စစ်မီးကို အသံတိတ်ဆဲမိသည်။ နင်လုပ်လို့… ဒီပြင်ဆို သွယ်သွယ်ဆီက ခရမ်းသီးကို ငါထုတ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ ဟင်း…တောက်….။

လှဲနေရာမှထကာ.. အခန်းတံခါးကို ဖွင့်သည်။ နောက်ဖေးဘက်ကို အပေါ့သွားရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မသွားလို့ မဖြစ်..။ သူ့အချောင်းကြီးက အခုထက်ထိ တင်းနေသေးသည် မဟုတ်လား..။ မီးဖိုချောင်ကို အဖြတ်တွင်တော့ ကြောင်အိမ်ပေါ်တွင် အမေတင်ထားသည့် ခရမ်းသီးတွေကို တွေ့သည်။ စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ကာ ပြုံးမိသေးသည်။ ဪ… ခရမ်းသီးရယ်…..။

“ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ မသေချာဘူးပေါ့…“

ကိုမိုးကြိုး၏ အမေးတွင် စိုးဝင်းသည် ဘာဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ ဒီမေးခွန်းကို သူ့ဘာသာသူ မေးနေတာ အခါတစ်ရာ မကတော့ဘူး ဖြစ်သော်လည်း ဒီလိုမျိုး အပြင်လူက မေးတာတော့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူကလည်း အခုမှ တိတိကျကျ ရင်ဖွင့်မည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

စိုးဝင်းသည် ညက အိမ်မက်မက်ပြီးကတည်းက ပြန်အိပ်မပျော်တော့ချေ။ အစ်မလိုလို ညီမလိုလို ဖြစ်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူလည်း အားမရ။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ တွေးရင်းနဲ့ပဲ မိုးလင်းသွားတော့သည်။

 သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည် (အပိုင်း ၃) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်
ရေးသားသူ – နတ်သား

အပိုင်း (၁)

“အဖေကလည်း တခြားလုပ်စရာ ရှားလို့…လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ရတယ်လို့…“

စိုးဝင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးသည်။ ဟုတ်သည်လေ..။ လုပ်စရာအလုပ်က ဒီလောက်တောင် ရှားရလား။

“ဟေ့ကောင်.. မင်းဘာမှမသိလျှင် ဝင်မပြောနဲ့..“

“လူကဖြင့် ဘွဲ့ကရပြီးနေပြီ..။ အခုထက်ထိ ယောင်ခြောက်ဆယ် ဖြစ်နေသေးတဲ့ သူကများ.. အဖေကို…“

“မင်းက အဖေလား.. ငါက အဖေလား“

ဦးအောင်မိုးသည် နှုတ်ခမ်းမွှေးကြီးများ ထောင်လာသည်အထိ စိတ်ဆိုးကာ သားဖြစ်သူ လူရှုပ် စိုးဝင်းကို အပေါ်စီးကနေ ဟောက်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းခင်ဗျာ ဇက်ကလေး ပုသွားသည်။ အနားက ထိုင်နားထောင်နေသူ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူက ကြာရင် သားအဖနှစ်ယောက် စကားများကုန်ကြမှာစိုးကာ မနေနိုင်တော့။

“သားကလည်း.. အဖေပြောတာကို နားထောင်ပါဦး…“

“စီးပွားရေး လုပ်တယ်ဆိုတာ အားလုံးညီမှ ကောင်းမှာကိုး…“

အမေဖြစ်သူ၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ စိုးဝင်းလည်း အသာ ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ နေလိုက်သည်။ ဘာမှထပ်မပြောတော့။ အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုး ဆက်ပြောမည့် စကားများကိုသာ နားစွင့်နေလိုက်တော့သည်။

အမှန်က ဒီဇာတ်လမ်းသည် ပြီးခဲ့တဲ့ လဆန်းက စချင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်း၏အဖေ ဦးအောင်မိုးသည် ပင်စင်စားဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အသက်ခြောက်ဆယ်ပြည့် ပင်စင်ရသည်။ ပင်စင်မယူခင်ကတည်းက စာရေးကြီးသာသာ ဖြစ်သဖြင့် ပင်စာရတော့လည်း ဘာမှဆက်မလုပ်ချေ။ ပြောရရင် အလုပ်ကလည်း မယ်မယ်ရရ မလုပ်တတ်။

တော်သေးသည်က စိုးဝင်းအမေ ဒေါ်မိုးသူသည် လည်လည်ဝယ်ဝယ် ဖြစ်သည်။ ဈေးထဲတွင် အထည်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားသည်။ သူမအထည်ဆိုင်လေးက မဆိုးချေ။ ဒေါ်မိုးသူ၏ အပြောအဆို ပြေပျစ်မှုနှင့် အကွက်မြင်မှုကြောင့် အရောင်းမဆိုး။ အဲဒါကြောင့်ပင် မိသားစု သုံးယောက်ထဲသာ ရှိသည့် စိုးဝင်းတို့မိသားစု အနေချောင်ချင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းပင်လျှင် နောက်ဆုံးနှစ်ကို အပူအပင်ကင်းစွာနှင့် တက်ကာ အောင်မြင်ခဲ့သည်လေ..။

ပြသနာက စိုးဝင်း ကျောင်းပြီးပြီးနောက်တွင်မှ စချင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် ကျောင်းပြီးသွားသော်လည်း အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စား။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို အကြောင်းပြ၍သာ အချိန်ကုန်နေသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူကတော့ သားတစ်ယောက်တည်းမို့ ဘာမှမပြော။ သူလုပ်ချင်တာလုပ်.. အိမ်ကလိုက်မရှင်းရရင်တော်ပြီ ဆိုကာ မျက်ကွယ်ပြုထားသည်။

ခက်သည်က ဦးအောင်မိုးဖြစ်သည်။ နဂိုကတည်းက ခပ်ရိုးရိုးနေတတ်သူဖြစ်သဖြင့် စာရေးကြီးအဆင့်နှင့်သာ ကျေနပ်ခဲ့ရသူလေ။ အခုကြတော့ ဟိုကောင်က သူနှင့်အတူ အလုပ်မရှိဘဲ အိမ်မှာ လတ်ယားလတ်ယား ဖြစ်နေသည်ကို သဘောမကျ။ နည်းနည်းကြာလာတော့ သားအဖနှစ်ယောက် ဒီအကြောင်းနှင့်ပင် စကားများစပြုလာသည်။ ဒါပေမယ့် စိုးဝင်းသည် အဖေကို သိပ်ဂလန်ဂဆန် မပြောသဖြင့်အကြီးအကျယ်တော့ မဖြစ်ကြချေ။ ပြောရရင်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ လဆန်းက အဖြစ်ကို ပြန်ကောက်ရမည်ပင်။ အမှန်ကတော့ မိသားစု ပျော်စရာအဖြစ် ဖြစ်သည်။

“ဒီအိမ်က ဦးအောင်မိုးတို့ အိမ်လားဗျာ..“

အိမ်ဝကနေ အော်သံကြောင့် စိုးဝင်သည် First Eleven ဖတ်နေရာမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။နေကာမျက်မှန်တတ်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တစ်ယောက်သည် သံပန်းတံခါးကြားကနေ ခေါ်နေတာကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့ကိုခေါ်တာမဟုတ်ဘဲ အဖေဖြစ်သူကို ခေါ်သည်မို့ အိမ်ဘက်ကို လှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“အဖေရေ… ဒီမှာ ဦးအောင်မိုးကို တွေ့ချင်လို့တဲ့..“

“ဟေ့ကောင်.. ငါကြားတယ်.. ဇွတ်အော်မနေနဲ့..“

လိုက်ကာကို ဖယ်ကာ ထွက်လာသည့် ဦးအောင်မိုးက ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် အခန့်သား ထိုင်နေသည့် စိုးဝင်းကို ပြောလိုက်ချင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းလည်း ခေါ်လည်းခေါ်ပေးရသေး၊ အဟောက်လည်း ခံလိုက်ရသေး၍ အနည်းငယ်တော့ ဘုသွားသည်။ ဘာမှတော့ မပြော ..။ အသာပင် ဂျာနယ်ကို ဆက်ဖတ်နေသည်။ ဦးအောင်မိုးသည် အိမ်ကပန်းဝထိ လျှောက်သွားကာ..

“ဘာကိစ္စလဲဟေ့…“

“ကျွန်တော်က ရွှေမြန်မာ ထီဆိုင်ကပါ…။ ဦးလေးကို သတင်းထူးလာပြောတာ..“

စိုးဝင်းသည် ဂျာနယ်ကို ဖတ်နေရာမှ ကြားလိုက်ရသည့် အသံကြောင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ရာကထသည်။ သူ့ထက်သွက်သူက ဦးအောင်မိုးပင်..။ ဂိတ်တံခါးဝကို ရောက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည့် အစ်ကိုကို ချက်ချင်းပင် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ စိုးဝင် လုံချည်ပြင်ဝတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီးသွားချိန်တွင်ပင် နေကာမျက်မှန်နှင့်လူသည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

“ဝမ်းသာစရာ သတင်းကို လာပြောတာပါ ဦးလေး…။ ဦးလေးထိုးထားတဲ့ မင်္ဂလာစုံတွဲကနေ သိန်းငါးရာ ပေါက်တယ်…“

“သိန်းငါးရာ..ဟုတ်လား.. တူမောင်..“

“ဟုတ်ပါတယ်.. ဦးလေး…။ အဲ့ဒါ လာအကြောင်းကြားတာပါ..“

“ဝမ်းသာလိုက်တာဗျာ…“

သားအဖနှစ်ယောက်သည် ဒီတစ်ခါတော့ အပေးအယူတည့်သွားသည်။ ဝမ်းသာစရာ သတင်းကြောင့် စိုးဝင်းသည် အဖေဖြစ်သူကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ဦးအောင်မိုးကလည်း အပြုံးမျက်နှာကြီးနှင့် သားဖြစ်သူ၏ပုခုံးကို ပြန်ဖက်ထားသည်။ ဟုတ်သည်လေ။ ဦးအောင်မိုးသည် ထီထိုးနေသည်မှာ တော်တော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထီပေါက်သည်ဆိုတာကတော့ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်..။ ခဏကြာမှ နည်းနည်းသတိဝင်လာကြကာ သားအဖနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ကြသည်။ အနားတွင် ရပ်စောင့်နေသူ သတင်းလာပေးသည့် အစ်ကိုက..

“ဦးလေး.. စိတ်မရှိရင် ထီလက်မှတ်လေး ထုတ်လိုက်ပါလား.. တိုက်ကြည့်ရအောင်..“

“သြော်.. ဟုတ်သားပဲ.. ထိုင်ဦးနော် မောင်ရင်..“

“သား.. ဧည်သည်ကို အအေးလေး ဘာလေး တိုက်လိုက်ဦးလေ..“

ဦးအောင်မိုး အတွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားသည်တွင်တော့ စိုးဝင်းလည်း နောက်ဖေး ရေခဲသေတ္တာထဲကနေ ကိုလာတစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ဧည့်ခံထားလိုက်သည်။ ခနအကြာတွင်တော့ ဦးအောင်မိုးသည် ထီလက်မှတ်အုပ်ကလေးကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍ ထင်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့်ပင် ထီဆိုင်ကလူကို ပေးလိုက်သည်။ လာပြောပေးသည့်သူကတော့ ဒါမျိုးတွေ ရိုးနေလို့ ထင်သည် အသာပင် ဖွင့်ကာ ဖောက်သည်။ သူ့ဘေးအိတ်ထဲကနေ ထီပေါက်စဉ် စာရွက်ကို ထုတ်ကာဖြန့်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းတို့သည် ထိုလူလုပ်သမျှကို ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“မှန်တယ်.. ဦးလေး.. ဒီနံပါတ်ပဲ..“

ဦးအောင်မိုးနှင့် စိုးဝင်းသည် နှစ်ဦးသား ခေါင်းချင်းရိုက်မတတ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟုတ်သည်။ ထီပေါက်စဉ်ပေါ်က နံပါတ်နှင့် ထီလက်မှတ်ပေါ်က နံပါတ်သည် တစ်လုံးမကျန် တူနေ၏။ သိန်းငါးရာဆိုသည့် နံပါတ်အောက်တွင် ဖြစ်သည်။

“ဟေး.. ထီပေါက်ပြီကွ… “

စိုးဝင်းသည် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် ထအော်သည်။ အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးသည် သားဖြစ်သူကိုစိုက်ကြည့်ကာ..

“ဟေ့ကောင်.. ထီပေါက်တာ ငါကပေါက်တာပါ…။ မင်းက .. ဇွတ်ဆက်အော်နေ..“

စိုးဝင်းသည် အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုး၏ အနည်းငယ် ငေါက်လိုက်သံကြောင့် အော်တာရပ်သွားသည်။ ပျော်နေသည့်စိတ်ကြောင့် အဖေဖြစ်သူကိုတော့ ဘာမှမပြော။ စိတ်ကောက်သွားတာကို ပြသည့်အနေနှင့် ဆက်တီခုံတွေနားက ထလာကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်နေလိုက်သည်။ဦးအောင်မိုးသည် သားဖြစ်သူက ဘုသွားသည်ကို သိသည်။ ပြန်ချော့သည့်အနေနှင့် ..

“သားရေ… ဒီသတင်း မင်းအမေကို သွားပြောလိုက်ကွာ..။ ဆိုင်လည်း စောစောသိမ်းခဲ့….။ နောက်ပြီးတော့ ညစာကို တို့မိသားစု ကြေးအိုး ထွက်စားကြရအောင်ကွာ…။ မင်းအမေကို ညစာ ချက်မနေတော့ဘူးလို့လည်း ပြောလိုက်ကွာ။ ဖေဖေ စောင့်နေမယ်… အခု သွားလိုက်“

ကြေးအိုးဆိုတော့ စိုးဝင်း နည်းနည်း ပြန်အမြင်ကြည်သွားသည်။ သူသည် အစားသရဲ ဖြစ်သည်။အဖေဖြစ်သူကလည်း ဒါကိုသိကာ သူ့ကို မျှားလိုက်ချင်းဖြစ်သည်။ အိမ်နံရံတွင် ကပ်ထာသည့် တိုက်ကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၅ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ပက်လက်ကုလားထိုင်က ထကာ တိုင်တွင်ချိတ်ထားသော ကားသော့ကို ယူလိုက်သည်။

“အင်း..ဒါပဲနော်..။ အိမ်ပြန်ရောက်မှ .. ဖေဖေ မေ့ချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့“

“မင်းကတော့ကွာ.. သွားမှာသာ သွားစမ်းပါ..“

စိုးဝင်းသည် အဖေဖြစ်သူ ပွစိပွစိဖြစ်ကာ ကျန်ခဲ့သည်ကို လှည့်မကြည့်တော့။ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ထားသော ပက်ပလစ်ကာ ကားလေးဆီသို့သာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဒီကားကလည်း အမှန်က သူတို့ကား မဟုတ်ချေ။ သင်္ဘောလိုက်သွားသည့် သူတို့နှင့် အတူနေသည် ဦးအောင်မိုး၏ညီငယ် စိုးဝင်း၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးအောင်တိုး၏ကား ဖြစ်သည်။ သူတို့ မိသားစု သုံးရအောင်ဆိုကာ ပေးထားချင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ စိုးဝင်းပင် မောင်းနေချင်းဖြစ်သည်။

စိုးဝင်း ကားနားအရောက်တွင်တော့ သူ့ကားနောက်တွင် ရပ်ထားသည့် ထီဆိုင်က ကားကိုတွေ့သည်။ ဪ.. ဒါကြောင့် သူတို့တွေ ဒီကားကို မမြင်တာကိုး..။ စိုးဝင်း ကားကိုထုတ်ကာ မောင်းထွက်လာချိန်တွင်တော့ ကားနောက်ခန်းတွင် ကောင်မလှလှလေး တစ်ယောက် ထိုင်ကာ လက်သည်းနီ ဆိုးနေသည်ကို တွေ့သည်။ ဟာကွာ… ထီပေါက်ကြောင်း လာပြောတာ.. ဒီကောင်မလေးဖြစ်ရင် ပိုကောင်းမယ်ဟု ယောကျ်ားလေးပီပီ တွေးလိုက်သေးသည်။

“မိန်းမရယ်.. မင်းလည်း သိသားပဲ။ ငါက စာရေးကြီး မဖြစ်ခင်တုန်းက အဖျော်ဆရာလေ..။ အဲဒီတော့ လက်ဖက်ရည်ကတော့ ကောင်းကောင်းကြီး ဖျော်တတ်တယ်ကွာ..“

“အဖေကလည်း .. လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်တတ်ယုံနဲ့ မရတော့ဘူး…။ နေရာက စကားပြောတယ်…။ အကွက်ကွင်းက ကျဦးမှ“

စိုးဝင်းသည် ငြိမ်နေရာမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဦးအောင်မိုးသည် ဒါကိုတော့ ပြန်မငေါက်ချေ။ သူ့အကြံကိုသာ ဆက်ရှင်းပြသည်။

“အဲဒါလည်း.. အဖေ စဉ်းစားပြီးသွားပြီ..။ မင်း ကြည့်ကြည့်လိုက်…။ ဟိုတစ်လောတုန်းက တို့လမ်းထိပ်မှာ KMD က ကျွန်ပျူတာသင်တန်း ဖွင့်မလို့ဆိုပြီး မြေနေရာ လာဝယ်သွားတယ်မှတ်လား။ အခုဆိုရင် သူတို့ ဆောက်နေတာတောင် ပြီးတော့မယ်…။ အဲဒီနေရာလေးက နဂိုကတည်းက ဆိုင်တန်းလေး ဖြစ်နေတာ..။ နောင်ဆိုရင် KMD ကြောင့် ပိုပြီးတော့တောင် စည်လာတော့မှာ…။ ဒီတော့ ငါစဉ်းစားထားတာ အဲဒီနေရာမှာ ဖွင့်မယ်လို့..“

“အင်း…နေရာကတော့ မဆိုးပါဘူး…“

“ဒါပေမယ့် .. ကျွန်မတို့က လမ်းထိပ်ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဖွင့်မှာလဲ… “

ဒေါ်မိုးသူသည် တလျှောက်လုံး ငြိမ်ကာ နားထောင်နေရာမှ အရေးကြီးသည်ကို ဝင်ထောက်ပြသည်။ ဦးအောင်မိုးသည် ဒေါ်မိုးသူ၏ အမေးကိုတော့ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်သည်။

“ဒါကတော့.. မင်း ဦးတင်ဦးကို သိတယ်မှတ်လား… င့ါသူငယ်ချင်းလေ“

“ဟို ရိပ်သာဝင်နေတဲ့သူကို ပြောတာလား…“

“ဟုတ်တယ်.. သူ့ကိုပြောတာ…။ သူတို့အိမ်က အဲဒီနေရာလေးမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းထားတာလေ…။ သူတို့ အိမ်ဘေးက အိမ်တွေအားလုံးက အိမ်ဆိုင်လေး ဖြစ်နေကြတာလေ…။ သူတို့အိမ်ပဲ ကွက်ကျန်နေတာ“

ဦးအောင်မိုး၏ အပြောတွင်တော့ စိုးဝင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူသည် ဒီအိမ်ကလေးကို သိသည်။ သူ့အဖေပြောတာ ဟုတ်သည်။ သူတို့ လမ်းထိပ်ရှိ အဆိုပါနေရာသည် အိမ်ဆိုင်လေးများဖြင့် စည်ကားသော်လည်း ဒီအိမ်က အမြဲတမ်း သော့ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့သည်သာ။

“အဲဒီအိမ်က လူမနေဘူးလား.. အဖေ..“

“မဟုတ်ဘူးကွ… ဦးတင်ဦးမှာက သမီးတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်…။ သူက ဌာနတစ်ခုက အရာရှိမကွ..။ အပျိုကြီးဆိုပါတော့…။ နေပြည်တော်ကို ရွှေ့ရတော့ သူလည်း ပါသွားတယ်..။ ဦးတင်ဦးကတော့ မိန်းမဆုံးသွားကတည်းက ရိပ်သာမှာ နေတာဆိုတော့ ဒီအိမ်က အမြဲတမ်း ပိတ်ထားတာ“

“ဪ.. ဒီလိုကိုး…“

စိုးဝင်း ဒီတော့မှ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒီနေရာသာ ဖွင့်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတောင်မှ သူ့အဖေအကြံကို လက်ခံချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်က သူလည်း အကြံနှင့်ပင်။

“ဒါဖြင့်ရင်.. ရှင်က သူနဲ့ ပြောပြီးပြီပေါ့..“

“အင်း .. ပြောပြီးပြီ…။ သူကလည်း သဘောတူပါတယ်…။ စည်ပင်ကိုတောင် သူပြောပေးမယ်လို့ ပြောတယ်…။ ငါကလည်း သူ့ကို အထိုက်အလျောက် ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ..“

ဒေါ်မိုးသူသည် ယောကျ်ားဖြစ်သူက အကွက်ကျကျ စဉ်းစားထားသည်တွင်တော့ မဆိုးပါဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။ သိန်းငါးရာဆိုတာ လောလောဆယ် ဘဏ်ထဲထည့်ထားသည်ကလွဲလို့ သူတို့ ဘာမှမလုပ်ဖြစ်သေး။ ဒီလိုမျိုးဆိုရင်တော့လည်း စီးပွားတစ်ခုမို့ အဆင်ပြေသွားရင် မဆိုးဟု တွက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ.. ကျွန်မကတော့ သဘောတူတယ်..။ တစ်ခုပဲ ပြောဖို့ ရှိတာက.. ကျွန်မရဲ့ အထည်ဆိုင်ကို ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာပဲ..“

“အဲဒါကတော့.. ငါက လောလောဆယ်.. မဖြုတ်နဲ့ဦးလို့ ပြောရမှာပဲ..။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က အခြေအနေကောင်းတယ် ဆိုရင်တော့ ဖြုတ်လိုက်ပေါ့…။ ရမယ့် ဝင်ငွေချင်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကြတာပေါ့..“

“ဟင်.. ဒါဆိုရင် ဖေဖေက.. လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဘယ်သူနဲ့ ဖွင့်မှာလဲ..“

စိုးဝင်းသည် ဦးအောင်မိုးက အမေဖြစ်သူကို အထည်ဆိုင် မဖြုတ်နဲ့ဆို၍ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ နည်းနည်းသင်္ကာမကင်း ဖြစ်သွား၍ အရေးကြီးတာကို မေးလိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

“ဘယ်သူရှိရမှာလဲ.. မင်းပဲပေါ့…။ မင်း.. လတ်ယားလတ်ယား ဖြစ်နေတာကို ကြည့်မရလို့…“

“ဟာဗျာ… အ ..ဖေ……“

စိုးဝင်းသည် စကားမဆက်နိုင်ဘဲ ရပ်သွားသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူက မျက်ထောင့်ကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သောကြောင့်ပင်။

“သား.. ဘာမှပြောမနေနဲ့… မင်းအဖေကို ဝင်ကူလိုက်…“

အမေဖြစ်သူက ဒီလို တစ်ချက်လွှတ် အပြောတွင်တော့ စိုးဝင်း ထပ်တွန့်မတက်ရဲချေ။ အသာငြိမ်နေလိုက်သည်။ ခနတွင်တော့ မရဲတရဲနှင့်..

“ကျွန်တော် တစ်ခုတော့ ပြောမယ်…။ အဲဒါကို လိုက်လျောရင် လုပ်ပေးမယ်..“

“ဘာလဲ သား..“

ဒေါ်မိုးသူသည် အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးက ဝင်မပြောခင် သူမက အရင်မေးလိုက်သည်။ ဒီသားအကြောင်းသိသည်။ ပေကပ်ကပ်နှင့် အရစ်ရှည်သူလေ..။

“အဖေက ဘာလက်ဖက်ခြောက် သုံးမယ်မှန်း စဉ်းစားထားလို့လဲ..“

ဦးအောင်မိုးသည် သားဖြစ်သူ၏ အထူးအဆန်းအမေးတွင်တော့ အံအားသင့်သွားသည်။ ဒီကောင်က ဘာအရူးထပြီး မေးတာပါလိမ့်..။ နောက်ဆက်တွဲ ဆက်ကြားလိုက်ရသည့် စိုးဝင်းစကားတွင်တော့ တည်ထားသော သူ့မျက်နှာပင် ခပ်လျော့လျော့ ဖြစ်သွားသည်။ ပြုံးယောင်ပင် သန်းသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူကတော့ တခစ်ခစ်ပင် ရယ်သည်။ တတ်လည်းတတ်နိုင်သည့် စိုးဝင်းရယ်။ ရယ်ကျဲကျဲလေးနှင့် စိုးဝင်း ပြောလိုက်သည်က..

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး… မစဉ်းစားရသေးရင်.. စိုးဝင်း လက်ဖက်ခြောက်သုံးဖို့ ပြောမလို့ပါ..“

———————————————–

“အင့်.. အ..ဟင့်.. မောင်ရယ်…“

“အရမ်းမညှစ်နဲ့ အင်္ကျီတွေ ကြေကုန်မယ်..“

“ဒါဖြင့်လည်း အင်္ကျီ ချွတ်လိုက်လေ…“

“မောင်ကတော့လေ.. တွေ့လိုက်တိုင်း ဒါပဲ.. ခက်တော့တာပဲ..“

သဇင်သည် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စိုးဝင်းကို ပြောရင်း ဘလောက်စ်ပုံ အင်္ကျီလေး၏ ကြယ်သီးများကိုအသာဖြုတ်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းသည် မွေ့ယာပေါ်ထိုင်နေရာမှ ထကာ ချစ်သူဖြစ်သည့် သဇင်လုပ်သမျှကို ကြည့်နေသည်။ သူဝတ်လာသည့် တီရှပ်ကိုမူ ခေါင်းပေါ်ကနေ ကျော်ကာ ချွတ်လိုက်၏။ အမြဲတန်းတွေ့နေကြမို့ သဇင်က ဟန်လုပ်ကာ ပြောချင်းမှန်းလည်း သိသည်။ အခုတောင် ကြယ်သီးလေးတွေက တဖြောက်ဖြောက်နှင့် ပွင့်သွားသည် မဟုတ်လား။

သဇင်သည် အတော်လှသည့် ကောင်မလေးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းနှင့် ကျောင်းတွင်တွေ့ကာ ကြိုက်ခဲ့ကြချင်း ဖြစ်သည်။ သဇင်က သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ကြိုက်တာမှန်း မသိသော်လည်း သူကတော့ သဇင်ကို လှလို့ ကြိုက်ချင်းဖြစ်သည်။ သဇင်သည် မျက်နှာလေးက လှသည်သာမက ကျန်သည့်နေရာများကလည်း လှသည်။ သေးကျဉ်းသော ခါးကလေး၏ အပေါ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်းသည် အချိုးကျကျ ဖွင့်ထွားကြသည်။ ဒါကြောင့်ပဲလား မသိ။ စိုးဝင်း သဇင်ကို စတွေ့စကပင် သူမမှာ နောက်ကလိုက်နေသူတွေ တပုံကြီး။ သူပင် စီနီယာနံပါတ်နှင့်ဆို နံပါတ်ငါးလောက် ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတုန်းက မျှော်လင့်ချက်မရှိဟုတောင် သူ့ကိုသူ ထင်သေးသည်။ စိုးဝင်း ကံကောင်းသွားသည့် အချက်က သဇင့်သူငယ်ချင်း နီလာကြောင့် ဖြစ်သည်။

နီလာသည် စိုးဝင်းနှင့် Highschool ထဲက အတန်းတူသည် ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ မေဂျာချင်း သွားတူသည့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတော်တော့ ခင်ကြသည်။ ဒီတော့ စိုးဝင်းက သူမသူငယ်ချင်း သဇင်ကို စိတ်ဝင်စားပါသည် ဆိုတော့ မနေနိုင်ချေ။ ကြားက ဝင်လှော်ပေးသည်။ ဒီကြားထဲ နောက်ထပ် ကံကောင်းသွားသည့် အချက်က သဇင်သည် စိုးဝင်းလိုပင် အစားပုတ်မလေး ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဝက်သားတုတ်ထိုးဆိုလည်း စားလိုက်ကြသည်။ ကြေးအိုးဆိုလည်း သဇင်က မငြင်း။ စိုးဝင်းက အဲဒီကတည်းက ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ပါပလစ်ကာလေးကို မောင်းနေပြီမို့ သွားစရာ ခွေကလည်း ရှိနေသည်လေ။ ဒီတော့ ကားကလေးနှင့် သွားရင်းလာရင်းပင် စိုးဝင်းနှင့် သဇင်နှင့် ညက်သွားကြသည်။

စိုးဝင်းအဖို့ သဇင်နှင့် ကြိုက်ရသည်မှာ အရှုံးမရှိချေ။ တစ်အချက်က သူတို့နှစ်ယောက်သည် အစားစားရာတွင် တက်ညီလက်ညီသည်။ စိုးဝင်းက ရွှေတောင်တန်း ကြေးအိုးတစ်ပန်းကန်ကို အကုန်ကုန်အောင် သောက်နိုင်သလို သဇင်ကလည်း မလျှော့ချေ။ တခါတခါ အဖော်အဖြစ် လိုက်လာသူ နီလာဆီကပင် မကုန်သည်ကို ခွဲစားလိုက်ကြသေးသည်။ အဲဒီတော့ အစားအသောက်တွင် လက်ညီသည့်သူကို ချစ်သူအဖြစ် ရလိုက်ချင်းပင်။

နောက်တစ်ချက်က သဇင်သည် အတော်ပင် ပွင့်လင်းသည်။ ရည်းစားအဖြစ် စိုးဝင်းကို အတိအလင်း အဖြေပေးပြီး နောက်တွင်တော့ စိုးဝင်း၏ အနှိုက်အပွတ်တွေကို မငြင်းဘဲ ခံသည်။ ကျောင်းပြီးဖို့ကလည်း တစ်နှစ်လောက်ပဲ လိုသည်မို့ ကဲမည်ဟုများလားလို့ ဆုံးဖြတ်ထားလားမသိ။ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်ဖြစ် စိုးဝင်းအတွက်ကတော့ အကွက်ပင်။ နဂိုကတည်းက အဖုအရွ အလှအပတွေကြောင့် ကြိုက်သည်ဖြစ်ရာ သဇင်၏ ရက်ရောမှုကြောင့် သူရှေ့ကို တိုးဖို့သာ စဉ်းစားတော့သည်။ ရည်းစားဖြစ်ပြီး တစ်လမကြာခင်ပင် သမီးရည်းစားမက အဆင့်ကို တက်လှမ်းခဲ့နိုင်၏။

အခုလည်း ကြည့်လေ။ သဇင်က ကျောင်းပြီးသွားသည့်နောက်တွင် နှစ်ဦးသား လမ်းစပျောက်ကာ မတွေ့ရမှာကိုစိုးလို့ English စာ သင်တန်းတစ်ခုကို အယောင်ပြတက်သည်လေ။ အမှန်ဆို သဇင်တို့အိမ်က အတော်ချုပ်ချယ်သည့် အမျိုးအစား။ အခုတော့ သင်တန်းဆို၍ ဒါကိုတော့ မကန့်ကွက်။ သဇင်အမေနှင့်အဖေက သူ့သမီးကို အဒေါ်တွေရှိရာ စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းဆက်တက်စေချင်ကြသည်ကိုး။

“ထောက်…“

သဇင်သည် နောက်ဆုံးကျန်သည့် နှိပ်ကြယ်သီးကို ဖွင့်လိုက်သည်တွင်တော့ အောက်ခံဘရာစီယာ ပန်းရောင်လေးသည် ဝင်းခနဲ ထွက်လာသည်။ မျက်စိမခတ်တမ်းကြည့်နေသူ စိုးဝင်းသည် ကျန်နေသည့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို အမြန်ပင်ချွတ်ကာ သဇင်၏ ခြေထောက်နားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ဖွင့်ထားသည့် လေအေးစက်ကြောင့် နည်းနည်းတောင် အေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ temperature မလျှော့တော့ပါဘူး….။ ခနနေရင် သွေးပူသွားမှာပါ ဟု တွေးလိုက်သည်။

စိုးဝင်း၏လက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေတွဲလွဲချကာ ထိုင်နေသူ သဇင်၏ ဂါဝန်လေးဆီသို့ ရောက်သည်။ ဂါဝန်လေးသည် ဒူးခေါင်းဖုံးယုံသာ ရှည်သဖြင့် ဖြူစင်ဝင်းမွတ်သော သလုံးသားလေးများကို မြင်ရသည်။

“ယားတယ်ကွာ…“

“ဟင်း..ဟင်း..“

စိုးဝင်း၏လက်က သဇင်၏ ခြေတံတစ်လျှောက်ကို ပွတ်ဆွဲသွားသည်။ ဂါဝန်အောက်စလေးကို ကိုင်ကာခါးထိ မတင်လိုက်သည်။ ဟော… တွေ့ပါပြီ။ စိုးဝင်း အလိုရှိနေသည့်အရာကို သဇင်၏ ပေါင်ခွကြားတွင် ပန်းရောင်ပင်တီလေးကာလျက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“ပင်တီ ချွတ်လိုက်မယ်နော်..“

“အင်း…ချွတ်လေ..“

ဒီအခြေအနေရောက်မှတော့ သဇင်လည်း ငြင်းမနေချင်တော့ပေ။ မြန်မြန်ကိစ္စပြီးမှပဲ မြန်မြန်ပြန်ရမှာမို့ စိုးဝင်းကို အသာတကြည် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ စိုးဝင်း ချွတ်ရလွယ်အောင်လည်း တင်ပါးကြီးကို အနည်းငယ်ကြွပေးလိုက်သည်။ ပျော့ပျောင်းသည့် ယိုးဒယားမိတ် ဇာပင်တီလေးကတော့ စိုးဝင်းလက်တွင် ပါသွားလေပြီ။ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ စောက်ပတ်ကို သေချာပင်ကြည့်သည်။ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းအောင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ဒီကျပ်ပြားလောက်ရှိသော အပေါက်လေးကပေးသည့် အရသာကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။ အသာပင် လက်ကလေးနှင့်ဖြဲကာ မျက်နှာကို အပ်လိုက်သည်။

အမှန်က စိုးဝင်းတစ်ယောက်တည်း အရသာကို သိသည်မဟုတ်။ သဇင်လည်း စိုးဝင်း၏ လျှာကပေးသည့် အရသာကို သိနေသည်သာ။ ဒီလျှာကြောင့်လည်း သူမ၏ အပျိုရည်ကို သူ့ကို အပ်လိုက်ရမှန်း သူမ သိသည်။ တခြားသူများနှင့် မနေဖူး၍ ဘာမှန်းမသိသော်လည်း စိုးဝင်းလျှာကပေးသည့် အရသာကိုတော့ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း နီလာကို ဖွင့်ပြောတုန်းကတောင် နီလာမှာ အံသြနေသေးသည် မဟုတ်လား။ ဘာဂျာဆိုတာကို မကြားဖူးလို့တဲ့။

“အင်း.. အင့်…အင့်…“

“ယက်..ယက်.. မောင်ရယ်..“

အောက်တွင်တော့ စိုးဝင်း၏လျှာသည် အပြတ်ပင်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ သဇင်၏ စောက်ဖတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက် စုန်ချည်ဆန်ချည်ပင် ယက်သည်။ မာထောင်နေသည့် စောက်စေ့လေးကို ထိထိသွားသည့် အချိန်တွင်တော့ သဇင်သည် မနေနိုင်တော့။ တဟင်းဟင်း ဖြစ်ယုံမက အရည်ကြည်များပင် ထွက်ကြလာသည်။ စိုးဝင်းကလည်း ဒါကိုပင် အရသာခံကာ မြိုချလိုက်သည်။ လျှာကိုလည်း စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးသည်။ တော်တော်လေးကြာတော့ သဇင် မနေနိုင်တော့..

“လုပ်.. လုပ်တော့ မောင်ရယ်…“

စိုးဝင်းသည် သဇင်က ရမက်သံလေးနှင့် မပွင့်တပွင့် အပြောတွင်တော့ မျက်နှာကို ပေါင်ကြားကနေ ခွာသည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အောက်ခံဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ညီတော်မောင်သည် မတ်မတ်ကြီးပင် ထောင်ကာ ထွက်လာသည်။ သဇင်သည် အလိုက်သိစွာပင် သူမ၏ တွဲလွဲချထားသော ခြေထောက်နှစ်ဘက်ကို ပြန်မကာ ကုတင်စောင်းတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ကိုယ်ကိုလှန်ကာ နောက်က မွေ့ယာပေါ် လှဲချလိုက်၏။ မျက်တောင်လေးကတော့ မကြာခင် ကြုံရတော့မည့် ကာမအရသာကို တွေးမိ၍လားမသိ.. အလိုလိုစင်းသွားသည်။ စိုးဝင်း၏ အတန်ကြီး ဝင်လာမည့် အချိန်ကိုသာ ငံ့လင့်စောင့်စားနေ၏။

“အင့်… အို..“

စိုးဝင်းသည် ပေါင်ကြားတွင် နေရာယူပြီးနောက်တွင်တော့ သူ၏အတန်ကြီးဖြင့် သဇင်၏ အစိလေးကို ကော်ချိတ်လိုက်သည်။

“အမေ့..အင့်…အင့်..“

သဇင်၏ကိုယ်ကလေးမှာ ဖြတ်ဖြတ်ပင် ခါသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် စိုးဝင်းသည် ကာမရှေ့ပြေး အရည်ကြည်လေးများ ထွက်နေသည့် သူမ၏ ဂူဝသို့ သူ၏ ညီတော်မောင်ကို တေ့ကာ သွင်းလိုက်သည်။

“ဗျစ်..အို…အင့်…“

“ဖြေးဖြေး….မောင်…“

ဝင်နေကြဖြစ်သော်လည်း စိုးဝင်းသွင်းချက်က နည်းနည်းပြင်းသွားသဖြင့် သဇင်က လက်ကလေးမြောက်ကာတားသည်။ စိုးဝင်းလည်း ဆက်မသွင်းတော့ဘဲ ဝင်နေသည့် လေးလက်မလောက်နှင့်ပင် အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်သည်။ ကျန်နေသည့် တစ်ဝက်လောက်ကိုတော့ မသိမသာ သွင်းရန်ပင်စဉ်းစားထားသည်။

“စွိ..စွိ… ပြွတ်…ပြွတ်…“

စိုးဝင်းကတော့ ရှေ့တိုးမည့်ဆင် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ် ဆိုသည့် စကားကို အကျအန လိုက်နာကာလှုပ်ရှားနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင်တော့ စိုးဝင်း၏ အချောင်းကြီးသည် ဝင်နေကြနေရာအထိ ရောက်သွားချေပြီ။ ဒီတော့မှ သူသည် အနည်းငယ် အားထည့်ကာ စဆောင့်တော့သည်။

“ဗျစ်..ဗျစ်… အင့်…အင့်..“

“ဆောင့်…ဆောင့်…မောင်ရယ်“

သဇင်သည် မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ ညည်းညူရင်းပင် စိုးဝင်းကို လုပ်ပေးဖို့ ပြောရှာသည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင် အောင့်သလိုလို ဖြစ်နေသေးသော်လည်း ကာမအရသာက လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ဆောင့်ဖို့ပင် ပြောယုံသာမက အားပေးသည့် အနေနှင့် ခါးကလေးကိုပင် လှုပ်ကာ ကစားပေးသည်။ စိုးဝင်းအဖို့လည်း သူ၏အချောင်းကြီးကို ညှပ်ကာဆွဲထားသည့် သဇင်၏ အတွင်းသားများကြောင့် ကြပ်ထုတ်သည့် အရသာကို မြိန်ရှက်စွာ ခံစားရသည်။ သူ အဆုံးထိ သွင်းလိုက်တိုင်း အင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည့် မျက်နှာလှလှလေးကို ကြည့်ကာ ရမက်စိတ်ကလည်း ပြင်းသထက်ပြင်းလာသည်။

“အင့်..ဟင့်..ဆောင့်..ဆောင့်..“

“ကောင်းတယ်..မောင်ရယ်…ဆောင့်..“

ကုတင်စောင်းတွင် ရှိနေသည့် သဇင်၏ စောက်ပတ်ကတော့ စိုးဝင်း သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်တိုင်း အရည်များထွက်ကြသည်။ သဇင်သည် တော်တော်တော့ အရည်ရွှဲသည်။ အသားဖြူသူမို့များလားတော့ မသိ။စိုးဝင်းသည် သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများ၏ ကောင်းမှုကြောင့် မာဆက်တွေ ဘာတွေ ရောက်ဖူးရာ ဆော်နှင့်မစိမ်းချေ။ နည်းနည်းပါးပါး အတွေ့အကြုံရှိသည်။ သို့သော် သဇင်လောက် အရည်ရွှမ်းတာတော့ မတွေ့ဖူးချေ။ အခုလည်း စွင့်ကားနေသည့် တင်ပါးကြီးအောက်က မွေ့ယာပင် စိုနေပြီ။

“စွတ်…ဖွပ်…အင့်..အင့်…“

“ဗြစ်….အင့်..ကျွတ်..ကျွတ်…“

စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ သဇင်ခင်မျာ မွေ့ယာထဲသို့ နစ်ဝင်သွားလိုက် ပြန်ကြွလာလိုက် ဖြစ်နေ၏။ထောင်ပေးထားသော ပေါင်တန်နှစ်ချောင်းကိုတော့ ကားနိုင်သမျှ ကားပေးထားသည်။ အခုထက်ထိဘရာစီယာလေးအတွင်းမှာ ရှိနေသော ရွှေရင်အစုံကတော့ စိုးဝင်း ဆောင့်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါနေသည်။

ပန်းရောင်ခံ ဘရာလှလှလေးအတွင်းမှ ဆူဖြိုးသော ရင်နှစ်မွှာကိုကြည့်ကာ သူ့စိတ်တွေ ပိုထန်လာသည်။ ခနအကြာတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ ဖင်ကြီးကို သိမ်းကျုံးမကာ ကုတင်ရှေ့ဘက်သို့ နည်းနည်းတွန်းတင်လိုက်သည်။ လူကလည်း အလိုက်သင့်လိုက်သွားကာ သဇင်ပေါ်တွင် မှောက်ချလိုက်သည်။ လက်ကမူ စနေနှစ်ခိုင်ကို ကာထားသည့် ဘရာစီယာကို ပင့်ကာလှန်လိုက်သည်။ ထွက်ပြူလာသည့် စပျစ်သီးအရောင် နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံကာ စို့လိုက်သည်။ ဖင်ကြီးကို ကြွကာလည်း အားရပါးရ ဆောင့်တော့သည်။

သဇင်သည် စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းလှသဖြင့် မွေ့ယာပေါ်တွင် ဘယ်ညာလူးလွန့်နေသည်။လက်ကလေးများကမူ စိုးဝင်းကို လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား အတင်းပင် ဖက်ကာထားသည်။ စိုးဝင်း၏ အချက်ကျကျ ကလိပေးနေသည့် ပါးစပ်ကြောင့်လည်း နို့အုံနှစ်ဖက်သည် တင်းကာမာလာသည်။ အပေါ်တွင်မက အောက်ကစောက်ပတ်သည်လည်း အပြတ်ပင် ရွပိုးထိုးကာ လှုပ်ရှားနေသည်။

“အင့်..အင့်..အွန့်..အွန့်…“

“ဗြစ်…ဗြစ်..ဒုတ်.. ဗြစ်….ဗြစ်.. ဒုတ်“

“ဆောင့်..ဆောင့်.. မောင်… သဇင် ပြီးတော့မယ်…“

“အင့်..အင့်..ထွက်..ထွက် ကုန်ပြီ..မောင်….“

စိုးဝင်း၏ မီးကုန်ယမ်းကုန် ဆောင့်ချက်များနောက်တွင်တော့ သဇင်သည် တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ပြီးသွားသည်။ တောင့်ထားသမျှ တကိုယ်လုံး အကြောတွေလည်း ပြေကျသွား၏။ သဇင်တစ်ယောက် ပြီးသွားသည်ကို သိသည်မို့ စိုးဝင်းလည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။ လီးတန်ကြီးကို ဒစ်ပေါ်လာသည်အထိ ဆွဲထုတ်ကာ အားကုန်ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်သည်။ စိုးဝင်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းလာပြီး နောက်တွင်တော့ သူ့အချောင်းကြီးကို အဖုတ်တဆုံး ဖိသွင်းလိုက်ပြီး လရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့်ကြာအောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးဖက်ကာ မှေးနေပြီးနောက် စိုးဝင်းသည် အသာပင် ကိုယ်ကို ကြွကာ ပက်လက်လှန် လှဲအိပ်လိုက်သည်။ လက်မောင်းကို ဆန့်ပေးလိုက်ရာ သဇင်သည် အသာပင် သူ့ခေါင်းကလေးကို မှီကာ ရောက်လာသည်။ စိုးဝင်းရင်ခွင်တွင် အသာမှေးနေရင်းမှ မျက်စိကိုရွှေ့၍ အောက်ကိုကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ အရည်တွေပေပွနေသည့် စိုးဝင်း၏ ညီတော်မောင်ကို တွေ့သည်။ အချောင်းကြီးသည် တင်းပြောင်ပြီး အသဲယားစဖွယ်ပင်။

“ဗြွတ်..ဗျော့…“

“ဟယ်..ထွက်ကြကုန်ပြီ…“

သဇင်သည် အဲဒီတော့မှ အလန့်တကြား ထလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စောက်ပတ်က ရှုံ့ခနဲဖြစ်သွားရာ အရည်တွေက စိမ့်ကြကုန်သည်။ စိုးဝင်းလည်း အလိုက်သိစွာပင် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ချထားသော တစ်ရှုးပေပါထုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။ အစလေးနှစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သဇင်သည် အဝလေးနှင့်တေ့သည်။ ပြီးလျှင်တော့ ကုတင်ပေါ်က အသာရွရွလေးဆင်းကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

“မောင်.. သဇင် ပြောတာကို ကြားတယ်နော်..“

စိုးဝင်းသည် သဇင်က အမေးတွင်တော့ ပြန်မပြောလို့ မဖြစ်မှန်းသိလိုက်သည်။ သူတို့နှပ်နေကြ inn လေးထဲက အထွက်တွင် ညနေစောင်း ရုံးဆင်းချိန်ဖြစ်နေ၍ ကားကို သတိထားမောင်းနေသဖြင့်ရုတ်တရက်တော့ စကားမပြန်နိုင်။ တော်တော်လေး ကြာမှ…

“ကြားပါတယ်.. သဇင်ရယ်…။ မောင်လည်း.. ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသေးလို့ပါ…“

သဇင်သည် စိုးဝင်း၏ အေးတိအေးစက် အဖြေတွင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်ကောက်ချင်သွားသည်။ စိုးဝင်းသည် ဟိုကိစ္စတွင် တက်ကြွသလောက် အခြားအကြောင်းအရာများတွင်တော့ တခါတခါ အရမ်းအေးဆေးလွန်းသည်။ အခုလည်းကြည့်… သူမကို အိမ်က ရှေ့လထဲ စင်္ကာပူသွားခိုင်းနေသည့် ကိစ္စကိုသူကတော့ ဘာမှ မဟုတ်သလိုပင်။ သူမကပင် အစွမ်းကုန် လိုက်လျောခဲ့၍ သူက အခုတော့ သူမကိုဂရုမစိုက်တော့တာများလား။

စိုးဝင်းသည် နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ကားပြတင်းပေါက်မှန်ဘက် လှည့်သွားသည့် သဇင်ကို ကြည့်ကာ ကောင်မလေးတော့ စိတ်ကောက်နေပြီလို့ သိသည်။ နောက်က ကျော်တက်ချင်နေသော ကားကို အရင်လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ..

“စိတ်မကော်ပါနဲ့ သဇင်ရယ်…။ မောင်ကလည်း လောလောဆယ် အလုပ်မရှိသေးတော့ ဘာမှ မစဉ်းစားရသေးလို့ပါ..။ သဇင် မသွားခင် မောင်တို့ တစ်ခုခု စဉ်းစားကြတာပေါ့..။ နောက်ပြီး စလုံးဆိုတာလည်း အဝေးကြီးမှ မဟုတ်တာ..။ မောင်လည်း သဇင်နဲ့ မခွဲချင်ပါဘူး..။ တော်ကြာနေ ငတ်နေမှ ဒုက္ခရောက်မယ်..“

“မောင် နော်…“

စိုးဝင်း၏ အနှောင့်အသွား မလွတ်သော စကားတွင်တော့ သဇင်သည် စိတ်ကောက်ပြေသွားသည်။ သူမသည် မိန်းကလေးသာဆိုသော်လည်း ကြာကြာ စိတ်မကောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်း၏လက်ကို ဖျန်းခနဲရိုက်သည်။

“အမလေးလေး…. နာတယ်… သဇင်ရယ်..“

“သူကြတော့ သိတတ်တယ်… ခုနတုန်းကတော့ သူများကို ဇွတ်လုပ်ပြီးတော့..“

“ဒါကတော့.. ကောင်းတာကိုး.. သဇင်ရယ်…။ သူလည်း အလိုတူ အလိုပါပဲဟာ…. ဟီး… ဟီး“

“ဖျန်း.. မောင်နော်.. ဒါပဲပြောနေ..“

သဇင်သည် စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ပြောနေသည့် စိုးဝင်း၏ လက်မောင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ ဒါကလည်း သူမ၏ အကျင့်တစ်ခု။ သဇင်သည် အခြားသော ကောင်မလေးတွေလို သူမ သဘောကျရင် ၊ စိတ်ကောက်ရင်ဖြစ်ဖြစ် လက်သည်းနှင့် မဆိတ်တတ်ပါ။ သူမ၏ အကျင့်က လက်ကလေးမြောက်ကာနှင့် ရိုက်တတ်ချင်းပင်။ စိုးဝင်းလို ဗလတောင့်တောင့်နှင့် သူမို့ တော်သေးသည်။

သဇင်တို့ နေထိုင်ရာ တာမွေဘက် အရောက်တွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ကားကို လမ်းမထိပ်မှာပင် ရပ်ထားသည်။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိသည်။ အမှန်က သဇင်ကို တက္ကသိုလ် တက်နေသည့်တလျှောက် သူမတို့မိသားစုက ရည်းစားရှိကြောင်း မသိချေ။ သူမကလည်း ဒါကို ဖွင့်မပြောချေ။ ဘာလို့လဲဟု တစ်ခါက စိုးဝင်း မေးဖူးသော်လည်း သူမက မမေးနှင့်ဆိုသဖြင့် သူဆက်မမေးချေ။ သူ၏ အကျင့်ကလည်း သူတပါးမပြောချင်သည့် ကိစ္စကို အတင်းလိုက်မမေးတတ်။ ဒါနှင့်ပင် သဇင်ကို လိုက်ပို့တိုင်း သူသည် လမ်းမထိပ်ကပင် လှည့်ပြန်သည်သာ။

အခုလည်း သဇင်သည် စိုးဝင်း ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် စလင်းဘတ်အိတ်ကလေးကို ကောက်လွယ်ကာ ဆင်းသွားသည်။ ပြန်ချိန်လည်း နည်းနည်းနောက်ကျနေသည် မဟုတ်လား။ သဇင်၏ အမှတ်သင်္ကေတွေ စွင့်ကားနေသည့် တင်ပါးများကတော့ သူမ၏နောက်မှ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် နှင့် လိုက်ပါသွားသည်။ အံမယ်.. လမ်းထိပ်က ဆိုက်ကားသမားတွေတောင် သူ့လို လိုက်ငေးနေပါလား။

သဇင်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းအရောက်တွင်တော့ စိုးဝင်းဘက်လှည့်ကာ လက်ကလေးမြောက်၍ နားနားကိုကပ်ပြသည်။ ည ဖုန်းဆက်လိုက်မည် ဆိုသည့် သဘောပင်။ စိုးဝင်းလည်း သက်ပြင်းချကာ ကားကိုမောင်းထွက်လိုက်သည်။ ဒီညတော့ ဘီယာသွားသောက်မယ်လို့ စဉ်းစားထားတာ အဆင်ပြေတော့မည်မထင်။ သဇင့်ဖုန်းကို စောင့်ရဦးမယ်လေ..။

တစ်ခုခု စဉ်းစားမယ်ဟုဆိုသော်လည်း စိုးဝင်း တကယ်တော့ မစဉ်းစားဖြစ်ပါ။ သူမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ကိစ္စနှင့်ပင် လုံးလည်ချာလည် လိုက်နေသည်။ ဦးအောင်မိုးက အမေ့ကို အထည်ဆိုင် မဖြုတ်နှင့်ဆို၍ သူမကလည်း ဝင်မကူနိုင်ချေ။ ဒီတော့ သားအဖနှစ်ယောက် သုံးပတ်လောက် တော်တော်ပင် ရုန်းကန်လိုက်ရသည်။

တော်သေးသည်က သူတို့ သားအဖနှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်းသာ မတည့်ရင် မတည်မည်။ အခြားသူများနှင့်တော့ အလွမ်းသင့်သည်။ စိုးဝင်းက လူငယ်လူငယ်ချင်း အကျွမ်းဝင်သလို၊ ဦးအောင်မိုးကလည်း လူကြီးလူကြီးချင်း အလွမ်းသင့်၏။ အဲဒီတော့ သူတို့ကိစ္စကို ဝိုင်းကူညီပေးကြသူတွေကတော့ ပေါသည်။ ဒါကြောင့်လည်း အချိန်သုံးပတ်အတွင်းပင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး၏ ကိုယ်ထည်သည် ပီပီပြင်ပြင် ဖြစ်လာသည်။

ဒီနေရာတွင်တော့ ဦးအောင်မိုးနှင့် စိုးဝင်း သွားတူသည့် အချက်တစ်ချက်ရှိသည်။ ဒါကတော့ နှစ်ဦးစလုံး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ ရုပ်ကို ကောင်းစေချင်သည့် အချက်ပင်။ စားပွဲဆိုလျှင်လည်း ဖြစ်သလို မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကြိတ်သားဖြင့် လုပ်ထားသည့် ခုံလှလှလေးတွေ ဝယ်သည်။ ထိုင်ခုံလေးတွေကအစ စိုးဝင်းသည် ဆိုင်အကူကောင်ကလေးတွေနှင့် သံဘရက်ကက်တွေ ပြန်ထည့်သည်။ သူလည်းပဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်နေကြမို့ ယောကျ်ားလေးများသည် ခုံတွင်ထိုင်လျှင် ကောင်းကောင်းမထိုင်ဘဲ ခုံကို နှဲ့သလို ခြေနှစ်ဖက်ထဲနှင့် ထိုင်တတ်သည်ကို သိနေသည်လေ..။ ပြောစရာရှိသည့် အကြောင်းက ဒီခုံလေးတွေကို ဘရက်ကက်ရိုက်ရာက စသည်ဟုပင် ဆိုရမလို။

“အား…တောက်“

“ကိုစိုးကြီး.. ဘာဖြစ်တာလဲ“

“ကျွတ်.. ဒီမှာ လက်ကို စကူနဲ့ထိသွားလို့“

စိုးဝင်းသည် ဆိုင်အကူကောင်လေး ဖိုးခွား၏ မေးသံကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ချော်ပြီးထိသွားလို့ထင်သည် စကူနှင့် ထိုးမိသည့် လက်မက ပေါက်ကာ သွေးတွေထွက်လာသည်။

“ကိုစိုးကြီး လက်ကို ရေဆေးလိုက်လေ..။ ပြီးရင် ပလာစတာကပ်လိုက်။ တော်ကြာနေ ညော်ဝင်သွားရင် ခက်မယ်..“

“အံမယ်.. မင်းက ငါ့ဆရာ လာလုပ်နေတယ်..“

အနားရောက်လာသည့် ဖိုးခွားက အပြောတွင် စိုးဝင်းသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ချုပ်ထိန်းကာ အသာငေါက်လိုက်သည်။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ၅ တန်းတောင် မအာင်သည့် ကောင်ကလေးက သူ့ကိုလာပြီးဆရာလုပ်သည်လေ။ ခက်တော့ ခက်နေပါပြီ ဒီကောင့်ရယ်..။

စိုးဝင်းတို့သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖြစ်မည်ဆိုတော့ အရေးကြီးသည့် စားပွဲထိုးကို ရှာရသည်။ ဒီခေတ်ကြီးတွင် ဒီလိုမျိုးကလေးတွေက ပေါသော်လည်း စိတ်ချရသူက ရှားသည်။ ဒီတော့ သေချာရွေးရသည်။ ဖိုးခွားသည် သူ့အဖေနှင့် အမေ တိုင်ပင်ကာ ရှာထားသည့်အထဲက တစ်ယောက်။ သူတွင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်သေး။ နောက်ထပ် ကျောင်းတပိုင်းတစနှင့် အလုပ်ထွက်လုပ်နေသည့် ကောင်ကလေးနှစ်ယောက် ရှိသေးသည်။ ဒါကတော့ ဒေါ်မိုးသူ ဈေးထဲကနေ ရှာပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စိုးဝင်းသည် တခါတလေတော့လည်း ဒီကောင်လေးတွေကို ကြည့်ကာ စိတ်ဆင်းရဲသည်။ စိုးဝင်းတို့နေသည့် မြောက်ဥက္ကလာဘက်တွင် ဒီလိုမျိုး အတန်းအစားတွေက များသည်။ ရပ်ကွက်တစ်ခုကိုကြည့်လိုက် ချမ်းသာတဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ ရပြီး ကျန်သည့်သူများကတော့ ဆင်းရဲကြသူများသာ။ အခုခေတ်တွင် အစိုးရဝန်ထမ်းလည်း လက်လုပ်လက်စား အဆင့်ထဲတွင် ထည့်ရမလိုဖြစ်၍ သူက ဆင်းရဲသူများသည်ဟု ချုံငုံ၍ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီတော့ ဒေါ်မိုးသူ ရှာပေးသည် ကောင်ကလေး သုံးယောက်တွင် လည်လည်ဝယ်ဝယ် ပိုရှိသည့် ဖိုးခွားကိုတော့ သူတို့က အိမ်မှာ အပြီးခေါ်ထားလိုက်သည်။ ကျန်သည့် ကောင်ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အလုပ်ပြီးရင် စက်ဘီးလေးနှင့် သူတို့ ရပ်ကွက်ထဲကို ပြန်သွားကြသည်။ ဖိုးခွားနှင့်ကတော့ သူနှင့် တစ်အိမ်တည်းနေသူမို့ ပိုလည်း ခင်သည်။အခုလည်း ကြည့်လေ အသက်အရ သူများတွေဆိုရင် ၈ တန်းလောက်တက်နေရမည့် ဖိုးခွားသည် သူ့ကို ဆရာလုပ်ကာ ပြောနေသည်။

“ငါသိပါတယ်ကွ… ဒီဟာ မင်းပဲ ဆက်ရိုက်လိုက်တော့..“

စိုးဝင်းသည် လက်ထဲက ကိုင်ထားသည့် တူကိုချကာ ဆိုင်နောက်ဖက် ဖိုဘေးတွင် ချထားသည့် ရေစည်သို့လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရေကို အသင့်တွေ့သည့် ခွက်နှင့် ခပ်ကာ အသာလောင်းချလိုက်သည်။ နှစ်ခွက်သုံးခွက်လောက် လောင်းအပြီးတွင်တော့ သွေးနဲနဲတိတ်သွားသည်။

“ဖိုးခွားရေ…. မင်းဆီမှာ ပလာစတာ ရှိလို့လား..“

“ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့ ဘယ်ရှိမလဲ ကိုစိုးကြီးရ..။ ဘေးနားကဆိုင်မှာ ရှိတယ်လေ..“

ဖိုးခွား၏ အဖြေတွင်တော့ စိုးဝင်း ဘာမှဆက်မပြောတော့။ ဒီတစ်ခါကြတော့ ဒီကောင်လေးက တော်သွားသည်။ ဇာတ်လမ်းအစပိုင်းတုန်းက ပြောသလိုပင် စိုးဝင်းတို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်မည့် နေရာသည် အိမ်ဆိုင်ကလေးများရှိသဖြင့် သူ၏ဆိုင်ဘေးတွင် ဆေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိသည်။ ဆိုင်ကလေးက လူတော်တော်များများ လာဝယ်ကြသည်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။ စိုးဝင်းတို့ မိသားစုသည်ချူချာသူများ မဟုတ်လို့ ဆေးသောက် ဆေးစားချင်းမရှိလို့သာ သူမရောက်ချင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ပလာစတာ ဝယ်ဖို့ သွားရတော့မည်။

“အေး.. ငါ ပလာစတာ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်..။ မင်း.. ဆိုင်ကြည့်ထားလိုက်..“

“ကိုစိုးကြီး..သိပ်မကြာနဲ့နော်…“

စပ်ဖြဲဖြဲလေးနှင့် သူ့ကို လှမ်းပြောလိုက်သည့် ဖိုးခွား၏ စကားကို အစောက သိပ်သဘောမပေါက်။ ပလာစတာဝယ်တာ ဘာကြာစရာ ရှိလို့လဲ။ ဆေးဆိုင်လေးရောက်မှ သဘောပေါက်သွားသည်။ သကောင့်သားက ဒါကြောင့် ငါ့ကို နောက်လိုက်တာကိုး။

“အေး ဆေးဆိုင်“

ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်လေးကို ကြည့်ရင်း စိုးဝင်းသည် သူရှေ့က ဆေးဝယ်သူ ထွက်အသွားတွင်တော့ အသာပင် ဆေးကလေးများ တန်းစီတင်ထားသည့် မှန်ဗီရို အပုလေးနား ကပ်လိုက်သည်။

“ဘာလိုချင်လို့လဲ ရှင်..“

မှန်ဗီရိုလေး၏ အောက်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ စိုးဝင်း လာရင်းအကြောင်းတောင် မေ့သွားသည်။ ရင်ပတ်ရှေ့တွင် သိမ်းကာချထားသည့် ပျော့ပြောင်းသည့် ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးများနှင့် လိုက်ဖက်သည့် မျက်နှာလှလှလေးကို ငေးကြည့်ကာ စကားမစမိ။

“ဘာလိုချင်လို့လဲ..“

နည်းနည်းကျယ်ကျယ် မေးလိုက်သည့် ကောင်မလေး အသံတွင်တော့ စိုးဝင်း အိပ်မက်ကနိုးသူလို သတိဝင်သွားသည်။ အကြည့်ကို လွှဲကာ ..

“ဟို..ဟို.. ပလာစတာ လိုချင်လို့ပါ..“

“တစ်ခုလား..နှစ်ခုလား..“

“တစ်ခုပါ…“

“တစ်ခုဆိုရင်တော့ ငါးဆယ်.. အကြွေပါရင်တော့ပေး..“

သွက်သွက်လေးဖြေလိုက်သည့် ကောင်မလေး၏ အသံကို နားထောင်ရင်း စိုးဝင်း အမှတ်တွေပေးနေသည်။ အသံလေးကလည်း ရုပ်ကလေးလို လှလှလေးပင်။

“ဒါဆိုရင်တော့ နှစ်ခုပေးပါ.. လိုလိုမယ်မယ်ပေါ့.. အဟဲ..“

သွားလေးအဖြီးသားနှင့် ပြောလိုက်သည့် သူ့ကို ကောင်မလေးက တချက်စူးခနဲ စိုက်ကြည့်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ တန်းပေါ်ကိုတင်ထားသည့် ဗူးကလေးထဲကနေ ပလာစတာနှစ်ခုကို ဖြဲကာပေးလိုက်သည်။စိုးဝင်းက လှမ်းအယူတွင်တော့ လက်ချင်းမထိအောင် အသာရှောင်သွားသည်။ ကြည့်ရတာ သူမမှာ ဒါမျိုးတွေ ရိုးနေပြီ ထင်သည်။

စိုးဝင်းသည် ပလာစတာရသော်လည်း ရုတ်တရက် မပြန်ချင်သေး၍ အသာဆက်ရပ်နေလိုက်သည်။ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးများနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည့် ကောင်မလေးကို ဆက်ငမ်းနေလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ပျော့ပျောင်းသည့် ဆံပင်ရှည်လေးများက သူမတကိုယ်လုံးတွင် အပေါ်လွင်ဆုံးဖြစ်သည်။

“ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ…“

ကောင်မလေးက ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး အမေးတွင်တော့ စိုးဝင်း ယောင်ပြီး ဖြေလိုက်မိသည်။

“ဆီဒိုရာ…ဟိုက်…“

“ရှင်…“

ဖြေပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှားမှန်းသိသည်။ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည့် ပါးစပ်ကို ဆွဲတောင်ထိုးပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွား၏။ ချက်ချင်းပင် လက်ကာပြကာ..

“မဟုတ်ဘူး… ယောင်သွားတာ… သွားတော့မယ်..“

ဒီတစ်ခါတော့ စိုးဝင်း ငမ်းပိုးစွဲကာ နေမနေတော့ပေ။ ကောင်မလေး ကျွတ်ကျွတ်အိတ်နှင့် ထည့်ပေးလိုက်သည့် ပလာစတာအိတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲကလည်း ငါတော့ သွားပြီဟု တွက်လိုက်သေးသည်။ ကောင်မလေးကတော့ “ဘယ်လိုလူလဲဟ“ ဆိုသည့် အကြည့်နှင့် မျက်မှောင်ကြီး ကုတ်ကာ ကျန်နေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ ကိုကြီးစိုး လှတယ်မှတ်လား..“

ဆိုင်ထဲကို အပြေးတစ်ပိုင်းနှင့် ဝင်လာသည့် စိုးဝင်းကို ဖိုးခွားက လှမ်းမေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းလည်း ဖင်ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လက်က ဒဏ်ရာကို ပလာစတာကပ်ဖို့ပင် မေ့သွားကာ ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် ကြည့်နေသူ ဖိုးခွားကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဟေ့ကောင် လာဦး… ငါမေးစရာရှိတယ်…“

ဖိုးခွားသည် အတည်ပေါက်နှင့် စိုးဝင်းက ခေါ်လိုက်သည်တွင်တော့ မျက်နှာပိုးသတ်ကာ သူ့အနားရောက်လာသည်။

“ငါ အတည်မေးမလို့… အဲဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ..“

ဖိုးခွားလည်း သူ့ကို ဆရာတင်ကာ အမေးခံလိုက်ရသည်တွင်တော့ စတိုင်ကြီးတခွဲတည်းဖြင့်..

“ဒါကတော့ ဒီလိုဗျ.. ကိုစိုးကြီးရ..“

ဆားပုလင်းနှင်းမောင်လိုလို ဘာလိုလို စတိုင်ဖမ်းကာ သူ့ကိုပြောနေသည့် ဖိုးခွားကို စိုးဝင်း နည်းနည်းတော့ အမြင်ကပ်သွားသည်။ သို့သော် သူပြောမှ သိမည်မို့ အသာပင် နားထောင်နေလိုက်သည်။

“အဲ့ဆိုင်က ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကြောင့် နာမည်ကြီးတာဗျ..။ နေ့လယ်ဘက်ဆိုရင်တော့ အငယ်မလေးထိုင်တယ်..။ သူ့နာမည်က သွယ်သွယ်အေးတဲ့..။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ အကြီးမ ထိုင်တယ်..။ သူ့နာမည်က နွယ်နွယ်အေးတဲ့…။ ကိုစိုးကြီး မသွယ်သွယ်အေးက ဆံပင်အရှည်လေးနဲ့ မှတ်လား..“

စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားက အမေးတွင်တော့ ကောင်မလေး၏ ရင်ပတ်ပေါ်ကို ခွေကာ ချထားသည့် ဆံနွယ်လေးများကို ပြန်မြင်ယောင်သည်။

“ဟုတ်တယ်ကွ… ပျော့ပျော့လေးတွေ.. တော်တော်လည်း ရှည်တယ်“

ဖိုးခွားသည် စိုးဝင်း၏ အဖြေတွင်တော့ တရားခံက ဝင်ခံလိုက်သဖြင့် စိတ်ကျေနပ်ရသွားသည့် တရားသူကြီးနှယ် ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်လုပ်သည်။

“အဲဒါ ကိုစိုးကြီးက မနွယ်နွယ်အေးကို မမြင်ဖူးသေးလို့။ မနွယ်နွယ်အေးက ပိုပြီးတော့တောင် ရှည်သေးတယ်..။ သူဆိုရင် ဆံပင်က တင်ပါးအထိ ရောက်တယ်..“

စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွား၏ အပြောတွင်တော့ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ စိုးဝင်းတွင် အစွဲအလမ်းဟုပဲ ဆိုရမလားမသိ။ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် ကောင်မလေးများကို အင်မတန်မှ သဘောကျသည်။ သူ၏ အသည်းကျော်က အခုခေတ်တွင် R ဇာနည် ပြန်ဆိုထားသည့် စိုးလွင်လွင်၏ ဂန္ဒဝင်ဆည်းဆာ ဆိုသည့် သီချင်းလေးဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက ဒီသီချင်းလေးကအတိုင်း ဆံပင်ရှည် ရူးရူးနေသူဟု ဆိုရင်လည်း ရနိုင်သည်။ သူသည် ရည်းစားဖြစ်တော့ သဇင်ကိုပင် ဆံပင်ရှည် ထားခိုင်းသေးသည်။ သဇင်က ဆံပင်ရှည် ထားရမှာ ရှုပ်တယ်ဆိုပြီးတော့ မထား၍ သူက ဆက်မတိုက်တွန်းချင်းသာ။ ဒါတောင်မှ သူမနှင့်တွဲသွားလို့ အနားကနေ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားရင်း လိုက်ကြည့်နေတတ်သေးသည်။ အခုတော့ ဒီလောက်လှသည့် ကောင်မလေး၏ အစ်မကလည်း ဆံပင်ရှည်လေးနှင့် ဆိုပါလား။

“ဒါနဲ့ မင်းပြောတဲ့ နွယ်နွယ်အေး ဆိုတာက နေ့လည်ဘက် မရှိဘူးလား..“

“ဒါတော့ ကျွန်တော်မသိဘူးဗျ.. ညဘက်ဆိုရင် ပိုလူစည်တာပဲ သိတယ်..“

စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားဆီက ဒီလောက်သိရတွင်တော့ ကျေနပ်သွားသည်။ အမှန်က သူလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ထိ လိုက်မေးနေမှန်းတောင် မသိ။ တကယ်ဆိုရင် သူသည် ရည်းစားကြီး ငုတ်တုတ်နှင့်။ ရည်းစားမှ တော်ယုံရည်းစား မဟုတ်။ တော်တော်လှသည်ဆိုသည့် ကောင်မလေးကို ချစ်သူအဖြစ် ရထားချင်းပင်။ ကိုယ့်စိတ်ကိုပင် နားမလည်။ “ဟင်း“ ခနဲ မသိမသာ သက်ပြင်းကို ချလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို ကြားသွားသည့် သကောင့်သား ဖိုးခွားက..

“ကိုစိုးကြီး.. အငယ်မနဲ့တောင် သက်ပြင်းချနေရင်.. အကြီးမနဲ့ဆို ပိုခက်မယ်နော်..“

“ဟာ.. ဒီကောင်ကတော့…. မင်း လျှာရှည်မနေနဲ့…. ရိုက်ခိုင်းထားတာတွေ ပြီးအောင်ရိုက်…။ ငါ ကန်ထည့်လိုက်ရ..”

စိုးဝင်းသည် သဇင့်အကြောင်းကို တွေးနေ၍ စိတ်ရှုပ်သွားရာမှ ဖိုးခွားက ဝင်အပြောတွင်တော့ ငေါက်လိုက်သည်။ ဖိုးခွားလည်း ကိုစိုးကြီး စိတ်ဆိုးသွားမှာ စိုး၍ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လုပ်လက်စ အလုပ်ကိုသာ လုပ်နေလိုက်သည်။ ပါစပ်ကတော့ ပွစိပွစိနှင့်

“ငါလည်းပြောလို့ သိရသေးတယ်.. အဟောက်လည်း ခံရသေးတယ်“

ဟု မကြားတကြား ပြောလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ စိုးဝင်း အနားမှခွါကာ ရိုက်လက်စ ထိုင်ခုံလေးများဆီသို့ လျှောက်သွား၏။ စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားကို ကြည့်မနေတော့ဘဲ လမ်းမကိုငေးကာ နီးစပ်ရာ ခုံလေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ပလာစတာ ကပ်ဖို့ပင် မေ့သွားသည်။ သဇင်အကြောင်း စဉ်းစားမိသွား၍ သူစိတ်တွေ ထိုင်းသွားသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် သူသည် သဇင်နှင့် ခွဲရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေရမည့်အစား အခုတော့ ဘာမဟုတ်သည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် အကြောင်းကို စပ်စုနေမိသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားမလည်။ စိတ်ထဲတွင် အပြေးအလွှားနှင့် ညနေဘက်တွင် တွေ့ဖို့ ချိန်းထားသည့် သဇင်နှင့် တွေ့လျှင် ဘာပြောရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေမိတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွေ့တော့ မှာတမ်းခြွေသူက သဇင်သာလျှင် ဖြစ်သည်။

“ဒါပဲနော်.. မောင်.. အင်တာနက်တော့ မှန်မှန်လာသုံးရမယ်နော်…“

“အင်း.. သုံးမှာပါ.. သဇင်ရဲ့….။ မောင်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရဲ့ ဘေးနားမှာတွင် ရှိတာ…။ မောင် သုံးမှာပေါ့…. စိတ်မပူပါနဲ့..။ စိတ်ပူရမယ့် သူက မောင်ပါ..“

“အံမယ်.. မောင်က ဘာစိတ်ပူစရာ ရှိလို့လဲ..“

စိုးဝင်း၏ ရင်ခွင်ကို မှီထားနေရာမှ သဇင်သည် အသာရုန်းထွက်သည်။ စိုးဝင်းကို မော့ကြည့်ကာမျက်စလေးချီ၍ မေးသည်။ ပန်းနီရောင်သွေးဆိုးထားသည့် သဇင်၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးက စိုးဝင်းကိုလာပါယူပါလှည့်ဟု ဖိတ်ခေါ်နေသယောင်။ စိုးဝင်းသည် အစောပိုင်းတုန်းက သဇင်၏ ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်ထားသောလက်ကို ရုတ်လိုက်ကာ လှပသောမျက်နှာလေး၏ အောက်က မေးစေ့လုံးလုံးလေးကို အသာဆွဲမော့လိုက်သည်။

“စိတ်ပူရတာပေါ့ သဇင်ရယ်…။ ဒီလောက်လှတဲ့ ကောင်မလေးကို ဘယ်လို စိတ်ချရမှာလဲ..“

သဇင်သည် စိုးဝင်းက ဒီလိုအပြောတွင်တော့ သွားလေးများပေါ်သွားအောင်ကို ပြုံးပြသည်။ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးပင်။

“မောင်ကလည်း .. စိတ်ချပါ..။ သဇင်က ကျောင်းတက်ရာမှာဆိုတော့ အားချိန်တောင် ရှိချင်မှ ရှိမှာ…။ အားတဲ့အခါလည်း မောင်နဲ့ တွေ့ရအောင် အွန်လိုင်းရောက်နေမှာပဲ.. စိတ်ပူမနေနဲ့..“

စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့။ ပြောစရာလည်း မရှိတော့ချေ။ အမှန်ဆို ဒီနေ့က သဇင် စင်္ကာပူမသွားခင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ကြချင်းမို့ စကားပြောကာ အချိန်ကုန်နေလို့ မဖြစ်။ ရသည့်အချိန်က သိပ်မှမရှိတာ။ စိုးဝင်းသည် ယောကျ်ားလေးပီပီ သူကပဲ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ချစ်သူကို အမှတ်ရစေရန် လက်ဆောင်ပေးရမည် မဟုတ်လား။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် စိုးဝင်း၏ မျက်နှာက သူမနှင့် နီးလာချိန်တွင်တော့ သဇင်လည်း အလိုလိုမျက်တောင်လေး စင်းကျသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းလေးက မဟတဟ။

“ပြွတ်… အင့်… အ… ဟင့်..“

စိုးဝင်း၏ မေးလေးကို ကိုင်ထားသော လက်တွေသည် အောက်သို့ ရွေ့ကာသွားသည်။ ဒီနေ့တော့ သဇင်က ပုခုံးပေါ်စတိုင် အင်္ကျီလေး ဝတ်လာ၍ ကြယ်သီး လိုက်ရှာနေစရာ မလို။ အောက်ကနေ ပင့်မကာ ချွတ်လိုက်သည်။ အင်္ကျီအချွတ်တွင်တော့ နှစ်ဦးသား နမ်းနေရာမှ ခနရပ်သည်။ ခေါင်းကနေ လွတ်သွားသည်နှင့် သဇင်ကပင် စ၍ မွတ်မွတ်သိပ်သိပ် ပြန်နမ်းသည်။ ကြည့်ရတာ.. သူမလည်း စိုးဝင်းလိုပင် စဉ်းစားထားပုံရသည်။

စိုးဝင်း၏ လက်တွေကတော့ ဝက်မြီးလိုပင် အငြိမ်မနေတော့ပေ။ သဇင်၏ တကိုယ်လုံးအား စုန်ချည်ဆန်ချည် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ အနက်ရောင်ဘရာစီယာလေးအတွင်းမှ စနေနှစ်ခိုင်ကတော့ စိုးဝင်း၏လက်ကြောင့်ပင် ကြွေမွသွားတော့မတတ် ဖြစ်၏။ ဒါတွင်မက နောက်ထပ် စိုးဝင်း၏ ပစ်မှတ်က ယောကျ်ားတကာ သွားရည်ကျသည့် သဇင်၏ ဖင်သားကြီးများပင်။ စိုးဝင်းသည် တင်းရင်းစွင့်ကားသည့် ဒီအိုးကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရပင် နယ်သည်။

သဇင်သည် ဒါမျိုးအနယ်ခံရတွင်တော့ သူမလည်း မနေနိုင်တော့ချေ။ စိုးဝင်း၏ နှုတ်ခမ်းတွေကို အငမ်းမရ အတင်းပင် ဖိကပ်စုပ်နမ်းတော့သည်။ ပြီးတော့လည်း စိုးဝင်း၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို တိုးကာဖက်လာ၏။ စိုးဝင်းသည် သဇင်က ရင်ခွင်ထဲ တိုးအလာတွင်တော့ နို့လေးနှစ်လုံးကို နယ်နေရာမှ နောက်ကကျောကို သိမ်းဖက်ကာ ဘရာချိတ်ဆီသို့ လက်ကိုရွှေ့လိုက်သည်။ ချိတ်ကလေးကို အသာဖြုတ်လိုက်သည်။ ဘရာဖြုတ်ပြီးသွားသည့်နောက်တွင်တော့ စိုးဝင်း၏ လက်သည် ရှေ့ဘက်ကို ပြန်ရောက်လာကာ သဇင်၏ပေါင်ရင်းခွဆီသို့ နေရာရွှေ့သွားသည်။ ဒီနေ့ဝတ်လာသော သဇင်၏ စကပ်လေးက ပေါင်လည်လောက်သာရှိသည်မို့ လက်ကို အောက်ကရှိုကာ ထည့်လိုက်သည်။ အဆင်သင့်ပင် သွယ်လျသော ပေါင်တံလေး၏အရင်းက အင်္ဂါဇာတ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ပင်တီလေးခံနေ၍ အဖုတ်အသားတွေကို မထိ။သဇင်သည် ကာမဇောများက တက်သထက်တက်လာသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းအား စိုးဝင်းဆီကနေ ပြွတ်ခနဲမြည်အောင် ဆွဲခွာလိုက်ပြီး စိုးဝင်း၏တီရှပ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ စိုးဝင်းလည်း သဇင့်ဆန္ဒကို သိသွားသည်မို့ ဝတ်လာသည့် တီရှပ်သာမက အောက်က သရီးကွာတား ဘောင်းဘီကိုပါ အမြန်ချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင်တော့ သဇင်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ကန်လန့်ဖြတ် တင်လိုက်သည်။

စိုးဝင်းသည် ကျန်နေသည့် သဇင်ကိုယ်ပေါ်က စကပ်ကိုမူ အသာအောက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အခုတော့ဖြင့် သဇင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူမ၏ ရတနာရွှေဂူလေးကို ကာထားသည့် ဇာအနက်ရောင်ပင်တီလေးမှ လွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ချေ။ ချစ်သူသက်တမ်း နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်ကာလအတွင်း သူ့ကို ကာမစည်းစိမ်အပြည့်အဝပေးခဲ့သော သဇင်၏ လှပသည့် ကိုယ်ကလေးကို စိုးဝင်းသည် မက်မက်မောမောပင် ကြည့်သည်။

“ဟိတ်.. ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ…“

သဇင်သည် မျက်လုံးလေးမှေး၍ ကြည့်နေရာမှ သူမ၏ ကိုယ်ကိုစားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်နေသည့် စိုးဝင်းကို လှမ်းနောက်ကာ မေးခြင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် ရယ်ကျဲကျဲလေးနှင့်

“မဟုတ်ပါဘူး…. ကိုယ့်ရဲ့ ပေါက်စီလေးရယ်… မုန့်စိမ်းပေါင်းလေးရယ်ကို အမှတ်ရအောင် ကြည့်နေတာ…“

“ခစ်..ခစ်… မောင်က သိပ်နောက်တာပဲ..။ သဇင့်ဟာလေးတွေကို စားစရာလေးတွေနဲ့ တင်စားတယ်ပေါ့..။ ဒါဖြင့်.. သဇင့်ရဲ့ သီးမွှေး ငှက်ပျောသီးကြီးရော…“

“ဟီး..ဟီး… လာမှာဗျား… ရော့…“

စိုးဝင်းသည် နောက်တောက်တောက်နှင့် ပြောရင်း သူ့ကိုယ်ပေါ်က နောက်ဆုံးလက်ကျန် အောက်ခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ အလုပ်များနေ၍ သဇင်နှင့် မတွေ့ရတာ သုံးပတ်လောက်တောင်ရှိသွားသည်။ ဒီတော့ သူညီတော်မောင်သည် အပြတ်မာထောင်နေသည်သာ။ ချက်ချင်းပင် နေရာရွှေ့ကာသဇင်၏ ပေါင်ခွကြားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ပင်တီလေးကိုလည်း အနားနှစ်ဖက်မှဆွဲကာ ပေါင်တံတလျှောက် ဆွဲချလိုက်သည်။

သဇင်သည် စိတ်ထနေ၍လားမသိ။ အဝလေးတွင်ပင် အရည်ကြည်လေးများ စိုနေသည်ကို တွေ့သည်။စိုးဝင်းသည် သူ့ညီတော်မောင်ကို ညာလက်နှင့်ကိုင်ပြီး သဇင်၏ စောက်ပတ်ဝလေးကိုတော့ ဘယ်လက်ညှိုးနှင့်လက်မကို သုံးကာ အသာဖြဲလိုက်သည်။ သူ့ဒုတ်ထိပ်ကို အသာတေ့ကပ်လိုက်သည်။

“အင့်..မောင်ရယ်.. သွင်းလိုက်ကွယ်…“

“ဖြေးဖြေးလား ပြင်းပြင်းလား သဇင်… “

“အို.. မောင်ကလည်း.. ဘယ်လိုပဲ သွင်းသွင်းကွာ.. ဒီမှာ သဇင် ယားနေပြီ..“

သဇင်သည် စိတ်မရှည်သည့်ဟန်ဖြင့် ဖင်ကြီးကိုပင် ကော့ပေးသည်။ သူမဖင့်အကော့တွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ခါးအားကိုသုံးကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် လီးကို ထိုးဆောင့်ချလိုက်သည်။ သွင်းချက်က ကြမ်းပေမယ့် သဇင်မှာ စောက်ပတ်က ယားနေရာ ကြိတ်မှိတ်၍ပင် ခံသည်။

“ဘွတ်…ဗြစ်… ဗြစ်… အင့်… အ ဟင့်..“

“ရလားဟင်… သဇင်..“

စိုးဝင်းသည် သူ၏ညီတော်မောင် တဝက်ကျော်ကျော်လောက် တစ်ချက်တည်းနှင့် ဝင်သွားသဖြင့် သဇင်ကိုလှမ်းပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရတယ်… မောင်…ဆက်သွင်း…“

“ရော့.. ဗြစ်….ဗြစ်..ဒုတ်..“

“အင့်.. ခန..လေး..မောင်..“

သဇင်သည် စိုးဝင်း၏ အားကုန်ဆောင့်ကာ သွင်းလိုက်ချိန်တွင်တော့ တော်တော်နာသွားသည်။ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ အပြောတွင်တော့ အောက်ကလှုပ်ရှားမှုကို ရပ်ကာ သဇင်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်သည်။ လုံးကျစ်ကျစ် နို့လေးတစ်ဖက်ကို ငုံကာစုပ်လိုက်သည်။

“ပြွတ်..အင့်..ပြွတ်..အင့်..“

စိုးဝင်းသည် အသက်ခြောက်ဆယ် မကျော်သေးပေမယ့် ငယ်မူပြန်သွားသည်။ ခုနတုန်းက ပေါက်စီစားချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို တကယ်ပင် အလုပ်နှင့် လက်တွေ့ပြတော့သည်။ ခနအကြာတွင်တော့ သဇင်သည် ရမက်စိတ်တွေတက်ကာ တဟင်းဟင်း ဖြစ်၍လာသည်။ စောက်ပတ်ထဲတွင် အပြည့်အသိပ်ဝင်နေသော စိုးဝင်း၏ ညီတော်မောင်က ငြိမ်နေသည်ကိုလည်း မကျေနပ်တော့။

“အင်း..ဟင်း… လုပ်..လုပ်တော့ မောင်ရယ်..“

သဇင်သည် မသဲမကွဲလေးပြောရင်း နို့စို့ပေးနေသည့် စိုးဝင်း၏ တင်ပါးကြီးကို လက်ဝါးနှင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ အထာပေါက်နေသည်မို့ စိုးဝင်းလည်း မှန်မှန်ပင် စတင်ဆောင့်တော့သည်။

“ပြွတ်..ဖတ်..ဖတ်.. အင့်..အ..ဟင့်..“

သဇင်သည် အောက်ကနေ စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်များနှင့် အံကိုက်ဖြစ်အောင် သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးကိုပင့်ကာ ကော့၍ပေးသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း စိုးဝင်း၏ ကျောပြင်ကြီးကို လှမ်းဖက်ကာ သူမ၏ နို့ကိုစိုးဝင်း၏ ပါးစပ်နှင့်တေ့ကာ ပေးသည်။တဖြေးဖြေးနှင့် စိုးဝင်း၏ ဆောင့်ချက်တွေက အားပါလာသည်။ အပေါ်ဘက်တွင်လည်း ပေါက်စီထက်ပိုကြီးသည့် သဇင်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ပင် စို့ပေးနေသည်။ ဒါတွင်မက နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုလည်း လျှာဖြင့် ထိုး၍ထိုး၍ ယက်ပေး၏။ သဇင်ခင်မျာ စိုးဝင်း၏ အဆောင့်တွင်သာမက နို့ကိုကလိနေသည့် အဖြစ်တွင်တော့ ဖြတ်ဖြတ်လူးအောင် ခံနေရသည်။

“ပြွတ်..ဘွတ်…ပြွတ်.. အင့်…အား..အား..“

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သဇင်.. နာလို့လား ဟင်..“

“အင့်.. ဟင်း…ဟင်း..“

သဇင်ခင်မျာ စိုးဝင်းအမေးကို ပြန်၍ မဖြေနိုင်အားပေ။ ခေါင်းကိုသာ မွေ့ယာလေးပေါ်တွင် လှိမ့်ကာ ခါပြသည်။

“ဒါဆိုရင်.. ကောင်းလို့လား..“

“ပြွတ်..ပလွတ်…အင့်..ဟင့်..“

“ဟုတ်..ဟုတ်တယ်..မောင်ရယ်.. ဆောင့်… ဆောင့်.. မမေးနဲ့တော့..“

သဇင်က ဒီလိုဆိုမှတော့ စိုးဝင်းသည် အားကုန်ပင် ကျုံးတော့သည်။ လူက နဂိုကတည်းက သန်သည့်အပြင် သဇင်နှင့် မတွေ့သည်ကလည်း သုံးပတ်လောက် ရှိနေသည်မို့ သူသည် အတိုးချကာ ဆောင့်သည်။ ဒီနေ့ပြီးရင်လည်း ခွဲခွာရတော့မည်ဆိုသည့် အသိကလည်း ရှိနေရာ ခါတိုင်းထက် ပို၍ ပြင်းထန်သည့် အရှိန်နှင့်ပင် ညီတော်မောင်ကို ထည့်သည်။ ထိပ်ဖျားသာ ကျန်တော့သည့်အထိ ပြန်ထုတ်၊ ပြီးတော့ တရှိန်ထိုးပြန်သွင်းဖြင့် တမုန်းပင် ဆွဲနေသည်။

စိုးဝင်းက ဒီလို ကျုံးဆောင့်နေလေလေ သဇင်ခင်မျာ အကြိုက်တွေ့လေလေ ဖြစ်နေသည်။ ငရံကိုယ်လုံးပိုင်ရှင် သဇင်သည် ကိုယ်ကလေးကို တွန့်ကာ လိမ်ကာဖြင့် တအင့်အင့် ညည်းကာနေသည်။ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကိုမဖွင့်တော့။ သဇင်က မျက်လုံးမဖွင့်တော့၍ စိုးဝင်းကရော မျက်လုံးဖွင့်လားဆိုတော့ သူက သာ၍သာ ဆိုးသေးသည်။ သဇင်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသားများက သူ့ညီတော်မောင်ကို ပွတ်ဆွဲပေးနေသည့် အရသာကို မျက်စိမှိတ်ကာ ခံနေရင်း တဖုန်းဖုန်းနှင့် အားရပါးရ ဆောင့်နေသည်။ အချက်ငါးဆယ်ကျော်လောက် ဆောင့်ပြီးတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် အမြင့်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်တော့မည် ဆိုသည့်အကြောင်းကို သိလိုက်သည်။ ညီတော်မောင် တလျှောက် စိမ့်ကာ ကျင့်တက်လာသည်လေ။

“ပြွတ်…အင့်..ဘွတ်… အင့်… ဒုတ်…“

“သဇင်…မောင် ..ပြီးတော့မယ်….“

“ဆောင့်… ဆောင့် …မောင်.. သဇင်လည်း … ပြီးတော့မယ်…. နာနာလေး..“

အဲဒီနောက်တွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ညီတော်မောင်ကို သုံးချက်တိတိ အရှိန်အပြည့်နှင့် ဆောင့်ချလိုက်ပြီး သဇင်၏ စောက်ဖုတ်အဆုံးထိ သွင်းကာ မြုပ်ထားလိုက်သည်။ သုံးပတ်စာ စုဆောင်းထား၍ အိတ်အပြည့်ဖြစ်နေသည့် လရည်များကမူ လိင်တန်တလျောက် အဟုန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပန်းထွက်သည်။ ပူနွေးပျစ်ချွဲသော လရည်များ၏ အထိတွင်တော့ သဇင်သည် ကျောကလေး ကော့တက်လာသည်အထိ ဖြစ်ကာ စောက်ရည်များကို ပန်းထုတ်မိတော့သည်။ အဖုတ်ကတော့ စိုးဝင်း၏ လိင်ချောင်းကြီးကို တင်းကြပ်စွာ ညှစ်စုပ်ယူနေသည်သာ။

“အီး…အီး…ကောင်း… ကောင်းတယ်ကွာ…“

စိုးဝင်းသည် ဒီနေ့တွင်တော့ လရည်ပန်းထုတ်တာ နည်းနည်းကြာသည်။ နှစ်ခါပင်မက.. သုံးခါလောက်ပင် တွန့်ခနဲတွန့်ခနဲဖြစ်ကာ ဖင်ကြီးက တဆတ်ဆတ် တုန်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထား၍ သဇင် ဘယ်လိုနေမယ် မသိသော်လည်း သူနှင့်အတူ ပြိုင်တူပြီးမှန်းတော့ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည့် စောက်ပတ် အနေအထားအရ သိသည်။ မျက်စိမှိတ်ထားပေမယ့် အမြဲတမ်း မြင်နေကြမို့ သဇင်မျက်နှာလှလှလေးက အာရုံထဲ အလိုလိုပေါ်လာသည်။

အတွေးထဲတွင်တော့ ပန်းနုရောင် ချွေးပြန်နေသည့် သဇင်၏ မျက်နှာလှလှလေးသည် သူ့ကို နွမ်းလျလျလေး ပြုံးပြနေသည်။ တကိုယ်လုံး တုန်ခါနေလို့ထင်သည်။ ဆံနွယ်လေးများသည် သူဆောင့်လိုက်တိုင်း ဟိုဒီယိမ်းထိုးနေသည်။ ယိမ်းခါနေသည့် ဆံပင်လေးတွေကို အကြည့်က ရောက်သွားသည်တွင်တော့ ဆံနွယ်လေးများသည် အလိုလို ရှည်ထွက်လာသည်။ သဇင်က ခေါင်းကလေး အစောင်းတွင်တော့ မျက်နှာကိုပင် ဖုံးသွားသည်။ စိုးဝင်းသည် စိတ်ထဲတမျိုးဖြစ်သွား၍ ဆံနွယ်လေးတွေကို လှမ်းသပ်လိုက်သည်တွင်တော့ ပေါ်လာသည့် မျက်နှာလေးက သဇင်မဟုတ်တော့ချေ။ ဟိုက်.. ဘေးဆိုင်ကကောင်မလေး… သွယ်သွယ်ရယ်လေ.. သူ့ကို ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။

“ဟင်း.“.

ခနဲ သက်ပြင်းကြီး တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်ကာ စိုးဝင်းသည် ကမန်းကတန်း မျက်လုံးကို ဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်တွင်တော့ သဇင်သည် ခေါင်းကလေးစောင်းကာ မျက်စိလေးမှိတ်ထားသည်ကို တွေ့သည်။ အသက်ကို မှန်မှန်ရှူကာ အမောဖြေနေသည်။ စိုးဝင်းလည်း မိမိကိုယ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်မိတော့သည်။

“လာပါ.. အန်တီ… ဘာလိုချင်လို့လဲ…။ ဖိုးခွားရေ အန်တီကို မေးပါဦး..“

စိုးဝင်းသည် သွက်သွက်လက်လက်ပင် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာသည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှမမေးခင် သူက အရင်မေးလိုက်သည်။ အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးကတော့ အဖျော်ကောင်တာ၏ နောက်ကနေ လှမ်းကြည့်နေသည်။ နံနက် ခြောက်နာရီပင် မထိုးသေး၍ထင်သည် ဆိုင်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည် လာသောက်သူတောင် မရှိသေး။ ဒီအဒေါ်ကြီးက ပထမဆုံးပင်..။

ဒေါ်မာမာအေးသည် ဖော်ဖော်ရွေရွေနှင့် လှမ်းပြောလိုက်သည့် ကောင်ကလေးကို အသာပြုံးပြလိုက်သည်။ တဆက်တည်းပင်..

“အီကြာကွေး လိုချင်လို့ သား… ရပြီလား..“

“ရပြီ.. အန်တီ.. အီကြာကွေးတင်မှ မကဘူး.. စမူဆာလည်းရတယ် အန်တီ..“

စိုးဝင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်ရုံမက ထိုင်နေသည့် ကောင်တာနောက်ကနေ ထွက်ကာအကြော်ဖိုနားသို့ပင် လျှောက်လာခဲ့သည်။ အီကြာကွေးတွေကို ဆီအိုးထဲကနေ ဝိုင်းဆယ်ပေးနေသည့် ဖိုးခွားကို လှမ်း၍လည်း ပြောလိုက်သည်။

“ဖိုးခွားရော.. အန်တီဖို့ ကြီးတာလေးတွေ ရွေးပေးလိုက်ကွာ…“

ဒေါ်မာမာအေးသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်ဟန်တူသည့် ကောင်ကလေး၏ အပြောတွင်တော့ အတော်သဘောကျသွားသည်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆေးဆိုင်ဖွင့်ထားသူမို့ ဒီကောင်လေး ဒီလောက်အပြောချိုရင်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လူစည်ဦးမည်ဟု တွေးမိသေးသည်။

“အန်တီ.. ဘယ်နှစ်ခု ယူမှာလဲ…“

“လေးချောင်းပေးဟယ်… တစ်ချောင်း ဘယ်လောက်လဲ..“

“တစ်ချောင်း ငါးဆယ်ပါ .. အန်တီ..။ လေးချောင်းဆိုတော့ နှစ်ရာပါ…“

“အေး..အေး… ရော့ နှစ်ရာ…”

“ဖိုးခွား.. အန်တီကို တစ်ချောင်း အပိုပေးလိုက်ပါကွာ….။ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ အမှတ်တရပေါ့….။ အန်တီက .. အရင်ဆုံး လာအားပေးသူဆိုတော့..“

“ဪ.. ဒီလိုလား..“

ဒေါ်မာမာအေးသည် စိုးဝင်း၏ အပြောတွင် ကျေနပ်စွာပင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဖိုးခွားကတော့ ဆရာသမားဖြစ်သူ စိုးဝင်းကို စူးခနဲ တစ်ချက်ကြည့်သည်။ နှုတ်ကတော့ ဘာမှမပြော။ ကြွတ်ကြွတ်အိတ်ထဲ ရောက်ပြီးသား အီကြာကွေးလေးချောင်းတွင် နောက်ထပ်တစ်ချောင်းကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပဲ သားရယ်…။ နောက်လည်း လာအားပေးပါ့မယ်…“

စိုးဝင်းသည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ထွက်သွားသည့် အဒေါ်ကြီး၏ နောက်ကျောကို ငေးကာကျန်ခဲ့သည်။ အခုမှ သတိထားမိလို့လားမသိ အန်တီကြီးသည် ဆံပင်တော်တော်သန်သည်။ တပတ်လျှိုဆံထုံးလေးကို ထိုးထားတာတောင် အစွန်းဘက်က ဆံနွယ်များက ပုခုံးထက်တွင် ဖြာကျနေသည်။

“ကိုစိုးကြီး… တမင်တကာ အမှတ်တွေရအောင် လုပ်နေတာလား..“

“ဟေ..ဘာလဲဟ..“

စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားက သူ့ကို ပြုံးစစနှင့် အမေးတွင်တော့ ကြောင်သွားသည်။ ဖိုးခွားဘေးနားက အကြော်ဆရာ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ကွမ်းစားနေရင်း သူတို့ကို ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။ ကြည့်ရတာ ဖိုးခွားစကားကို သူသိပုံရသည်။

ဤနေရာတွင် ကြားဖြတ်၍ အကြော်ဆရာ ကိုမိုးကြိုးအကြောင်းကို အနည်းငယ် ပြောလိုက်ပါမယ်။ ကိုမိုးကြိုးသည် စိုးဝင်းတို့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် မသိသူမရှိ။ သူက သတင်းထောက်ရူးရူးကာနေရာတကာ လျှောက်သွားနေသူဖြစ်သည်။ ကြာတော့ သူ့အိမ်က ကြည့်မရတော့။ ဒီတော့ ဦးအောင်မိုးတို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်မည် ဆိုတော့ ကိုမိုးကြိုးအဖေ.. ဦးအောင်မိုးသူငယ်ချင်းက ငါ့သားအကြော်ကြော်တတ်တာဆိုကာ လာပို့ထားချင်းဖြစ်သည်။ အမှန်က အကြံနှင့်..။ သူကလည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆိုတော့ မငြင်းဘဲ လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒါ .. မသွယ်သွယ်အေးတို့ အမေလေ…။ ကျွန်တော်က ကိုစိုးကြီးများ ယောက္ခမကြီးကို ဖားနေတာလားလို့..“

“ဟား..ဟား..ဟား..“

ဖိုးခွား၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ အကြော်ဆရာ ကိုမိုးကြိုးပင် တဟားဟားနှင့် ရယ်သည်။ သူက ဒီဆေးဆိုင်က ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို အကြောင်းသိတွေကိုး။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေသည့် စိုးဝင်းအဖေဦးအောင်မိုးပင် ကြားသွားကာ ပြုံးစိစိဖြစ်သည်။ ကျန်နေသည့် စားပွဲထိုး ကောင်ကလေး နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာတွေကလည်း မျက်နှာပိုးမသေ။ စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားကို ပြန်ပြောမည် ပြင်လိုက်စဉ်ပင် ဆိုင်ထဲကိုဝင်လာသည့် လူတစ်သိုက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့ကို ရယ်ကျကျဲနှင့် ကြည့်နေသည့် ကောင်ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းခိုင်းလိုက်ရတော့သည်။

“ဟေ့.. အစ်ကိုတွေကို နေရာပေးဟေ့.. ဘာသောက်မလဲ မေး…“

—————————-

“အမေ့ မျက်နှာကလည်း ပြုံးလို့ရွှင်လို့ပါလား။ ဘာလဲ အီကြာကွေးနဲ့ မှိုနဲ့ မှားပြီး ဝယ်လာတာလား..“

အိမ်ထဲကို လှမ်းဝင်လာသည့် ဒေါ်မာမာအေးကို ထမင်းစားပွဲတွင် လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေသူ နွယ်နွယ်အေးက မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သားအမိတွေသည် ဒီလိုပဲဖြစ်သည်။ သားအမိဆိုသော်လည်း ညီအစ်မများသဖွယ် စဟယ် နောက်ဟယ်နှင့် ပြောတတ်သည်က အကျင့်လို ဖြစ်နေ၏။ ဒေါ်မာမာအေးသည် သမီးကြီး၏စကားကို ပြန်မဖြေသေးဘဲ အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာသူ သွယ်သွယ်အေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်..။

“ဟေ့..မိသွယ်.. ညည်းကသာ အီကြာကွေး သွားမဝယ်ချင်ဘူး ပြောနေတာ…။ ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကောင်ကလေးကဖြင့် သဘောကောင်းပြီး အဆစ်တောင် ပေးလိုက်သေးတယ်..“

နွယ်နွယ်အေးသည် အမေဖြစ်သူက အပြောတွင်တော့ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါကြောင့် ဒေါ်မာမာအေးတစ်ယောက် မှိုရသလို ဖြစ်လာတာကိုး။ အပြောခံလိုက်ရသည့် ညီမငယ် သွယ်သွယ်ကမူ

“အို.. အမေကလည်း … ဘာမှမသိဘဲနဲ့..။ အဲဒီကောင်က ပြူးကြောင်ကြောင်နဲ့…“

နှုတ်ခမ်းလေးထော်ကာ ပြောနေသည့် ညီမငယ်ကို ကြည့်ပြီး နွယ်နွယ်အေး နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ခန်းထဲ အိပ်နေသည့် ညီမလေးသည် သူ့ကို ဒီအကြောင်းမပြော။ သူမကလည်း ဒီလအတွင်းမဟာတန်းတက်မည့် ကိစ္စနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် သွယ်သွယ်နှင့်ပင် သိပ်စကားမပြောဖြစ်..။

“နေပါဦး .. ညီမလေးရဲ့…. နင်က ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ…“

“မမကလည်း… မမ မသိပါဘူး…။ အဲ့ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင် ဆိုတဲ့ ကောင်က.. ဟိုတစ်နေ့က သမီးကို လာရှိတ်နေတဲ့ ကောင်ပေါ့..“

ဒီတော့မှ နွယ်နွယ်အေး သဘောပေါက်သွားသည်။ လတ်စသတ်တော့ သူက အလိုလို ဟိုကောင်လေးကို မျက်မုန်းကြိုးနေတာထင်သည်။ ညီမငယ်၏ ခါးမရောက်တရောက် ရှိသည့် ဆံပင်ရှည်လေးများကိုအသာလှမ်းကိုင်ကာ ဖွလိုက်ရင်း..

“သွယ်သွယ်ရယ်.. ဒါကတော့ နင် သူ့ကို သွားအပြစ်မပြောပါနဲ့…။ နင့်ကိုတွေ့တဲ့ ဘယ်ယောကျ်ားသားမဆို မငမ်းတာရှိလို့လား..။ ငါ့ ညီမလေး ဒီလောက်လှတာ..“

“အင်.. မမကလည်း.. ညီမအချင်းချင်း မြှောက်ပြောနေပြန်ပြီ…။ သူ့ကြတော့ မငမ်းတဲ့သူ မရှိတာကြနေတာပဲ…“

သွယ်သွယ်သည် ပြောလည်းပြောသည် ။ အစ်မဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ ခါးကိုလည်း လက်ကလေးနှင့် ဆတ်ခနဲ ထိုးလိုက်သည်။

“ဟိတ်.. ယားတယ်.. မလုပ်နဲ့ဆို.. ဒီကောင်မလေးတော့..“

နွယ်နွယ်က လက်ကလေးနှင့် သွယ်သွယ်ကို လှမ်းရိုက်လိုက်ချိန်တွင်တော့ သူမသည် အနားမှာ မရှိတော့။ ညီမတွေပီပီ အကြောင်းသိနေသည် ထင်သည်။ လှစ်ခနဲနေကာ စားပွဲဟိုဘက်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။

“အေး.. နင်တော့ မိရင်သေမယ်…“

“သမီးတွေ.. မကြီးမငယ်နဲ့ ဆော့နေကြတာလား…“

“မဟုတ်ပါဘူး.. အဖေ..“

နွယ်နွယ်သည် ညီမငယ် သွယ်သွယ်ကို လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်ပင် အခန်းထဲက ထွက်လာသူ အဖေဖြစ်သူဦးဘအေး၏ စကားကြောင့် ကိုယ်ရှိန်ကို သတ်လိုက်သည်။ သွယ်သွယ်ကတော့ အဖေဖြစ်သူ၏ နောက်ကို ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမကို လျှာကလေးတောင် ထုတ်ပြသွား၏။ တွေ့မယ်.. ဒီကောင်မလေးတော့…

“လာလေ.. အဖေကြီး… အီကြာကွေးနဲ့ ကော်ဖီသောက်ရအောင်.. ဟိုဘက်ဆိုင်က ဝယ်လာတာ…“

“အေး ဟုတ်သားပဲ.. ဒီနေ့ဆိုင်စဖွင့်ပြီပဲ…. တို့နေရာတော့ စည်ကားဦးမယ်…“

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖေဖေ…“

နွယ်နွယ်၏ အမေးကိုတော့ ဦးဘအေးသည် စားပွဲထိပ်က ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

“ဒီဆိုင်လေးက ဟိုဘက်လမ်းကြားထဲက အစိမ်းရောင် တိုက်အိမ်လေးမှာနေတဲ့ ဦးအောင်မိုးတို့က ဖွင့်တာလေ…။ ဟိုတလောက အောင်ဘာလေ ထီပေါက်တဲ့သူပေါ့…“

“ဪ.. ဟုတ်လား ဖေဖေ…“

နွယ်နွယ်အေးသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် အိမ်မှာမရှိသဖြင့် ဦးဘအေးပြောသည့် စကားကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူမအဖေသည် စကားပြောရာတွင် တည်တည်တန့်တန့်နှင့် အရာရာကို သုံးသပ်ကာပြောတတ်သူပင်။

“ဟုတ်တယ်.. သူတို့က သားအမိ သုံးယောက်ထဲရှိတာ…။ အဲဒါ ဦးအောင်မိုးက ထီပေါက်တဲ့ ငွေကို အလဟသတ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဆိုပြီးတော့ ဒီဆိုင်လေး ဖွင့်ဖို့ကြံတာ…။ သူနဲ့ ဘေးအိမ်က ဦးတင်ဦးနဲ့ သူငယ်ချင်းလေ..။ အဲဒါကြောင့် ဦးတင်ဦးတို့က လက်ခံလိုက်တာ…“

“အဲဒါက ဟုတ်ပါပြီ ဖေဖေ… လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်တာနဲ့ စည်ကားဦးမယ်ဆိုတဲ့ ဖေဖေ့စကားက..“

နွယ်နွယ်သည် သူမအဖေ ပြောသည်ကို နားထောင်ပြီးတွင်တော့ သူသိလိုသည့် အချက်ကိုပင် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ ဒီလိုသမီး…။ တစ်အချက်က.. ဦးအောင်မိုးတို့က ဆိုင်ကလေးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ထားတော့ လူတွေက စိတ်ဝင်စားကြလိမ့်မယ်…။ ဟိုဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သက်သာဆိုင် ရှိပေမယ့် .. ဖေဖေ့စိတ်ထင် ဒီဆိုင်ကိုပဲ လာအားပေးကြလိမ့်မယ်…။ နောက်အချက်ကတော့.. သမီးတို့ကြောင့်ပဲ….။ အခုတောင်မှ ငါ့သမီးနှစ်ယောက်ကြောင့် ဒီနားလေးမှာ လူစည်နေတာ..။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ပြီးရင်တော့ ဆိုင်ထိုင်ပြီး ပိုးကြမယ့်သူတွေနဲ့ ပိုပြီးစည်လာမယ်ဆိုတာကို တွက်မိလို့ပေါ့… ဟား…ဟား…“

ဦးဘအေးသည် သူ၏ နောက်ဆုံးအချက်တွင်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် သဘောကျစွာရယ်သည်။ ဆရာမဖြစ်သူ နွယ်နွယ်အေးမှာ အဖေဖြစ်သူက ဒီလိုအပြောတွင်တော့ ရှက်သွားသည်။

“အဖေကလည်း.. ပြောတော့မယ်…“

“မမ..ရှက်သွားပြီ.. ဖေဖေရေ… ခစ်..ခစ်..“

ညီမငယ်ဖြစ်သူ သွယ်သွယ်ကမူ အစ်မဖြစ်သူ နွယ်နွယ်၏ မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားသည်ကိုကြည့်ပြီး သဘောကျစွာ တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်နေတော့သည်…။ ဦးဘအေး၏ စကားက မှန်သည်ဟုပင် ပြောရမလို။ စိုးဝင်းတို့ ဆိုင်ကလေးသည် တစ်လအတွင်း လက်မလယ်အောင် ရောင်းရသည်။ ဆိုင်လေး၏ အပြင်အဆင်ကောင်းမှု ၊ ဦးအောင်မိုး၏ အဖျော်ကောင်းမှုအပြင် ဘေးဆိုင်က ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကြောင့်လည်း သူ့ဆိုင်သည် မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ လူမပြတ်ရှိသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူပင် ဈေးထဲက အထည်ဆိုင်ကို ဖြုတ်ကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဝင်ကူရသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ဒါကလည်း သူ့တို့ဆိုင်အတွက် ပိုအဆင်ပြေစေသည်ဟု ဆိုရမလို။

ဒေါ်မိုးသူသည် ဆိုင်ကို ဝင်ကူယုံတွင်မက သူမက မုန့်ပဲသရေစာပါ တွဲပြီး ရောင်းပေးသည်။ မုန့်ဟင်းခါး၊ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ အစရှိသဖြင့် တော်တော်များရသည်။ အထည်ဆိုင်က ကောင်မလေးကိုလည်း အကူအဖြစ် ဆက်ခန့်ထားသည်။ ဒီတော့ သူတို့၏ “ရွှေမြန်မာ“ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးသည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် တော်တော်နာမည်ရလာသည်မှာ မဆန်းချေ။

“ရွှေမြန်မာ“ ဟု ဆိုင်ကို အမည်ပေးရခြင်းကလည်း ဦးအောင်မိုးကြောင့်ပင်။ ဦးအောင်မိုးက သူထီပေါက်ခဲ့သည်ကို အစွဲပြုကာ ဆိုင်ကလေးကို “ရွှေမြန်မာ“ ဟု ရွေးကာ အမည်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ တော်သေးသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကော်ပီရိုက်က သိပ်ခေတ်မစားသေး၍။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်ဖြင့်… Apple က Samsung ကို Patent Right နှင့် တရားစွဲသလို စိုးဝင်းတို့ဆိုင်ကို တရားစွဲခံရနိုင်သည်။ အဟီး…။

နောက်ထပ် ဆိုင်လူစည်ကားလာသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ စိုးဝင်းကြောင့်ပင်။ စိုးဝင်းသည် အဖေဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်မည်ဆိုကတည်းက သူက အကြံရှိသည်။ စာဖတ်သူများမှတ်မိချင် မှတ်မိပါဦးမည်။ ဇာတ်လမ်းအစတွင်တော့ ကျွန်တော် ပြောထားပါသည်။ သူ့အကြံက သူ့ဝါသနာနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

စိုးဝင်း၏ ဝါသနာက တခြားမဟုတ်။ ဘောလုံးပွဲပင်။ ဟုတ်သည်။ သူသည် ဘောလုံးဆိုလျှင် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင်က ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် မကန်တတ်သော်လည်း ဘောလုံးပွဲကိုတော့ အသေကြည့်သည်။ အဲ.. သူသည် လောင်းကစားတော့ မလုပ်။ သူက ဘောလုံးပွဲကို သန့်သန့်လေး ရင်ခုန်ကာ ကြည့်ချင်းဖြစ်သည်။ ဒီတော့ သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို အကြောင်းပြပြီး ဘောလုံးပွဲလိုင်း ယူဖို့ကြံသည်။

“မင်းကလည်းကွာ ပိုက်ဆံပိုကုန်အောင်..“

ဦးအောင်မိုးသည် သားဖြစ်သူ၏ အကြံကို သိကာ မတင်မကျ ပြောလိုက်သည်။ အမှန်ဆိုရင် သူလည်းပဲ ဝါသနာပါသူမို့ ဘောပွဲကြည့်ချင်သည်သာ။ MRTV က ပြသော်လည်း တခါတခါ သတင်းနှင့် တိုက်သည့်အချိန်များတွင်တော့ မကြည့်ရချေ။ ဒီတော့ သူကလည်း စိတ်ဝင်စားပေမယ့် စိုးဝင်းအကြံမို့ နည်းနည်းရစ်လိုက်ခြင်းသာ…။

“အဖေကလည်း.. အခုခေတ်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တိုင်း ဒါတွေပြနေကြတာ..။ နောက်ပြီးတော့ သားတို့ဆိုင်က ဝင်ငွေကောင်းနေတာပဲဟာ…။ မကျန်မှာ ပူစရာမလိုပါဘူး..“

“အဖေကြီးရဲ့ .. သားပြောတာ မဆိုးပါဘူး… လုပ်ပါစေ…“

အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူက ဝင်အပြောတွင်တော့ ဦးအောင်မိုးသည် ခေါင်းကိုသာ အသာညိတ်ပြလိုက်သည်။ စိုးဝင်းလည်း သူ့အကြံတော့ အောင်ပြီဆိုကာ အတော်ပျော်သွားသည်။ အမှန်လည်း စိုးဝင်းပြောတာက မဆိုး။ နဂိုကတည်းက လူစည်စပြုနေသော သူ့တို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် အခုလို ဘောလုံးပွဲလိုင်း ယူလိုက်သည်တွင်တော့ ထိုင်ခုံနေရာလွတ် မရှိအောင်ကို ဖြစ်ကုန်သည်။

စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် မနက်မိုးချုပ်ကနေ ညမိုးချုပ်သည်အထိ စိုးဝင်းတို့ လက်မလည်အောင်ပင်ရောင်းရသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရောင်းရခြင်းက မိသားစု စီးပွားရေးအတွက် ကောင်းသောလည်း စိုးဝင်းအတွက်တော့ အချစ်ရေးတွင် မကောင်းအောင် ဖန်တီးသလို ဖြစ်သည်။ နေ့ညမအား ရောင်းရသောအခါ စိုးဝင်းတစ်ယောက် ဆိုင်တွင်ပင် ခြေချုပ်မိတော့သည်။ ဒီတော့ သဇင်နှင့် ချိန်းကာ အင်တာနက်သုံးမှုတွင် လစ်ဟင်းလာသည်။

စိုးဝင်းသည် အစကတည်းက ဒီလိုမျိုး ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် တကုတ်ကုတ်ထိုင်ကာ ချက်နေရခြင်းမျိုးကို မကြိုက်။ သူက သူ့ငယ်ချင်း ဇော်ရဲလို မဟုတ်။ ဒီကောင်ကတော့ ကျွမ်းသည်။ တစ်နေကုန် ထိုင်ကာ ချက်နေတတ်သူ။ အကြောင်းသိသူများက သူ့ကို ချက်စောင့်လိုတောင် ခေါ်သေးသည်။ ဒီတော့ သူသည် သဇင်နှင့် ချိန်းထားလျှင်ဖြင့် သိပ်ကြာကြာ စကားမပြောတတ်။ skype နဲ့ ခေါ်ကာ ဖုန်းပြောပြီး ပြန်လာတတ်သူ။ ဒါကလည်း မြန်မာနိုင်ငံက ကော်နက်ရှင်တွေက မျက်နှာသာပေးဦးမှ။ speed တွေက အင်မတန်မှ ကောင်းလှသည်ဖြစ်ရာ စကားနှစ်ခွန်းလောက်ပြောမှ ဟိုဘက်က တစ်ခွန်းလောက် ကြားရသည်က များသည်။ တခါတခါလည်း မြေအောက်ကြိုးက သစ်ပင်အမြစ်နှင့် ထိုးမိလို့ ပေါက်တာနှင့်၊ရေအောက်ကြိုးက ကြွက်ကိုက်လို့ ပြတ်ရတာနှင့်..။ ဘာတွေမှန်း မသိ။ ကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်မပြေတော့။

အခုလို ဘောလုံးပွဲလိုင်း တတ်လိုက်ပြီးချိန်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးက ကြဲသထက် ကြဲလာတော့သည်။ ဘောပွဲရှိသည့် အချိန်များတွင် စိုးဝင်းသည် အင်တာနက်ဆိုင် မရောက်တော့ချေ။ ခက်သည်က စိုးဝင်းပင်…။ သူသည် သဇင်နှင့် ဒီလိုအနေဝေးသွားတာကို စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုမှ မနေချေ။ အစကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဟန်တောင်ဟန်ပါ့မလားဟု ထင်ထားသောလည်း တကယ်တမ်းကြတော့ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း နားမလည်ချေ။ တခါတခါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လူပါးသည့် အချိန်များတွင် ဟာတာတာဖြစ်သလို ခံစားရသည်ကလွဲလို့ အထွေအထူး ဘာမှမဖြစ်။ အဆွေးသီချင်းတွေ ဖွင့်ရင်တောင်မှ မျက်ရည်မဝဲ ဖြစ်သည့် အဖြစ်ကိုလည်း တော်တော်အံသြနေမိသည်။

“မင်းဟာက မဟုတ်ပါဘူးကွာ..“

ဇော်ရဲသည် ရှေ့တွင်ချထားသည့် ဘီယာခွက်ကို တရှိန်ထိုး မော့ချကာ သောက်လိုက်ရင်း စကားကို အဆုံးမရှိ အစမရှိ ပြောသည်။ စိုးဝင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်းအကြောင်း သိနေ၍ ဘာမှမမေး။ ဒီကောင်က ဒီလိုပင်။ သူပြောချင်တာကိုပြော လုပ်ချင်တာကို လုပ်တတ်သူပင်။ အခုလည်းကြည့်… စိုးဝင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ လုံးပန်းနေသည့် ကာလတလျှောက်လုံး ပေါ်မလာချေ။ ဆိုင်က စည်ကားကာ အလုပ်များသည့် အချိန်ကြမှ ရွေးကာပေါ်လာသည်။ နောက်ပြီးတော့လည်း ဆိုင်တွင် ဖင်မြဲအောင် မထိုင်။ ဘီယာသောက်ရအောင် ဆိုကာ စိုးဝင်းကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ “မင်းအတွက် အကျိုးရှိမှာပါ“ ဆိုပြီး စကားကလည်း ခေါ်သွားသေးသည်။

စိုးဝင်းလည်း သဇင်နှင့် အဆင်မပြေဘဲ ညစ်နေရာဇော်ရဲအလာတွင်တော့ တမင်တကာပင် ဆိုင်ကို ပစ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းရောက်တော့မှ ဘီယာသောက်ယုံ ရိုးရိုးမဟုတ်ဘဲ တခြားဆန်းဆန်းကိစ္စလည်း ရှိသေးသည်ကို သိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် သူက “အကျိုးရှိမှာပါ“ ဆိုပြီး ခေါ်လာတာကိုး…။

“ငါ့စိတ်ထင် မင်းက သဇင့်ကို ချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ…“

ဇော်ရဲက ဒီလို မှတ်ချက်အပေးတွင်တော့ စိုးဝင်းသည် ဘီယာခွက်ကို ကိုင်ကာ ငိုင်နေရာမှ ဖြတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဟုတ်သည်။ ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအချက်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မမေးမိသလဲ။ စိုးဝင်း စဉ်းစားကြည့်သည်။ ချစ်တာဆိုတာ ဘာလဲ။ ချစ်တာဆိုတာ ရင်ခုန်တာဟု ပြောရင်တော့ သူ သဇင်ကိုတွေ့တိုင်းတော့ ရင်ခုန်သည်။ ရင်ခုန်ချင်စရာ မကောင်းဘဲ နေမလား။ သူတို့ တွေ့ကြပုံတွေကလည်း ရိုးရိုးသမီးရည်းစားတွေလိုမှ မဟုတ်တာ။

စိုးဝင်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနှင့် ဘီယာခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ အတွေးထဲတွင်တော့ သဇင်၏ လျှို့ဝှက်အပ်သော အလှတွေကို မြင်ယောင်လာသည်။ တော်သေးသည်။ လည်ချောင်းထဲ ဝင်သွားသည့်အေးမြသော စည်ဘီယာ၏ အရသာကြောင့် ခေါင်းထောင်ချင်လာသည့် ညီတော်မောင်က အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ လက်ကျန်မရှိတော့သည် ဘီယာခွက်ကို အသာပြန်ချလိုက်၏။

“ငါလည်း မပြောတတ်ပါဘူး.. ဇော်ရဲ ရယ်…။ ချစ်လား မချစ်လား ဆိုတာ ဘာလဲလို့ သေသေချာချာ မသိတော့ဘူးကွာ…“

“ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ကွာ..။ လောလောဆယ်.. ဟောဟိုက ချစ်စရာလေးကို ကြည့်လိုက်. . မမိုက်ဘူးလား..“

ဇော်ရဲ မေးငေါ့ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာတွင်တော့ ဆိုင်ကောင်တာတွင် ထိုင်နေသော ကောင်မလေးတွေကို တွေ့သည်။ ကောင်မလေးက သုံးယောက်ဖြစ်၍ ဘယ်သူမှန်းမသိ။

“ဟေ့ကောင်ရဲ့… မင်းဟာက ဘယ်သူ့ကို ပြတာလဲ… ထိုင်နေတာက သုံးယောက်တောင်..“

“ဟို.. အလယ်က ကောင်မလေးလေကွာ.. အပြာရောင်လေးနဲ့..“

အဲဒီတော့မှ စိုးဝင်း သေချာကြည့်မိသည်။ သူတို့ ထိုင်နေကြ စားပွဲက ကောင်တာနှင့် နီးသဖြင့်ကောင်မလေးများကို သေသေချာချာ မြင်ရသည်။ ရုပ်ကလေးကတော့ မဆိုးချေ။ စိုးဝင်းတို့သည် ဘောက်ထော်ဘက်က ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ရောက်နေကြချင်း ဖြစ်သည်။ ဒီဆိုင်က စင်တင်တေးဂီတ ရှိကာ ကောင်မလေးတွေနှင့် အလွမ်းသင့်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ အခုလည်း ကြည့်စင်ပေါ်တွင် စကပ်အတို ဝတ်ထားသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အယ်ဆိုင်းဇီ၏ နာမည်ကြီးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုနေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ မိုက်တယ်မှတ်လား..“

စိုးဝင်းသည် ဇော်ရဲ၏ အမေးတွင်တော့ အသာခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သိချင်စိတ်ကို ထိန်းကာမေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေကလည်း ရတာလား ..“

သူမေးသည်က အကြောင်းရှိသည်။ သူသည် ခေတ်လူငယ်ပီပီ ဒီလိုဆိုင်မျိုးတွေ ရောက်ဖူးသည်။ မာဆက်တွေ မာစွပ်တွေလည်း ကြုံဖူးသည်။ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်။ တခါတခါ အဖော်ကောင်းမှသာ။ ဒီတော့ သူသိသည်။ ဒီလိုဆိုင်မျိုးတွင် သီချင်းဆိုသည့် ကောင်မလေးတွေက အဆင်ပြေရင် အဆင်ပြေသလို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်သော်လည်း ကောင်တာမှာ ထိုင်သည့် ကောင်မလေးတွေကတော့ မလွယ်တာများသည်။ များသောအဖြင့် ဒီလိုကောင်မလေးတွေသည် ကြီးကြီးမာစတာ တစ်ယောက်၏ ကီပင်များ ဖြစ်တာများသည်။

“သူများတွေအတွက်တော့ မရချင်မရမယ်.. င့ါအတွက်တော့ ရတယ်..“

စိုးဝင်းသည် ဇော်ရဲ၏ ဆောင့်ကြွားကြွားအပြောတွင်တော့ တော်တော် အမြင်ကပ်သွားသည်။ ဒီကောင်က အချင်းချင်း ကပ်ကြွားနေပြန်ပြီ။ သူဖန်ထားတယ်လို့ ကောင်းကောင်းဖြေရင် ရတာကို… လုပ်ပုံက ရိုက်ပစ်ချင်စရာ။ ဒါပေမယ့် စိုးဝင်းသည် ဇော်ရဲပြောတာကိုတော့ ယုံသည်။ ဇော်ရဲသည် ယောကျာ်းအချင်းချင်း ပြောရင်သာ အဆင်မပြေချင် မပြေမယ်။ မိန်းကလေးများနှင့်တော့ တော်ကီညက်သူဖြစ်သည်။ ရူပါကလည်း မဆိုးချေ..။

“ဒီနေ့ ..အဖိုးကြီး တောပြန်သွားပြီလေ..“

စိုးဝင်းသည် ဘာလဲဟ ဆိုကာ စိတ်မသက်စွာ တွေးလိုက်သည်။ ဇော်ရဲသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် စကားကိုအဆုံးမရှိ အစမရှိ ပြောသည်လေ။ မေးလည်း ထူးမှာမဟုတ်ဟု တွေးကာ နောက်က ဝိတ်တာကောင်လေး ငှဲ့ပေးလိုက်သည့် ဘီယာခွက်ကိုသာ ယူလိုက်သည်။

“ဒီကောင်မလေးနာမည်က ယမင်းတဲ့..“

“နာမည်အရင်း ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါ… မင်းလည်း သိသားပဲ..“

“မင်းထင်သလိုပဲ.. သူက အဖိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ညိထားတာ…။ ငါလိုက်နေတာ နှစ်ပတ်လောက်ရှိတော့မယ်…။ တော်တော်တော့ အဆင်ပြေနေပြီ..။ ဒီနေ့ အဖိုးကြီးက နယ်ပြန်သွားပြီဆိုတော့ အကွက်ပေါ့ကွာ…။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာလေ..“

စိုးဝင်းသည် ဇော်ရဲက ဒီလိုရှင်းအပြတွင်တော့ သူ၏ အကြံကို သိသွားသည်။ ဘီယာခွက်ကို တရှိန်ထိုး မော့သောက်လိုက်ကာ..

“မင်းက .. အဆင်ပြေတာက ဟုတ်ပါပြီ…။ ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ.. အိမ်ပြန်ရမှာလား..“

ဇော်ရဲသည် စိုးဝင်းက ဒီလိုအမေးတွင်တော့ သူ၏ ပုခုံးကို အသာပုတ်သည်။ စိတ်မပူနဲ့ဆိုတဲ့ သဘော။

“မင်း.. ဘီယာသောက်ပြီး မမူးသေးဘူး… အမြင်ကြည်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ယမင်းဘေးနားက တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်..။ အဝါရောင်လေး ဝတ်ထားတဲ့ တစ်ယောက်.. ကျော့ကျော့တဲ့“

ဒီတော့မှ စိုးဝင်းသည် စင်ပေါ်က ကောင်မလေး လှုပ်ရွကာ သီချင်းဆိုနေသည်ကို ကြည့်နေရာကနေကောင်တာဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ အမှတ်တမဲ့ မဟုတ်ဘဲ သေသေချာချာအကဲခတ်ကာ ကြည့်သည်။ သူ့စိတ်ထင်လို့လား မသိ။ ကျော့ကျော့ဆိုသည့် တစ်ယောက်သည် သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို တွေ့သည်။

“ဟင်… သူက ဆံပင်ရှည်လေးတွေနဲ့ပါလား…“

စိုးဝင်း လှမ်းအကြည့်တွင် ကျော့ကျော့သည် စားပွဲထိုးကောင်ကလေးက Bill လာပေးတာနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူမသည် ဝိတ်ကာ ကောင်ကလေးဆီကနေ ဘေလ်စာရွက်ကို ကိုယ်ကလေးစောင်းကာ ယူလိုက်သဖြင့် စိုးဝင်းကို နောက်ကျောပေးသလို ဖြစ်သွားသည်။ ကျောလယ်အထိ ဖြန့်ချထားသည့် နက်မှောင်သည့် ဆံပင်တွေကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဆံပင်တော်တော်ရှည်တာပဲ..“

စိုးဝင်းသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဖွင့်ပြောလိုက်မိသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။ စိုးဝင်း၏ စကားကို ကြားသွားသည့် ဇော်ရဲက ငါမပြောဘူးလားဆိုသည့်ပုံနှင့် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိမ့်သည်။ ဇော်ရဲသည် စိုးဝင်းနှင့် ဆယ်တန်းကတည်းက ပေါင်းလာသည့် သူငယ်ချင်းဖြစ်၍ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်သိသူ ဖြစ်သည်။

“နေပါဦး.. ရေက ဘယ်လောက်လောင်းရမှာလဲ..“

စိုးဝင်းသည် စိတ်ဝင်စားသွားသည့်အလျောက် အရေးကြီးသည့် စကားကို မေးလိုက်သည်။ အမှန်ဆိုရင် သူသည် ဒီတလောအတွင်း ဟိုဘက်ဆိုင်က ညီအစ်မကြောင့် ဆံပင်ရှည်ရောဂါ ရနေသည်လေ။

“တစ်ပုံးကျော်ကျော်လောက်ဆို ရမှာပါ…။ သူတို့ကလည်း ရေကို သိပ်စိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ဘူး“

“ဒါဖြင့်ရင် သူကရော စပွန်ဆာ ရှိနေတာလား… ကိစ္စကရော ရှင်းပါ့မလား.. “

စိုးဝင်းသည် နောက်ကြောင်းမကင်းသည့် အဖြစ်ကိုတော့ မရောက်ချင်၍ သေချာအောင် မေးလိုက်သည်။ ရေတစ်ပုံးဆိုတာက ဒီခေတ်တွင် များသည် မများသည် ပြောလို့မရသော ပမာဏမို့ သူက ဒီဟာကိုတော့ မပြောတော့ပေ။ ကျော့ကျော့ဆိုသည် ကောင်မလေး၏ ဆံနွယ်လေးတွေကိုမြင်ကာ သူ့ရင်ထဲမှာ တမျိုးဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။ ရင်တုန်သလိုလို ရင်ခုန်ချင်သလိုလိုပင်..။

“ပြသနာမရှိပါဘူးကွာ…။ ပြောရရင်.. အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သုံးယောက်စလုံးက အကုန် အခံတွေနဲ့ ချည်းပဲ…။ ဒါပေမယ့်… ငါစုံစမ်းပြီးပြီ..။ ဒီနေ့ လမ်းကြောင်းရှင်းတယ်…။ ကြားရက်ကြီးလည်း ဖြစ်နေတယ်လေ..“

စိုးဝင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ ပြသနာမရှိ။

“အိုကေလေ… ငါဘာလုပ်ပေးရဦးမလား… “

“ဘာမှ လုပ်စရာမလိုဘူး…။ ဆိုင်သိမ်းချိန်အထိ စောင့်နေလိုက်…။ မင်းအိမ်ကိုတော့ ဖုန်းဆက်လိုက်ပေါ့ကွာ..။ ငါနဲ့ ပါသွားတယ်လို့…။ ကျန်တာ ငါစီစဉ်ပြီးသား…“

“ကြိုက်တာကွာ… ရဲရဲရယ်… ငါဒကာခံမယ်ကွာ… “

“လာကွာ.. ချ.. ချီးယား…“

“ချီးယား…“

စိုးဝင်းက ကျေကျေနပ်နပ် ဘီယာခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်တွင်တော့ ဇော်ရဲလည်း သဘောကျစွာ ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး နည်းနည်းမှန်နေကြပြီ ထင်သည်။ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်သည့် လက်ဆ နည်းနည်းပြင်းကာ ခွက်ထဲက ဘီယာတချို့တောင် လွင့်စဉ်ကျသွားသည်။

 သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည် (အပိုင်း ၂) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 

စောဆ
ရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း

အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း

အင်းစိန်တိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးပြီး ထွန်းအုံတို့တပ်တွေ မင်္ဂလာဒုံမှာ ပြန်နားကြပြီးတဲ့နောက် ထွန်းအုံသည် ခွင့်ယူပြီး စောဆတို့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကျုံမငေးမြို့ကို လိုက်သွားပြီး စောဆကို ရှာသည် ။ ဘယ်လိုမှ စုံစမ်းလို့ မရ ။ ထွန်းအုံလည်း အင်းစိန်တိုက်ပွဲမှာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ကောင်းလို့ တပ်ကြပ်အဆင့်ကို တိုးပေးတာ ခံရသည် ။ စောဆ ဘယ်ကို ရောက်နေလဲ.. အသက်မှ ရှင်သေးရဲ့လားလို့ သူ တွေးပြီး ရင်တွေပူသည် ။ ဇွဲကတော့ မလျော့ ။ စောဆအဖေ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ဆိုတဲ့ တောင်ငူ ပျဉ်းမနား သစ်တောတွေဖက်မှာများ ရှိနေမလားလို့ စဉ်းစားမိပြီး ထပ်ရှာသည် ။ စောဆကို လွမ်းတဲ့ စိတ်တွေက များနေဆဲ၊ အင်းစိန်တိုက်ပွဲတုန်းက ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ” မြင့်မြင့်ခိုင် ” နဲ့ မထင်မမှတ်ဘဲ လှည်းတန်းဈေးမှာ ပြန်ဆုံသည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်က ထွန်းအုံကို အင်းစိန်တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေချိန်ထဲက သဘောကျပြီး ရေလာဖို့ မြောင်းပေးနေတဲ့သူ ဆိုတော့ ထွန်းအုံကို အလွတ်မပေးချင် ။ ထွန်းအုံကလည်း မိန်းမမရှိတဲ့စစ်သား… စစ်မြေပြင် ရှေ့တန်းတွေမှာဘဲ နစ်မြုပ်နေတဲ့လူ ။ မကြာခင်ကဘဲ သူသည် မော်လမြိုင် သထုံဖက်မှာ သွားတိုက်ခဲ့ရသေးသည် ။ သထုံ.. ကျိုက်ကော် သိမ်ဆိပ်နဲ့ မုတ္တမကားလမ်းဖက်တလျှောက် အင်အားကြီးထွားနေတဲ့ ကေအင်ဒီအို တပ်တွေနဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ရသည် ။

ထွန်းအုံကို သူ့တပ်မှူးက ” ဘရင်းဂန်းထွန်းအုံ ” လို့ ခေါ်ကြသည် ။ သဘောကောင်းသူဖြစ်လို့ တပ်သားတွေက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြသည် ။ သူက ရှိတာကို ဝေမျှစားတတ်သူ ခင်မင်စိတ်ကြီးသူ တစ်ယောက်မို့ တပ်ထဲမှာ လူချစ်လူခင် ပေါသည် ။ သူသည် ဘရင်းဂန်းကိုင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် သေနတ်ပစ်လည်း လက်ဖြောင့်သည် ။ သူတို့တပ်စခန်းကို ကေအင်ဒီအိုရန်သူတွေ ညတိုင်းလို လာလာတိုက်ကြတဲ့အခါ ” ထော်…ထော်….ထော်….”လို့ ညာသံပေးပြီး လှံစွပ်တက်ထိုးလာတဲ့ ရန်သူတွေကို ဘရင်းဂန်းကို သေချာချိန်ရွယ်ပြီး တစ်ချက်ချင်းနဲ့ ပစ်ခတ်ပြီး ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့အတွက် အထက်တပ်မှူးတွေ အားကိုးကြသည် ။ သူ့ကို ” တစ်တောင့်တစ်ယောက် ထွန်းအုံ ” လို့လည်း ခေါ်ကြသည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်နဲ့ ပြန်ဆုံတဲ့အချိန် မြင့်မြင့်ခိုင်သည် ကိုယ်လုံး အဆက်အပေါက် ကောင်းလွန်းတာကို ထွန်းအုံ သတိပြုမိသည် ။ ရှံသားအင်္ကျီအောက်က ဖွံ့ထွားတဲ့ နို့လုံးကြီးတွေကို ထွန်းအုံ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ ဒါကို အကင်းပါးတဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်က သိပြီးသား ။

စောဆလေးကို စွဲလန်းနေသူမို့ တနေ့ ပြန်တွေ့နိုးနိုးနဲ့ လိုက်ရှာချင်နေတဲ့ သူသည် မြင့်မြင့်ခိုင်က သူ့ကို သူနေတဲ့အိမ်မှာ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတဲ့အခါ ထမင်း အားရပါးရစားသလို မြင့်မြင့်ခိုင်ကိုလည်း စိတ်ရှိတိုင်း ” ချစ်တလင်းခေါ် ” ပစ်လိုက်မိသည် ။ အဲဒီနေ့က မြင့်မြင့်ခိုင်တို့ အိမ်လေးမှာ ထွန်းအုံ ရောက်နေတဲ့အချိန် မြင့်မြင့်ခိုင်ရဲ့ အစ်မကြီး တင့်တင့်ခိုင်နဲ့ သူ့ယောက်ျား ကိုဖုန်းကြွယ်တို့က ဆွမ်းကျွေးအလှူတစ်ခုကို သွားကူစရာ ရှိနေလို့ ဆိုပြီး အိမ်က ထွက်သွားကြသည် ။ ထွန်းအုံနဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင် နှစ်ယောက်ထဲ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့သည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်က ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်တွေမှာ တစ်တောဝင် တစ်တောင်ထွက် မိုးရွာရွာနေပူပူ ပင်ပန်းခဲ့သမျှ နင်းနှိပ်ပြုစုချင်ကြောင့် ပြောလာလို့ အိမ်ရှေ့ခန်း ကြမ်းပေါ်မှာ သူ လှဲပေးလိုက်သည် ။ မြင့်မြင့်ခိုင်သည် ထွန်းအုံရဲ့ ကြွက်သားအပြည့်နဲ့ ကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း ထွန်းအုံရဲ့ ပေါင်ရင်းကို လက်ဖနောင့်နဲ့ ဖိသိပ်ကာ အပူထုတ်ပေးတဲ့အချိန် ထွန်းအုံလည်း ကာမစိတ်တွေ ထိန်းသိမ်းလို့ မရတော့ဘူး ။ စောဆလေးကို သစ္စာမပြယ်ချင်လို့ စိတ်ထိန်းလာခဲ့တဲ့သူသည် မြင့်မြင့်ခိုင်ရဲ့ ဖွံ့ထွားတဲ့ ရင်သားကြီးတွေရယ်.. စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေရယ်နဲ့ ထိတွေ့မိတဲ့အခါ အရည်ပျော်ကျသွားပါတော့သည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်က ထွန်းအုံရဲ့ ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ မာကြောပြီး မတ်မတ်ထောင်နေတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ ယောကျားတန်ဆာကြီးကို မြင့်မြင့်ခိုင် မြင်တာနဲ့ တအားသဘောကျသွားသည် ။ ယောက်ျားတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးထားတဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်သည် ထွန်းအုံရဲ့ စံချိန်မှီ လက်နက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တအားငုံပစ်လိုက်မိလေသည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ ထွားကြိုင်းတဲ့ လိင်တန်တုတ်တုတ်ကြီးက မြင့်မြင့်ခိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ထဲ ပြည့်နေသည် ။ အားရပါးရ စုတ်ယူနေတဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်ကြောင့် ထွန်းအုံသည် ပါးစပ်က တအင်းအင်း ညည်းရင်း မျက်နှာကြီးမော့ မျက်လုံးစုံမှိတ်ရင်း ကာမစည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားရယူနေမိသည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်က သူလိုချင်တာတွေကို အကုန်လုံး ပုံအောပေးခဲ့သည် ။ တောင့်တင်းစိုပြေတဲ့ ရေဆေးငါးကြီးသဖွယ် ရမက်ကြွယ်စရာ မြင့်မြင့်ခိုင်ကလည်း ဗလတောင့်တောင့်နဲ့ အားကောင်းမောင်းသန် စစ်သားကြီး ထွန်းအုံရဲ့ ကာမစွမ်းပကားတွေကို မက်မော စွဲလန်းသွားရတော့ တပ်က ထွက်လို့ရတဲ့ အချိန်တိုင်း ကမာရွတ်ထဲက မြင့်မြင့်ခိုင်နေတဲ့ အိမ်လေးမှာ အချစ်စခန်း ဖွင့်ကြတော့တာဘဲ ။ မြင့်မြင့်ခိုင်ကို လေးဖက်ကုန်းခိုင်းပြီး ထွန်းအုံ တအားဆောင့်ကာ လုပ်သည် ။ မြင့်မြင့်ခိုင်ရဲ့ အော်သံက ဘေးအိမ်တွေက အကုန်ကြားရအောင်ကို ကျယ်သည် ။ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ မြင့်မြင့်ခိုင်ကို တအားလိုးတဲ့ စစ်သားကြီးဆိုပြီး နာမည်ကြီးခဲ့သည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်က ပြီးခဲ့တဲ့ ငယ်စဉ်ဘဝအကြောင်းကို မဖုံးကွယ် မလိမ်ညာဘဲ ထွန်းအုံကို အကုန်လုံး ဖွင့်ပြောပြသည် ။ အပျိုဖော်ဝင်ခါစမှာ ပထွေးကြီးရဲ့ ခြေတော်တင်တာကို ခံခဲ့ရပြီး တရုတ်လူမျိုး စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးဟုတ်ကြူးကို ပထွေးကြီးက လွှဲအပ်လက်ပြောင်းပေးခဲ့လို့ ဦးဟုတ်ကြူးရဲ့ ဆိုင်မှာ ” ဟော်တယ်မယ်” အဖြစ်နဲ့ လာရောက် စားသောက်ကြတဲ့ ယောက်ျားတွေကို ဧည့်ခံပေးခဲ့ရသည် တဲ့ ။ ထွန်းအုံလည်း မြင့်မြင့်ခိုင်ကို စိတ်ကြိုက် တွယ်လို့ရနေပေမယ့် စိတ်ကတော့ သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ပြီး ချစ်ခဲ့ကြတဲ့ ကရင်မချောလေး စောဆကိုဘဲ တမ်းတ စွဲလန်းနေခဲ့ပါသည် ။

မြင့်မြင့်ခိုင်ဆီကို တချိန်လုံး သွားနေတဲ့အချိန် မြင့်မြင့်ခိုင်ရဲ့ အစ်မကြီးရဲ့ လင်ဖြစ်တဲ့ ကိုဖုန်းကြွယ်နဲ့ ခင်မင်မိကြသည် ။ ကိုဖုန်းကြွယ်က ကားကောင်းကောင်း ပြင်တတ်တဲ့ ကားပြင်ဆရာတစ်ယောက် ။ သူသည် အထူးသဖြင့် စစ်အတွင်းက လက်ကျန် ဒေါ့ဂျစ်ကြီးတွေနဲ့ ဝီလီဂျစ်ကားတွေကို အရမ်းကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြင်တတ်သည် ။

ကိုဖုန်းကြွယ်က စစ်အတွင်းက ပျက်စီးပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးက တောရွာတွေမှာ ကျန်နေတဲ့ ရှိနေတဲ့ ဒီကားပျက်တွေကို လိုက်ဝယ်ပြီး ပြန်ပြုပြင်ပြီး ရောင်းချတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရအောင်…. ထွန်းပုံက စစ်တပ်က ထွက်ပြီး ကားတွေ လိုက်ဝယ်… သူက ပြင်ပေးမည်.. အတူတူ ရောင်းကြမည်.. စီးပွား မုချဖြစ်စေရမည်… လို့ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းတာကြောင့် ထွန်းအုံ တပ်က ထွက်လိုက်သည် ။ ထွန်းအုံ တပ်က ထွက်တော့ သူ့အဆင့်က တပ်ကြပ်ကြီး ။

ကိုဖုန်းကြွယ်နဲ့အတူ ကားပျက်တွေ လိုက်ဝယ်သည် ။ မြန်မာပြည်အနှံ့ တစ်မြို့ဝင် တစ်ရွာထွက် ကားပျက်တွေကို လိုက်ရှာကြသည် ။ သူတို့သည် တခါတခါ တစ်လလောက် ကြာအောင် ခရီးထွက်ရသည် ။ ခရီးက ပြန်လာတဲ့အခါ အသင့်ကြိုနေပြီး သူ့ကို ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးတဲ့ နင်းနှိပ်ပြုစုတဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်ကို စိတ်တိုင်းကျ ကာမစပ်ယှက်သည် ။ ကိုဖုန်းကြွယ်တို့ လင်မယား အိမ်မှာရှိနေလည်း သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြတော့ ။ အပြုအစုကောင်းတဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်ကြောင့် ထွန်းအုံတစ်ယောက် ကာမစည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခံစား ရရှိသည် ။ သို့ပေမယ့် တအားချစ်မိခဲ့တဲ့ စောဆလေးကိုတော့ ရှာဖွေချင်နေသေးသည် ။ မတွေ့တွေ့အောင် ရှာမည်လို့ ဂတိတွေလည်း အထပ်ထပ် ပေးခဲ့သည်လေ ။ သူတို့ကျေးဇူးကိုလည်း ပြန်ဆပ်ချင်သည် ။

ထွန်းအုံရဲ့ ကံဇာတာ တက်လာသည် ။ ကိုဖုန်းကြွယ်နဲ့ စပ်တူပူးပေါင်း လုပ်တာကလည်း ကံစပ်သည်လို့ ပြောရမည် ။ စစ်ကြီးမှာလည်း ဂျစ်ကားပျက်တွေက တောင်ပုံရာပုံ ဆိုတော့ တချို့ကားပျက်တွေကို အစီးရေ ရာချီပြီး လေလံဆွဲတဲ့ အဆင့်အထိ ဖြစ်လာတော့ ကိုဖုန်းကြွယ်လည်း ကားတွေပြင်တာ တစ်ယောက်ထဲ မနိုင်တော့ဘဲ လက်ထောက် စက်ပြင်တွေ ခန့်ထားလာရသည် ။ ပထမ ရန်ကုန်မြို့မှာဘဲ သူတို့ အလုပ်ကို အခြေတည်ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ အထက်မြန်မာပြည်မှာပါ မြေဝယ်ပြီး လုပ်ငန်းခွဲတွေ တိုးချဲ့ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထွန်းအုံမှာလည်း စီးပွားတိုးတက်သထက် တိုးတက်လာပြီး ချမ်းသာတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့သည် ။ တချို့အချိန်တွေမှာ ရန်ကုန်ကို မပြန်နိုင်ဘဲ အထက်မြန်မာပြည် မြို့တွေမှာဘဲ အလုပ်လုပ်နေရတဲ့အတွက် ရန်ကုန်မြို့က မြင့်မြင့်ခိုင်နဲ့ မတွေ့ဖြစ်နိုင်ဘဲ ဝေးကွာခဲ့သည် ။

တနေ့မှာ မထင်မမှတ်ဘဲ အရေးတကြီး အလုပ်တစ်ခု ပေါ်လာလို့ ရန်ကုန်ကို ညတွင်းချင်း ကားမောင်းပြီး ပြန်ခဲ့တဲ့ ထွန်းအုံသည် ရန်ကုန်အဝင်မှာ မိုးသည်းသည်း ရွာတာနဲ့ ကြုံလိုက်ရသည်။ ညကလည်း နက်နေလို့ ချိန်းထားတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ တရုတ်တန်းကို မနက်ကြမှဘဲ သွားတော့မည်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကမာရွတ်က မြင့်မြင့်ခိုင်တို့အိမ်ကို ဝင်လိုက်သည် ။ မြင့်မြင့်ခိုင်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးသည် သူနဲ့ စတွေ့ခါစတုန်းကလို သွပ်မိုး ပျဉ်ထောင် အိမ်ပေါက်စလေး မဟုတ်တော့ ။ သူ့စီးပွားရေး ကောင်းလာတဲ့အတွက် အုတ်ခံနှစ်ထပ်အိမ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ ။

မြင့်မြင့်ခိုင်ကို သူက တရားဝင်မယားအဖြစ် လက်ထပ်ယူမထားပေမယ့် ပြည့်ပြည့်စုံစုံနဲ့ စောင့်ရှောက် ပေးကမ်းထားလို့ မြင့်မြင့်ခိုင်လည်း ဖို့ဒ် ပေါ်ပြူလာကားလေး စီးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည် ။ လေရောမိုးပါ သဲသဲမဲမဲ ဖြစ်နေတဲ့အချိန် ထွန်းအုံသည် အိမ်ပေါ်ကို တက်သွားလိုက်တဲ့အခါ သူနဲ့ မြင့်မြင့်ခိုင်တို့အိပ်တဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ မြင့်မြင့်ခိုင်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ နှစ်ပါးသွားနေတာကို ပက်ပင်းကြီး မြင်တွေ့လိုက်ရသည် ။ မြင့်မြင့်ခိုင်ရော ဒီလူရော ကိုယ်လုံးတီးတွေနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ သဲသဲမဲမဲ ကာမ စပ်ယှက်နေကြသည် ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ အိမ်ပေါ်ကို တက်လာတာကိုတောင် သူတို့ မသိနိုင်ကြဘူး ။ ကာမဇောကပ်နေကြပြီး မိုးမမြင်လေမမြင် အပြင်က ရာသီဥတု ဆိုးဝါးနေတဲ့အချိန် တဖြောင်းဖြောင်း တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ကြမ်းနေကြသည် ။

” ဟိတ်… မင်း တော်တော် သောင်းကျန်းနေပါလား.. မြင့်မြင့်ခိုင်……”

ထွန်းအုံရဲ့ မျက်နှာကြီးက နီရဲ တင်းမာနေသည် ။

” ဟင်..အစ်ကို…..”

မြင့်မြင့်ခိုင်သည် လေးဖက်ထောက်ပြီး ဖင်ကြီးတွေ ကော့ထားရင်း ခံနေရာက လန့်ဖျန့်သွားသလို အနောက်က စပ်ယှက်ပေးနေတဲ့ လူလည်း တပ်ရက်ကြီး လှည့်ကြည့်သည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒေါသစိတ်ကို ထိန်းပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ လှေခါးအတိုင်း ဆင်းသည် ။ မြင့်မြင့်ခိုင်သည် ထမိန်ကို ကြမ်းပေါ်ကနေ ကောက်ယူကာ ရင်လျားလိုက်ပြီး

” အစ်ကို… အစ်ကို.. ထွန်းအုံ….. နေ…. နေပါဦး….”

လို့ အော်ရင်း အနောက်ကနေ ဆင်းလိုက်သွားပေမယ့် ထွန်းအုံသည် သူ့ကားပေါ်ကိုတက်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းထွက်သွားလိုက်ပါပြီ ။

မိထ္တီလာမြို့
ထွန်းအုံရဲ့ကားဝင်းထဲ ။

ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ ဘေးက စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်မှာ ရမ်အရက်တစ်ပုလင်းနဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခွက် ရှိနေသည် ။ ထွန်းအုံသည် မြင့်မြင့်ခိုင် သစ္စာမရှိဘဲ ဖောက်ပြန်တဲ့အတွက် စိတ်ဆိုးနေဆဲဘဲ ။ ကိုဖုန်းကြွယ်လည်း ထွန်းအုံ ဒီလိုဖြစ်ရတာကို စိတ်မကောင်းဘူး ။ အရက်ကို တအားသောက်နေလို့ ထွန်းအုံအတွက်ကို စိတ်တွေ ပူနေမိတဲ့ ကိုဖုန်းကြွယ်က သူ အလုပ်တွေကို ပစ်ပယ်ထားတာ ကြာနေပြီမို့ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ခရီးထွက်စေချင်သည် ။ ထွန်းအုံလည်း လုပ်ငန်း အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲလို့ ကိုဖုန်းကြွယ်ကို မေးလိုက်တော့ ကိုဖုန်းကြွယ်က

” ကိုထွန်းအုံ…. မေမြို့မှာ ကားသန့်သန့်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ကျနော့်တပည့်တစ်ယောက်က အကြောင်းကြားတယ်…။ စက်လည်းကောင်းသေးတယ်လို့ ပြောတယ်…။ သွားကြည့်ပါလား….”

လို့ ပြောလိုက်လို့ ထွန်းအုံလည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည် ။

” စိတ်ဝင်စားစရာဘဲဗျ…. ကြည့်ချင်တယ်….။ ခင်ဗျားကော ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား…..”

လို့ မေးသည် ။

” လိုက်မှာပေါ့..။ ကျနော်လည်း လတ်တလော အရေးတကြီး အလုပ်မှ မရှိတာ….။ ကိုထွန်းအုံ ဘယ်တော့သွားချင်လဲ….”

လို့ ကိုဖုန်းကြွယ်က ဝမ်းသာအားရ ဖြေသည် ။ ထွန်းအုံလည်း အလုပ်တွေကို ပစ်ထားတာ ကြာပြီဆိုတာကို သူ့ဖာသာလည်း သူသိသည် ။ မေမြို့ဖက်မှာ သူ့လိုဘဲ ကားပျက်တွေကို လေလံဆွဲပြီး လိုက်ဝယ်နေတဲ့ ပြိုင်ဖက်တွေလည်း ရှိနေသည်ကို သိတာကြောင့် သူများ လက်ဦးမသွားခင် အုပ်မိဖို့ သွားလိုက်ချင်သည် ။

” မနက်ဖြန်ဘဲ သွားကြမယ်ဗျာ……”

နောက်တနေ့မှာ မေမြို့ကို ထွန်းအုံရဲ့ကားကို ကိုဖုန်းကြွယ်က မောင်းပေးပြီး ထွက်ခဲ့ကြသည် ။ မေမြို့ကို ရောက်တော့ ကိုဖုန်းကြွယ်ရဲ့တပည့် မောင်နီက ရောင်းမယ့်ကားတွေ ရှိတဲ့နေရာကို ချက်ချင်း လိုက်ပြပေးသည် ။ သူတို့လိုဘဲ ဒီအလုပ်မျိုးကို လုပ်ကြတဲ့ လူတွေက အရမ်းလျင်ကြလို့ လက်ဦးမသွားခင် လိုက်ပြတာပါလို့ ထွန်းအုံကို ပြောပြသည် ။

ကားတွေက ကြိုတင် သတင်းရထားသလိုဘဲ တော်တော့်ကို သန့်တာနဲ့ ထွန်းအုံလည်း ကိုဖုန်းကြွယ်နဲ့ စစ်ဆေးခိုင်းပြီး ဝယ်ချလိုက်သည် ။ လိုချင်တာရလိုက်လို့ ကျေနပ်ကြပြီး မြို့လည်နာရီစင်ကြီးနားက တရုတ်စားသောက်ဆိုင်မှာ အခေါက်ကင် ဘဲကင်နဲ့ ထမင်းစားလိုက်ကြသည် ။

မေမြို့က ပြန်ထွက်ကြတဲ့အခါ ထွန်းအုံက သူ့ကားဝင်းထဲက အလုပ်သမားတွေအတွက် မေမြို့ထွက် စားစရာတွေဝယ်ဖို့ ဆိုင်တန်းလေးတွေမှာ ကားကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည် ။ ကိုဖုန်းကြွယ်က

” ဘာဝယ်မလို့လဲ… ကိုထွန်းအုံ ”

လို့ မေးလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက

” ဝင်းထဲက ကောင်လေးတွေအတွက် မက်မန်းဝိုင်တို့ စတော်ဘယ်ရီသီးတို့ နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်ချင်တယ်ဗျာ….”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ဆိုင်လေးထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ

” လာပါ အစ်ကိုတို့.. မေမြို့ပြန် လက်ဆောင်လေးတွေ ဝယ်သွားပါဦး…”

လို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တဲ့ မိန်းကလေးအသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ထွန်းအုံလည်း ဒီအသံကို ငါ ကြားဖူးပါတယ်လို့ ထင်မိလိုက်ပြီး ဆိုင်ရောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

” ဟင် ”

မိန်းကလေးကလည်း ထွန်းအုံကို သေသေချာချာ ကြည့်သည် ။

” အို.. အစ်ကိုထွန်းအုံလား…..”

” ဟင်…နော်ဖော …. ”

အင်းစိန်တိုက်ပွဲအချိန် စောဆနဲ့အတူ သူ့ကို အိမ်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ကယ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး ။

” စော…စောဆကော….”

” စောဆရှိတယ်….။ အစ်ကိုထွန်းအုံ… စစ်တပ်ထဲမှာဘဲလား…..။ စောဆလေ.. အစ်ကို့ကို တမျှော်မျှော်နဲ့…. အစ်ကိုနဲ့ ပြန်မတွေ့တော့ဘူးလို့ သူထင်ပြီး အမြဲ ငိုငိုနေတာ….”

” ဟာ….. ကျုပ်လည်းရှာတာ နေရာအနှံ့.. ကျုံမငေးလည်း ရောက်တယ်…. ပျဉ်းမနားနဲ့ တောင်ငူက သစ်တောကြိုးဝိုင်းတွေကိုလည်း ရောက်တယ် …။ အခု စောဆ .. ဘယ်မှာလဲဟင်…..”

” ရှိတယ်….အိမ်ထဲမှာ….”

ဆိုင်လေးရဲ့ အနောက်ဖက်က တစ်ထပ်အိမ်လေးထဲကို နော်ဖောက ပြေးဝင်သွားပြီး စောဆကို အော်ခေါ်လိုက်သည် ။ အတွင်းထဲက ထွက်လာတဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မယုံကြည်နိုင်အောင်ဘဲ ဖြစ်နေသည် ။ အံ့ဩမဆုံး ။ ထွန်းအုံက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကမ်းပေးလိုက်သည် ။ စောဆလည်း ထွန်းအုံဆီကို ပြေးလာသည် ။

” အစ်ကို….. စောဆ အစ်ကိုနဲ့ ပြန်မတွေ့တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ…..”

သူတို့နှစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ကြတာကို ကိုဖုန်းကြွယ်နဲ့ နော်ဖောတို့က ဝမ်းသာအားရနေကြသည် ။

” ကိုဖုန်းကြွယ်.. ဒါ ကျနော် ပြောပြခဲ့တဲ့ ကျနော့်ချစ်သူ စောဆ……”

” အခုလို ခင်ဗျားတို့ ချစ်သူနှစ်ယောက် မထင်မမှတ်ဘဲ ပြန်ဆုံကြတာကို ကျနော်တို့ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ…..”

ထွန်းအုံသည် အလွန်အမင်း တွေ့ချင်ခဲ့တဲ့ စောဆကို အခုလို မထင်မမှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ စောဆကို တခါထဲ တပါတည်း သူနဲ့ ခေါ်သွားချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာပြီး စောဆကို သူနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်သည် ။ စောဆကလည်း ထွန်းအုံကို စွဲလန်းတဲ့စိတ်တွေနဲ့ အရူးတပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ရပြီး မိဘတွေက ပေးစားချင်တဲ့ သစ်တောဝန်ထောက် စောဒင်နရယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည် ။ ထွန်းအုံက သူ့ဆီကို တနေ့ မုချ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ စွဲစွဲမြဲမြဲ ယုံကြည်ထားသည် ။ အန်တီဂျူလီယာ အသိဆုံး ။

ထွန်းအုံနဲ့ ခွဲခဲ့ရတဲ့ညမှာ တိုက်ပွဲတွေ ဗုံးဆံတွေကြားထဲ သူတို့ အင်းစိန်ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည် ။ တလမ်းလုံး စောဆသည် မျက်ရည်တွေကျပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့တာကို အန်တီဂျူလီယာ တွေ့ခဲ့သည် ။ အန်တီဂျူလီယာက စောဆကို စစ်သားကြီးထွန်းအုံကို ချစ်မိသွားလားလို့ မေးတဲ့အခါ စောဆက မငြင်းဘူး ။ အန်တီဂျူလီယာတို့ ကန်လမ်းကို သွားတာ တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်လို့ ပြန်မလာနိုင်တဲ့အချိန် သူနဲ့ ထွန်းအုံတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတော့ ချစ်မိသွားကြသည်လို့ ပြောပြသည် ။ အန်တီဂျူလီယာလည်း သူတို့ လွန်လွန်ကျူးကျူးတွေများ ဖြစ်သွားကြသလားလို့ စိတ်တွေ ပူသွားမိပြီး စောဆကို သေသေချာချာ မေးသည် ။ စောဆက ဖက်ပွေ့နမ်းကိုင်တာတွေလောက်ပါဘဲလို့ ဖြေသည် ။ စောဆက မျှော်နေခဲ့ပေမယ့် ထွန်းအုံက ရောက်မလာဘူး ။ စောဆ ထွန်းအုံနဲ့ လိုက်သွားတော့မယ့်ဆဲဆဲ ဒေါ်ဂျူလီယာ ပြန်ရောက်လာသည် ။

” ဟယ်…… ထွန်းအုံ…… နင်…. နင်…. ရောက်လာတယ်…….။ စောဆရယ်…… နင့်ဆုတောင်းသံတွေကို ဘုရားသခင် နားညောင်းတယ်…. ကြားတယ်… နင့်အလိုကို ဖြည့်ပေးတယ်…. စောဆရယ်…. အန်တီ ဝမ်းသာလိုက်တာ……”

ဒေါ်ဂျူလီယာက ထွန်းအုံကို

” နင် စစ်တပ်ထဲမှာဘဲလား…..”

လို့ မေးသည် ။ ထွန်းအုံက တပ်ထဲက ထွက်လိုက်ပြီး ကုန်သည် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို ပြောပြလိုက်သည် ။ စောဆက

” ကိုထွန်းအုံနဲ့ လိုက်သွားတော့မယ်…။ ဒီတခါ ထပ်မခွဲချင် မကွဲချင်တော့ဘူး…”

လို့ ဒေါ်ဂျူလီယာကို ပြောလိုက်သည် ။ ဒေါ်ဂျူလီယာက

” စောဆ…. နင့်မိဘတွေ ရန်ကုန်ကို သွားနေတဲ့ အချိန် အဲလိုမလုပ်သွားပါနဲ့…..။ နင် ထွန်းအုံကို သိပ်ကြိုက်နေတာ သူတို့လည်း အန်တီ ပြောပြထားလို့ သိကြတယ်…။ ဘာသာမတူ လူမျိုးမတူပေမယ့် သူတို့သမီးက အရမ်းကြိုက် အရမ်းချစ်နေတာမို့ သူတို့ သဘောတူပေးကြမှာပါ…။ စောဆ….. နင် သူတို့ ပြန်လာတဲ့အထိတော့ စောင့်လိုက်ပါ…..”

လို့ ပြောသည်။ ထွန်းအုံလည်း ဒေါ်ဂျူလီယာက တားနေတာကြောင့် စောဆကို ဇွတ်အတင်းကြီး ခေါ်မသွားချင်လို့ မိဘတွေ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တောင်းရမ်းလက်ထပ်ယူမည်လို့ သဘောတူလိုက်သည် ။ စောဆနဲ့ သူလည်း မခွဲနိုင်လို့ ကိုဖုန်းကြွယ်ကိုဘဲ မိထ္တီလာမြို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး သူကတော့ မေမြို့က ဟိုတယ်တစ်လုံးမှာ နေလိုက်သည် ။ ညနက်တဲ့အထိ စောဆတို့အိမ်မှာ စကားတွေ ထိုင်ပြောနေပြီးမှ ဟိုတယ်ကို ပြန်အိပ်သည် ။

နောက်တနေ့မနက်စောစောမှာ ထွန်းအုံသည် အန်တီဂျူလီယာကို ခွင့်တောင်းပြီး စောဆနဲ့ လျှောက်လည်သည် ။ စောဆသည် စတွေ့ကြတုန်းကထက် ပိုလို့တောင် လှလာသည်လို့ သူထင်သည် ။ ပန်းခြံထဲ နှစ်ယောက်သား ထိုင်ကြရင်း စောဆကို နမ်းမိရာက စိတ်တွေ ထကြွပြင်းထန်လာပြီး သူနေတဲ့ ဟိုတယ်ကို ခေါ်သွားလိုက်သည် ။ ဟိုတယ်ခန်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ ပန်းခြံထဲက စလိုက်တဲ့ အနမ်းတွေကို ပြန်စလိုက်ကြရာက ရပ်လို့မရတော့ဘဲ အနမ်းတွေကလည်း ကြမ်းလာသလို ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကိုလည်း အငမ်းမရဘဲ ချွတ်ပစ်မိလေသည် ။

အင်းစိန်တိုက်ပွဲ ကာလတုန်းကထက် စောဆသည် ပိုပြီး တောင့်တင်း စိုပြေဖွံ့ဖြိုးလာသည်ကို သူ တွေ့ရသည် ။ မိဘတွေ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ တောင်းရမ်းမည်..။ သူတို့ ခွင့်မပြုခဲ့ရင်လည်း သူ ဂရုမစိုက်…။ စောဆကို ရန်ကုန်ကို ခေါ်သွားပြီး လက်ထပ်မည်လို့ ထွန်းအုံက ဆုံးဖြတ်ထားသည် ။

မိမွေးတိုင်းကိုယ်နဲ့ လှချင်တိုင်းလှနေတဲ့ မိန်းမချောလေး နော်စောဆရဲ့ တကိုယ်လုံးကို နေရာလပ် မကျန်အောင် ထွန်းအုံ နမ်းသည် ။ လွမ်းလွန်းလို့ ရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ စောဆလည်း ထွန်းအုံရဲ့ အနမ်းတွေကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခံယူနေသည် ။ ဖွံ့ထွားတင်းထွားတဲ့ ရင်သားစိုင်တွေကို နမ်းစို့ပေးနေရာက အောက်ပိုင်းကို ဆင်းသွားပြီး ဖြူဖွေး အချိုးကျတဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ရဲ့ ကြားထဲက မိန်းမအင်္ဂါကို မက်မက်မောမော နမ်းရှုံ့တော့ စောဆလည်း တုန်လှုပ်စွာနဲ့ သူလုပ်သမျှကို ခံယူနေသည် ။ မိန်းမအင်္ဂါ အကွဲကြောင်းတလျှောက် နမ်းနေရာက သူ့လျှာနဲ့ အောက်ကနေ အထက် ပင့်ယက်ပေးလိုက်တော့ စောဆလည်း ဟိုတုန်းက ထွန်းအုံ ယက်ပေးခဲ့တာတွေကို ပြန်လည် သတိရသွားမိသည် ။ ဒီတခါတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်အရာကမှ တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထွန်းအုံလည်း စောဆရဲ့ မိန်းမကိုယ်ကို ယက်ပေးနေတဲ့အချိန် သူ့ခါးဝတ်ပုဆိုးကို အသာ ချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ ကြီးထွားမာကြောနေတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိင်တန်ကြီး ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည် ။ စောဆလည်း ချစ်သူရဲ့ တန်ဆာချောင်းကြီးကို အငမ်းမရဘဲ လှမ်းကိုင် ဆုပ်နယ်လိုက်သည် ။

” အကြီးကြီးဘဲ အစ်ကိုရယ်…..”

ထွန်းအုံလည်း စောဆရဲ့ မိန်းမအင်္ဂါကို ဆက်ပြီး ဖိယက်ပေးရင်း စောဆကိုယ်လုံးကို ပြောင်းပြန် တက်ခွလိုက်တော့ သူ့လိင်တန်ဆာချောင်းကြီးက စောဆရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တဝဲဝဲ ဖြစ်နေသည် ။

” စောဆ အစ်ကို့ဟာကိုလည်း နမ်းပေးလေ …”

လို့ သူပြောလိုက်တဲ့အခါ စောဆကလည်း လိင်တန်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ပါးစပ်ထဲ ငုံပစ်လိုက်သည် ။

” စုတ်…..စုတ်လိုက်…….”

ထွန်းအုံက ယက်၊ စောဆက စုတ်နဲ့ ကာမရဲ့ အမြင့်ဆုံး အနေအထားကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လှမ်းတက်မိလာကြသည် ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ကာမစိတ်တွေ အသားကုန် နိုးကြားထကြွနေပြီမို့ ထွန်းအုံက စောဆရဲ့ ပေါင်တန်တွေကြားကို သူ့ကိုယ်ကြီး တိုးဝင် နေရာယူလိုက်တဲ့အချိန် စောဆကလည်း ပေါင်တန်တွေကို ဘေးကို ဖြဲကားပေးလိုက်တဲ့အခါ မာန်ဖီတင်းမာထွားကြိုင်းနေတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိင်တန်ညိုညိုကြီးသည် စောဆရဲ့ မိန်းမကိုယ်ကို တေ့ထောက်မိသွားပြီ ။ ကွဲကွာသွားရတဲ့ ချစ်သူကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်တွေ့ရတဲ့ စောဆသည် ချစ်သူအလိုကျ ချစ်ပွဲဝင်ဖို့ အဆင်သင့်ပါဘဲ ။

ထွန်းအုံသည် ဆိုင်းတွမနေဘဲ သူ့လိင်တန်ကို စောဆရဲ့ ကာမရှေ့ပြေး အရည်တွေ စိုလူးနေတဲ့ မိန်းမကိုယ်ထဲကို ထိုးသွင်းပစ်လိုက်သည် ။

” အို့…”

စောဆသည် သူမမိန်းမကိုယ်ထဲကို အပြည့်အသိပ်ကြီး ဝင်လာတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိင်တန် တုတ်တုတ်ကြီးရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် တကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရအောင်ကို အီဆိမ့်တဲ့ ကာမအရသာထူးကို ရရှိလိုက်လို့ ထွန်းအုံကို တအားဖက်ထားတဲ့အခိုက် လိင်တန်ချောင်းကြီးသည် အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်ချသွားပြန်တော့ အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို တအားကြီး ပွတ်တိုက်သွားပြန်တော့

” အိ….အစ်ကို့……”

လို့ အသံလေး ထွက်သွားသည် ။

” နာလို့လားဟင်….”

လို့ ထွန်းအုံက မေးလိုက်ပေမယ့် သူ့လိင်တန်ချောင်းကို နောက်တကြိမ် ထပ်ပြီး ထိုးသွင်းထည့်လိုက်ပြန်သည် ။

” နာမှာကြောက်လို့.. ဒါပေမယ့် မနာဘူး…..”

လို့ စောဆလေးက ပြန်ဖြေလိုက်တာကြောင့် ထွန်းအုံလည်း စောဆကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ်လေးတွေ ဆက်လုပ်လေသည် ။

” အစ်ကို သိပ်ချစ်တယ် စောဆရယ်..။ အစ်ကို စောဆကို တသက်လုံး တစ်ရက်တောင် မခွဲတော့ဘူး….။ အစ်ကို စီးပွားရှာထားတာတွေ အကုန်လုံးကလည်း စောဆအတွက်ပါ…..”

လို့ ပြောရင်း ချစ်စခန်းဖွင့်တာ ဆက်တိုက်ဘဲ ။ စောဆလည်း ထွန်းအုံကို သိုင်းဖက်ရင်း ထွန်းအုံခေါ်ရာ ကာမဘုံဖျားကို လိုက်ပါလျက် ရှိသည် ။ နောက်ပိုင်းမှာ ထွန်းအုံ ဆောင့်ထည့်တာတွေကို တုံ့ပြန်ပေးလာတာကို တွေ့ရသည် ။ ကြပ်တည်းလွန်းတဲ့ စောဆရဲ့ အပျို မိန်းမအင်္ဂါကြောင့် ထွန်းအုံသည် ကြာရှည် ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ သုတ်ရည်ပျစ်ပျစ်တွေ တပုံကြီးကို စောဆရဲ့ ဝမ်းပျဉ်သားလေးအပေါ်မှာ တဖတ်ဖတ်နဲ့ ပန်းထုတ်လိုက်ရင်း ကာမပန်းတိုင် လမ်းဆုံးကို တက်ရောက်သွားပါတော့သည် ။

အဝတ်မဲ့နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မခွဲချင်ကြသေး ။ မပြန်ချင်ကြသေး။ နောက်ထပ် ချစ်ပွဲတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ချင်ကြသေးသည် ။ စောဆတို့အိမ်မှာတော့ အဒေါ်ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ဂျူလီယာသည် တူမချောလေး ပြန်မလာလို့ စိတ်တွေပူစပြုနေပြီ ။ နော်ဖောက

” အန်တီရယ်…. ဘာကြောင့် စိတ်ပူနေတာလဲ။ စောဆလည်း အပျိုပေါက်လေးမှ မဟုတ်တော့တာ။ သူ့ကို လက်ထပ်မယ့် ချစ်သူနဲ့ ထွက်လည်ကြတာဘဲလေ….”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ နော်ဖောသည် စောဆအဖေ ဦးစောဂေါ်ဒွင် သစ်တောဌာနက ပင်စင်ယူပြီး မေမြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ အခြေချတဲ့အခါလည်း မိသားစုအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လိုက်ပါလာသူ ဖြစ်သည် ။

” နော်ဖောရယ်… နင် ဘာသိလို့လဲ…။ လက်မထပ်သေးဘဲ အတူတူ အပြင်ကို ထွက်ကြတာ မတော်လို့ လွန်ကျူးမိကြပြီး ကလေးရသွားမှာ စိုးရတယ်ဟဲ့….”

လို့ ဒေါ်ဂျူလီယာက ပြောလိုက်သည် ။ နော်ဖောက စောဆ ဘယ်လောက် ဆွေးခဲ့ရတယ် ဆိုတာကို အတွင်းကျကျ သိသူမို့ အခုလို ချစ်သူ ထွန်းအုံနဲ့ ပြန်ဆုံဆည်းကြတဲ့အခါ ပျော်ကြပါစေလို့ စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားနေသူ ဖြစ်သည် ။

” အန်တီရယ်.. ဗိုက်ကြီးသွားတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ…။ စောဆနဲ့ ကိုထွန်းအုံက လက်ထပ်ကြတော့မယ့် သူတွေဘဲ….”

လို့ ဆင်ခြေတက်လိုက်သည် ။

” လက်မထပ်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပေါ့ နော်ဖောရယ်…။ ငါ့တူမလေး လင်ကောင်မပေါ်ဘဲ ကလေးရမှာ စိုးလို့ပေါ့”

လို့ ပြောရင်း အိမ်ရှေ့ကို ထွက်မျှော်နေသည်။ ဒေါ်ဂျူလီယာသည် ထွန်းအုံ သေနတ်ဒါဏ်ရာနဲ့ စောဆတို့ အိမ်ထဲကို ဆွဲသွင်းလာကြတုန်းက သေနတ်ကျည်ဆံကို ခွဲထုတ်ပေးခဲ့တုန်းက ထွန်းအုံသည် အဝတ်အစားမပါဘဲ ကိုယ်တုံးလုံးကြီးနဲ့မို့ သူ့ပေါင်ကြားက သာမန်အချိန်တောင် တုတ်တုတ်ရှည်ရှည် တန်းလန်းကြီးကို မြင်ခဲ့ဖူးသည် ။ ဗလတောင့်တောင့် ကိုယ်လုံးထွားထွားနဲ့ ထွန်းအုံသည် လိင်တန်လည်းကြီးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမစိတ်တွေကို လှုပ်ရှားစေခဲ့တာ အမှန်ပါဘဲ ။ တူမချောလေးက ထွန်းအုံအပေါ် ချစ်စိတ်တွေ ယိုဖိတ်နေသည် ဆိုတာကို သိသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ထွန်းအုံအပေါ် ရင်ခုန်မိနေတဲ့ ဒေါ်ဂျူလီယာသည် ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ် ချုပ်ထိန်းလိုက်ခဲ့သည် ။ တူမချောလေးကို ဦးစားပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခဲ့တာပါ ။

ဦးစောဂေါ်ဒွင်နဲ့ ဒေါ်အက်စ်သာတို့သည် အမှန်စင်စစ် သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို လူမျိုးစုလည်းတူ ဘာသာလည်းတူတဲ့ သစ်တောဝန်ထောက်လေးနဲ့ ပေးစားချင်ကြသည် ။ ဒါပေမယ့် သမီးလေး နော်စောဆက ” ထွန်းအုံ ” မှ ထွန်းအုံ ဖြစ်နေတာမို့ သမီးလေးရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ထောက်ရှုပြီး ထွန်းအုံနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ကြပါသည် ။

စောဆ အရမ်းပျော်နေသည် ။ ထွန်းအုံကတော့ အပျော်လွန်နေသည် ။ မေမြို့မှာ စောဆအတွက် အရမ်းလှတဲ့ အိမ်ကလေး တစ်လုံးကို ဝယ်ပေးသည် ။ သူ့စီးပွားရေးကလည်း တိုးသထက်တိုး အောင်မြင်သထက် အောင်မြင်လာသည်။ စောဆရဲ့ မိဘတွေလည်း ထွန်းအုံကို ပို ရင်းနှီးလာတာနဲ့အမျှ သဘောကျ ချစ်ခင်လာကြသည် ။

တိမ်ပြာပြာနေ့ကလေး တစ်ရက် ။
တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ပိုင်း ။

မေမြို့ မြို့စွန်က တောင်ကုန်းလေးပေါ်က ဘုရားကျောင်း ( ချပ်ချ် )လေးမှာ မင်္ဂလာပွဲကလေး ကျင်းပနေသည် ။ သတို့သမီးဝတ်စုံ ဖြူဖြူလေးနဲ့ စောဆသည် တအားကို လှနေသည် ။

” ချစ်လိုက်တာ စောဆရယ်…..”

နော်စောဆရဲ့ ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ကလေး ဖြစ်လိမ့်မည် ။ အန်တီဂျူလီယာသည် တူမချောလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေးကို တွေ့ကြုံနေရတာကို မျက်ရည်လည်အောင် ကျေနပ်ဝမ်းသာနေသည် ။ ထွန်းအုံသည် စောဆလေးအတွက် ခြံကျယ်ကျယ်နဲ့ အိမ်ကလေးသာမကဘဲ ကားလေးတစ်စီးကိုပါ ဝယ်ပေးသည် ။

ထွန်းအုံနဲ့ စောဆတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦး ပျားရည်ဆမ်း ခရီးလေးက လှပလွန်းသည် ။ ကလောမြို့လေးရဲ့ မြူခိုးတွေ ဝေနေတဲ့ မနက်ခင်းမှာ ထင်းရှူးတောထဲက မြေလမ်းနီကလေးမှာ လက်ချင်းတွဲလို့ သူတို့ လမ်းလျှောက်နေကြသည် ။

” ပျော်လိုက်တာ စောဆရယ်…။ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လိုက်တာ …။ ဇာတ်ပေါင်းခန်းက သိပ်ကောင်းနေတယ်… အချစ်ရယ်…..”

ထွန်းအုံက စောဆရဲ့ နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို နမ်းရင်း ပြောလိုက်ပါသည် ။

ပြီးပါပြီ။

ပန်းရိုင်း
၂၁.၆.၂၀၁၉ ။
အတွေးပင်လယ်ပြာ

စောဆ
ရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း

အပိုင်း (၁)

၁၉၄၉ ခုနှစ် နှစ်ဆန်းခါစ ။
မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရပြီးတာ တစ်နှစ်တာ ကာလ ။

တိုင်းပြည်က နုနု … မုန်တိုင်းက ထန်ထန် အချိန် ။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ သာယာတဲ့ မနက်ခင်းလေး ။

အင်းစိန်မြို့က ခြံကျယ်ကြီးထဲက သွပ်မိုး အုတ်ခံ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီး တစ်အိမ်ထဲမှာ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပန်းချီဆွဲနေသည် ။

ဖြူဆွတ်ဆွတ် အသား၊ နက်မှောင်တဲ့ ခါးအထိ ရှည်တဲ့ ဆံပင်၊ မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်းနက်နက်၊ မျက်ခုံးမွေးနက်နက်၊ နှာတန်ပေါ်ပေါ်၊ နှုတ်ခမ်းဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေ နဲ့။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ နာမည်က နော်စောဆ လို့ ခေါ်ပါသည် ။ မြင်သူတကာ ရင်သပ်ရှုမောရတဲ့ မိန်းမချောလေး ။ မှုံနေအောင် ချောတဲ့ လှတဲ့ ကရင်မလေး ။ ကရင်လူမျိုး သစ်တောဝန်ထောက် ဦးစောဂေါ်ဒွင်.. ဒေါ်အက်စ်သာတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ဖြစ်သည် ။ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးမို့ မိဘတွေက ဖူးဖူးမှုတ် အလိုလိုက်ထားတဲ့ မိန်းကလေး ။

နော်စောဆသည် အဖေ ဦးစောဂေါ်ဒွင်က သစ်တောဌာန တာဝန်နဲ့ ပျဉ်းမနားနဲ့ တောင်ငူနယ်တဝိုက်က သစ်တောကြိုးဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့အချိန် အမေ ဒေါ်အက်စ်သာလည်း လိုက်ပါသွားတာကြောင့် ဒေါ်အက်စ်သာရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ဂျူလီယာနဲ့ အင်းစိန်မြို့က သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘပိုင် အိမ်ကြီးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ သူတို့မှာ အိမ်မှုရေးရာ ဝေယျာဝစ္စတွေကို ကူညီမစပေးဖို့ နော်ဖော ဆိုသည့် အိမ်အကူ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိသည် ။

ဒေါ်ဂျူလီယာသည် သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ ဇီးကုန်း… သာယာဝတီနဲ့ ပြည်မြို့တွေမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည် ။ ဒေါ်အက်စ်သာက စောဆလေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အတင်းခေါ်တာနဲ့ အလုပ် ထွက်လိုက်ပြီး သူတို့နဲ့ လာနေသည် ။ တူမလေးကို ဂျူလီယာ တအားချစ်သည် ။ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်တာကို ဝါသနာပါတဲ့ ဒေါ်ဂျူလီယာက သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်သည် ။ နော်ဖောက လိုအပ်တာရှိရင် ကူညီ လုပ်ကိုင်ပေးသည် ။ နော်စောဆ ကတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူ ချက်ပြုတ်ပေးတာတွေကို ဇိမ်နဲ့ ထိုင်စားနေတဲ့ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကောင်မလေးပါ ။

ငယ်ငယ်လေးထဲက ပန်းချီဆွဲ ဝါသနာပါခဲ့တဲ့ နော်စောဆသည် အားလပ်ချိန်တွေမှာ ပန်းချီရေးဆွဲနေလေ့ ရှိသည်။ ယခုလည်း မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဖက်က အမေ့ဆွေမျိုးတွေဆီကို အလည်အပတ်သွားခဲ့စဉ်က ရိုက်ခဲ့တဲ့ ရှုခင်းဓါတ်ပုံတစ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ရေဆေးနဲ့ ရေးဆွဲနေသည် ။ ဒေါ်ဂျူလီယာက နော်စောဆ ပန်းချီရေးနေတဲ့ အခန်းထဲကို ကော်ဖီခွက်လေးနဲ့ ဝင်လာသည် ။

” သမီး .. စောဆ … နင့်အဖေနဲ့ အမေတော့ ဒီကို တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်…”

လို့ စောဆကို ပြောလိုက်ပြီး ကော်ဖီမတ်ခွက်ကို စောဆ ပန်းချီရေးနေတဲ့ နေရာက စားပွဲဝိုင်းလေးအပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်သည် ။ စောဆသည် ရေးနေတဲ့ ပန်းချီကားအပေါ်မှာ အာရုံစိုက်နေသည် ။ မျက်တောင်လေးတွေက ကော့ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းစက်စက်တွေက လှလွန်းနေသည် ။ ဆေးမဆိုးဘဲ ရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက နှင်းဆီဖူးလေးတွေလိုဘဲ နုဖတ်ပြီး ဖေါင်းဖေါင်းအိအိလေးတွေ ။

“စောဆ..အန်တီပြောတာ ကြားလား….”

ချောင်းကလေးဘေးက တဲလေးတစ်လုံးနဲ့ ချောင်းထဲကို ငိုက်ထိုးပေါက်နေတဲ့ စိန်ပန်းပင်ကြီး တစ်ပင်ရဲ့ ရှုခင်းပုံ ။ စိမ်းညိုညို့ တောတန်း… ညိုဝါဝါ တဲလေးနဲ့ နီရဲနေတဲ့ စိန်ပန်းပွင့်တွေ ။

” စောဆ….”

“အင်း..ကြားပါတယ်…အန်တီ…..”

စောဆသည် စိန်ပန်းပွင့် အနီရောင်လေးတွေ နေရာကို စုတ်တန်ထိပ်ဖျားနဲ့ တို့ကာတို့ကာ ရေးဆွဲနေသည် ။ ဒက်ဒီနဲ့ မာမီတို့ အင်းစိန်ကို ပြန်လာတာ မလာတာကို စောဆက ပူမှမပူဘဲ ။ အမေတစ်ယောက်လိုဘဲ သူမကို အစစ ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်နေတဲ့ အန်တီဂျူလီယာ တစ်ယောက်လုံး ရှိနေသည်လေ ။ အဝတ်လျှော်ပေး မီးပူတိုက်ပေး ရှင်းလင်းပေးတဲ့ နော်ဖောလေးလည်း ရှိနေတော့ စောဆ ဘာကိုမှ ပူပန်စရာ မရှိဘူး မဟုတ်လား ။

စောဆရဲ့အဖေက သူ့ရဲ့ ဖို့ဒ် အင်၈လီကာ ကားကြီးကို ထားခဲ့လို့ အင်းစိန်မြို့ထဲနဲ့ ကမာရွတ်လှည်းတန်းဖက်က ဈေးတွေကို ဈေးဝယ်ထွက်ချင်ရင်လည်း အန်တီဂျူလီယာက အိမ်နားမှာနေတဲ့ စစ်ပြန်အဖိုးကြီး စောဖိုးစီကို ဒရိုင်ဘာအဖြစ် ကားမောင်းခိုင်းတတ်သည် ။ စောဖိုးစီကို အမြဲတန်း ဒရိုင်ဘာအဖြစ် မငှားထား ။ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကြမှ ခေါ်ကာ မောင်းခိုင်းတတ်သည် ။ သူ့ကို အဖိုးအခ နည်းနည်းပါးပါး ပေးလေ့ရှိသည် ။

အန်တီ ဂျူလီယာသည် အသက် သုံးဆယ်ကျော်ကျော် ဆိုပေမယ့် အိမ်ထဲမှာဘဲနေ.. အလုပ် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပ်ရဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုအမြဲစိုက်ပြီး ကျော့ကျော့လေး နေနေခဲ့တာမို့ အမြဲလို ဖြူသန့်ကျော့ရှင်း လှပနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ ငယ်စဉ်က ဂျူလီယာကို ချစ်ကြိုက် လိုချင်ကြတဲ့ ယောက်ျားသားတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် နေခဲ့ပေမယ့် ဂျူလီယာက အရိုးများသည် ချေးခါးသည် ဆိုပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့တာကြောင့် ယခုတိုင် အပျိုကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ သို့ပေမယ့် ဂျူလီယာသည် ဝမ်းမနည်းဘူး ။ တူမချောလေး စောဆကို အမေတစ်ယောက်လို ပြုစုစောင့်ရှောက် သင်ကြားပေးရင်း အစ်မဖြစ်သူနဲ့ အစ်မယောက်ျားတို့ အလုပ်တာဝန်ကျရာကို သွားနေကြရတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အိမ်ကြီးကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးလျက် နေရတာကို ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေပေသည် ။

စောဆက သူမရေးနေတဲ့ ပန်းချီကားကလွဲပြီး ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် ဒေါ်ဂျူလီယာကတော့ မငြိမ်သက်တဲ့ တိုင်းရေးပြည်ရေး အခြေအနေတွေကြောင့် အစ်မနဲ့ အစ်မယောက်ျားတို့ကလည်း အဝေးမှာ တကွဲတပြားဆီ ဖြစ်နေလို့ စိတ်က လေးလံပူပန်နေသည် ။

ရခိုင်ပြည်နယ်၊
မောင်းတောမြို့အနီး

တောတန်းလေးတစ်ခုထဲ ။

သဲအိတ်တွေဆင့်ကာ ကာရံထားတဲ့ ကတုတ်ကျင်းထဲမှာ ဒေါက်ထောက်ထားတဲ့ ဘရင်းဂန်းကြီးပေါ် လက်တင်ထားရင်း ထွန်းအုံ ကင်းစောင့်နေသည် ။ ထွန်းအုံသည် ဗမာ့သေနတ်ကိုင်တပ်ရင်း တစ်ခုက စစ်သားလေး တစ်ယောက်ပါ ။ ငယ်ငယ်လေးထဲက ကာယဗလကို လိုက်စား လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ထွန်းအုံသည် ရင်အုပ်ကားကား ကြွက်သားဖုထစ်နေတဲ့ လက်မောင်း လက်ဖျန်တွေကြောင့် သူ့ကို တပ်ထဲက ဘဝတူ ရဲဘော်တွေက ဗလကြီး.. တာနောကြီး ဆိုပြီး ချစ်စနိုး ခေါ်ဝေါ်တာကို ခံရသူ ဖြစ်သည် ။ ကတုံးဆံတောက် စစ်သားဆံပင်တိုနဲ့ ရိုးသားတည်ကြည်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။

ကြောက်စိတ် လုံးဝမရှိတဲ့ ထွန်းအုံသည် တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ ရှေ့ဆုံးကနေ ရဲရဲဝန့်ဝန့်နဲ့ တိုက်ခဲ့သူ တစ်ယောက်မို့ အထက်ဗိုလ်တွေက အားကိုးအားထား ပြုရတဲ့ စစ်သားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ မမှိတ်မသုန် မျက်လုံးအစုံက သူတို့ စခန်းချထားတဲ့ တပ်စခန်း အနားကို ကပ်လာမယ့် ရန်သူတွေကို အမှောင်ထဲမှာ ရှာဖွေနေသည် ။ ဗလတောင့်သူမို့ သူ့တပ်ရင်းမှူးက သူ့ကို ဒေါက်ထောက်ပြီး ပစ်ခတ်ရတဲ့ ဘရင်းသေနတ်ကြီးကို ကိုင်ခိုင်းသည် ။

သူတို့တပ်သည် ထကြွသောင်းကျန်းနေတဲ့ မူဂျာဟစ် သောင်းကျန်းသူတွေကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ဒီရခိုင်ပြည်နယ် မောင်းတောဒေသကို ရောက်ရှိနေကြတာ ဖြစ်သည် ။ တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် သောင်းကျန်းသူတွေကို ရှင်းလင်းနှိမ်နင်းနေခဲ့တာ လအတန်ငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ။ နယ်စပ်မျဉ်းပေါ်က မူဂျာဟစ်တို့ရဲ့ ဌာနချုပ် ” တောင်ပြိုစခန်း “ကို သိမ်းပိုက်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး နယ်မြေဒေသ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းနေတဲ့အချိန် ဖြစ်သည် ။

မနက်မိုးစင်စင်လင်းပြီ ။
မိုးက တဖြောက်ဖြောက် ရွာနေဆဲ ။

တပ်မှူးက သူတို့ရှိတဲ့ ကင်းပုတ် ကတုတ်ကျင်းတွေဆီကို ရောက်လာသည် ။ သူ့လက်ထဲမှာက ကြေးနန်းစာရွက် တစ်ရွက်နဲ့..။ တပ်မှူးရဲ့စကားကြောင့် ထွန်းအုံ အပါအဝင် စစ်သားတွေ အကုန်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည် ။

” ငါတို့ အရေးကြီး စစ်တာဝန်နဲ့ ဒီနယ်မြေကို စွန့်ခွာပြီး ရန်ကုန်မြို့ကို လေယာဉ်နဲ့ သွားကြရမယ်…၊ အားလုံးအသင့်ပြင်ကြ … အခု .. ပြင်မယ်….”

တဲ့ ။ အမိန့်ကို အတိအကျ လိုက်နာကြရတဲ့ ထွန်းအုံတို့အားလုံး ချက်ချင်း ပစ္စည်းတွေ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ သိမ်းဆည်းကြ အသင့်ပြင်ကြရသည် ။ ထွန်းအုံတို့သည် စစ်သားဘဝ ကျရာနေ စေရာသွား ထောင်ကျကျ ပြားကျကျမို့ တိုက်ခိုင်းတဲ့နေရာကို သွားတိုက်မည် ။ ရွှေ့ခိုင်းတဲ့နေရာကို ရွှေ့မည် ။ ကြောက်စိတ်က စိုးစဉ်းတောင် မရှိဘူး ။ မောင်းတောမှာ မူဂျာဟစ်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ ထွန်းအုံတို့သည် ရန်ကုန်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိ။

စောဆ ခြံထဲမှာ ပန်းခူးနေသည် ။ နှင်းပန်းဖြူဖြူတွေကို ပန်းအိုးထိုးဖို့ ခူးနေသည် ။ နော်ဖောက စောဆ ခူးဖြတ်လိုက်တဲ့ နှင်းပန်းတွေကို ကိုင်ထားပေးသည် ။

” ဖောဖောရေ… နှင်းဆီတွေလည်း နည်းနည်း ခူးကြရအောင်….”

လို့ စောဆ ပြောလိုက်ရင်း နှင်းဆီပင်တွေရှိတဲ့ အိမ်အနောက်ဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည် ။ နော်ဖောက အနောက်က လိုက်လာသည် ။

” စောဆရေ……ဖိုးမူ . . ”

အန်တီဂျူလီယာက မီးဖိုချောင် ပြုတင်းပေါက်ကနေ ခေါင်းပြူပြီး ခေါ်သည် ။

” အန်းတီ…ဘာလဲ…ဘာလိုလဲ…၊ စောဆ ပန်းခူးနေတယ်…..”

အောက်ကနေ ပြန်အော်ပြောလိုက်တဲ့အခါ အန်တီဂျူလီယာက

” အပေါ် အမြန်တက်ခဲ့စမ်း.. အရေးတကြီး ပြောစရာတွေရှိလို့….”

လို့ ခေါ်လိုက်လို့ စောဆလည်း ပန်းဆက်မခူးတော့ဘဲ အိမ်အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့သည် ။

” နင့်ဒယ်ဒီဆီက စာရတယ်…..။ ခုနဘဲ လူကြုံနဲ့ ပေးလိုက်တာ…။ တိုင်းပြည် အခြေအနေ မကောင်းဘူး..။ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ် …။ ဒို့တတွေ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဖက်ကို ပြေးရမယ် ထင်တယ်….။ အင်းစိန်က စစ်တလင်း ဖြစ်တော့မယ်တဲ့….။ နင့်ဒယ်ဒီက စောဖိုးစီကိုတောင် အောက်ထပ်မှာ လာနေပေးဖို့ ပြောခိုင်းတယ်…။ ဒို့သုံးယောက်က မိန်းမသားတွေချည်း ဆိုတော့ စစ်ပွဲတွေဖြစ်ရင် ယောက်ျားသား တစ်ယောက်ယောက် အိမ်မှာရှိဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့……။ တောမီးလောင် တောကြောင် လက်ခမောင်းခတ် ဆိုတာမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်တဲ့….။ ကဲ… ဖောဖောရေ.. စောဖိုးစီကြီးကို သွားခေါ်စမ်းဟာ…..”

ဒေါ်ဂျူလီယာသည် စစ်ပွဲရဲ့ အငွေ့သက်ကို ရနေတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီ ။ ကတုတ်ကျင်းတွေ ကြိုတင်တူးနေကြတာတွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့လို့ ။ နော်ဖော အိမ်ကနေ ထွက်သွားလိုက်သည် ။ စောဆလည်း

” မြစ်ဝကျွန်းပေါ်တော့ မသွားချင်ပါဘူး…။ စောဆတို့ ဒီအိမ်ကြီးမှာဘဲ ပုန်းနေလို့ မရဘူးလား…..။ အောက်ဖက်မှာ မြေတိုက်ခန်းလည်း ရှိတာဘဲ….။ တစ်ခုခုဆို မြေတိုက်( ဗုံးခိုကျင်း အဟောင်း ) ထဲ ဆင်းပုံးကြမယ်လေ.. အန်တီ…..”

လို့ အန်တီဂျူလီယာကို ပြောလိုက်သည် ။

” အင်းလေ.. ဒို့တတွေအတွက် စောဖိုးစီကြီး လာနေပေးရင်တော့ အကောင်းဆုံးဘဲ…. စောဆ….”

” အန်တီ့သဘောဘဲလေ…။ စောဆကတော့ ပန်းချီဆွဲနေရရင် ကျေနပ်တာပါဘဲ …။ စစ်ပွဲတွေဖြစ်တာလည်း စောဆ နားမလည်ဘူး.. စိတ်လည်းမဝင်စားဘူး…. ငြိမ်းချမ်းတာကိုဘဲ လိုလားတာ အမှန်ဘဲ အန်းတီရယ်….”

နော်ဖော ပြန်လာတာကို အန်တီဂျူလီယာက တွေ့လို့

” နော်ဖော… တွေ့ခဲ့လား.. စောဖိုးစီကို….”

လို့ လှမ်းမေးလိုက်သည် ။

” အိမ်တံခါးကြီး သော့ပိတ်ထားတယ်… အန်တီ….။ သူမရှိတော့ဘူးလို့ ဘေးအိမ်က စောဖိုးခွားက ပြောတယ် ”

” ဟေ..ဘယ်သွားတယ်တဲ့လဲ….”

” သူပြောတာတော့ မကြာခင်ဖြစ်မယ့် စစ်ပွဲထဲ လိုက်သွားတာ ဖြစ်မယ်တဲ့..။ စောဖိုးစီက လူမျိုးရေး စိတ်ဓါတ် ပြင်းတယ်လေ”

” အင်း.. ဒို့တတွေတော့ ကူမယ့်လူမရှိ ဖြစ်နေပြီ…”

စောဆသည် ဘာမှမပူပင်သလိုပုံနဲ့ ရေးဆွဲလက်စ ပန်းချီကားကို ဆက်ရေးဆွဲနေသည် ။ ဒီတခါတော့ စောဆ ရေးနေတာက သံလွင်ခက်လေးကို ကိုက်ချီထားတဲ့ ဂျိုးငှက်အဖြူရောင်လေး တစ်ကောင်ရဲ့ပုံ ။

” အားလုံး ငြိမ်းချမ်းကြပါစေ…..”

လို့ စောဆ နှုတ်ဖျားကနေ တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုက်သည် ။

စောဆရဲ့ ဆုတောင်း မပြည့်ခဲ့ပါ ။ အင်းစိန်မြို့ကို အခိုင်အမာ နေရာယူထားတဲ့ ကရင်တပ်များနဲ့ အစိုးရစစ်တပ်တွေ စတင်တိုက်ခိုက်ကြပြီ ။ စိန်ပြောင်းတွေ အမြောက်တွေ တဗုံးဗုံး တဒိန်းဒိန်း ပစ်ခတ်သံတွေက အင်းစိန်မြို့ တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါစေသည် ။ သေနတ်သံတွေက နေ့ရောညပါ တထိန်းထိန်း တဒိုင်းဒိုင်း ဆူညံနေသည် ။ နှစ်ဖက်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ကျည်ဆံတချို့က စောဆတို့ အိမ်ကြီးရဲ့ သွပ်မိုးကို လာထိမှန်တဲ့ အသံတွေလည်း ကြားနေရသည် ။ စောဆတို့ သုံးယောက်သည် အပေါ်ထပ်မှာ မနေရဲကြတော့ဘဲ အောက်ထပ်မှာ ဆင်းနေကြရပြီး တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ ဗုံးထိမှာစိုးလို့ မြေတိုက်ခန်းထဲကို ဆင်းပုန်းကြရသည် ။

ထွန်းအုံတို့ လေယာဉ်ကွင်းကနေ ထရပ်ကားကြီးတွေနဲ့ ချက်ချင်း စစ်မြေပြင် ရှေ့တန်းကို သွားကြရသည် ။ အင်းစိန်စစ်မျက်နှာကို ရောက်သွားကြတဲ့အခါ ကျည်သင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာတွေ ရထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို စစ်ကားတွေနဲ့ရော အရပ်ကားတွေနဲ့ရော သယ်ဆောင်ပြီး မင်္ဂလာဒုံစစ်ဆေးရုံနဲ့ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကို ပို့ဆောင်နေကြတာတွေကို မြင်ကြရသည် ။

ထွန်းအုံတို့သည် စစ်မျက်နှာရဲ့ ရှေ့ဆုံးက ကတုတ်ကျင်းတွေဆီကို ရောက်ရှိ နေရာယူလိုက်ကြရသည် ။ အင်းစိန်မြို့ထဲက မီးခိုးလုံးမဲမဲကြီးတွေ တလူလူနဲ့ လွင့်တက်နေတာတွေကို တွေ့ရသည် ။

( ရန်သူ အင်အားက များတယ်…..။ အခိုင်အမာ တပ်စွဲထားကြတဲ့ ရန်သူတွေက နေရာကောင်းတွေမှာ အကာအကွယ် ယူထားကြသလို မှန်ပြောင်းတပ် စနိုက်ပါ ရိုင်ဖယ်ကိုင်တဲ့ လက်ဖြောင့်တပ်သားတွေလည်း ရှိနေတယ် . .)

လို့ တပ်မှူးတစ်ယောက်က ရှင်းပြသည် ။ တစ်လက်မချင်း တစ်အိမ်ချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး ရှေ့တိုး သိမ်းပိုက်ရမယ့် စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်တဲ့ ။ အမြှောက်ကောင်းကောင်း မရှိလို့ ရန်ကုန်မြစ်ထဲက မေယုစစ်သင်္ဘောကနေ အမြှောက်တွေနဲ့ ပစ်ကူပေးသလို ရေတပ်က ( တံမြက်စီးလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ) ဘော်ဖါအမြှောက်ကို ဖြုတ်ယူလာပြီး ပစ်ခတ်ပေးနေသည် ။ အမြှောက်တွေ စိန်ပြောင်းတွေက တထိန်းထိန်း ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေသည် ။ တပ်မှူးက အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူပြီး ညသန်းခေါင်ကျော် ထိုးစစ်လုပ်မည်လို့ သူတို့ကို ပြောထားသည်။ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ စွန့်စွန့်စားစား တိုက်ကြလို့ ကျဆုံးသူတွေလည်း များပြားခဲ့ပြီး ယခု ထွန်းအုံတို့ လူစုသည်လည်း ရှေ့ကိုတိုးပြီး ရန်သူ ခြေကုတ်ယူထားတဲ့ တောင်ကုန်းလေးကို သိမ်းပိုက်ကြရတော့မည် ။ ရန်သူတွေဖက်က မှန်ပြောင်းတပ် စနိုက်ပါတွေနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ကို ဇီဝိန်ချွေနေလို့ သူတို့ ခေါင်းမဖေါ်ရဲကြ ။

ထွန်းအုံသည် ဘရင်းဂန်းကြီးကို ဒေါက်နဲ့ထောက် ပစ်ခတ်နေတုန်း ရန်သူဖက်က သံချပ်ကာ ဘရင်းကယ်ရီယာတွေ တက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည် ။ တပ်မှူးက ဒီသံချပ်ကာကားတွေရဲ့ ဘီးနေရာတွေကို ဘရင်းနဲ့ ကပ်လိုက် ဆွဲဖို့ အမိန့်ပေးသည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဘရင်းဂန်းနဲ့ ဒလစပ်ဘဲ တကပ်ပြီး တကပ် ပစ်ခတ်ရသည် ။ ရှေ့ဆုံးက သံချပ်ကာကား ရပ်တန့်သွားသည် ။

” ဟေး…. ရပ်သွားပြီကွ…. ဗလကြီးကွ……. ဆော်ထား..”

သူ့ရောင်းရင်း ရဲဘော်မောင်ဒွန်းရဲ့ အားရပါးရ အော်လိုက်တဲ့အသံကို သေနတ်သံတွေကြားက ကြားလိုက်ရသည် ။ တခဲနက် ကြွေးကြော်သံတွေနဲ့ သောသောညံနေတဲ့ သေနတ်စိန်ပြောင်းသံတွေ ဆူညံလို့နေသည် ။ ထွန်းအုံထင်တာက မောင်းတောမှာ တိုက်ခဲ့ရတဲ့ ရန်သူ မူဂျာဟစ်တွေက အခု တိုက်နေရတဲ့ တောခို ကရင်တပ်တွေလောက် လက်နက်မကောင်းကြ ။ အထက် ဗိုလ်တွေက မှန်ပြောင်းတွေနဲ့ အင်းစိန်မြို့ထဲ ဖက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အမြှောက်တပ်သားတွေကို ပစ်ရမယ့် ရန်သူ့တည်နေရာတွေကို အသေးစိတ် ညွှန်ပြနေကြသည် ။

ညသန်းခေါင်ကျော်အချိန်မှာ ထွန်းအုံတို့ တပ်စုသည် အမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး ရန်သူ့နယ်မြေကို ချဉ်းနင်း ဝင်ရောက်ကြသည် ။ နေ့ဖက်လောက် မြင်ကွင်း မကောင်းလို့ ပစ်ခတ်မှုတွေ လျော့နည်းသွားတဲ့အချိန် ဖြစ်သည် ။ ထွန်းအုံသည် ဘရင်းဂန်းကို မကိုင်ရဘဲ ရိုင်ဖယ်သေနတ်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ရသည် ။ သစ်ပင်အုပ်ထဲကနေ ရန်သူတွေရဲ့ ခြေကုပ်ယူထားတဲ့ တောင်ကုန်းလေးပေါ်ကို တက်ခဲ့ကြသည် ။ တစ်ညလုံး တိုက်ပွဲ အပြင်းအထန် ဖြစ်သည် ။ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်ဆူညံတဲ့ ပစ်ခတ်သံတွေ ဗုံးသံတွေကြောင့် စိတ်ခြောက်ခြားစရာ ည ဖြစ်သည် ။

အန်တီဂျူလီယာက တတွတ်တွတ်နဲ့ ကျမ်းစာတွေ ရွတ် ဆုတောင်းနေသည် ။ နော်ဖောကတော့ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်နေသည် ။ စောဆလည်း ကြောက်တာပါဘဲ ။ မြေကြီးတွေ တုန်ခါသွားရအောင် ဗုံးဆန်တွေက ပေါက်ကွဲနေသည် ။ အိန်းကနဲ အိန်းကနဲ အမြောက်သံတွေ ကြားနေရသည် ။ မနက် သုံးနာရီကျော်လောက် ရောက်တော့ ဗုံးသံ သေနတ်သံတွေ နည်းနည်းစဲသွားသည် ။ ပန်းသွားကြပြီလား။ မနက်ကြမှ ဆက်တိုက်ကြမလား မသိဘူးလို့ ဒေါ်လေးက စိတ်ပျက်တဲ့လေသံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာကို စောဆ ကြားသည် ။ စောဆ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားသည် ။

” ဘုရားသခင်…. စစ်ပွဲတွေ ပြီးဆုံးပါစေ…. အားလုံး အဆင်ပြေကြပါစေ….”

လို့ စိတ်ထဲမှာ ဆုတောင်းနေသည် ။ သေနတ်သံတွေ စဲသွားပြီး သူတို့သုံးယောက်စလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသည် ။ ညဦးပိုင်းက လုံးဝ မအိပ်ကြရတော့ ပင်ပန်းနေကြတာနဲ့ ခဏအတွင်း အိပ်မောကျသွားကြသည် ။

ဒိုင်း.. ဒက်ဒက်ဒက်…. ဒိုင်း… ဒိုင်း…… ဒက် ဒက်… ဒက်………

နီးနီးကပ်ကပ် သေနတ်သံတွေကြောင့် လန့်နိုးလာရသည် ။ အိုး.. ချကုန်ပြီ… အိမ်နား ကပ်ရက် နေရာတွေက ကြားရတဲ့ သေနတ်သံတွေ …။

” ဒုန်း..ဒုန်း..ဒုန်း…ဒုန်းဒုန်း….”

အိမ်ရှေ့ တံခါးမကြီးကို ထုရိုက်လိုက်တဲ့ အသံတွေ ပါ ။

” ဂျူလီယာ…….နော်ဂျူလီယာ ……..”

သူတို့သုံးယောက် အရမ်းကြောက်သွားကြသည် ။ အန်တီဂျူလီယာက ရှေ့ဆုံးက လက်နှိပ်ဓါတ်မီးနဲ့ တံခါးဆီကို သွားလိုက်တဲ့အချိန်

” ဘယ်သူလဲ ”

လို့ အော်မေးသည် ..။ အပြင်က

” ငါတို့ မိုးဇက်တို့ သောမတ်စ်တို့ပါ…။ ခဏ တံခါး ဖွင့်ပါဦး…….”

လို့ အော်ပြောပေမယ့် အန်တီဂျူလီယာက တံခါးကို မဖွင့်ဘဲ..

“အချိန်မတော်ကြီး… ဘာကိစ္စလဲဟဲ့….”

လို့ အော်မေးလိုက်သည် ။

” ရန်သူတွေ တက်လာလို့ ငါတို့ လိုက်တိုက်ထုတ်လိုက်တာ ကစဉ့်ကလျား ဆုတ်ပြေးသွားကြတယ်..။ နင်တို့ ခြံထဲကိုများ ရန်သူ ဝင်လာသလားလို့ လာမေးတာ…”

” ဘာမှမလာဘူး…. သောမတ်စ်….။ ဘာသံမှလည်း မကြားကြဘူး……”

အန်တီဂျူလီယာက တံခါးဖွင့်မပေးဘဲ ပြောလိုက်တာကို သောမတ်စ်တို့ သိပ်မကျေနပ်ကြပေမယ့် ဘာမှမပြောဘဲ ခြံထဲကနေ ထွက်သွားကြသည် ။ သောမတ်စ်တို့ မိသားစုသည် စောဆရဲ့အဖေ ဦးဂေါ်ဒွင်ရဲ့ ကျေးဇူးမကင်းဘူး…။ ဦးဂေါ်ဒွင်ကို လေးစားကြရလို့ ဒီအိမ်ကိုလည်း သိပ်ဗိုလ်မကျရဲဘူးလို့ အန်တီဂျူလီယာက စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောကို ပြောပြသည် ။ မိန်းမသားတွေချည်း နေကြတဲ့ အိမ်ကို အချိန်မတော် သန်းခေါင်ကျော် လာတာကို မဖွင့်ပေးတာ စောဆတို့အမှားမှ မဟုတ်တာလို့ စောဆက တွေးနေသည် ။

သောမတ်စ်တို့ မိုးဇက်တို့ လာသွားပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ကြာတဲ့အချိန် အိမ်အနောက်ဖေး ထင်းရုံနားက အသံဗလံ ကြားလိုက်ရသည် ။ နော်ဖောဖောက စောဆကို တိုးတိုးလေး လာပြောသည် ။

” စောဆ…လူ..လူ…အိမ်နောက်ဖက်မှာ……”

” ဟင်.. ဟုတ်လား…. နင် ဘယ်လိုသိလဲ…… ကရင်စစ်သားလား……”

” ဘာလဲတော့ မသိဘူး…။ လူတစ်ယောက် လဲနေတယ်……။ ပါးစပ်ကလည်း ညည်းနေတယ်…..။ ဒဏ်ရာရထားတယ်နဲ့ တူတာဘဲ . …….”

” ဟင်……ဟုတ်လား……”

မီးဖိုချောင်က ပြူတင်းပေါက်ကနေ စောဆ ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။ နော်ဖောပြောတာ ဟုတ်သည် ။ လူတစ်ယောက် ဘေးတစောင်း လဲနေသည် ။ သောမတ်စ်တို့လို ကရင်စစ်သားတော့ ဟုတ်ဟန်မတူဘူး ။ အစိုးရတပ်က စစ်သားဘဲ ဖြစ်မည် ..။

” အန်းတီကော နော်ဖော…..”

” အန်းတီ အပေါ်ထပ်မှာ ဘုရားဆုတောင်းနေတယ်……”

စောဆသည် ခြံအရှေ့ဖက် အနောက်ဖက်မှာ လူရိပ်လူရောင် မီးရောင် ရှိမရှိ နော်ဖောနဲ့အတူ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည် ။ သောမတ်စ်တို့ မိုးဇက်တို့ ရှိနေမှာ စိုးလို့ပါ ။ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ လူကို သွားကြည့်ချင်သည် ..။ နော်ဖောက

” ဖြစ်ပါ့မလား.. စောဆ..။ တော်ကြာ သေနတ်နဲ့ ပစ်ထည့်နေဦးမယ်…..”

လို့ သတိပေးသည် ။

” မပစ်လောက်ပါဘူး..။ ကြည့်ရတာ ဒဏ်ရာ ပြင်းပုံရတယ်….။ သတိတောင် မေ့သွားပြီလား မသိဘူး..။ ညည်းတဲ့အသံ မကြားရတော့ဘူး..။ ငြိမ်လည်း ငြိမ်သွားပြီ……”

” ဟုတ်တယ်… ငြိမ်သွားပြီ.. သတိမေ့နေသလား မသိဘူး….”

တော်တော်လေးကြာအောင် စောင့်ကြည့်ကြသည် ။ မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထဲမှာ ကျင့်သားရလာတော့ ထင်းရုံနားမှာ လဲကျနေတဲ့ စစ်သားကို စောစောကထက် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လာရသည် ။

” နော်ဖော… ငါ သူ့ကို အိမ်ထဲ ခေါ်သွင်းလိုက်ချင်တယ်…”

နော်ဖောရဲ့ ပါးစပ်လေး ဟသွားသည် ။

” အိုး.. ဘုရားသခင်…. အမလေး…. စောဆ…. ရယ်…. အံ့ရော….”

” ဟုတ်တယ်… သူ့ကို ကယ်ချင်တယ်….။ မနက်လင်းလို့ သောမတ်စ်တို့ သူ့ကို တွေ့သွားရင် သတ်ပစ်ကြမှာ….။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ကြမှာ…..”

” စောဆရယ်… ကြည့်လည်းလုပ်ဦး..။ တော်ကြာ သူက ဒို့တတွေကို ရန်သူတွေဆိုပြီး သတ်ပစ်နေဦးမယ်…”

” အို.. နော်ဖောရယ်…။ သူ့ကိုကယ်တဲ့ လူတွေကို သူက လုပ်ပါ့မလား….။ လူတိုင်းကို မကောင်း မထင်ပါနဲ့ဟာ….။ နင်မပါချင်နေ..။ ငါ တစ်ယောက်ထဲ သွားဆွဲလာမယ်….”

” အို.. အဲလိုတော့ တစ်ယောက်ထဲ မလုပ်ပါနဲ့ …။ နော်ဖောလည်း ကူပါမယ်…..”

စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့ အမှောင်ကြီးထဲမှာ လဲကျနေတဲ့ စစ်သား အနားကို သွားလိုက်ကြသည် ။ အို… လုံးဝ သတိလစ်နေတာဘဲ…..။ သူ့မှာ ဘာလက်နက်မှလည်း မရှိနေဘူး …… ။

ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ စစ်သားကြီးတစ်ယောက် တကိုယ်လုံး ဖုံတွေ သဲတွေ သွေးတွေ ပေရေနေသည် ။ နော်ဖောဖော အကူအညီနဲ့ ဒီစစ်သားကြီးကို အိမ်ထဲကို ဆွဲသွင်းခဲ့ကြသည် ။ သူ့အင်္ကျီကနေ တရွတ်တိုက် ဆွဲကြတာ ။

” စောဆ…. အန်တီတော့ အသေဆဲတော့မှာဘဲ..။ နင်လုပ်ချင်တာက မိုးမီးလောင်မယ့်ဟာကြီး….။ နောက်ပြီး ရန်သူ ဗမာစစ်သားဟဲ့…..”

” နော်ဖော… သူတို့ ဘာကြောင့် စစ်ဖြစ်ကြသလဲလည်း ငါတို့ သေသေချာချာ သိတာ မဟုတ်ဘူး..။ သူတို့ကို ဗမာလို့ မခေါ်လိုက်ပါနဲ့ဟယ်….။ လူမျိုး မခွဲခြားစမ်းပါနဲ့….”

စောဆရဲ့ကျောင်းမှာ ကျောင်းသားအများစုသည် မြန်မာတွေ ဖြစ်ပေမယ့် ကချင်ရော ချင်းရော တရုတ် ကုလား လူမျိုးပေါင်းစုံနဲ့ တစ်တန်းထဲ နေခဲ့ရလို့ စောဆသည် လူမျိုးခွဲခြားတဲ့စိတ်.. မုန်းတီးစိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ ။

” စောဆ.. သူ့ကို ဘယ်မှာထားမလဲ….”

” အိပ်ခန်းလွတ်လေးထဲ ခေါ်သွားကြမယ်…..”

စစ်သားကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့ စစ်ဆေးကြည့်ကြသည် ။ သွေးတွေထွက်နေတဲ့ ဒါဏ်ရာကို အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ စည်းပေးကြသည် ။ နော်ဖောဖောက ရေနွေးတွေကို ဇလုံကြီးနဲ့ ထည့်ယူလာသည် ။ စစ်သားကြီးကို ရေပတ်တိုက်ပေးကြသည် ။ သွေးတွေ ရွှံ့တွေနဲ့ လူးပေညစ်ပတ်နေတဲ့ သူ့စစ်ယူနီဖေါင်းကို သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဖယ်ခွာ ချွတ်ပစ်လိုက်ကြရသည် ။

ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက ယူနီဖေါင်းရှပ်ကို ချွတ်ဖယ်တဲ့အချိန်က ကိစ္စမရှိပေမယ့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းက စစ်ဘောင်းဘီကြီးကို ချွတ်ပစ်ရတဲ့အခါတော့ အပျိုမလေး နှစ်ယောက်အတွက်က အခက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရသည် ။ အရေးထဲ ဒီစစ်သားကြီးသည် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်မထားဘူး ။ ညစ်ပေစုတ်ခြာနေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ကြီးကို နှစ်ယောက်သား ဆွဲချွတ်ပစ်ကြတဲ့အချိန် သူတို့မျက်နှာလေးတွေကို စစ်သားကြီးရဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကနေ လွှဲဖယ်ထားမိကြသည် ။ သူ သတိရ နိုးလာရင် တိုက်ဖို့ အကိုက်အခဲပျောက် ဆေးပြားတွေကို ဆေးမျိုးစုံထည့်ထားတဲ့ ဆေးအိတ်ထဲမှာ စောဆ ရှာနေတဲ့အချိန် နော်ဖေါဖေါက

“အိုး… စောဆရေ….. ဘုရား.. ဘုရား..”

လို့ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ အသံကြောင့် စောဆ လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။

“ဟင်”

စစ်သားကြီးရဲ့ ပေါင်တန်တုတ်တုတ်တွေကြားက အမွှေးမဲမဲအုံကြီးထဲက ယောက်ျားတန်ဆာကြီးကို စောဆ တွေ့လိုက်ရပါသည် ။ ယောက်ျားတန်ဆာကို ပထမဆုံး တွေ့ဖူးရခြင်းပါ ။ ကလေးငယ်လေးတွေ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ မိုးရေထဲမှာ ပြေးနေကြတာတွေကို တွေ့ဖူးခဲ့ပေမယ့် အခုလို ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဆာကြီးကို တခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး ။ နော်ဖောဖောရော စောဆရော သူ့အတန်ချောင်းကြီးကို တော်တော်ကြာကြာ ငေးမောမိနေကြသည် ။ သတိဝင်လာတာက နော်ဖောဖော ။ စောင်နဲ့ ဖုံးပစ်လိုက်သည် ။

“အမလေး… ရင်တုန်လိုက်တာ ဖောဖောရယ်”

စောဆသည် ပြုံးတုံးတုံးနဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ဖိထားရင်း နော်ဖောဖောကို ပြောလိုက်သည် ။ နော်ဖောဖောက

” အကြီးကြီးဘဲနော်…..”

လို့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ စောဆလည်း

” ဟုတ်တယ်.. ဖောဖော……. အကြီးကြီးဘဲ..”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့ စစ်သားကြီးကို ထားခဲ့ပြီး သူတို့အခန်းတွေဆီကို ပြန်လိုက်ကြသည် ။ ခဏကြာတော့ နော်ဖောဖော စောဆအခန်းကို ခြေဖေါ့နင်းပြီး ရောက်လာသည် ။

” ဘာလဲ ဖောဖော…..”

” သူ့ကို မြေတိုက်ထဲမှာ ထားရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ် စောဆ . .။ ကရင်တပ်သားတွေက ထမင်းထုပ် လာတောင်းရင်း အိမ်ထဲကို ရေတောင်းသောက်ဖို့ လာတတ်ကြတယ်….။ မတော်တဆ စစ်သားကြီးကို သူတို့ တွေ့သွားရင် ခက်ကုန်မယ်နော….”

” အေး…နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်တာဘဲ …”

မနက်မိုးလင်းတော့ တစ်ညလုံး စစ်သားကြီးနဲ့ အလုပ်များနေခဲ့ကြတဲ့ စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့သည် အိပ်ရာက မထနိုင်ကြဘူး ။ အန်တီဂျူလီယာက အင်းစိန်ကနေ ပုသိမ်ဖြစ်ဖြစ် မြောင်းမြကို ဖြစ်ဖြစ် ပြေးကြဖို့ သူတို့ကို တိုင်ပင်တဲ့အခါ သူတို့လည်း အန်တီဂျူလီယာ့စကားကို စိတ်သိပ်မဝင်စားကြလို့ အန်တီဂျူလီယာက နည်းနည်းစိတ်ဆိုးသွားသည် ။

” ဘာလဲ….. နင်တို့နှစ်ယောက်က ဒီအင်းစိန်မှာဘဲ ဗုံးထိခံပြီး သေချင်ကြလို့လား….”

လို့ ခပ်စွာစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ နောက်ပြီး အန်တီဂျူလီယာက စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီး

” နင်တို့နှစ်ယောက် အမူအရာ နည်းနည်း ပျက်နေကြသလိုဘဲ….. ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ….. ပြော….. ပြော…။ ငါမသိအောင် ဘာတစ်ခုခု မဟုတ်တာ လုပ်ထားသလဲ……”

လို့ မေးသည် ။

” အိပ်ရေးမဝလို့ပါ အန်တီဂျူလီယာ……”

လို့ စောဆက ပြောလိုက်ပြီး ဝါးကနဲ သမ်းလိုက်သည် ။ အန်တီဂျူလီယာရဲ့ အလစ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် စစ်သားကြီးကို ပြေးကြည့်ကြသည် ။ မနက်စောစော သွားကြည့်တုန်းက စောင်ခြုံပေးထားတဲ့အတိုင်း ရှိပေမယ့် နောက်တစ်ကြိမ် သွားကြည့်တဲ့အခါမှာ စောင်က ကြမ်းပေါ်ကို ပုံရက်သားလေး ကျနေပြီး ဟိုဟာကြီး မတ်မတ်ထောင်နေတာကို သူတို့နှစ်ယောက် တွေ့လိုက်ရပြန်သည် ။

ဒါကြီးကို တွေ့ရတိုင်း စောဆရဲ့ စိတ်တွေ တမျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ ကြက်သီးတွေထ ရင်တွေ တအားခုန်သည် ။ စစ်သားကြီးကတော့ သတိလစ်နေဆဲ ။

” ကိုယ်တွေလည်း ပူခြစ်နေတာဘဲ စောဆ..။ ဒို့ အန်တီဂျူလီယာကို ပြောပြရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်….။ သူက နပ်စ်ဆိုတော့ လူနာအကြောင်း နားလည်မယ်…..။ ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား….”

” အင်း…. အန်တီဂျူလီယာကတော့ ဒီစစ်သားကြီးကို သောမတ်စ်တို့ လက်ထဲကို အပ်မယ်တော့ မထင်ပါဘူး…..။ ခဏလေး နော်ဖော…. စောဆ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်…..”

ဒါပေမယ့် ညနေစောင်းလာတဲ့အထိ စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့သည် သူတို့ခြံထဲမှာ လဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာရ စစ်သားကို ကယ်ထားတယ်ဆိုတာ အန်တီဂျူလီယာကို မပြောဖြစ်ကြဘူး ။ သူတို့နှစ်ယောက် အန်တီဂျူလိယာက

” ထမင်းစားကြစို့… စောစောစားထားတာ ကောင်းတယ်…။ တော်ကြာ တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်လာရင် မြေအောက်ထဲ ဆင်းပုန်းနေရလို့ ထမင်းငတ်နေဦးမယ်…..”

လို့ လာပြောလို့ စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့လည်း ဗိုက်မဆာပေမယ့် အန်တီဂျူလီယာနဲ့အတူ ထမင်း စားလိုက်ကြသည် ။ အန်တီဂျူလီယာက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေကို အကဲခတ်နေသည် ။

” ဟေ့…. နင်တို့နှစ်ယောက် တစ်ခုခု ဖုံးထားကြသလား…။ နင်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ တစ်ခုခု ပေါ်လွင်နေတယ်.. ပြနေတယ်….။ ကဲ.. မှန်မှန်ပြောကြ…. ဘာဖွက် ဘာဖုံးထားကြလဲ……”

ဒီအချိန်မှာ ညက ရန်သူအင်အားများများနဲ့ ဖိဝိုင်းတိုက်တာကို ခံလိုက်ရလို့ မိမိတို့ စစ်ကြောင်းမျဉ်းဆီကို ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ရတဲ့ ထွန်းအုံတို့ တပ်စုသည် လူစစ်လိုက်တဲ့အခါ ထွန်းအုံတစ်ယောက် ပြန်ပါမလာတာကို သိသွားကြသည် ။ တပ်မှူးက ရဲဘော်မောင်ဒွန်းကို

“ထွန်းအုံကျသွားတာ မင်းမြင်လား…။ မင်းတို့ အတူတူ တိုက်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား….”

လို့ မေးသည် ။ မောင်ဒွန်းက

“ထွန်းအုံလည်း သူ့ဖက် ကျည်တွေ တဖွဲဖွဲလာနေတာကို မကြောက်ဘဲ စွတ်တက်ပြီး ပစ်တာ ..။ ရန်သူက ပတ်ခြာဝိုင်းတိုက်တော့ သူက အတွင်းထဲကို ကျွံသွားတယ် တပ်မှူး…..။ သူ ကျန်နေခဲ့သလား…. ကျည်ခသွားလား… ရန်သူဘဲ ဖမ်းသွားတာခံရလား… တစ်ခုခုဘဲ”

လို့ တပ်မှူးကို ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ တပ်မှူးလည်း

” ငါတို့ နောက်တချီ ထိုးစစ်နဲ့ ဝင်တိုက်ကြဦးမယ်…..။ ထွန်းအုံအတွက် စိတ်မကောင်းဘူး…။ သူ မသေပါစေနဲ့ ငါ ဆုတောင်းတယ်ကွာ…..။ ရန်သူအဖမ်းခံရတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။ တိုက်ဖော်တိုက်ဖက် ရဲဘော်တွေက စိတ်မကောင်းကြ ။ ထွန်းအုံသည် လူချစ်လူခင်များပြီး တိုက်ပွဲတွေမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့က ထွက်တိုက်တဲ့ စစ်သားကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်လား ။

ဒီအချိန်မှာ စောဆတို့ အိမ်ကြီးထဲမှာလည်း အန်တီဂျူလီယာနဲ့ စောဆ နော်ဖောဖောတို့ အခြေအနေတွေ တင်းမာနေသည် ။ စောဆက စစ်သားကို ကယ်လိုက်တဲ့အကြောင်း အန်တီဂျူလိယာကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည် ။ အဓိကက စစ်သားကြီးသည် သေနတ်ဒဏ်ရာကြောင့်ဖြစ်မည် ။ အပြင်းဖျားနေတာ စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေရှိနေတော့ အချိန်မှီ ကုသမှ ဖြစ်မည် ။ နောက်လည်း သိမယ့်အတူတူ အန်တီဂျူလီယာကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည် ။ အန်တီဂျူလီယာ အခုလောက် စိတ်ဆိုးတာ သူတို့ တခါမှ မတွေ့ဘူး ။

” မိုက်လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေ….။ နင်တို့ သိပ်မိုက်တယ်…။ နင်တို့ မိုက်ရူးရဲတွေ….။ နင်တို့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတဲ့ အမိုက်မတွေ….”

လို့ အကြိမ်ကြိမ် တတွတ်တွတ်နဲ့ ဆူသည် ။ ဆဲသည် ။

” နင်တို့ ဒီလိုလုပ်တာ သောမတ်စ်တို့ ကရင်တပ်သားတွေသာ သိသွားရင် ငါလည်း မတွေးရဲအောင်ဘဲ.. စောဆ..။ ဒါ နင့်လက်ချက်…။ ဟိုကောင်မ ဖောဖောက နင်ခိုင်းလို့ လုပ်ရတာဘဲ….။ ဘရိန်းရှိတဲ့ကောင်မ မဟုတ်ဘူး…..။ အဓိက တရားခံက စောဆ……။ စောဆ…. နင်က ဘာလဲ….. ဖလောရင့်စ်နိုက်တင်ဂေး လုပ်ချင်တာလား….. သူတော်ကောင်းမလေးလား…..”

အန်တီဂျူလီယာ ဘယ်လောက်ဆဲဆဲ စောဆတို့ ဖြစ်စေချင်တဲ့ဟာကို လုပ်ပေးသည် ။ စစ်သားကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာကို စစ်ကြည့်ပြီး ကျည်ဆံကို ထုတ်ပေးတာ၊ ဆေးလည်း ထိုးပေးသည် ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် စစ်သားကြီး သက်သာလာမှာပါ တဲ့ ။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက ဒီလောက် တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတဲ့အချိန် သူ့ကို သူတို့ဖက်ကို ပြန်ရောက်အောင် ဘယ်လို ပြန်ထုတ်ပေးမလဲ… ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို အန်တီဂျူလီယာက စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောတို့ကို အထပ်ထပ်မေးသည် ။ မြေတိုက်ထဲကို ရွှေ့ဖို့ကိုလည်း အန်တီဂျူလီယာက သဘောတူသည် ။

” သူ သတိရလာမှရွှေ့နိုင်မယ်….။ နင်တို့ သူ့အခြေအနေကို အမြဲ အကဲခတ်ကြ….။ ငါလည်း ကြည့်ပေးမယ်….။ ကရင်စစ်သားတွေ ထမင်းထုပ် လာတောင်းရင် အထဲ မလာစေနဲ့…။ နင်တို့ဘဲ တံခါးဖွင့်ပြီး ပေး ”

အန်တီဂျူလီယာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် စစ်သားကြီးသည် မကြာခင်မှာဘဲ အဖျားကျလာပြီး မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာလေသည် ။

ထွန်းအုံသည် နက်ရှိုင်းတဲ့ ဂျောက်နက်ကြီးထဲကို ထိုးစိုက် ကျသွားသည်လို့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေသည် ။ သစ်ပင်သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ရိုက်ခတ်ပြီး ဝုန်းကနဲ မြေကြီးပေါ်ကို ပက်လက်ကျပြီးတဲ့အချိန် အနက်ရောင် ရန်သူတစ်အုပ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရသည် ။ ထွန်းအုံသည် ကြောက်တတ်သူ မဟုတ် ။ ကိုယ်လက်တွေ နာကျင်နေတဲ့ကြားက ဒီ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်သည် ။ ရန်သူတွေက ပြေးဝင်လာပြီး အတင်းကြီး တိုက်ခိုက်ကြသည် ။ အနီးကပ် ထိတွေ့တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ဒီရန်သူတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာကြီးတွေမှာ အစွယ် ဖွေးဖွေးတွေကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

ထွန်းအုံလည်း ဒီ လူလိုလို ခွေးအလိုလို ရန်သူမဲမဲကြီးတွေကို ရှိသမျှ ခွန်အား အကုန်သုံးပြီး တိုက်ခိုက် တွန်းလှန်နေပေမယ့် အင်အားခြင်းက အဆမတန် ကွာဟနေလို့ အလူးအလဲ ခံနေရသည် ။ ဒီအချိန်မှာ နားထဲမှာ…..( ပြေး… ပြေး….. တဖက်ကမ်းကို ပြေး…….) လို့ အသံတစ်သံက အော်ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရသည် ။ တဖက်ကမ်း ဆိုတာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ ကူးသွားစရာ ဘာလှေမှ မရှိ ။ ထွန်းအုံလိုကောင်က တော်ရုံ အခက်အခဲကို ဂရုစိုက်တာမှ မဟုတ်တာ ။ လက်ပစ်ကူးသွားလိုက်သည် ။

တဖက်ကမ်းက မြက်ရိုင်းတောရှည်ကြီးတွေထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ကမ်းပေးနေသည် ။ ထွန်းအုံက ဒီလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကမ်းပေါ်ကို ကြိုးစား တက်လိုက်သည် ။ လက်ကလေးသည် နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက် ဖြစ်နေသည် ။ ဖြူဖွေးဆွတ်နေတဲ့ ချောမွတ်တဲ့ လက်ကလေး ။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ နက်မှောင်ပြောင်လက်နေတဲ့ ဆံပင်ရှည်ကြီးနဲ့ ဖြူဆွတ်ဆွတ် အသားအရည်နဲ့ ချောလှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ။

( ကျေးဇူးတင်တယ် . . . .)

ထွန်းအုံရဲ့ နှုတ်က ထွက်သွားတဲ့ စကားလုံးတွေ . .။ နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို ထွန်းအုံရဲ့ ရင်ဘတ်တွေက ရလိုက်သည် ။ သူ့လက်တွေက ဒီအထိအတွေ့ကို စမ်းကြည့်မိသည် ။ ဂွမ်းစောင် တစ်ထည်ပါလား ။ ထွန်းအုံရဲ့အသိတွေ ပိုပြီး ပီပြင်လာသည် ။ အင်းစိန်မြို့ထဲကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်တိုက်တာကို ဖျတ်ကနဲ သတိရလိုက်သည် ။

ဟင်.. ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ….။

ညာဖက်ပေါင်က စူးစူးကြီး နာနေတာကို သိလိုက်သည် ။ ငါ… ငါ . . . ဒဏ်ရာ ရနေတာပါလား… အို… အိပ်ရာပေါ်မှာ ပက်လက် အိပ်နေတယ် ဆိုတာကိုလည်း သိလာသလို တကိုယ်လုံးမှာ အဝတ်ဆိုလို့ ချည်တမျှင်တောင် မရှိနေဘူး ဆိုတာကိုလည်း သိလာသည် ။

ငါ….. ရန်သူ့လက်ထဲ ကျနေတာလား . . .။

မျက်လုံးတွေကို ကြိုးစားပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ။ ထွန်းအုံရဲ့ ဘဝတသက်တာမှာ ဒီလောက်ချောလှတဲ့ မိန်းမကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး ။

အိုး…. လှလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး ။

“ငါ…… ငါ….. ဘယ်ရောက်နေတာလဲ….. မင်း….. မင်း ဘယ်သူလဲဟင်……”

ထွန်းအုံ ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်သည် ။ ထထိုင်ဖို့လည်း ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ညာဖက်ပေါင်က နာကျင်မှုကြောင့် ထလို့မရဘူး ။ ကောင်မလေးသည် ကရင်မလေး ဖြစ်နိုင်သည် ။ ဒါ.. ဒါ……. ဒါဆို ငါ့ကို ဖမ်းထားကြတာများလား…။

“ငါ့ကို ဖမ်းထားကြတာလားဟင်……”

လို့ သူ မေးလိုက်သည် ။

“မဟုတ်ဘူး… ရှင့်ကို ကျမတို့ ကယ်ထားတာ…..။ ကျမနာမည်က စောဆ ….. နော်စောဆ …. ကရင်လူမျိုး . .. ”

“ဟင်… ဒါ… ဒါဆို ရန်သူ.. ရန်သူတွေရော…….။ ငါ့.. ငါ့ သေနတ်ကော…… ဘယ်မှာလဲဟင် . . .”

စစ်သားဆိုတော့ ရန်သူကို ချက်ချင်း သတိရသလို ကိုယ်နဲ့ မကွာတမ်း ရှိရမယ့် သေနတ်ကိုလည်း ရှာဖွေလိုက်မိသည် ။

“ရန်သူ ဆိုတာက ကရင်စစ်သားတွေလေ….။ ကျမတို့က တိုက်ပွဲဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့မိသားစု…..။ ရှင်က ကျမတို့ခြံထဲမှာ သတိမေ့ လဲကျနေလို့ ကျမတို့ အိမ်ထဲကို ဆွဲသွင်းလာတာ….။ ဒါတောင် သိပ်စိတ်မချရသေးဘူး..။ မြေအောက်ခန်းထဲကို ရှင် သတိရလာရင် ရွှေ့ပေးမလို့…..”

စောဆဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရှင်းပြတာကြောင့် ထွန်းအုံ အခြေအနေကို သဘောပေါက်လာသည် ။ စောဆကို သေသေချာချာ ကြည့်မိသည် ။ အသားက ဖြူဆွတ်လွန်းလို့ နုဖတ်လွန်းလို့ အကြောစိမ်းလေးတွေ ယှက်ဖြာနေတာကို တွေ့နိုင်သည် ။ နက်မှောင်တဲ့ ဆံပင်ရှည်ကြီးနဲ့ မျက်တောင်ကော့ကော့လေးတွေနဲ့ ဖြောင့်စင်းတဲ့ နှာတန်၊ လုံးဖောင်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတွေကြောင့် ဥရောပသူလေး တစ်ယောက်နဲ့ တူသယောင်ယောင် ။

ရင်သားလုံးလုံးလေးတွေက ပါးလျတဲ့ ခါးတို ရှန်သား အင်္ကျီကြောင့် ထင်းထင်းလေး သိသာနေသည် ။ ခါးသေးသေးလေးနဲ့ တင်ကားကားလေးကိုလည်း ထွန်းအုံရဲ့ မျက်လုံးရိုင်းတွေက သတိထားမိလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ အကြည့်ရဲရဲတွေကြောင့် ကောင်မလေး အနောက်ကို ဆုတ်သွားသလိုဘဲ ။

“ခဏနော်.. ကျမ အဒေါ်ကို ပြေးခေါ်လိုက်ဦးမယ်….။ သူက သူနာပြုဆရာမလေ…။ ရှင့်ပေါင်က ကျည်ဆံကို သူဘဲ ခွဲထုတ်ပေးတာပေါ့…”

လို့ နော်စောဆက ပြောပြီး အခန်းထဲက ပြေးးထွက်သွားသည် ။ နောက်ထပ် ဝင်လာတာက စောဆထက် နည်းနည်းပိုကြီးမယ်လို့ ထင်ရတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ။ သူက

“အစ်ကိုကြီး.. ရှင့်သေနတ်ကို ကျမ မြက်တောထဲမှာ တွေ့လို့ အိမ်ထဲကို ယူထားပေးတယ်…။ ဘာမှမပူနဲ့…..။ အစ်ကိုကြီး နေကောင်းသက်သာလို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ တပ်ဆီကို ပြန်ရင် ကျမ ပြန်ပေးလိုက်မယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။

” မင်း…နာမည်က ဘယ်သူလဲ…..”

လို့ ထွန်းအုံက မေးလိုက်သည် ။

“ကျမ….. နော်ဖောဖော ….။ စောဆတို့ တူအရီးကို ဝိုင်းကူဖို့ ဒီမှာနေတာ…..။ ကျမတို့က ပုသိမ်ဇာတိ . . .”

” ဪ ….”

ခြေသံတွေ ကြားရသည် ။ ထွန်းအုံ အတွက်ကတော့ ဘာတွေဖြစ်လာမယ် ဆိုတာကို မသိတော့။ ရန်သူတွေများလားလို့ ထင်မိပြီး ရင်တွေ အရမ်းခုန်သည် ။

အခန်းထဲ ဝင်လာတာက စောစောက မိန်းကလေးချောချောလေး စောဆနဲ့ အဒေါ်လို့ ထင်ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ။ သူလည်း စောဆလိုဘဲ တော်တော် ချောသည် ။ သူကတော့ စောဆလို သွယ်လျလျ မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း ပြည့်ပြည့် တောင့်တောင့် ။

” သတိရလာပြီလား…..ရဲဘော်ကြီး …..”

“ဟုတ်ကဲ့.. ကျနော့်ကို ကယ်ထားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါဘဲ…. ဒီက….”

“ကျမ နော်ဂျူလီယာပါ..။ ဒီက စောဆရဲ့အဒေါ် …။ ရှင့်ကို ကယ်ချင်တာက စောဆနဲ့ နော်ဖော….။ ကျမကတော့ ရှင့်ပေါင်က ကျည်ဆံကို ထုတ်ပေးပြီး တကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့် ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့တယ်…..။ ရှင် သတိရလာလို့ ဝမ်းသာတယ်…။ ဒီအခန်းက သိပ်မလုံခြုံဘူး…။ ရှင့်ကို မြေတိုက်ထဲကို မကြာခင် ရွှေ့ပေးမယ်။ ကျမတို့ အိမ်ကို ကရင်တပ်သားတွေ လာနိုင်တယ်..။ ထမင်းထုပ် ဆင့်ဖို့လေ..။ တခါတလေ… တစ်ခုခု တောင်းဖို့လည်း ဝင်လာနိုင်တယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့…..”

“နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ….. ဘာအဆင့်လဲ…”

“ကျနော် ထွန်းအုံပါ ..။ ဗမာ့သေနတ်ကိုင် တပ်ရင်းက တပ်သားအဆင့်ပါ…..”

နော်ဂျူလီယာက ထွန်းအုံကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပေးသည် ။ ဒီအချိန်မှာ အိမ်ရှေ့က တံခါးမကြီးကို တဘုံးဘုံးထုတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည် ။

” ဂျူလီယာ..ဂျူလီယာ……ရှိလား . . . .”

” ဘယ်သူလဲ…..ဘာလိုလဲ…..”

နော်ဂျူလီယာ အိမ်ရှေ့က တံခါးဆီကို ပြေးသွားရင်း စောဆနဲ့ နော်ဖောတို့ကို ရဲဘော်ကြီးကို မြေအောက်ခန်းထဲကို ခေါ်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည် ။

” နော်ဂျူလီယာ…. ဖထီဖိုးတေပါ….. ငါတို့ကို ကူပါဦး . . . ”

ဖထီဖိုးတေက နော်ဂျူလီယာတို့ရဲ့ အိမ်နားနီးခြင်း ။ အရင်က နော်ဂျူလီယာတို့ လိုတာတွေကို ကူနေကြ အဖိုးကြီး ။ အခု သူက လူမျိုးရေးစိတ်ပြင်းထန်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ ကရင်တပ်တွေဖက်က တိုက်နေတဲ့ ဂျပန်တော်လှန်ရေး ရဲဘော်ဟောင်း စစ်ပြန်ကြီး ။

” ဖထီ….ကျမတို့ ဘာကူရမလဲ…….”

စောဖိုးတေက တံခါးကို နည်းနည်းဘဲ ဖွင့်ပြီး ကာထားတာတောင် အိမ်ထဲကို ဝင်လာချင်နေသည် ။

” ငါတို့ တပ်သားတွေအတွက် စားစရာ လိုနေတယ်…။ ထမင်းထုပ် လုပ်ပါဦး…..”

” ဟုတ်ပြီ ဖထီ…. ကျမ လုပ်ပေးမယ်….. ခဏနော်……”

” ငါ အိမ်ထဲ ဝင်ထိုင်စောင့်လို့ မရဘူးလား….”

” ရပါတယ်….ဖထီ……..”

ဒီအချိန်မှာ နော်ဖောဖောနဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံကို တဖက်တချက်ကနေ တွဲပြီး မြေတိုက်ခန်းထဲကို ဆင်းသွားကြသည် ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တခါမှ ဒီလို တွဲလားကိုင်လား မလုပ်ဖူးတဲ့ နော်ဖောဖောရော စောဆရော စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေကြသည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒီလိုပါဘဲ ။ ပျိုမြစ်နုနယ် ချစ်စဖွယ် မိန်းမပျိုလေးတွေနဲ့ ဖက်တွယ်ပြီး မြေတိုက်ထဲကို လှေခါးကနေ ဆင်းရတာ ရင်တွေခုန်နေသည် ။ တိုက်ပွဲတွေ တိုက်နိုင်တဲ့ စစ်သားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာတော့ ထွန်းအုံကြီးသည် အတွေ့အကြုံ မရှိလှဘူးလေ ။

စောဖိုးတေကြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန် နော်ဖောဖောနဲ့ စောဆတို့က ထွန်းအုံကို အောင်မြင်စွာနဲ့ မြေတိုက်ထဲကို ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့သည် ။ နော်ဖောဖော က မြေတိုက်ထဲကို ဆင်းတဲ့ လှေခါးထိပ်က တံခါးကို ဂျက်ထိုး ပိတ်လိုက်သည် ။

” သီသီလေးဘဲနော်…တော်ပါသေးတယ်…..”

နော်ဖောဖောက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး မျက်လုံးလေး ပြူးလို့ ပြောလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက

” အစစအတွက် ကျေးဇူးပါ ညီမတို့..။ အခုလို…. အစ်ကို့ကို ကယ်တာ ကျေးဇူးကို တသက် မမေ့ပါဘူး …”

လို့ တိုးညှင်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ နော်ဖောဖောက ထွန်းအုံကို စောင်တစ်ထည် ခြုံပေးပြီး

” အစ်ကို ဒဏ်ရာ သက်သာတဲ့အထိ နားနေ….။ စားစရာနဲ့ရေ ညီမတို့ လာလာပို့ပေးမယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။ စောဆကတော့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းစက်စက်တွေနဲ့ ထွန်းအုံကို စိုက်ကြည့်နေတာက လွဲပြီး ဘာတစ်ခွန်းမှ ဝင်မပြော ။

နော်ဂျူလီယာသည် ဖထီဖိုးတေ တောင်းခံတဲ့ ထမင်းထုပ်တွေကို ရှိတာတွေနဲ့ စီမံပေးနေရင်း ဖထီဖိုးတေကို စစ်ပွဲအကြောင်း စပ်စုလိုက်သည် ။

” ဖထီ…. တိုက်ပွဲအခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ……။ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာမယ့် သဘော ရှိလားဟင်….”

” ဟာ……နော်ဂျူလီယာရယ်…. ရှိတာပေါ့….။ စစ်တပ်ကလည်း အသေအကြေတိုက်မှာဘဲ…..။ သူတို့ မတိုက်လို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူးလေဟာ…..။ ငါတို့ဘက်ကလည်း ချမှာဘဲ….။ နင်တို့ ဒီမှာ မနေသင့်တော့ဘူး…။ နင်တို့အိမ် ဗုံးထိ မီးလောင်လိမ့်မယ်…။ နင်တို့ ပုသိမ်ဖက် ပြေးကြတော့လေဟာ…..”

” ဟုတ်ကဲ့ ဖထီ….။ ကျမလည်း သောမတ်စ်တို့နဲ့ တိုင်ပင်နေပါတယ်…။ မကြာခင်…. ပြေးကြမှာပါ……”

” ဟာ… ပြေးစရာရှိ မြန်မြန်ပြေး…..။ စစ်ပွဲဆိုတာ ပြောမရဘူး…..။ အသေအကြေ ဆော်ကြတော့မှာ….”

” ဟုတ်ကဲ့ ဖထီ…..။ ကဲ ဒီမှာ ထမင်းထုပ်တွေ….။ ဟင်းတော့ မကောင်းဘူး….. ဗိုက်ပြည့်ဖို့ဘဲလေ…။ ထမင်းနဲ့ ငပိချက်.. ဘဲဥကြော်…… လုပ်ပေးလိုက်တယ်……”

” ကျေးဇူးဘဲ နော်ဂျူလီယာ…။ ဘုရားသခင် ကောင်းကြီးပေးပါစေ……။ သွားလိုက်ဦးမယ်….”

နော်ဂျူလီယာလည်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိရင်း ( တော်ပါသေးရဲ့…..) လို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် ။

ညနေဖက် ထမင်းစားကြတော့ နော်ဂျူလီယာက စောဆနဲ့ နော်ဖောဖောကို ဒီအိမ်ကို စွန့်ခွာကြရမယ်လို့ စပြောလိုက်သည် ။ စောဆလည်း တတ်နိုင်ရင် ဒီအိမ်ကနေ မသွားချင်ဘူး အန်တီရယ် လို့ ပြောသည် ။ နော်ဂျူလီယာက

” တိုက်ပွဲတွေက တအားကြီး ပြင်းလာလိမ့်မယ် ဖိုးမူ…။ ဒို့တွေ သေလိမ့်မယ် ကြားညပ်ပြီး…..။ ဒို့တတွေ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ကို ပြေးကြရမယ်…..”

လို့ ထပ်ပြောလိုက်သည် ။

” မပါမဖြစ် ပစ္စည်းလေးတွေ ထုပ်ကြပိုးကြ…..။ အဲဒီကို ပြေးဖို့တောင် လွယ်တာမဟုတ်ဘူး …။ ကန်လမ်းက ဒေါ်မတေးလ်ဒါတို့မိသားစုကို သွားပြီး အကူအညီတောင်းရဦးမှာ…..။ အဲဒီကို ကန်လမ်းကို သွားဖို့တောင် မလွယ်ဘူး….။ ဒီအိမ်ကနေ အဲ့ကို ရောက်ဖို့ လမ်းခရီးမှာ ကတုတ်ကျင်းတွေ သံစူးကြိုးတွေ စစ်သားတွေကို ဖြတ်သန်းသွားရမှာမို့ သောမတ်စ်တို့နဲ့ ပြောကြည့်ရဦးမှာ ….”

သူတို့သည် ဒီကနေ ပြေးကြဖို့ တိုင်ပင်နေကြတာနဲ့ မြေတိုက်ခန်းထဲက စစ်သားကြီးကို ညနေစာ ကျွေးဖို့ကိုတောင် မေ့နေကြသည် ။

ထွန်းအုံသည် ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ချင်လှပြီ ။ ကိုယ့်တပ်ဆီ ကိုယ်ပြန်ပြီး မပြီးပြတ်သေးတဲ့ တိုက်ပွဲကို ဝင်နွှဲချင်သည် ။ မိမိ သေဆုံးပြီလို့ တိုက်ဖေါ်တိုက်ဖက်တွေနဲ့ အထက်ဗိုလ်တွေက ထင်နေကြမှာဘဲလို့လည်း တွေးနေမိသည် ။ ဗိုက်ထဲက တဂွီဂွီနဲ့ မြည်နေသည် ။ အစားတောင်းနေတဲ့ ကိုယ့်ဗိုက်ကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည် ။ အလိုက်မသိတဲ့ ဗိုက် ။ စစ်မြေပြင်ထဲ တနေရာမှာ ရောက်နေလည်း အစားတောင်းနေလို့ ။

အပေါ်ထပ်က ကယ်တင်ရှင် မမလေးတွေလည်း ဘာတွေ အလုပ်များနေကြသလဲ မသိဘူး ။ ထမင်း လာမပို့ပေးသေးဘူး ။ သူ့ခြေကလည်း မကောင်းသေးတော့ အပေါ်ထပ်ကို လှေခါးကနေ တက်သွားပြီး ထမင်းတောင်းစားဖို့က မဖြစ်နိုင်သေး ။

ထွန်းအုံသည် သူ ဒီလို ဖြစ်ပျက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထား ။ ဒဏ်ရာရလိမ့်မည် ကျည်ထိမှန်လိမ့်မည်လို့ မမျှော်လင့်ထား။ အရင် တိုက်ပွဲတွေတုန်းက ဘယ်လောက် ကျည်တွေဟာ ပျားပိတုံးကောင်တွေလို တဝီးဝီးနဲ့ ကိုယ့်ဖက်ကို လာနေပေမယ့် မကြောက်မရွံ့ နောက်မတွန့်ဘဲ ရဲရဲဝန့်ဝန့်နဲ့ ပြေးတက်ခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မထိမခိုက်ခဲ့ဘူးလေ ။

ချောချောလှလှကောင်မလေး စောဆသည် ရုပ်ချောလှသလိုဘဲ စိတ်ထားလေးက ဖြူစင်လွန်းသည် ။ စောဆက သတိလစ် လဲနေတဲ့ သူ့ကို အတင်းကြီး ကယ်ချင်ပြီး အိမ်ထဲကို ဆွဲသွင်းလို့ နော်ဖောဖောက စောဆကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ကူရတဲ့အတွက် သူသည် အခုလို အသက်ချမ်းသာရာရနေရတာပါ ။

ခြေသံလေး တဖျတ်ဖျတ် ကြားရသလို မြေတိုက်ထဲကို ဆင်းတဲ့ လှေခါးထိပ်က တံခါးကို ဂျက်ဖွင့်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည် ။ ဟော… တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာတော့မယ် ..။ လှေခါးထစ်တွေကို နင်းဆင်းလာတဲ့ အသံတွေ တကျွိကျွိ ကြားရသည် ။ ဘယ်သူလာသလဲ….။ သူ့ဆီကို လင်ပန်းလေးနဲ့ ရောက်လာတဲ့ စောဆ ။ စောဆကိုယ်တိုင် ထမင်းလာပို့ပါလား ။ စောဆရဲ့ အပြုံးလေးကို ထွန်းအုံ ရလိုက်သည် ။

” အစ်ကို့အတွက် ထမင်းလာပို့တာ….။ နောက်ကျသွားတာ ခွင့်လွှတ်နော်…။ ညီမတို့တတွေ အလုပ်တွေ နည်းနည်းများနေလို့….”

“ကျနော့်အတွက် ဒုက္ခပိုနေကြပြီ ထင်တယ်…. အားနာပါတယ်ဗျာ…..”

” မဟုတ်ဘူး….. မဟုတ်ဘူး… အစ်ကို့ကြောင့် အလုပ်များတာ မဟုတ်ဘူး…..။ စောဆတို့ ဒီကနေ ရွှေ့ကြဖို့ တိုင်ပင်နေကြလို့ ထမင်းပို့ဖို့ မေ့နေကြတာ….။ အခုလည်း အန်တီဂျူလီယာနဲ့ နော်ဖောတို့ ကန်လမ်းကို သွားကြတယ်….။ ကျမတို့ ပုသိမ်ဖက်ကို ပြေးကြဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ….”

” ဪ…..”

” ကဲ.. စားလိုက်ဦး အစ်ကို…… ထမင်းဟင်းလေး ပူတုန်း……”

ထွန်းအုံလည်း တအားလှတဲ့ စောဆကို ငေးမောနေမိသည် ။ စိတ်ထဲမှာလည်း ဒီကောင်မလေးကို သဘောကျနေသည် ဆိုတာကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည် ။ ငါ..ငါ…. ဒီကောင်မလေးကို ချစ်နေမိပြီ… လို့ သိလိုက်သည် ။ မဖြစ်နိုင်တာတွေကို ငါ လုပ်နေတာဘဲလို့လည်း တဆက်တည်း တွေးလိုက်မိသည် ။ သူနဲ့ ငါ့ဘဝက ပြဒါးတလမ်း သံတလမ်း ဆိုသလိုဘဲ ထွန်းအုံ…. မချစ်နဲ့…မချစ်နဲ့…. ခေါင်းထဲက ထုတ်ပစ်လိုက်…. လို့လည်း သူ့ဖာသာ ပြောဆိုနေမိသည် ။ ထမင်းစားရင်း

” ကောင်းတယ်…. ညီမ… ဒီကနေ ရွှေ့လိုက်တာ…..။ မကြာခင် အစ်ကိုတို့ အကြီးအကျယ် စစ်တိုက်ကြတဲ့အခါ ညီမတို့အိမ်က စစ်မြေပြင်ထဲ အလယ်ခေါင်မှာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်……”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ စောဆသည် ထွန်းအုံ ထမင်းစားပြီးတာတောင် အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်မသွားသေးဘဲ ထိုင် စကားပြောနေသည် ။ ထွန်းအုံလည်း နှုတ်ခမ်းရဲရဲ လှလှလေးနဲ့ အသံဝဲတဲတဲနဲ့ သူပန်းချီဆွဲတဲ့အကြောင်းတွေကို ကလေးတစ်ယောက်လို ပြောပြနေတဲ့ စောဆလေးကို မဖြစ်နိုင်မှန်း သိရက်နဲ့ အချစ်စိတ်တွေ ပွားများလို့နေသည် ။

” အစ်ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်တာပါ…။ တနေ့ စစ်ပွဲတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ အစ်ကို စောဆတို့ကို ပြန်လာတွေ့မယ်…..။ ကျေးဇူး ဆပ်မယ်….”

လို့ ထွန်းအုံ ပြောလိုက်တော့ စောဆက

” မလိုပါဘူး.. အစ်ကို…။ အစ်ကို အဆင်ပြေပါစေ… ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရပါစေနဲ့ ဆိုတာကို စောဆ အမြဲ ဆုတောင်းပေးနေမယ်..”

လို့ ပြောလေသည် ။

ကန်လမ်းဖက်ကို စောသောမတ်စ်တို့ အကူအညီနဲ့ သွားလိုက်တဲ့ နော်ဂျူလီယာ နဲ့ နော်ဖောဖောတို့သည် ညနေပိုင်းမှာ ထိုးစစ်ဆင်လာတဲ့ အစိုးရစစ်တပ်တွေကြောင့် အိမ်ကို ပြန်လာလို့ မရတော့ပါ ။ ကျမ်းစာသင်ကျောင်း တဝိုက်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်ပွားသလို ရေတပ်က ပစ်ခတ်တဲ့ အမြောက်ကျည်ဆံတွေက အင်းစိန်မြို့ထဲကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထိမှန်ပေါက်ကွဲနေသည် ။ စောဆကိုယ်တိုင်လည်း ထွန်းအုံ ရှိနေတဲ့ မြေတိုက်ခန်းထဲကို ဆင်းနေရသည် ။ သူတို့အိမ်ကြီးရဲ့ ခေါင်မိုးကို ကျည်ဆံတွေ တဖေါက်ဖေါက်နဲ့ ထိမှန်လာသလို ပြူတင်းပေါက်မှန်တွေလည်း တခွမ်းခွမ်းနဲ့ ကွဲထွက်နေတာမို့ စောဆလည်း မြေတိုက်ခန်းထဲကို ဆင်းပြေးသွားခဲ့ရတာ ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို

” အစ်ကိုပြောသားဘဲ… ညီမလေးတို့ အိမ်ကြီးက စစ်ပွဲတိုက်ပွဲရဲ့ အလယ်မှာ ရှိနေတာ…..။ ညီမလေးတို့ ဒီအိမ်ကြီးကို စွန့်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်တာ နည်းနည်း နောက်ကျနေတယ်လို့ အစ်ကိုတော့ ထင်မိတာဘဲ …”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ စောဆလည်း

” ဟုတ်တယ် အစ်ကို…..။ အန်တီဂျူလီယာက ပြေးကြဖို့ ပြောပါတယ်…။ စောဆရဲ့ မိဘတွေကလည်း အိမ်ကြီးကို ထားခဲ့ပြီး မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ကို ပြေးကြဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်……။ စောဆက ဒီမှာဘဲ နေချင်လို့..။ စောဆရဲ့ အပြစ်ပါ….”

လို့ မျက်ရည်ဝဲပြီး ပြောလိုက်ပါသည် ။ ထွန်းအုံလည်း သူတို့တပ်တွေ ရခိုင်ပြည် မောင်းတောမှာ မူဂျာဟစ်သူပုန်တွေနဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတွေအကြောင်းကို စောဆကို ပြောပြသည် ။ ရန်ကုန်မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ မောင်းတောကနေ လေယာဉ်နဲ့ လာကြတော့ သူတို့ တပ်မှူးက

” လေးရက်နဲ့ အင်းစိန်မြို့ထဲမှာ ဈေးဝင်ဝယ်ကြမည်”

လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်း တိုက်တော့ လက်နက်လည်းကောင်း တိုက်ရည်ခိုက်ရည်လည်းကောင်းပြီး နေရာကောင်းတွေကို ခြေကုပ်ယူထားတဲ့ ကရင်တပ်တွေရဲ့ တိုက်အားက ပြင်းထန်လို့ အခုထိ အကျအဆုံးများပြီး ကြန့်ကြာနေသည်လို့ ပြောပြသည် ။

စောဆလည်း စစ်ပွဲတွေ ပြီးစေချင်သည်…။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောထား မတိုက်ဆိုင်လို့ စစ်တိုက်ကြတဲ့အတွက် နှစ်ဖက်စစ်သားတွေအပြင် အရပ်သားတွေပါ ထိခိုက်သေကြေကြရတာ စိတ်မကောင်းစရာဘဲလို့ ညည်းသလို ပြောလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြီး ငှက်ပျောသီးဖီးကြမ်းတွေနဲ့ ထညက်ခဲတွေကို ယူလာပြီး ထွန်းအုံကို ကျွေးသည် ။

” အန်တီဂျူလီယာတို့တော့ ပြန်လာလို့မရဘူး ထင်တယ် အစ်ကို…..”

” သေချာတာပေါ့ ညီမလေးရယ် . . .။ ဗုံးဆန်တွေက တအုံးအုံးနဲ့ ကျကွဲနေတာ……..။ စစ်မြေပြင်ကြီးထဲ ဘယ်လိုလာလို့ ရပါ့မလဲ……။ မနက်ကြလို့ စစ်ပွဲတွေ ငြိမ်သွားတဲ့အခါ သူတို့ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်….. စိတ်မပူနဲ့….. ညီမလေး . . .”

စောဆတို့ အိမ်ကြီးသည် နှစ်ဖက် ပစ်ခတ်နေတဲ့ကြား ခလယ်မှာ ရှိနေတာကြောင့် ခေါင်မိုးကို ကျည်ဆံတွေ တဖေါက်ဖေါက်နဲ့ ထိမှန်သံတွေ ကြားနေရသည် ။ ပြူတင်းပေါက်မှန်တွေလည်း တခွမ်းခွမ်း ကွဲနေသည် ။ တချက်တချက် အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားအောင် ဗုံးထိမှန်တာတွေက နီးကပ်လွန်းသည် ။

ဆန့်ကျင်ဖက်ယောက်ျားနဲ့ မထိတွေ့ဖူးတဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံနဲ့ ပတ်သက်လို့ စိတ်လှုပ်ရှားမိရတာ အရမ်းပါ ။ ထွန်းအုံကို ဘုရားသခင်ကများ ငါ့ဆီကို စေလွှတ်လိုက်လေသလား… သူဟာ ငါ့ဖူးစာရှင်များလားလို့ အပျိုပေါက်မလေးပီပီ စိတ်ကူးတွေ ယဉ်လိုက်မိသည် ။ ထွန်းအုံမှာလည်း နတ်မိမယ်လေးလို ဖြူနုချောလှတဲ့ စောဆလေးကို အခုလို နီးစပ် ပတ်သက်မိရတာကို ရင်တွေခုန် စိတ်တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားမိနေသည် ။ စောဆနဲ့ ခွဲခွာရမှာကို စိတ်ထဲ ဝေဒနာ ခံစားမိနေသည် ။ တတ်နိုင်ရင် ဒီအချောအလှလေးနဲ့ မခွဲချင်တော့ဘူး ။ ဒါပေမယ့် သူသည် တိုင်းပြည်အတွက် အသက် စွန့်လှူထားတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက် ။ မိသားစု ချစ်သူနဲ့ ခွဲခွာခြင်းဆိုတာ သူတို့ စစ်သားတွေ အတွက်က မဆန်း ။

” စောဆ … ”

” အစ်ကို…ဘာလိုလဲဟင် …”

” အစ်ကိုလိုနေတာ တကယ်ပြောရမလား…”

” ပြောလေ…စောဆ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ…..”

” အစ်ကို လိုနေတာ…စောဆ…..လေ….”

” ဟင်…..ဘာ….စောဆ……အစ်ကိုက နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီ …”

” တကယ်ပြောတာ…အစ်ကိုလေ.. စောဆနဲ့ ခွဲမသွားချင်တော့ဘူး…..”

” အစ်ကိုရယ်….. အစ်ကိုက အစ်ကိုတို့ တပ်ဆီကို ပြန်ရဦးမှာ မဟုတ်လား…။ စောဆတို့လည်း ပုသိမ်ကို ထွက်ပြေးကြရမှာ…..”

” စောဆနဲ့ အစ်ကို စစ်ပွဲပြီးရင် ပြန်ဆုံချင်တယ် …”

ထွန်းအုံက အရဲစွန့်ပြီး စောဆရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။

” ဒါကတော့ ဘုရားသခင် စီမံရာဘဲ အစ်ကို…..။ ဘာတွေဖြစ်လာမယ် ဆိုတာ စောဆတို့လည်း ကြိုတင်မသိကြဘူးလေ . .”

” ဟုတ်ပါတယ် ညီမလေးရယ်……။ အစ်ကိုလည်း ညီမလေးနဲ့ မခွဲချင်လို့….”

” စောဆလည်း ဒီလိုပါဘဲ အစ်ကိုရယ်..။ အစ်ကို့ကို သံယောဇဉ် တွယ်မိပါတယ်……။ အစ်ကိုနဲ့ ပြန်တွေ့ချင်ပါတယ်…..။ အစ်ကို့ကို စောဆရဲ့ မိဘနာမည်.. တောင်ငူက လိပ်စာ.. အကုန်ပေးထားမယ်…။ အစ်ကို တနေ့ အေးချမ်းသွားတဲ့အခါမှာ စောဆဆီကို လာခဲ့ပေါ့…”

ဖြူနုချောမွတ်တဲ့ စောဆရဲ့ လက်ကလေးကို ထွန်းအုံ ဆုပ်ထားတာကို စောဆကလည်း မရုန်းဘူး ။

” တကယ်လို့များ အချိန်တွေက ထင်တာထက် ပိုကြာသွားခဲ့ရင် စောဆ အစ်ကို့ကို မေ့များသွားမှာလား”

တိုက်ပွဲတွေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်သားကြီးက အသံတုန်တုန်နဲ့ ဝမ်းနည်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလာတာကို စောဆ အံ့ဩမိသည် ။ စောဆက

” အစ်ကို့ကို မမေ့သွားပါဘူးလို့ စောဆ ဂတိပေးပါတယ်….. အစ်ကို….”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက

” စောဆကို အစ်ကို ချစ်တယ်….”

လို့ တုန်ရီတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည် ။ စောဆရဲ့ မျက်နှာဖြူဖြူလေး နီမြန်းသွားသည် ။ ဒါဟာ စောဆအတွက် ပထမဆုံး ချစ်စကား အပြောခံရတာလေ ။

ဒီအချိန်မှာ လောင်စာခမ်းသွားတဲ့ မီးအိမ်လေးက ဖျတ်ကနဲ ငြိမ်းသွားသည် ။ မှောင်မဲသွားတဲ့ မြေတိုက်ခန်းထဲမှာ ထွန်းအုံနဲ့ စောဆတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ။

စောဆ အိပ်မက်တွေ မက်ပြီး လန့်နိုးလာသည် ။ အဝေးဆီက သေနတ်သံတွေ တချက်တချက် ကြားနေရသည် ။ မနေ့ထဲက တိုက်ပွဲတွေ ပြန်ပြီး ပြင်းထန်လာတာကို သတိထားမိသည် ။ ညက မြေအောက်ခန်းထဲမှာ စစ်သားကြီး ကိုထွန်းအုံနဲ့ အမှောင်ထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို စောဆ ပြန်သတိရမိတိုင်း ကြက်သီးတွေ ထရသည် ။

ညက မီးအိမ်လေး ငြိမ်းသွားတဲ့အချိန် သူ…. သူ…. စောဆကို ဖက်သည် ။ နမ်းသည် ။ သူ အရမ်းချစ်တယ်လို့ တတွတ်တွတ် ပြောသလို သူ့ကို ပြန်ချစ်ပါ လို့ ပြောသည် ။ သူ့ကို ချစ်ပါတယ်လို့ ပြန်မပြောသေးဘဲ စောဆ နဖူးလေးကို သူ နမ်းလိုက်၊ ပါးလေးကို နမ်းလိုက် လုပ်နေတာက မကဲလွန်းဘူးလား ။

စောဆလည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး မှောင်မဲမဲထဲမှာဘဲ လှေခါးကနေ အပေါ်ကို ပြေးတက်ခဲ့မိသည် ။ အမှောင်ထဲမှာမို့ ခလုပ်တိုက်လဲသေးသည် ။ အိပ်ရာထဲမှာ ရင်တွေခုန်တာ မြန်လွန်းလို့ အကြာကြီး လှဲနေရသည် ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အဖက် အနမ်းကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာလေ ။ စောဆလည်း သူ့ကို ချစ်မိသလား ဝေခွဲလို့ မရဘူး ။ သူ့ကို သံယောဇဉ် ဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ဘဲ ။ သူ့ကို ကရင်စစ်သားတွေ သတ်လိုက်မှာကို စိုးရိမ်မိသလို သူ နေပြန်ကောင်းသွားပြီး သူ့တပ်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့ရင် သူနဲ့ ထပ်မတွေ့ရတော့မှာကိုလည်း တွေးမိပြီး စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုဘဲ ။

သူ့ကို ရင်ခုန်မိတာတွေထဲ သူ ရောက်လာခါစ သတိမေ့နေတဲ့အချိန် ရွံ့တွေ ရေတွေ ပေစိုနေတဲ့ သူ့ယူနီဖေါင်းတွေကို ချွတ်ပစ်ကြရတော့ သူ့ယောက်ျားတန်ဆာကြီးကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့ရတာကြောင့်လည်း ပါမည်ထင်သည် ။ စောဆရော နော်ဖောရော ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဆာကို မြင်ဖူးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ ။ တော်တော်နဲ့ အိပ်လို့ မရဘူး ။ လူးလိုက်လှိမ့်လိုက် ထထိုင်လိုက် ရေထသောက်လိုက်နဲ့ ။

စောဆ ဒီလိုဖြစ်နေသလိုဘဲ မြေအောက်ခန်းထဲက ထွန်းအုံလည်း တော်တော်နဲ့ အိပ်လို့ မပျော်နိုင်ပါဘူး ။ စောဆကို ဖက်နမ်းပြီး ပြန်ချစ်ဖို့ တတွတ်တွတ်နဲ့ တောင်းခံမိခဲ့တာတွေ စောဆ အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြေးသွားတာတွေက မျက်စိထဲမှာ ပြန်မြင်ယောင်နေမိတာ အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ ။ အမှောင်ထုထဲမှာ စောဆလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်ရတာတွေ နဖူးလေးနဲ့ ပါးမွတ်မွတ်လေးကို နမ်းခဲ့ရတာတွေက ထွန်းအုံကို ရင်တွေခုန်စေတာ တညလုံးဘဲ ။

စောဆ အိပ်ရာကထ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဆန်ပြုတ်ပြုတ်သည် ။ ရေနွေးတည်သည် ။ ကိုထွန်းအုံကို ဆန်ပြုတ် သွားပို့ပေးချင်ပေမယ့် ညက ဖြစ်ထားတာတွေကြောင့် ရှက်စိတ်က ပိုနေသည် ။ သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာကို ရှက်နေသည် ။ ကြောက်နေသည် ။ အန်တီဂျူလီယာနဲ့ နော်ဖောတို့လည်း တိုက်ပွဲတွေကြောင့် အိမ်ကို ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး ။ သူနဲ့ စောဆနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ စောဆကို ထပ်များ နမ်းလာဦးမလား ။ စောဆလည်း သူ့အနမ်းတွေကို သာယာမိခဲ့သလား ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘဲ အိပ်ရာထဲနေနေရတဲ့ သူ့ကို ဆန်ပြုတ်သွားပို့ရမှာဘဲ ။

ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်နဲ့ ကော်ဖီကြမ်း တစ်ခွက်ကို လင်ပန်းနဲ့ထည့်ပြီး မြေအောက်ခန်းကို ဆင်းခဲ့လိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက

” စောဆ…..”

လို့ ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည် ။ စောဆက လင်ပန်းလေးကို ကုတင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး တကျိုးထဲ ပြန်လှည့်သွားဖို့ ပြင်သည် ။

” နေပါဦး…စောဆရယ်…..။ အစ်ကို့ကို စိတ်ဆိုးသွားတာလား…..”

လို့ ထွန်းအုံက ပြောလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ ထဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။

” အိုး..ကျွတ်ကျွတ်……”

ထွန်းအုံရဲ့ ခြေထောက်က ထောက်လို့ မရသေးဘူး ။ စောဆလည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည် ။

” ဟင်.. စောဆ…. အစ်ကို့ကို စိတ်ဆိုးလားဟင်….. ညက….”

စောဆက ခေါင်းခါပြသည် ။

” ခြေထောက်က နာနေသေးတာလား….”

” ဟုတ်တယ်…. စောဆ….. ထောက်လို့ မရသေးဘူး . . .”

ဒီအချိန်မှာ ဂျိမ်းကနဲ အသံကြီးနဲ့ သူတို့ ရှိနေတဲ့ မြေအောက်ခန်း တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည် ။ မော်တာဗုံးတစ်လုံး အနီးကပ်ကျတာ ဖြစ်မည် ။ စောဆလည်း

” အမေ့…”

ဆိုပြီး ယောင်လိုက်ရင်း ထွန်းအုံကို ဖက်လိုက်မိသည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်သွားတဲ့ စောဆ ။ ထွန်းအုံက သန်မာတဲ့ သူ့လက်ကြီးတွေနဲ့ ဖက်သိုင်းထားလိုက်သည် ။

” အစ်ကို့ကို စိတ်မဆိုးနဲ့နော်…. ချစ်လို့ နမ်းမိတာ…. တကယ်ချစ်တာပါ…. ကလေးရယ်….။ အစ်ကိုလေ စောဆကို တသက်လုံး မခွဲဘဲ လက်ထပ်ချင်တယ် သိလား…..”

ထွန်းအုံရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ မရုန်းဘဲ ငြိမ်နေမိတဲ့ စောဆရဲ့ မျက်နှာအနှံ့ကို ထွန်းအုံ အနမ်းမိုးတွေ ရွာချပြန်ပြီ ။

” ပြော….အစ်ကို့ကို ချစ်တယ်လို့…..”

စောဆက မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားပြီး သူပြောခိုင်းတာကို မပြောဘူး ။ ထွန်းအုံက မရုန်းကန်တော့ဘဲ ငြိမ်နေတဲ့ စောဆရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတစ်စုံကို သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးတွေနဲ့ ဖိကပ် စုပ်ယူလိုက်သည် ။

စောဆသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သူပြုသမျှကို နုနေမိသည် ။ ငြိမ်ပြီး ခံယူနေမိသည် ။ သူ့အနမ်းတွေ သူ့အကိုင်အတွယ် အထိအတွေ့တွေကို သာယာနေမိသည် ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို သူ အချစ်စစ်နဲ့ ချစ်မိနေသည်။ အထိအတွေ့က အဓိက မဟုတ်လို့ ထင်ခဲ့မိပေမယ့် ဒီလောက်လှပြီးတဲ့ စိုပြေဝင်းဖန့်နေတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို သူ မနမ်းဘဲ မကိုင်ဘဲ မနေနိုင် ။ အချစ်သန့်သန့်လေးနဲ့ နဖူးလေးကိုဘဲ နမ်းမည်လို့ စိတ်ကူးထားတာတွေက စောဆလည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ရောက်လာရော မနေနိုင်တော့ဘဲ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်မိတော့သည် ။ စောဆကလည်း သူ့ကို ကြည်ဖြူတာကိုး ။ သူလုပ်သမျှကို ငြိမ်လို့ ခံယူနေတော့ စောဆရဲ့ ဘလောက်စ်လေးရဲ့ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကို တထောက်ထောက်နဲ့ ဖြုတ်ပစ်လိုက်မိပြီး ရင်စည်းလေးပေါ်ကို လျှံထွက်နေတဲ့ ရင်မို့မို့ရဲ့ အပေါ်ပိုင်းတွေကို နမ်းရှုံ့နေမိသလို ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောက်ဖက်က တင်ပါးအိအိတွေကိုလည်း လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ ဆုပ်နယ်နေမိသည် ။

” ချစ်လားဟင်….”

ထွန်းအုံရဲ့ အမေးကို ခေါင်းလေးညှိမ့်ပြီး ဖြေလိုက်တဲ့ စောဆရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖေါင်းဖေါင်းအိအိလေးတွေသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် နဲ့ တုန်နေသည် ။

” အို… စောဆရယ်….. မင်းကို တအားချစ်တယ်…. ချစ်မိတယ်…. မင်းနဲ့ တသက်လုံး ပေါင်းချင်တယ်…..”

တတွတ်တွတ်ပြောနေတဲ့ ထွန်းအုံသည် စောဆကို နမ်းလို့ မဝ ။ စောဆရဲ့ ဘော်လီရင်စည်းလေးကို ချွတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တော့ စောဆက

” ခဏ ”

လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရင်း ဘော်လီကို ချွတ်ပေးလိုက်သည် ။

” အို…အချစ်ရယ်…… သိပ်လိမ္မာ အလိုက်သိတဲ့ ကလေး…..”

ထွန်းအုံသည် တသက်မှာ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတဲ့ ရင်သားတစ်စုံကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာနဲ့ ငေးမောရင်း လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဖွဖွလေး ထိကြည့် ကိုင်ကြည့်လိုက်သည် ။ သူကိုင်လိုက်တဲ့အချိန် စောဆရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ပိတ်ကျသွားသည် ။ ပါးစပ်လေး မဟတဟနဲ့

” အို ”

လို့ တိုးတိုးလေး အသံလေး ထွက်သည် ။ ရင်သီးလေးတွေက နီနီရဲရဲလေးတွေ ။ အသားက ဖွေးဖွေးဖြူနေသည် ။ ထွန်းအုံ ဖွဖွလေး နမ်းမိသည် ။ စောဆရဲ့ ထမိန်လေးကလည်း ပြေလုလု ။ ကျွတ်ခါနီး လျော့ရည်းရည်း ။ ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေး ပေါ်နေတာက ထွန်းအုံအတွက် အချစ်စိတ်ဒီရေတွေ ပိုတက်စေသည် ။

” ချစ်တယ် အချစ်ရယ်….. အစ်ကို သိပ်သိပ်ချစ်တယ်….”

သူ့လက်တဖက်က စောဆရဲ့ ထမိန်ထဲကို မြက်ရှောမြွေတစ်ကောင်လို တိုးဝင်သွားသည် ။ ချစ်သူရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတွင်းသားလေးတွေကို သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ လက်ချောင်းတွေက ထိတွေ့မိတဲ့အခါ ထွန်းအုံရဲ့ သွေးသားတွေ အရမ်းကို ဆူကြွလာသည် ။ စောဆသည် သူ့ကို ချစ်မိသွားသည် ။ သူမေးတော့ ချစ်တယ်လို့လည်း ခေါင်းညှိမ့်ပြခဲ့သည် ။ သို့သော် အခုလို အဆုံးစွန်အထိ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြောက်သလိုလို ဖြစ်မိပြီး မိမိ မိန်းမကိုယ်အပေါ်မှာ ခြယ်လှယ်နေတဲ့ သူ့လက်ကို ကြောက်လန့်တကြား တွန်းဖယ်မိသည် ။ အမေဖြစ်သူ ပြောဆို ဆုံးမခဲ့တာတွေကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကြားယောင်မိသည် ။

လက်ထပ်တဲ့အချိန်အထိ ယောက်ျားနဲ့ စောင့်စည်းဖို့ ဆိုတာ ။ အချိန်မတန်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရတတ်သည်……။ မိဘမျက်နှာကို အိုးမဲမသုတ်ဖို့ သတိထားပါ ဆိုတာတွေရော ။

ထွန်းအုံရဲ့ လက်ကြီးက အကွဲကြောင်း နှုတ်ခမ်းသားထူထူလေးတွေကို ပွတ်သပ် ဆော့ကစားနေလို့ ကာမရှေ့ပြေး စောက်ရည်ကြည်တွေ အရမ်း ယိုစီးထွက်ကျနေရသည်လေ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ သတိမေ့နေတုန်းက တွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ သူ့အတန်ချောင်းကြီးနဲ့ ကိုယ့်အကွဲကြောင်းနဲ့ ပေါင်းစည်းသွားတော့မှာမို့ ကာမရေယာဉ်ကြောထဲ မျောပါနေရာက သတိဝင်ပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာပါ ။ ဒါပေမယ့် ထွန်းအုံက စောဆကို ဖက်ထားတာကို မလွှတ်ဘဲ သူ ဘယ်လောက် ချစ်တယ် လက်ထပ်ယူမယ် ဆိုတာတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောတော့ စောဆလည်း ကြည်နူးကျေနပ်နေရင်း သူ့ကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။

ထွန်းအုံက ကော့တင်းလုံးကြွနေတဲ့ စောဆရဲ့ ရင်သားစိုင် နှစ်မွှာကို ပြန်နမ်းရင်း ပြေကျွတ်နေတဲ့ ထမိန်ကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။

အို . . .

အဝတ်မဲ့သွားတဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို အငမ်းမရ ငေးကြည့်နေတဲ့ ထွန်းအုံကြောင့် စောဆလည်း ရှက်စိတ်ဝင်လာပြီး မိမိရဲ့ ပေါင်ကြားဂွဆုံနေရာကို လက်ကလေးနဲ့ ယှက်ကာလိုက်ပြီး

“မကြည့်နဲ့ကွယ်…ရှက်တယ်……”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက

“သိပ်လှလွန်းလို့ စောဆရယ်……”

လို့ ပြောရင်း နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ် စုပ်ယူရင်း ကုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်သည် ။ စောဆက အောက်က.. ထွန်းအုံက အပေါ်က ..။

ထွန်းအုံရဲ့ ပေါင်ကြားက ရှည်လမျော တုတ်ခဲခဲ အတန်ကြီးက စောဆရဲ့ အဝတ်မဲ့နေတဲ့ ပေါင်တန်တဖက်ကို ထိုးမိနေသည် ။ ပူနွေးနွေး အတန်ချောင်းကြီး လာထိမိထိုးမိတာကို စောဆ သတိထားမိသည် ။ မရဲတရဲနဲ့ အောက်ဖက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် ။ ဘုရား ဘုရား….. သူ သတိမေ့နေတုန်းက ပေါင်ကြားမှာ တွေ့ဖူးရတဲ့ အတန်ကြီးဟာ အခုတော့ ဧရာမကြီး ကြီးထွားပြီး မာတောင့်နေတာကို စောဆ တွေ့လိုက်ရသည်။

” အို ”

ထွန်းအုံက လုံးတင်းနေတဲ့ ရင်သားနှစ်မွှာကို နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းသလို နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ငုံစုပ်နေရာက ကိုယ်အောက်ဖက်ကို လျှောဆင်းသွားလိုက်သည် ။ ဝမ်းပျဉ်သား ဖွေဖွေးရှပ်ရှပ်လေးကို နမ်းသည် ။

“ဟင့်..အကိုး……”

နောက်ထပ် ဆက်ဆင်းသွားတော့ အမွှေးနုနုပါးပါးလေးတွေကို နမ်းမိနေပြီ ။ စောဆရဲ့ ညည်းသံလေးတွေ ထွက်လာသည် ။ သူမကိုယ်လုံးလေးကို အနောက်ကို ဆုတ်ထွက် ရုန်းပြေးဖို့ ကြိုးစားသည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ခါးသိမ်လေးကနေ ဆွဲကိုင်ထားလို့ ဆုတ်ပြေးလို့ မရဘူး ။ ထွန်းအုံရဲ့ အနမ်းတွေက ဆီးခုံမို့မို့ကို ရောက်နေတဲ့အချိန် စောဆ ထွန့်ထွန့်လူးနေသည် ။ အကွဲကြောင်းတလျှောက် ဖိနမ်းပစ်တော့ စောဆ ကျောလေးကော့ပြီး နှုတ်ခမ်းလှလှလေးတွေ မဟတဟနဲ့

” တော်ပြီ အစ်ကို….”

လို့ ထွန်းအုံကို ပြောလိုက်သည် ။ ကာမအရှိန်တက်နေတဲ့ ထွန်းအုံကို တားဆီးနိုင်ဖို့က မလွယ်ဘူး ။ နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းရှုံ့နေရာကနေ လျှာနဲ့ ယက်ပေးလာသည် ။

” အား…….. အင်း…. အကို… အကို…. တော်… တော်…… တော်ပြီ….. အို့…….. အူး…….”

စောဆရဲ့ အဓိကနေရာလေးကို ဖိယက်ပေးနေတာ စောဆလည်း ဆက်မရုန်းကန်တော့ဘဲ မိန်းမောသွားသည် ။ ရသာဖူးစိလေးကို လျှာထိပ်နဲ့ ကလိပေးနေတဲ့အချိန် အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို တဒေါက်ဒေါက်နဲ့ ခေါက်တဲ့အသံတွေကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည် ။

” ဟင်…. အန်တီဂျူလီယာတို့ ပြန်လာပြီ ထင်တယ်……”

စောဆ ဝုန်းကနဲ ထထိုင်ပြီး အဝတ်အစားတွေကို အမြန် ပြန်ဝတ်သည် ။ တံခါးခေါက်သံတွေက ဆက်တိုက် ကြားနေရသည် ။ ကြည့်ရတာ အန်တီဂျူလီယာတို့ အိမ်သော့ ပါသွားပုံမရဘူး ။ အပေါ်ကို အမြန်ပြေးတက်သွားလိုက်တဲ့ စောဆသည် အိမ်ရှေ့ကနေ

“စောဆရေ.. ဘယ်ရောက်နေလဲ ”

လို့ အော်ခေါ်နေတဲ့ အန်တီဂျူလီယာနဲ့ နော်ဖောတို့ အသံတွေကို ကြားရသည် ။ အပြေးအလွှား တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည် ။

” အန်တီတို့ တိုက်ပွဲတွေကြောင့် ပြန်လာလို့ မရဘူး… စောဆ….။ ဒို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ့်လူတွေ ရှိလို့ မနက်ဖြန် ဒီကနေ ထွက်ရမယ်….။ မပါမဖြစ် မယူမဖြစ် ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးကြမယ်…….။ ဒို့တတွေ ကျုံမငေးဘဲကို ပြေးကြမယ်….။ ဒို့အိမ်နေရာက တကယ့် တိုက်ပွဲရဲ့ အလည်ဗဟိုတည့်တည့် ဖြစ်နေတယ်တဲ့ ”

အန်တီဂျူလီယာရဲ့ စကားကြောင့် စောဆ တအားငိုချင်မိသွားသည် ။ ချစ်သူ အသစ်ချပ်ချွတ်နဲ့ အချစ်မီးလျှံတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ခွဲခွာကြရမယ် ဆိုတာက ဆိုးလွန်းလှသည် ။ မသွားချင်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့မရတော့ ။ တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်သထက် ပြန်းထန်လာပြီ ။ လေတပ်ကလည်း လေယာဉ်နဲ့ ဗုံးတွေ ကျဲချနေသည်လို့ အန်တီဂျူလီယာက ပြောပြသည် ။

” စောဆတို့ ပြေးကြရင် ကိုထွန်းအုံကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ…”

” သူ့ကို အန်တီ ခြေထောက်နာတုန်းက သုံးတဲ့ ချိုင်းတောက် ပေးလိုက်မယ်….။ ညဖက် မှောင်နေတဲ့အချိန် သူ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ အန်တီတို့ ကူညီကြတာပေါ့…..”

ဒီအချိန်ဟာ စောဆအတွက် ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးစူးရှရှ နာကျင် ခံစားသွားရသည် ။ သူနဲ့ ခွဲကြရတော့မယ် ။ ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ကြမယ် ဆိုတာလည်း မသိနိုင်ဘူး ။ သူဟာ စောဆရဲ့ အချစ်ဦးပါ ။ စစ်ပွဲအတွင်း မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံကြ ချစ်မိကြသလို ရုတ်တရက်ကြီး သူနဲ့ ခွဲရဖို့ဆိုတာက နုနယ်လွန်းတဲ့ စောဆရဲ့ နှလုံးသားအတွက် ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ ရိုက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား ။

ဒီည ။ ဒီညကို စောဆ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး ။ ထွန်းအုံနဲ့ ခွဲကြရတဲ့ ည ။ ညဦးပိုင်းမှာ အမြောက်သံ စိန်ပြောင်းသံတွေကလည်း တထိန်းထိန်းနဲ့ ။ မြေပြင်က သွက်သွက်ခါသွားတာ ခဏခဏ ။

သေနတ်သံတွေ ဖြောင်းဖြောင်း ကြားနေရသည် ။ ညနက်လာတော့ သေနတ်သံတွေ ကျဲလာသည် ။ နှစ်ဖက်စလုံး နားသွားကြတဲ့ပုံရှိသည် ။ စစ်ပွဲကလည်း ရှည်ကြာနေပြီလေ ။

ထွန်းအုံလည်း ချိုင်းတောက်နဲ့ အမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး သူတို့တပ်တွေ ရှိနေတဲ့ ဖက်ကို သွားရတော့မည် ။ အန်တီဂျူလီယာတို့ အပေါ်ထပ်မှာ ပစ္စည်းသိမ်းထုပ်နေတဲ့အချိန် စောဆသည် မြေတိုက်ခန်းထဲကို ပြေးဆင်းသွားပြီး ချစ်သူကို ဖက်သည် ။ နမ်းသည် ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး

” စစ်ပွဲတွေပြီးရင် အစ်ကို စောဆကို မတွေ့တွေ့ အောင် လိုက်ရှာမယ်…..။ ဒို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ကြမယ်…”

လို့ နမ်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ စောဆက ထွန်းအုံကို မော့ကြည့်ပြီး

” စောဆ အစ်ကို့ကို တကယ်ချစ်တယ်….။ အချစ်စစ်နဲ့ ချစ်တဲ့ အစ်ကိုနဲ့ စောဆတို့ တနေ့မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ စောဆ ယုံကြည်တယ်.. အစ်ကို…..”

လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါသည် ။ လူမျိုးမတူ ဘာသာမတူတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စောဆ ယုံကြည်သလို ပြန်ဆုံနိုင်ပါ့မလား ။ ထွန်းအုံရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ သူ့တပ်တွေဆီကို ပြန်ရောက်ပြီး ရန်သူကို အပြီးသတ်ခြေမှုန်းရမည် ဆိုတဲ့ စိတ်ကလည်း ရှိနေသည် ။

သူတို့ မကြုံချင်တဲ့ အချိန်ကို ရောက်လာရပြီ ။ နော်ဖောက ဖွက်ထားပေးတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ သေနတ်ကို ထုတ်ယူလာပြီး ထွန်းအုံရဲ့ လက်ထဲကို လာထည့်ပေးသည် ။ အန်တီဂျူလီယာက

” ကိုထွန်းအုံ……. အန္တရာယ်ကင်းပါစေ…. ဆုတောင်းပေးနေမယ်……”

လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံက သေနတ်ကို ပုခုံးမှာ လွယ်လိုက်ပြီး ချိုင်းတောက်နဲ့

” အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်……. ကျနော့်ကို အသက်ကယ်ပေးတာ…။ တနေ့ကြ ပြန်ဆုံကြမယ်….. ကျေးဇူးပြန်ဆပ်မယ်….”

လို့ ကြေကွဲတုန်ခါတဲ့ အသံကြီးနဲ့ ခပ်တိုးတိုး ပြောရင်း အိမ်ကြီးရဲ့ မလွယ်ပေါက်လေးကနေ အမှောင်ထဲကို ထွက်သွားလိုက်သည် ။ စောဆရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ မျက်ရည်စတွေ တွဲခိုနေတာကို အန်တီဂျူလီယာက မြင်ပေမယ့် မမြင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည် ။ ဒီ အင်းစိန်မြို့ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာနိုင်ဖို့က အရေးကြီးနေသည် ။

ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မဲလွန်းတဲ့ညကြောင့် ထွန်းအုံသည် မိမိတို့တပ်တွေ တပ်စွဲထားတဲ့ဖက်ကို ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ သွားနေတဲ့အချိန် သူ့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရန်သူ့ကင်း ကတုတ်ကျင်း ရှိနေတာကို သိလိုက်ရသည် ။ ရန်သူတွေက သူ့ကိုလည်း သူတို့လူဘဲ ထင်ပြီး ကရင်လို လှမ်းပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်ရသည် ။ သူက ကရင်စကားတတ်သူ မဟုတ်တော့ ဘာပြန်ပြောရမလဲ မသိလို့ ချောင်းဆိုးပြလိုက်သည် ။

စောဆတို့ ဘုရားဆုတောင်းပေးလိုက်ကြလို့ ဖြစ်မည် ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ထွန်းအုံသည် မိမိတို့ တပ်ဖက်ကို ပြန်ရောက်သွားသည် ။ လွယ်လွယ်ကူကူတော့ မဟုတ် ။ နှစ်ဖက် တပ်တွေရဲ့ကြား ( No Mans land ) ကို ဖြတ်ရတဲ့အခါ အရမ်း အန္တရာယ်များသည် ။ နှစ်ဖက်စလုံးက လှမ်းပစ်နိုင်သည် ။ ရန်သူဖက်က စနိုက်ပါ လက်ဖြောင့်တပ်သားတွေက အရမ်းကောင်းနေသည် ဆိုတော့ သူ့ကို နောက်ကျောကနေ ပစ်ချနိုင်သည် ။ မိမိဖက်က အထက်ဗိုလ်တစ်ယောက်က ညကြည့်မှန်ပြောင်းနဲ့ ကြည့်နေတာနဲ့ တိုးပြီး

” ဟာ…. ဗလကြီးကွ.. ထွန်းအုံ…. ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်… တက်ဆွဲကြကွာ…..”

လို့ အော်ပြီး ခိုင်းလိုက်တာနဲ့ မိမိဖက်က တပ်သားတွေ ထွက်လာသည် ။ ရန်သူဖက်က မပစ်လို့ အံ့ဩနေကြရသည် ။ ထွန်းအုံကို ဆေးရုံကိုပို့ဖို့ လုပ်ကြသည် ။ ထွန်းအုံက မလိုတော့.. သက်သာနေပြီ….။ အကျအဆုံးများနေချိန်မှာ လူအင်အား လိုနေချိန်မှာ ဝင်တိုက်ချင်သည်လို့ တောင်းဆိုသည် ။ လတွေနဲ့ ချီလာနေပြီ ဖြစ်တဲ့ အင်းစိန်တိုက်ပွဲကို တပ်မှူးတွေက အပြီးသတ်လိုက်ချင်ကြသည် ။ ထွန်းအုံအပါအဝင် ရဲဘော်တွေကလည်း တိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဘဲ ။

တပ်စခန်းကို ပြန်ရောက်ခါစမှာ ထွန်းအုံသည် ရှေ့တက် မတိုက်နိုင်သေးပေမယ့် ကင်းတာဝန်ယူနိုင်ပြီး ဘရင်းဂန်းကို ပိုက်လို့ တက်လာမယ့် ရန်သူမှန်သမျှကို ချေမှုန်းဖို့ အဆင်သင့်ဘဲ ။ သူ့ရဲ့ တပ်မှူးက အလုပ်များနေလို့ သူဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာတွေကို သူ့ကို အသေးစိတ် မမေးအားသေး ။ အင်းစိန်မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကြီးအတွက် လုံးပန်းနေကြသည် ။

ထွန်းအုံသည် စောဆလေးကို တချိန်လုံး သတိရနေသည် ။ သူ ခွင့်မတောင်းဘဲ ခိုးယူလာတဲ့ စောဆရဲ့ ဓါတ်ပုံလေးကို လူလစ်ရင် ထုတ်ထုတ်ကြည့်သည် ။ ကမာရွတ်ထဲက စစ်သားတွေ သွားစားနေကြ တရုတ်စားသောက်ဆိုင်က အစားအစာတွေ လာပို့ ကျွေးမွေးသည် ..။ စားသောက်ဆိုင်မှာ လုပ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ထွန်းအုံကို အထာပေးသည် ။ ရေလာမြောင်းပေးတွေ လုပ်သည် ။ ဇာတ်လမ်းလုပ်ချင်သည် ။ သို့သော် ထွန်းအုံသည် စောဆလေးကို ငါ သစ္စာရှိရမည်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားတာကြောင့် ဒီကောင်မလေးကို ရနိုင်တာကို သိရက်နဲ့ အရောတဝင် မလုပ်ဘူး ။ ကောင်မလေး နာမည်က မြင့်မြင့်ခိုင် တဲ့ ။

လနဲ့ချီ ကြာလာတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်နေရင် အထိအခိုက်များမှာမို့ ဒလစပ် သတ္တိရှိရှိနဲ့ မိုးမွှန်အောင် ပစ်ခတ်ပြီး တက်တိုက်ကြဖို့ သူတို့ တပ်မှူးက ရဲဘော်တွေကို ပြောလိုက်သည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာပြီမို့ မီးရထားစက်ခေါင်းရုံ သိမ်းတိုက်ပွဲမှာ ဝင်တိုက်ခွင့်ရသည် ။ လေတပ်က လေယာဉ်နဲ့ အပေါ်ကနေ စက်သေနတ်နဲ့ ပစ်ပေးတဲ့အချိန် ထွန်းအုံတို့တပ်တွေ တဟုန်ထိုး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ခတ်ပြီး တက်တိုက်ကြသည် ။ ဘရင်းကယ်ရီယာနဲ့ အာမတ်ကားတွေပါ ပါသည် ။သူသေကိုယ်သေ သူ့ဖက်လည်းကျ ကိုယ့်ဖက်လည်းကျ အသေအကျေ တိုက်ကြသည် ။

ဘရင်း..စတင်း အသားကုန်ပစ် လက်ပစ်ဗုံးတွေ များများပစ်သွင်းပြီး တိုက်ကြတာ နောက်ဆုံးတော့ မီးရထား ခေါင်းတွဲတန်းကြီးကို သူတို့ ရလိုက်သည် ။ ရန်သူတွေ ဆုတ်သွားသည် ။ ဒါပြီးတော့ ဆက်တိုက် တိုက်ကြတာက ကျမ်းစာသင်ကျောင်းသိမ်း တိုက်ပွဲ ။ ပြီးတော့ တိရိစ္ဆာန်ဆေးကျောင်းသိမ်းတိုက်ပွဲ ။ မနက်လင်း အာရုဏ်အချိန် တိုက်တဲ့ တိုက်ပွဲ ။

တပ်မှူးက ” ငါတို့ သေသေကျေကျေ တိုက်မယ်…. လက်ကုန်ပစ်ပြီးတက်.. လက်တကမ်းတိုက်ပွဲဘဲ … အတင်းပစ်တက်…. လက်ပစ်ဗုံးတွေ များများသုံး..” လို့ သူတို့ကို ပြောသည် ။

ထွန်းအုံလည်း ဘရင်းဂန်းကို ရင်ခွင်ပိုက်ကိုင်ပြီး ပစ်ခတ်ရင်း ပြေးတက်သည် ။ အုတ်နံရံကို ကျောကပ်မိတော့ လက်ဗစ်ဗုံးတွေ ဆက်တိုက် ပစ်သွင်းကြသည် ။ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲပါ ။ ရှားမင်းတင့်ကားက သူတို့ကို လာကူ ပစ်ခတ်ပေးသည် ။ ကျားကုတ်ကျားခဲ မြေတစ်လက်မချင်း တိုက်ရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေပါ ။ နောက်ဆုံးတော့ ရန်သူတွေ အကျအဆုံးများစွာနဲ့ အင်းစိန်မြို့ကနေ ဆုတ်သွားကြသည် ။

ထွန်းအုံတို့လည်း ရန်သူဖက်က ရလိုက်တဲ့ ဂျစ်ကားတစ်စီးနဲ့ နယ်မြေလိုက်ရှင်းရင်း စောဆတို့ အိမ်ကြီး ရှိတဲ့ဖက်ကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည် ။ စောဆတို့ အိမ်ကြီးသည် ခေါင်မိုးနဲ့ နံရံတွေမှာ ကျည်ပေါက်ရာ ဗလပွနဲ့ ထီးထီးကြီး ကျန်နေသည် ။ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ အိမ်ကြီးကို ထွန်းအုံ ငေးကြည့်ရင်း ချစ်သူလေးကို အထူးသတိရ အောက်မေ့သည် ။ စောဆလေး လိုရာခရီးကို ခလုပ်မထိ ဆူးမငြိဘဲ ရောက်သွားပါစေလို့ စိတ်ထဲက သူ ဆုတောင်းပေးနေသည် ။ တိုက်ပွဲတွေပြီးရင် စောဆရှိတဲ့နေရာကို လိုက်သွားမည်လို့ သူ တွေးနေသည် ။

 စောဆ (အပိုင်း ၂) ဇာတ်သိမ်း ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

ချစ်ခြင်း၏ပန်းတိုင်ဆီသို့ နှလုံးသားတစ်စုံ
ရေးသားသူ – Amara

အခန်း (၁)

“နင်ကြိုက်သလို လုပ်ပါကွာ… ငါ့ကို အသုံးပြုလို့… မိုက်မဲစွာ မီးတောက်ထဲ… ခုန်ဆင်းစွာ စတေးလိုက်တော့မယ်”

ငြိမ်သက်နေသော iphone လေးထံမှ စည်သူလွင်ရဲ့ အပြင်းစားသီချင်းသံ ပေါ်ထွက်လာလျှင် အကြင်နာက display ပေါ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် စုတ်သပ်လိုက်မိပြီးနောက် ဘေးမှာ စာဖတ်နေသော ဂင်္ဂါကို လက်လှန်းတို့လိုက်သည်။ ဂင်္ဂါက ဘာလဲဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် မေးဆတ်ပြလျှင်

“ဒီဇယားကို ရှင်းပေးစမ်းပါဦးဟာ …. နင်ဖြတ်မှ ပြတ်မှာမို့ပါ”

“အခုမှ လာပြီး ရှင်းပေးပါ လုပ်မနေနဲ့… ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပြော… ဒီဇယားစတုန်းက ငါပါခဲ့လို့လား”

“ဪ ဂါဂါကလည်းဟာ… နင်မပါပေမယ့် သိတော့သိနေတာပဲမလားလို့… လုပ်ပါဟာ… ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ပွဲသိမ်းလိုက်စမ်းပါ…”

“လူမိုက်လုပ်ရမယ့် အခန်းဆို ငါ့ကိုခိုင်းပြီ… ကြင်နာစုတ်”

ဂင်္ဂါ မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးရင်း ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ နားထောင်လိုက်သည်။ မရှင်းပေးလို့လည်း ရမည့်ပုံ မပေါ်ပါ။

“ဟယ်လို”

“ကြင်နာလား”

“မဟုတ်ဘူး… ကြင်နာ ရှင်နဲ့ ဖုန်းမပြောချင်လို့ ရှောင်နေတယ်”

“ရှောင်လို့ရမလား … ကိုယ်က ကြင်နာ့ချစ်သူပါ… ကိုယ် ကြင်နာနဲ့ပဲ ဖုန်းပြောချင်တယ်… ကြားလူတွေနဲ့ မပြောချင်ဘူး”

“ဒီမယ် ကိုယ့်လူ… ရှင်ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး… ကြင်နာ့မှာ ရည်းစားတွေက ပေါမှပေါ… ပြီးတော့ ဖုန်းမကိုင်ချင်လို့ ရှောင်နေတယ် ဆိုရင် ရှင်သိဖို့ကောင်းပြီ… ယောင်္ကျားသိက္ခာ မထိခိုက်ချင်ရင် နောက်ဆုတ်လိုက်တော့… နောက်လည်း ဆက်မနေနဲ့တော့… ကြင်နာက ဖြတ်ပြီးသား ဇယားတစ်ခုကို ပြန်မဆက်တတ်ဘူး… ပေါက်တယ်နော်”

“တောက်”

“လာ တောက်ခေါက်မနေနဲ့… ကိုယ့်ဟာကို အဖြစ်မရှိဘဲနဲ့…”

“မင်း…. မင်း.. ဘယ်သူလဲ”

ဟိုဘက်က သကောင့်သားက ရှူးရှူးရှဲရှဲ ဒေါသထွက်လာလျှင်တော့ ဂင်္ဂါက ဟက်ခနဲ ရယ်လိုက်ရင်း

“မင်းက ကြင်နာ့ရဲ့ boyfriend လို့လည်းဆိုသေးတယ်… ငါ့ကို ဘယ်သူမှန်းမသိရင်တော့ မင်းတော်တော်ညံ့သွားပြီ”

ဟု ပြောလည်းပြော ဖုန်းလည်းချပစ်လိုက်ကာ ကြင်နာ့ဘက်သို့ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

“ကဲ ဒီတစ်ခါရဲ့ ကံဆိုးသူမောင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ… ငါ့ကိုပြောပြစမ်းပါဦး ကြင်နာမ”

“ဟို ဇော်ထိန် ဆိုတဲ့ hiphop အဆိုတော်လိုလို ဘာလိုလို အကောင်ပေါ့ဟာ… ပြောတော့ဖြင့် လေတစ်လုံး မိုးတစ်လုံးနဲ့… ကြင်နာ ဖီးလ်လာအောင် လုပ်ပေးမယ်လေး ဘာလေးနဲ့… အာပလာ”

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ… သေးသေးလေးလား”

“ဂါဂါ… နင်ကလေ… ရည်းစားမထားဖူးမှန်း သိပ်သိသာတာပဲ… မသေမခြင်း မှတ်ထား… လက်နက်ဆိုတာ ကြီးဖို့မလို၊ ဗျူဟာသိဖို့သာ လိုသည်တဲ့… သူ့ဟာကြီးက ကြီးတော့ကြီးပါရဲ့… တပ်ထွက်ကြီးဖြစ်နေတော့ ငါ့မှာ ဟတ်ကော့ကြီး ဖြစ်နေတယ်… သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်တဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာ ငါမပြီးတာကြာပြီ… အဲဒီတော့…”

“အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ”

ဂင်္ဂါ မေးခွန်းဆုံးအောင်တောင် မမေးလိုက်ရချေ။ ဂင်္ဂါ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကြင်နာက နမ်းဖို့ ကြိုးစားလာတော့ ဂင်္ဂါ ရယ်ပြီးရှောင်လိုက်တယ်။ ဂင်္ဂါရှောင်လို့မရအောင် ကြင်နာက သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဂင်္ဂါ ခေါင်းကို ညှပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်နမ်းဖို့ ကြိုးစားပြန်တော့ ဂင်္ဂါ ကြင်နာရဲ့ အနမ်းတွေကို တုံ့ပြန်မိတယ်။

ပထမတော့ ကြင်နာစိတ်ကျေနပ်အောင် တုံ့ပြန်ရာကနေ နောက်တော့လည်း ကြင်နာရဲ့ ဂင်္ဂါနှုတ်ခမ်းတွေကို မက်မက်မောမော ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်စစ်ဆင်မှုအောက်မှာ စိတ်တွေ လွတ်ထွက် သွားပြီး လိုလိုလားလားနဲ့ အသက်ရှူမှားလောက် အောင်ကို ပြန်နမ်းနေမိပါသည်။ ကြင်နာ့ကိုယ်လေးကို ဂင်္ဂါ ခပ်ဖြေးဖြေးလေး တွန်းထုတ်လိုက်တော့ ကြင်နာက ကုတင်ပေါ် ပက်လက်ကလေး ဖြစ်သွားသည်။ ဂင်္ဂါ ကြင်နာ့မျက်လုံးထဲကို စူးစူးစိုက်စိုက်လေး တစ်ချက်ကြည့်ရင်း မပွင့်တပွင့်လေးဖြစ်နေတဲ့ ကြင်နာ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါး နှစ်လွှာထဲကို ဂင်္ဂါ လျှာလေးထိုးထည့်ပေးလိုက်ရင်း လျှာချင်းကစားနေလိုက်တာပေါ့။ ဂင်္ဂါ လက်တွေကို ကြင်နာ့ရဲ့ အိမ်နေရင်း ဂါဝန်အောက်က ဘရာဝတ်မထားတဲ့ ရုန်းကန်နေတဲ့ ရင်သားတွေပေါ်ကို တင်ထားလိုက်ကာ ပွတ်ချေပေးနေလိုက်သည်။ မြုပ်နေတဲ့ ကြင်နာရဲ့ ဘယ်ဘက်နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လက်မနဲ့ လက်ညှိုးညှပ်ပြီး ဆွဲထုတ်လိုက် ပွတ်ချေလိုက်နဲ့ ဂင်္ဂါ ညာဘက်လက်က အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ချိန်မှာ ကြင်နာ့ဆီက ငြီးငြူသံလေးတွေ နှုတ်ခမ်းပါးထက်ဆီက ထွက်ကျလာခဲ့ပြီ။

ကြင်နာရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေဆီကနေ ဂင်္ဂါ အနမ်းတွေကို နို့လေးတွေဆီ ပို့လွှတ်လိုက်တော့ ကြင်နာ လူးလွန့်လာသည်။ နို့တွေကို စိတ်ပါလက်ပါစုတ်ပေးရင်း ဂင်္ဂါ လက်တွေကို ဂါဝန်အောက်က ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးတွေပေါ် ပြေးလွှားနေစေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အပေါ်ကို ရွရွလေးတက်လာပြီး ကြင်နာရဲ့ ညီမလေးဆီ ရောက်အောင်သွားကာ လက်ချောင်းတွေကို ခပ်သွက်သွက်ကလေး ကစားနေခဲ့သည်။

ကြင်နာ့ဂါဝန်လေးကို သွက်သွက်ကလေး ချွတ်လိုက်ပြီး ဂင်္ဂါရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ဘယ်ဘက်နို့သီးခေါင်းမှ ညာဘက်နို့သီးခေါင်း တစ်လှည့်စီစုပ်ရင်း အောက်ဘက်သို့ဆင်းအလာ ရွှေကွင်းတက်ထားတဲ့ ချက်ကလေးနားအရောက်မှာတော့ လျှာလေးနဲ့တစ်ချက်ထိုးကာ လှမ်းကျီစယ်လိုက်သေးသည်။ သူမညီမလေးဆီမှ အရည်ကြည်များကတော့ အိပ်ရာခင်းအထိပါ စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။ ချက်ကို မွှေနေတဲ့ ဂင်္ဂါရဲ့လျှာဖျားလေးက သူမကို ပိုမိုဖီးလ်တက်လာစေသည် ထင်ပါသည်။ ငြီးငြူသံများက ခပ်စိတ်စိတ်နဲ့ကျယ်လောင်လာသည်။

ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကို ဂင်္ဂါက လက်တွေနဲ့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပေါင်အတွင်းသားလေးတွေကို ဖွဖွလေးလျက်ပေးချိန်မှာတော့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဂင်္ဂါရဲ့ခေါင်းကို သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့် အတင်းကိုင်ထားပြီး သူမညီမလေးနှင့် ကြားလေမသွေးအောင် ကပ်ထားတော့သည်။ သူမရဲ့ စောက်စိလေးကို နှုတ်ခမ်းနှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းစုပ်ယူလိုက်ပြီး လျှာဖျားလေးနှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ကလိနေလိုက်တော့ ခါးလေးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကြွတက်လာချိန်ကာ

“အား…ဂါဂါ… အင့်… အား… ရှီး….”

လက်ကလည်း စအိုဝလေးကို ကစားပေးလိုက်ချိန်မှာတော့ ဘာမှန်းမသိသော အသံစုံမြည်တွန် တောက်တီးရင်း ကြင်နာရဲ့ စောက်ရည်တို့က လာပက်ဖြန်းကြသည်။ သူမ ပြီးသွားပြီပေါ့။ ဂင်္ဂါမော့ကြည့်လိုက်တော့ တော်တော်လေးပင်ပန်းသွားပုံရတဲ့ ကြင်နာဟာ မျက်စေ့လေးမှိတ်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။ ဂင်္ဂါလည်း သူမဘေးနား ကိုယ်ကိုလှဲချရင်း ဝင်အိပ်လိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဂင်္ဂါလည်း မောနေပြီလေ။ ခဏအကြာမှာတော့ ဂင်္ဂါရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သူမနှုတ်ခမ်းတွေ လာဖိနမ်းနေတာ ခံစားရသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူမလက်တွေက ဂင်္ဂါရဲ့ ညီမလေးဆီ တိုးဝင်လာတော့

“မလုပ်နဲ့”

ဟု တားမိသည်။

“ဂါဂါကလည်း… ငါတစ်ယောက်တည်း မတရားရာကျတယ်.. အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ… အမှန်ဆို နင်မှ ရည်းစားမထားဘူးတော့ လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ငါကသာ ငါ့အတွက် နင့်ကို သင်ပေးပြီး လုပ်ခိုင်းသလိုကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား… နင်လည်း ဖီးလ်မလာချင်ဘူးလား”

“ရှူး… ငါတို့နှစ်ယောက်ကြား ဒါတွေမပြောကြေး … နင်ကောင်းဖို့က အဓိကလေ… ငါ ရည်းစားမထားဘူးဆိုတာ ငါ အချစ်ကို မယုံလို့… နင်ပြန်လုပ်ပေးချင်တဲ့စိတ်ကို နားလည်ပါတယ်… ရှေးရိုးဆန်တယ်လို့ ဆိုချင်ဆိုဟာ… တစ်ချိန်ချိန်မှာ တွေ့လာနိုင်မလား မသိတဲ့ ငါ့လက်တွဲဖော်ကို အကောင်းဆုံး ပေးဆပ်ချင်လို့…”

“ပြောတော့ အချစ်ကို မယုံဘူးလည်း ပြောသေးတယ်… တစ်ချိန်ချိန်မှာ တွေ့လာနိုင်မလားမသိတဲ့ လက်တွဲဖော်တဲ့… ခစ်ခစ်”

“တော် တန် တိတ်…. ပြောနဲ့တော့…ဗိုက်ဆာပြီ… coffee circle ဒိုးရအောင်”

ဒါတောင် အဝတ်အစားလဲနေရင်းနှင့် ကြင်နာက

“ဟဲ့… နင့်ကိုလိုက်နေတဲ့ ဟိုတစ်ယောက်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား… အဲဒီအဆင်လေး မိုက်တယ်နော်”

“ဘယ်တစ်ယောက်လဲ။ ငါ့ကိုလိုက်နေတာတွေလည်း နင့်ကိုလိုက်နေတာတွေလောက်နီးနီးရှိတာပဲလေ”

ဂင်္ဂါက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်တာ ဖြစ်သော်လည်း ကြင်နာကတော့ သဘောတကျဖြင့် လက်ခုပ်ထတီးသည်။ တကယ်လည်း ဂင်္ဂါဆီမှာ အဲဒီလောက်ပင်ရှိသည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်ယှဉ်သွားလျှင် ဂင်္ဂါရဲ့ရုပ်ရည်က လက်တင်အမေရိကသူလိုလို မလေးရှားတရုတ်မလိုလိုဖြင့် ဗမာမဆန်သောထူးခြားသည့် ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပြီး ကြင်နာကတော့ ကိုရီးယားမင်းသမီးလေးလို ဖြူဖွေးနုဖတ်ချောမောသူဖြစ်သည်။ လှပုံလှနည်းကတော့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူကြဘဲ ကြင်နာက သူ့အလှပုံရိပ်နှင့် လိုက်ဖက်သည့် ပြုံးချို မြမြ ညုတုတု မျက်လုံးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ဂင်္ဂါကတော့ ခပ်တည်တည် အေးစက်စက် မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သည်။ ငါးပေခြောက်လက်မရှိသော အရပ်မြင့်ကြီးနှင့် သွယ်လျလျခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဂင်္ဂါသည်လည်း ဖြူနွဲ့၍ချစ်စရာကောင်းသူ ကြင်နာလိုပင် ကောင်လေးများ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသော်လည်း ဘယ်သူ့သားဖြစ်ကာ ဘာကောင်ကြီးဖြစ်နေပါစေ သူမကတော့ လှည့်မကြည့်ချေ။ ဂင်္ဂါမှာ ရည်းစားမရှိပေမယ့် ယောင်္ကျားလေးမိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတော့ပေါပါသည်။ သူတို့က ဘာစိတ်ညာစိတ်မရှိဘဲ တကယ့်ကို ဘော်ဒါစိတ်ဓာတ် မောင်နှမစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပေါင်းတာမို့ စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းလှသည်။

” ဇွဲမာန်ကို ပြောတာလေ။ အဲဒီဘဲ မိုက်တယ်ဆရာ”

ကြင်နာက စိတ်ပျက်သလိုနှင့် ကားသော့ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ

“မြန်မြန်လုပ်။ ဗိုက်ဆာပြီ”

ဟု ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

—————————————————-

အခန်း(၂)
တုမရ နှင့် ဂင်္ဂါမေ

ကန်တော်ကြီး ကန်စပ်တစ်နေရာ၌

“ကဲကွာ… အပိုတွေသိပ်မပြောချင်ဘူး… မင်းတို့မိန်းမတွေ သိပ်ဇယားရှုပ်တာပဲ… ပြတ်ပါပြီဆိုမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြတ်ကြစမ်းပါ… ဒီတော့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ကြတာပေါ့… မင်းလည်းသွားတော့… ငါလည်းသွားတော့မယ်”

တုမရက ပြောပြီးတာနှင့် ချက်ချင်းကားပေါ်တက် ကာ မောင်းထွက်လာခဲ့လျှင် မေမီတစ်ယောက် ဒေါသတကြီးနှင့် ခြေဆောင့်အော်ဟစ်ကာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူသည် အဲဒီပုံစံကို နောက်ကြည့်မှန်မှ တစ်ဆင့် ကြည့်ကာ သဘောတကျရယ်မောရင်း ကားကို အရှိန်တင်ကာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

အင်း… ရည်းစားတစ်ယောက်တော့ သွားရှာပြီပေါ့…

သူသည် CD ထဲမှ သီချင်းကို လှမ်းဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင်သီဆိုနေသော သီချင်းက မြူးကြွဝမ်းနည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပိုးသားလေကြောင်းနဲ့ အဝေးသို့ထွက်ခွာခဲ့၊ ရေမြေခြားခဲ့ပြီ ဘဝတွေလည်း… ငါလက်ပြလို့နှုတ်ဆက် ရင်မှာဆို့လာဆဲ… ကြိုးစားပြီး ထိန်းထားလည်း ယောင်္ကျားတန်မဲ့ မျက်ရည်စို့ပါတယ်…”

သီချင်းကတော့ သူ့အတွက်ခံစားလို့ တော်တော်ကောင်းသည်။ ဒါပေမယ့် မျက်ရည်စို့ရလောက်တဲ့အထိ ချစ်ရတဲ့မိန်းကလေးမျိုးတော့ တုမရ မတွေ့ဖူးသေးပေ။ သူက ကားမောင်းနေတုန်းမှာပဲ ဘော်ဒါတွေဆီက ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် နားထောင်လိုက်လျှင်

“ပြော…ဟေ့ကောင်”

“ငါတို့ coffee circle ရွေ့မလို့… မင်းရော ဘယ်မှာလဲ… ဇယားနဲ့လား”

“On the way ပဲ ဟေ့ကောင်.. ဇယားလည်း ရှင်းခဲ့ပြီ”

“ဝိုး…. မိုက်လှချည်လား… မေလေးကို ရှင်းလိုက်ပြီပေါ့”

“ya… တွေ့မှပြောပြမယ် ဟေ့ကောင်”

“အိုကေ…အိုကေ… ဆီးယူ”

သူသည် ဖုန်းပိတ်လိုက်ပြီးသောအခါ ကားကို မြန်နှုန်းမြင့် မောင်းလာခဲ့သည်။ သူ့ကားသည် မြှားလေးတစ်စင်းလို ပြည်လမ်းမကြီးပေါ် တလှစ်လှစ်ပြေးနေသည်။ ကားများရှုပ်လာသောကြောင့် ကားအရှိန်နည်းနည်း လျှော့လိုက်စဉ် နောက်မှကားတစ်စင်းက စိတ်မရှည်သလို အချက်ပြကာ လမ်းတောင်းသည်မို့ ပွစိပွစိရေရွတ်မိသည်။ လမ်းက အကျယ်ကြီး၊ ကျော်ချင်လျှင် အလွတ်ကြီးဖြစ်သည်။

“ဟ… ဘာလဲဟ… ကျော်ချင်ရင် အလွတ်ကြီးပဲဟာကို”

တုမရက တင်းသွားကာ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် နောက်ကားကို လှမ်းရှိုးလိုက်တော့ CELICA အနီလေးပါလား…။ ကားမောင်းသူကိုတော့ မမြင်ရသောကြောင့် မိန်းကလေးလား ယောင်္ကျားလေးလား မသိသေးချေ။ ဒါပေမယ့် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် ယောင်္ကျားလေးဖြစ်ဖြစ် တုမရတို့ရာဇဝင်မှာ အလျှော့ပေးရိုးထုံးစံမရှိ။ တုမရ နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံပြုံးကာ လေတစ်ချက်ချွန်လိုက်ပြီး ကားကို တမင်သူ့ဘက်ပိုယူလိုက်သည်။ နောက်ကားက ဟွန်းတစ်ချက်အကျယ်ကြီး တီးကာ ကျော်တက်ဖို့ပြင်သည်။ အဟက်… နောက်ကကောင်တော့ ဒေါကီးနေပြီ။ သူကတော့ လမ်းဖယ်ပေးဖို့ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိဟန်ဖြင့် ပိတ်ကာ မောင်းနေလိုက်တော့ နောက်ကားက စိတ်လျှော့လိုက်ပုံဖြင့် နောက်က အသာကပ် မောင်းလာသည်။

“တုမရတဲ့ကွ… ကားပြိုင်မောင်းလာတာကြာပြီ … ဟ ဟ”

သူ သဘောတကျရယ်မောရင်း လမ်းကိုပြန်အာရုံစိုက်လိုက်ချိန်မှာတော့ နောက်ကားက ဝူးခနဲကျော်တက် သွားသည်။ ဒါ သူ့ကို လူလည်လုပ်သွားတာပဲ။ သူ မကျေနပ်စိတ်ဖြင့် ထို CELICA ကောင်ကို ပြန်ကျော်တက်ရန် ကြိုးစားသည်။ မဟုတ်လို့ကတော့ သူ့ရဲ့ ရှုံးပွဲမရှိ ကားပြိုင်မောင်းလာသော ရာဇဝင်ရိုင်းစေသည်။ သို့ပေမယ့် ထို CELICA မောင်းသူကလည်း ခေသူမဟုတ်။ အရှိန်မလျှော့ဘဲ ပိုတင်ပစ်လိုက်ရုံမက သူလုပ်သွားသော ဒီဇိုင်းအတိုင်း ရှေ့မှ ပိတ်မောင်းနေသည်။ လမ်းကြောကလည်း သူသွားမည့် COFFEE CIRCLE အတိုင်း လိုက်ပိတ်မောင်းနေသည်။ နောက်ဆုံး သူဘယ်လိုမှ ကျော်တက်မရတော့။ COFFEE CIRCLE ရှေ့သို့ရောက်လျှင် CELICA က အဲဒီထဲသို့ပင် ချိုးဝင်သွားသဖြင့် သူ မျက်ခုံး တစ်ချက်ပင့်မိသည်။ အပြန်လမ်းတွင် လိုက်ပြီး ပြိုင်မောင်းဦးမည်ဟု တေးမှတ်ထားလိုက်သည်။

တုမရကားကို ထို CELICA ဘေးတွင်ပင် အမြန်ဝင်ရပ်ကာ ကားပေါ်က မဆင်းသေးဘဲ CELICA ပေါ်မှ ဆင်းလာမည့် သကောင့်သားကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ့ရာဇဝင်ကို ရိုင်းစေသော အကောင်ရဲ့မျက်နှာကို သူမှတ်ထားရမည်။ CELICA ကားတံခါးတစ်ချက်ပွင့်လာကာ ခြေဖဝါးဖြူဖြူလေးတစ်ဖက်ဆင်းလာကာ သူ့မျက်လုံးတွေကို ဆန်တက်လိုက်မိတဲ့အခါမှာတော့

“ဝိုး U r a girl babe”

သူ ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးအား စူးစူးစိုက်စိုက် ငေးကြည့်မိသွားသည်။ မိန်းကလေးသည် ကျောလယ်လောက်ရှိမည့် ဆံပင်အခွေတွေကို အပြောင်သိမ်းပြီး စုစည်းထားပုံက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းရှိကာ မျက်နှာတွင် ဘာအပြင်အဆင်မှ မရှိသော်လည်း ပြောင်ရှင်းရှင်းနှင့် style တစ်ခုရှိတတ်သည့် တရုတ်မင်းသမီးဂေါင်လီအတိုင်းပင်။ သူ ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကားတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ကိုရီးယားအလန်းဇယားလေး ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခုခေတ် အခုကာလတွင် ထိုကဲ့သို့မယ်မဒီမျိုးသည် တုမရရင်ကို သိပ်မခုန်စေတော့ပါ။ ယခုသူ့ကို ရင်ခုန်စေသည်က ဂေါင်းလီ။ သူသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထိုကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းနှင့် စိတ်ဝင်စားခြင်းကြီးစွာဖြစ်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူ့အား ယောင်လို့တောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အထဲဝင်သွားသည်။ သူသည် မေးကြောတွေကို တစ်ချက်ဆွဲကာ ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။ ဘာပဲပြောပြော သူကတော့ သူမကို အာရုံထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ပြင်ဆင်ခြယ်သမှုမရှိဘဲ အရိုးရှင်းဆုံးပုံစံလေးဖြင့် သူမကို သူပြန်တွေ့ချင်ပါသေးသည်။

Coffee circle ထဲရောက်သောအခါ ထိုလေဒီလေးနှစ်ယောက်ကို မတွေ့ရဘဲ သူ့ဘော်ဒါများကိုသာတွေ့ ရသည်။ ကြည့်ရတာ အပေါ်ထပ်တွင် သွားထိုင်နေသည် ထင်ပါသည်။ သူ့ဘော်ဒါတွေက မေမီနှင့် သူရှင်းလာခဲ့သော ဇယားကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ဝိုင်းမေးနေကြသဖြင့် သူ့အာရုံထဲမှ ဂေါင်လီကို ခဏမေ့သွားသည်။ သူပြန်ခါနီး ကြည့်လိုက်သောအခါ celica အနီရဲလေးမရှိတော့ပေ။ ဘယ်အချိန်ပြန်သွားကြပါလိမ့်။

—————————————

အခန်း (၃)

ဒစ္စကိုမီးရောင်စုံဆလိုက်များ ၊ DJ ရဲ့မြူးကြွတဲ့တီးလုံးများအောက်မှာ လူတွေက အပူအပင်မဲ့စွာ ကခုန်နေကြသည်။ တုမရက ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာကခုန်နေကြသော ကောင်လေးတွေ ကောင်မလေးတွေကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ

“ဇေရဲ… ဘားမှာ သွားထိုင်မယ်ကွာ”

“မကတော့ဘူးလားကွ”

“မကချင်ပါဘူးကွာ။ ပျင်းတယ်”

“မင်းရင်ဘတ်ကိုထိတဲ့ ဆော် မတွေ့သေးလို့လား”

တုမရတစ်ယောက် ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ Celica လေးကို တွေးလိုက်မိပြီး ပြုံးမိသည်။ ဇေရဲနှင့်တုမရ ဘားမှာထိုင်ရင်း club ထဲကမြင်ကွင်းတွေကို ရှိုးလိုက် တီးတိုးဝေဖန်လိုက်ရှိနေစဉ် တုမရဘေးတွင် အရိပ်ကလေးတစ်ခု ကျလာသောကြောင့် ကြည့်လိုက်တော့

“ဟာ… celica”

ဟုတ်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ခန့်က တုမရကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်နိုင်သော celica လေးပင်။ ဒီနေ့တော့ ဟိုနေ့က တွေ့ခဲ့ရသလို ဆံပင်အဖြောင့်အစင်းမဟုတ်ဘဲ အခွေအလိပ်တွေနှင့် ဆက်တင်ကောက်ထားပုံရသည်။ လက်တစ်ဖက်မပါသော အနက်ရောင်ကိုယ်ကျပ်ဂါဝန်နှင့် သူမက ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကိုင်ကာ ဘေးတိုက်ရပ်နေသောကြောင့် တစောင်းအနေအထားကိုသာ မြင်ရသည်။ ဘေးတိုက်မကျတကျမြင်ရသော မျက်နှာထားကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားမျိုးနှင့်ဖြစ်သည်။ ခဏနေတော့ ဝိုင်ခွက်ကိုကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသော လုံးဝန်းနေသော တင်သားများ၏အလှက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသည်ကို တုမရ ငြင်းမရနိုင်ချေ။ ဇေရဲက ပခုံးကို ပုတ်ကာ

“ဘာလဲ ငြိသွားပြီလား”

“သွားမလုပ်နဲ့ကိုယ့်လူ… တကယ့် ဆရာမကြီး”

“ဘာလဲ…ရှုပ်လို့လား”

“နိုးနိုး… ရည်းစားမထားဘူးဆရာ… ဒါပေမယ့် သူ့ကို လိုက်တဲ့လူတွေတော့ အများကြီး… သူ့ကိုကြည့်လိုက်လျှင် ပါဝါတစ်မျိုးရှိနေသလိုပဲ”

“မင်းက သိလှချည်လား”

“သိဆို old flame လေးရဲ့ ဘော်ဘော်လေကွာ”

“old flame? မင်း old flame က ကိုရီးယားအလန်းပုံစံလေးနဲ့လား”

“ကြည့်ရတာ မင်းနဲ့ဆုံပြီးပြီထင်တယ်… ဟုတ်တယ်… သူက မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း ညှို့အားပြင်းတယ်၊ sexy ဆန်တယ်… ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ အိညှက်အိညှက်နဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတယ်… ယောင်္ကျားတွေကို ကစားနေတာပေါ့”

Celica ကတော့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် ဇေရဲ၏ old flame ကတာကို ရှုစားနေသည်။ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ဇေရဲ၏ ရည်းစားဟောင်းလေးက မျက်စိတစ်ချက်ဝေ့အကြည့် ဇေရဲကို မြင်သွားပုံရသည်။ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့နှင့် ဇေရဲရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလာနေသည်။ အနားနားသို့ရောက်လာလျှင် Old flame က

“ဇေ… မတွေ့တာကြာပြီနော်… လာ… တစ်ပုဒ်လောက် တွဲကရအောင်”

Old flame က အေးအေးဆေးဆေးပြောနေသလောက် ဇေရဲကတော့ ရည်းစားဟောင်းနှင့် ပြန်တွေ့သည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသည်။

“တော်ပါပြီ… ကိုယ့်သူငယ်ချင်းက တစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့မှာပေါ့”

Old flame က သူမ၏ညှို့မျက်ဝန်းတွေနှင့် ခပ်အီအီလေး စိုက်ကြည့်ကာ

“ဪ… ဒါများ…”

“အဖော်မမဲ့ချင်ရင် အဖော်ရှာပေးမယ်… လာ… ကြင်နာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားခဲ့မယ်… ရှင့်အစွမ်းရှိသလောက် ကြိုးစားချင် ကြိုးစားလို့ရတယ်”

စကားကို အနှောင့်အသွားမလွတ်စွာ ပြောရင်းနှင့် တုမရလက်ကိုလာဆွဲသော ထိုမိန်းကလေးသည် ရဲတင်းလွန်းသောကြောင့် တုမရပင် ဖျားချင်သွားသည်။ တုမရရဲ့ celica လေးထိုင်နေသော ဆိုဖာနားရောက်လျှင်

“ဂါဂါ”

အမ်… ဘာနာမည်ပါလိမ့်.. ဂါဂါတဲ့… ချစ်စနိုးခေါ်သော နာမည်ပြောင်များလား။ ဂါဂါဆိုသော celica လေးက သူမ နာမည် ကြား၍ထင်သည်။ ဖျတ်ခနဲမော့ကြည့်လိုက်သော သူမ၏မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံခိုက်တွင် သူ့ရင်ထဲ လင်းခနဲလက်သွားသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများသည် ညိုရည်လဲ့ကာ ဝိုင်းစက်နေပြီး မျက်တောင်တွေက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ကို ကော့ညွှတ်ယှက်နေသည်။ တုမရတစ်သက်တွင် မျက်တောင်ကော့ဆေး သုံးထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဒီလောက်လှပထူထဲ စိပ်မည်းသော မျက်တောင်များကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဂါဂါဟူသော ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများက မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်စိတ်ချဟန်အပြည့်ရှိတာကိုလည်း တုမရ နှစ်သက်မိသည်။ တကယ့်ကို ဘာမှပြင်ဆင်ခြယ်သထားခြင်းမရှိသော Natural Beauty Princess ပါပေ။

ဂင်္ဂါက တုမရနောက်မှ ကပ်လျက်ပါလာသော ဇေရဲကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ

“ဇေ… သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲ”

“တုမရ”

“ဂါဂါ… ဒါ တုမရတဲ့… ငါ ဇေရဲနဲ့သွားကမလို့… ခဏစကားပြောနေပေးနော်”

“တုမရ… ဒါ ကြင်နာ့သူငယ်ချင်း ဂင်္ဂါမေ… အဖော်ရှာပေးပြီးပြီနော်… ဇေရဲကို ခေါ်သွားလို့ရပြီဟုတ်”

တကယ့်ကို မလွယ်ကြောပါလား… သူသည် ဂင်္ဂါမေရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် သူမက သူ့ကို ဖုတ်လေတဲ့ငါးပိ ရှိတယ်လို့တောင် မထင်ချေ။ ကနေသူတွေကိုကြည့်လိုက် ဝိုင်သောက်လိုက်နှင့် သူမတစ်ယောက်တည်း ဟုတ်နေသည်။ ဒီလိုနေရာ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ တွေ့ရသော မိန်းကလေးသည် သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆက်ဆံမည်ဟု ထင်ထားသမျှ တလွဲဖြစ်နေသောကြောင့် တုမရ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိ။ ဒါပေမယ့် တုမရပဲလေ…

“ဂင်္ဂံါမေ… မင်း ကားပြိုင်မောင်းတာ စိတ်ဝင်စားတယ်မလား”

“ဒီလိုပါပဲ”

“ကိုယ်မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”

“အဲဒါကို အဲလောက် ခေါင်းစားနေစရာလိုလို့လား… ဦးနှောက်အပူခံလို့ … I don’t care”

“ဟား ကြိုက်သွားပြီကွာ.”

“ကျွန်မတော့ ရှင့်ကိုမကြိုက်ဘူး”

သူ့ကို ခပ်စူးစူးပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သော သူမ၊ သူ့ကို ဘယ်မိန်းကလေးကမှ ထိုသို့ မကြည့်ဖူးသေးချေ။ သူနှင့်သူမ အကြည့်ချင်းအားပြိုင်နေစဉ် အကြင်နာက ဇေရဲခါးကို ဖက်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဇေရဲကတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် ကျေနပ်နေပုံပင်။ ဂင်္ဂါမေက ဝိုင်ခွက်ကို ကုန်အောင် တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချလိုက်ပြီး

“ကြင်နာ.. let’s go”

“ဇေရဲ… ငါတို့လည်းပြန်မယ်”

ဇေရဲက သူ့အထာကို ပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက်ဆတ်ပြပြီးနောက် သူမတို့နှင့် သူတို့ club ထဲမှ
ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ထွက်ခဲ့ကြသည်။ Celica အနီလေးပေါ်မောင်းထွက်သွားသော သူမက သူ့ဘက်ကို စွေစွေလေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

တုမရ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်ကာ အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေမိသည်။ ဂင်္ဂါမေ၏ မျက်ဝန်းများကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ခဏမှာ သူ့စိတ်ထဲ ထိုကောင်မလေးကို ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ ထိုပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်ကလည်း တစ်ခဏတာအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ တစ်ဘဝလုံးအတွက် ဖြစ်ချင်ပါသည်။ ကြယ်ရောင်စုံတို့ဖြင့် လင်းလက်ခမ်းနားနေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း တုမရနှုတ်ခမ်းမှ “ဂင်္ဂါမေ…ဂင်္ဂါမေ” ဟုရေရွတ်မိတော့ ဇေရဲက

“ဘာလဲ… ငြိသွားပြီလား ငတု”

“ငြိသလိုလိုပဲကွာ… ဒါပေမယ့် သူ့ကြည့်ရတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားတဲ့ဒီဇိုင်းပဲ… လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး”

“မင်းကိုမှ မဟုတ်ဘူးကွ… ဒါ ဂင်္ဂါမေရဲ့စတိုင်ပဲ… ဒီလိုနေရာမျိုးမှာတွေ့လို့ လိုက်ရလွယ်မယ်လို့ မထင်ထားနဲ့… သူ့ ဘော်ဒါဘဲတွေကလွဲလို့ အားလုံးကို ဒီအတိုင်းပဲ”

သူ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဂင်္ဂါမေဟူသော ကောင်မလေးကို တုမရ၏ဘဝထဲသို့ သိမ်းသွင်းဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းကိုသုံးရပါမလဲ ဂင်္ဂါမေရေ… ကိုယ့်ကို လမ်းပြပေးပါလားကွာ။

———————————————

အခန်း(၄)

ကြင်နာ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်စဉ်းစားရင်း ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာသည်။ သူပေါ့… ဇေရဲလေ… Club ရဲ့ မီးရောင်စုံအောက်မှာ ဆည်းဆာတစ်ကိုယ်လုံးကို ကိုင်တွယ်သွားလိုက်တာ ရစရာကို မရှိဘူး။ ဟွန့် လူဆိုး… ကြင်နာ သူ့လက်ကိုဆွဲပြီး club ရဲ့ ကပွဲကြမ်းပြင်နေရာကို သွားတော့ ပထမတော့ သူနည်းနည်း စိတ်ခုနေသေးပုံပါပဲ။ ကြင်နာ့နောက်ကနေ ကပ်ပါလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ညနက်လာတာမို့ ကနေတဲ့လူတွေကလည်း များတော့ ကြင်နာ ဘယ်လိုမှ မတိုးနိုင်
တော့ပါဘူး။ သူ့လက်တွေက ကြင်နာ့ရဲ့လက်တွေကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြင်နာ့ကို ရှေ့ကို တွန်းပို့လိုက်တယ်။ လူနည်းနည်းရှင်းတဲ့နေရာလေးရောက်တော့ DJ သီချင်းနှင့်အတူ ကြင်နာ့ခါးနေရာလေးကို နောက်ကနေဖက်ထားရင်း ကတော့တာပဲ။

အို …. ကြင်နာ့တင်ပါးလေးတွေကို သူ့ပေါင်တွေနှင့်ပွတ်နေတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ဒုတ်ကြီး မာလာတာ ခံစားမိသလိုပဲ။ ဇေလည်း စိတ်တွေထလာပြီထင်တယ်။ အရင်ကဆို သူနဲ့ ကြင်နာနဲ့က အရမ်းကို အတိုင်အဖောက်ညီခဲ့ကြတာ။ အဲလိုကရင်းနဲ့ သူက ကြင်နာ့တင်ပါးတွေကို လက်နှင့် ပွတ်ပေးမယ် ၊ ရင်သားတွေကို မထိတထိ ချေမယ် ၊ ဂုတ်သားလေးကို နမ်းမယ်၊ ကြင်နာကလည်း ဇေ့ညီလေးကို တင်ပါးနှင့် ကရင်း ပွတ်မယ်၊ ခါးလေးကို ရှိတ်မယ်၊ အဲဒီလိုနဲ့နှစ်ယောက်သား စိတ်တွေအရမ်းထလာပြီဆို ကားထဲသွားပြီး တစ်ချီလောက်ဆွဲဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ စုံတွဲပေါ့။

နောက်ပိုင်း ကြင်နာက သူ့ကို သဝန်တိုမိလို့ ရန်တွေဖြစ်ပြီး ပြတ်သွားကြတာ။ ကြင်နာလည်း မှားမှန်းသိပေမယ့် ဇေ့ကို ပြန်မတောင်းပန်ချင်ဘူး။ ဇေကလည်း သူမကို စိတ်နာပြီးတော့ ဘယ်ရှောင်သွားသလဲမသိပါဘူး။ ကြင်နာတို့ဆုံနေကြ club မှာ ဇေ့ကို တွေ့လိုတွေ့ငြား ခဏခဏရောက်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှ ဇေ့ကိုပြန်တွေ့တော့ ကြင်နာ အရမ်းပျော်သွားပြီး ကိုယ်ကပဲ စခေါ်လိုက်မိတယ်။ မထားသင့်တဲ့ မာနကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဇေနှင့် မဝေးချင်ဘူးကွယ်။ ဟုတ်တယ်… ကိုယ်တကယ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူကို ဘာလို့ မာနထားနေရမှာလဲ။ ဇေ့ဆီ ဖုန်းခေါ်ပြီး ကြင်နာ တောင်းပန်ရမယ်။

ထိုအခိုက် ဝိုင်းဆုခိုင်သိန်းရဲ့ ချစ်ခဲ့တာလား ရူးခဲ့တာလား တီးလုံးလေး ထွက်ပေါ်လာတော့ ဇေတစ်ယောက်တည်းအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တဲ့ တီးလုံးလေးမို့လို့ ဖုန်းခေါ်သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်စရာမလိုဘဲ သိနေခဲ့တယ်။ ကြင်နာနှင့် ဇေ စိတ်ချင်းဆက်နေတာလားဟင်။ ဒီတစ်ညတော့ ညလုံးပေါက်တော့မယ်ထင်ပါတယ်။ ကြင်နာ့ရင်ထဲမှာ ဇေနှင့် ရည်းစားမဖြစ်ခင် တစ်ညလုံးဖုန်းပြောကြတာ တွေးမိပြီး အပျိုဖြန်းလေးလို ရင်တွေခုန်နေပါပြီ။ ကြင်နာနှင့် ဇေ ပြန်အဆင်ပြေချင်ပါပြီ။ မိုးနတ်မင်းကြီး ကြင်နာ့ကို ကံကောင်းမှုတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးပါ။

————————————————

အခန်း(၅)

ညက အိမ်ပြန်နောက်ကျသွားတော့ ဂင်္ဂါ မနက်နိုးတော့ ကိုးနာရီခွဲပြီး ဆယ်မိနစ်တောင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုင်သွားဖို့ မြန်မြန်ပြင်ရတော့မည်။ Amara Spa ကို ဂင်္ဂါ မေမေတို့ရှိစဉ်နေခဲ့သော အင်းလျားမြိုင်ထဲတွင် ဖွင့်ပြီး ဂင်္ဂါကတော့ ကွန်ဒိုတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်းလာနေခဲ့သည်။ အင်းလျားမြိုင်အိမ်က ဂင်္ဂါလို တစ်ယောက်တည်းသမား အဖို့တော့ ကြီးကျယ်လွန်းလှသည်ပဲလေ။ မေမေတို့ချန်ထားခဲ့သော အမွေပမာဏက ဂင်္ဂါအတွက် လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေခဲ့ပေမယ့် ဂင်္ဂါကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတွေ ထောင်ထားခဲ့သည့်အပြင် ဖေဖေ၏အသိ ကုမ္ပဏီများမှာလည်း အစုရှယ်ယာ ဝင်ထားခဲ့သည်။

နီညိုရောင် အကွက်စိပ်စိပ် ရှပ်အင်္ကျီကို လက်ခေါက်ဝတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီစကို ဘောင်းဘီထဲထည့်ဝတ်လိုက်ကာ ခါးပတ်တစ်ခု ခါးထက်တွင် ဆင်မြန်းပြီးသောအခါ ဂင်္ဂါမေအတွက် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သည်။ ဂင်္ဂါသည် ပြင်ဆင်ခြယ်သမနေတတ်သော်လည်း အဝတ်အစားကိုတော့ ကြည့်ကောင်းအောင် လိုက်ဖက်အောင် ဝတ်ဆင်တတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်မရောက်တာကြာပြီဆိုတော့ ကောင်မလေးတွေအတွက် မုန့်လေးဘာလေးဝယ်သွားမှဟူသော အတွေးနှင့်အတူ ကားကို Market Place သို့ ကွေ့ဝင်လိုက်မိသည်။

တုမရသည် မေမေမှာလိုက်သော ပစ္စည်းစာရင်းကို လှည်းထဲကောက်ထည့်လိုက် စာရင်းကြည့်လိုက် လုပ်နေရင်း တစ်နေရာသို့ အရောက်တွင်တော့ ထောင့်ချိုးတစ်ခုကို အဖြတ်မှာ တစ်ဖက်မှ ကွေ့ဝိုက်ပြီး တွန်းလာသော တွန်းလှည်းတစ်စီးနှင့် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။ သူကလည်း ဆောရီး၊ ဟိုကလည်း ဆောရီး။ ဒါပေမယ့် ဟိုဘက်က ဆောရီးပိုင်ရှင်က သူ့ကို မော့ကြည့်ဖော်တောင်မရ။ သူကလည်း အမှတ်တမဲ့ပင်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲတွင် လှစ်ခနဲဖြစ်သွားကာ သူမကို ကမန်းကတန်း ငဲ့ကြည့်ဖြစ်သည်။ ဟာ… ဂင်္ဂါမေ။

သူသည် သူမအနောက်မှ တဖျတ်ဖျတ်ခုန်နေသော ရင်အစုံဖြင့် အသာအယာ လိုက်လာခဲ့သည်။ ကြည့်စမ်း… သူမက country design ဝတ်ထားတာပါလား။ ချပ်ရပ်ကာ အဆီပိုမရှိသော ဗိုက်သားပြင်နှင့် အလောတော် ညီညွတ်လှပသော သူမ၏ အိုးလှလှလေးကို နောက်မှ တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရခြင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် သူမနှင့်တွေ့ဆုံအောင် ဖန်တီးပေးသော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးပေးမှုပင် ဖြစ်ပါမည်။

သူမနောက်က တကောက်ကောက်လိုက်လာသော သူ့ကို သတိထားမိပုံမပေါ်။ အိုကေ… လက်တွေ့ တရားကိုမှ နှစ်သက်ခုံမင်သော တုမရသည် သူသည် သိပ်ထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကောင်တာမှ ငွေရှင်းပြီး ထွက်လာသော သူမအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် သူမသည် သူ့ကိုမှတ်မိလား၊ မမှတ်မိလား သိချင်ပါသေးသည်။

“ဒီမှာ… ဂင်္ဂါမေ”

သူမမျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်ချက် လက်ခနဲဖြစ်သွားပုံထောက် သူမကလည်း သူ့ကို မှတ်မိဟန်ရှိပါသည်။ ဘာလဲဟူသော သဘောဖြင့် သူမက မေးဆတ်ပြလျှင် သူက

“မနက်စာ ဘာစားပြီးပြီလဲ… အောက်မှာ မုန့်စားရအောင်… ကိုယ်ကျွေးပါ့မယ်”

“ဆောရီးပဲ… ကျွန်မ ချိန်းထားတာလေးရှိလို့ နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့”

ပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမက သူ့ကိုဖုတ်လေတဲ့ငါးပိ ရှိတယ်လို့တောင် မထင်ဘဲ မြို့လယ်ကောင်မှာ ကြော်ငြာစာရွက်ဝေသူကို အဖက်မလုပ်သလို ခေါင်းမော့ခါးကော့ကာ လျှောက်သွားသည်။
ဟား ကြိုက်ပြီ မိန်းကလေး… ဒီလိုမျိုးကိုမှ ခိုက်တာ…

သူသည် စက်နှိုးပြီး ကားကို ပါကင်ထဲမှထုတ်နေစဉ် သူမကားက ဘေးအစွန်မှာမို့လို့ အလွယ်တကူမောင်းထွက်သွားနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် ကားမောင်းကျွမ်းကျင်သော သူကလည်း သူ့ကားကို ပါကင်ထဲမှ အမြန်ထုတ်ကာ သူမကားနောက်မှ တရစပ်မောင်းထွက်သွားနိုင်သည်။ သူ့ကားပါလာသော သူမက သူ့ကို မျက်ခြေဖြတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ကားမောင်းကျွမ်းကျင် ကျွမ်းကျင် သူ့ကိုတော့ ဖြတ်ချထားခဲ့လို့ မရချေ။ သူ့ကိုဖြတ်ချထားခဲ့ချင်သော ဂင်္ဂါမေဆိုသော ကောင်မလေးကို သူ သဘောကျစိတ်ဖြင့် လေတချွန်ချွန် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်ရသည်။

သိပ်မကြာသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူမ၏ celica အနီလေးသည် Amara Spa ဖွင့်ထားသော ခြံထဲသို့ဝင်သွားတာ တွေ့ရသည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းမှာ ငါးမိနစ်ခန့်မျှ စောင့်နေပြီးနောက် သူမ ပြန်ထွက်မလာတာ သေချာလျှင် သူ ကားမောင်းကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ညက ဇေရဲဆီမှ သူမအကြောင်းအတော်များများ သူစနည်းနာပြီးပြီဖြစ်သည်။ မိဘတွေမရှိတော့ကြောင်း ၊ MBA နှင့် ကျောင်းပြီးထားကြောင်း ၊ Spa ဖွင့်ထားကြောင်း ၊ Amara Spa သည် ဝန်ဆောင်မှုရော ကျွမ်းကျင်မှုရောရှိသဖြင့် လူကြိုက်များကြောင်း သိရသည်။ အဆစ်အနေဖြင့် ဇေရဲက ကြင်နာထံမှ ဂင်္ဂါမေ၏ ဖုန်းနံပါတ်တောင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

————————————————

အခန်း(၆)

အဲဒီတစ်ယောက်ကို ဂင်္ဂါ ကြည့်မရပါဘူး။ ဘဝင်မြင့်တဲ့ဒီဇိုင်း။ ဘဝင်ကမှ နည်းနည်းနောနော ဘဝင် မဟုတ်ဘူး။ သူ့မြင်တာနှင့် မိန်းမတွေကပဲ ပျာပျာသလဲ welcome လုပ်ရတော့မယ့်ပုံစံ။ သူ့မျက်လုံးတွေက စည်ဘီယာ ဒီဇိုင်းနှင့် ဂင်္ဂါကို ဆွဲဆောင်နေတာကိုတော့ ငြင်းမရ။ ယောင်္ကျားလေးဖြစ်ပြီး ရီဝေဝေမျက်လုံးတွေနဲ့၊ သူစကားပြောနေလျှင် မျက်လုံးတွေကပါ အသက်ဝင်ကာ ပြုံးနေပုံကို သူမငေးမောသွားတော့မလို ဖြစ်လို့ ကိုယ်ဖာသာ သတိပေးနေရသည်။

တစ်နေ့လုံး customer တွေများလွန်းသောကြောင့် ဂင်္ဂါ သူ့အကြောင်းတွေးဖို့အချိန်တောင် မရတော့။ ဂင်္ဂါသည် Spa ကို အဖြစ်သဘောသာဖွင့်ထားရုံမဟုတ်ဘဲ ဂင်္ဂါကိုယ်တိုင် နိုင်ငံခြားတွင် သွားလေ့လာကာ ဒီပလိုမာ ယူထားသောကြောင့် ဂင်္ဂါဆိုင်မှာရှိလျှင် ကိုယ်တိုင်ဝင်လုပ်ပေးနိုင်သည်။ အချို့သော ကတော်များကမူ ဂင်္ဂါလုပ်ပေးတာကို ပိုမိုသဘောကျနှစ်ခြိုက်တတ်သောကြောင့် ဂင်္ဂါဆိုင်ထိုင်မည့်ရက်ကို မေးမြန်းပြီး အပွိုင့်မင့်လုပ်ကြသည်။ ထိုသို့သော customer မျိုးအတွက် ဂင်္ဂါသည် တစ်ပတ်တွင် သုံးရက်တော့ မဖြစ်မနေ ဆိုင်ထိုင်ပေးရသည်။ ကျန်သောရက်များတွင်တော့ ဂင်္ဂါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ပေးထားသော ဝန်ထမ်းများနှင့် မန်နေဂျာ မမချယ်ရီတို့နှင့် လွှဲထားလို့ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တော့ အပွိုင့်မင့်တွေများလွန်းသောကြောင့် ဂင်္ဂါကိုယ်တိုင်တောင် ညောင်းညာကိုက်ခဲလာသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနှင့် ရေအမြန်ချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်အလုပ် ဂင်္ဂါရဲ့ဖုန်းက ထမြည်လာသည်။ Display ပေါ်မှာ ထင်နေသော နံပါတ်တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ကာ သိလည်းမသိဘူးဟု တွေးမိသည်။ မသိသောဖုန်းနံပါတ်များကိုဆို ဂင်္ဂါ မကိုင်ချင်ပေ။ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ဟယ်လိုဟု ထူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ “ဂင်္ဂါမေလား” ဆိုသည့် ချိုမြိန်ဩရှသည့် ယောင်္ကျားတစ်ယောက်၏ ပိုင်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည့်အသံကို ကြားရသည်။ ဂင်္ဂါ၏နာမည်ကို ပိုင်နိုင်စွာမေးလာသည့် အသံပိုင်ရှင်မှာ စိမ်းလှသဖြင့် ဘယ်သူဟု မခန့်မှန်းတတ်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်.. အခုပြောနေတာ ဘယ်သူပါလဲရှင်”

တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် ဂင်္ဂါ မျက်ခုံးတွန့်ကာ ဘယ်သူလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်

“ကိုယ်ပါ… တုမရ”

သူ … ဂင်္ဂါဖုန်းနံပါတ်ကို ရသွားပြီပေါ့။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု စုံစမ်းသိလာခြင်းကို ထူးပြီး မအံ့ဩသော်လည်း ဂင်္ဂါဆီ သူဘာကိစ္စဖုန်းဆက်ရတာပါလိမ့်ဟု သိချင်စိတ်ပြင်းပြမိသည်။ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ရဲ့ညှို့ မျက်ဝန်းတွေကို သတိရမိသွားသည်။ wave ပါသော ခပ်ပွပွပုံစံ ဆံပင်ထူထူအုပ်အုပ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွား ရင်အုပ်တောင့်တောင့် ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ဟာ ဂျစ်ကန်ကန်မျက်နှာပေးနှင့် စွဲမက်စရာကောင်းသည်ကိုတော့ ဝန်ခံရပေမည်။

“ဟုတ်ကဲ့…ပြောပါ”

“အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား”

“ခန့်မှန်းကြည့်လေ”

“တိတ်ဆိတ်နေတာဆိုတော့ ပြန်ရောက်လောက်ပါပြီ… အိပ်တော့မှာလား”

မေးပြီးမှ သေစမ်းဟဟု ကိုယ့်ဟာကို ကျိန်ဆဲမိသည်။ အဝင်မလှလိုက်တာနော်… ထင်သည့်အတိုင်းပင်…

“ဒီမှာ တုမရ… ရှင် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး လျှောက်မေးမနေနဲ့… ကျွန်မ သိပ်စိတ်မရှည်ဘူး”

“အင်း… ကိုယ်က intro သိပ်မဝင်တတ်ဘူးကွ… ဒီလို ကိုယ့်ဘက်ကစပြီး ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ မဆက်ဖူးတော့လေ”

ဂင်္ဂါနှုတ်ခမ်းမဲ့ရွဲ့မိသည်။ ဒီ တုမရဆိုတဲ့ ယောင်္ကျားဟာ တော်တော်စိတ်ကြီးဝင်နေတာပဲ။

“ဂင်္ဂါ ကိုယ်မင်းနဲ့ခင်ချင်တယ်… ခင်ခွင့်ရနိုင်မလား”

အင်း… မဆိုးပါဘူး… တစ်ဖက်သားကို လေးစားတတ်သားပဲ။

“အိုကေ… ရပါတယ် တုမရ”

“ကိုယ့်ကို မင်းအကြောင်းပြောပြလို့ရမလား”

“ဟင်… ရှင့်ကို ဇေရဲက ဒေတာအကုန် မပေးလိုက်ဘူးလား”

“မင်းကိုယ်တိုင်ပြောပြတဲ့ မင်းအကြောင်းကို နားထောင်ရမှာ ပိုရင်ခုန်တယ် ဂင်္ဂါမေ”

“ရှင်… ဘာကြောင့် ကျွန်မအကြောင်းတွေ သိချင်နေရတာလဲ”

“ရှင်းရှင်းလေးပဲ… မင်းကို စိတ်ဝင်စားလို့ပေါ့ကွာ”

သူပြောလိုက်သည်က ရိုးရိုးလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း ဂင်္ဂါကတော့ ရင်ထဲ ရှိန်းခနဲဖြစ်သွားသည်။ ဒီလိုဖီလင်မျိုး မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်သည်။

“ကျွန်မနာမည်က ဂင်္ဂါမေ။ မိဘတွေ ငယ်ငယ်ထဲက ဆုံးသွားလို့ အဖိုးနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ အဖိုးလည်း မရှိတော့လို့ တစ်ယောက်တည်းနေတယ်။ Spa တစ်ခုဖွင့်ထားတယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ။ ကျွန်မအကြောင်းက သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းပါဘူး”

“နိုး … ကိုယ်သိချင်တာ မပါသေးဘူး…မင်းမှာ ရည်းစားရှိပြီလား”

“ဒါတော့ ကိုယ့်ဟာကိုပဲ စုံစမ်းတော့ရှင်.. ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီရှင့်”

“အိုကေ… မင်းအတွက် ကောင်းသောညဖြစ်ပါစေ”

ထိုနေ့ညက မထင်မှတ်ဘဲ ဖုန်းပြောဖြစ်သွားခဲ့သည့် အဖြစ်ကို ဂင်္ဂါတွေးရင်း ပြုံးပြုံးလေးပဲ ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

————————————————

အခန်း(၇)

“ကြင်နာ့ကို လွမ်းနေပြီ… ပြီးတော့ ကြင်နာ့ပိပိလေးကိုရော… နောက်တော့ ပိပိလေးကထွက်လာတဲ့ ကြင်နာ့ ကာမရေလေးတွေ”

“အင်း… ကြင်နာလည်း ဇေ့ကို လွမ်းတယ်… ဟို ဟို ဇေ့ကောင်လေးကိုရောပဲ”

ကြင်နာနဲ့ဇေရဲ ကွဲကွာခဲ့ရသော နေ့ရက်များအတွက် အတိုးချကာ တူတူနေရန် ဇေရဲပိုင်သော ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် လာချိန်းတွေ့နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

“အိုး…ဇေ”

ကြင်နာ့ နှုတ်ခမ်းလုံးလုံး ထူထူလေးကို ဇေ့နှုတ်ခမ်းအစုံက ငုံစုပ်လိုက်လေသည်။ ကြင်နာ၏ လက်တစ်ဖက်က ကယောင်ကတမ်းနှင့် ဇေရဲ ရင်ဘတ်တွေကို တွန်းထားမိသည်။

“အင်း… ဟင်း …ဟင်း”

ကြင်နာရဲ့ငြီးသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး နွေးထွေးပူလောင်သော ဇေ့အနမ်းများက ကြင်နာ့သွေးကြော တစ်လျှောက် စီးဝင်သွားကြသည်။ ကြင်နာ့ကို ဟိုဘက်လှည့်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဇေရဲရဲ့သန်မာတဲ့လက်အစုံက ကြင်နာ့အနောက်ဖက်မှ သိုင်းဖက်လာသည်။ မာကြောတင်းရင်းနေသော အရာတစ်ခုက ကြင်နာ့တင်ပါးလုံးလုံးလေးတွေကြားသို့ ဖိကပ်ထိုးသွင်းလာသည်ကို ကြင်နာ ပြုံးပြုံးလေးခံယူနေမိသည်။

“အာ…ကျွတ်”

ကြင်နာ လှည့်ကာ ဇေ့ညီလေးကို လက်ဖြင့် ထိုးနှိုက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တစ်ချက်နှစ်ချက်မှသည် သုံးလေးချက် ပွတ်ပေးမိသည်။ စက္ကန့်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုပိုကြီးလာတာကို ကြင်နာ့လက်ထဲမှာ ခံစားသိရှိနေရတော့ ကြင်နာရင်ခုန်သံတွေ ပိုမိုလျင်မြန်လာသည်။ ကြင်နာ့လည်ပင်းကို နောက်မှ ဖိကပ်ကာ အနမ်းကြမ်းတွေပေးနေသော ဇေရဲ၏ လက်အစုံက ကြင်နာ့နို့လေးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချေမွပေးနေပြန်သလို သူ့ညီလေးကိုလည်း ကြင်နာ့ညီမလေးထဲသို့ ထိုးသွင်းရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

“အင့်..အင့်”

“ပြည့်ကြပ်နေတာပဲ ဇေရယ်”

“အင့်… ရှီး”

ဇေရဲသည်လည်း ကြင်နာနှင့် ပြတ်ပြီးကတည်းက စိတ်နာနာနှင့် ဘယ်‌ဆော်ကိုမှ မချခဲ့သမျှ အရသာအရှိကြီးရှိကာ သူ့ညီလေးကို တစ်ရစ်ချင်း ထိုးသွင်းနေမိသည်။ လီးတန်ကြီးက ကြင်နာ့စောက်ပတ်ထဲကို ထိုးဝင်နေမှုနှင့်အတူ အော်ညည်းသံလေးများကလည်း ကြင်နာ့နှုတ်ခမ်းဖျားထက်ဆီမှ ထွက်ကျနေသည်။ နောက်ဆုံး ဇေရဲ၏ ဒုတ်ထိပ်က ကြင်နာ၏သားအိမ်ဝကို သွားထောက်နေပြီး ချစ်သူနှစ်ဦး၏ အသားများမှာလည်း နေရာလပ်မရှိအောင် ပူးကပ်နေကြသည်။ ဇေရဲသည် ကြင်နာ့ပေါင်တံသွယ်သွယ်အား လက်ဖြင့်ဖေးမထားလိုက်ပြီး နောက်မှ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ချနေသလို ကြင်နာကလည်း အားကျမခံ သူမဖင်လုံးလေးကို နောက်သို့ပစ်ကာ ကောက်ကောက်ပေးတတ်သည်။

ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ကိုယ်မှထွက်လာသည့် အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေမှုကြောင့် တစွတ်စွတ် တဖတ်ဖတ်နှင့် မြည်သံစွဲလင်္ကာများ အိပ်ခန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဇေရဲ၏ လီးတန်ကြီးတလျှောက် တင်းကာဖောင်းလာပြီး အရသာအထွတ်အထိပ်ရောက်ကာ လရည်တွေအား ကြင်နာ့စောက်ဖုတ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ လူလည်း အတော်မောဟိုက်သွားသည်။ ပြီးတော့ ကြင်နာ့ကိုယ်လေးကို ဆွဲလှည့်ကာ နဖူးလေးအား ဖွဖွနမ်းရင်း ကြင်နာ့ကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။ ကြင်နာကတော့ ဇေရဲကို ကာမဆန္ဒပြည့်ဝသွားသည့် မျက်နှာပြုံးပြုံးလေးနှင့် ကြည့်နေလေသည်။

အဲဒီညက ကြင်နာနှင့် ဇေရဲ နှစ်ချီလောက် ထပ်ဆွဲဖြစ်ကြသေးသည်။ ကြင်နာရဲ့ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ ဇေ့ကို ကြင်နာ တိုးလို့စွဲလန်းမိသွားပြီ ဇေရယ်။

“ကြင်နာလေး… ကိုယ်တို့မြန်မြန်လက်ထပ်ရအောင်နော်”

ကြင်နာ ရုတ်တရက်ငြိမ်သွားကာ မျက်ရည်များစို့လာသည်။ ဇေရဲလည်း အံ့ဩကာ

“ကြင်နာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ကိုယ့်ကို လက်မထပ်နိုင်ဘူးလား”

“မဟုတ်ပါဘူး… ကြင်နာ့အတိတ်ကို ဇေ ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ရလို့လား”

“ကြင်နာရယ်… ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်သာ အရေးကြီးတာပါ… သေချာတာက ကြင်နာနဲ့ပဲ ကိုယ့်အနာဂတ်ကို လျှောက်လှမ်းချင်တယ်”

ကြင်နာ ကြည်နူးမှုနှင့်အတူ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။

————————————————

အခန်း(၈)

မနက်ခင်းအိပ်ရာထလျှင် သင်ဘာကို အရင်ဆုံးသတိရမိပါသလဲ။ သေချာတာကတော့ သင့်စိတ်ကို အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံးအရာကိုသာလျှင် သင် ပထမဆုံးသတိရမိနေလိမ့်မည်။ တုမရ ဒီနေ့နံနက် ၇ နာရီ အိပ်ရာမှ နိုးသည်။ နိုးနိုးချင်း သူ သတိရမိသွားသည်က ညက ဂင်္ဂါမေနှင့် ဖုန်းပြောခဲ့သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူမရော ကောင်းကောင်းအိပ်ရရဲ့လား၊ နိုးနေပြီလား စသည်ဖြင့် သိချင်လာသည်။ သူသည် ထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူမဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမနိုးနေလျှင်လည်း သူမနှင့် တစ်နေ့တာ အစီအစဉ်တွေကို ဖုန်းပြောမည်။ သူမ မနိုးသေးလျှင်လည်း သူနှိုးလိုက်မှ နိုးသွားသော အိပ်ချင်မူးတူးအသံလေးကို ကြားချင်လှသည်။

“ဟယ်လို”

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဂင်္ဂါမေ၏ မှုန်အစ်အစ် အသံလေးကို စကြားရသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ… အိပ်နေတာကို”

“မင်းနိုးပြီလားလို့ ဆက်ကြည့်တာပါ ဂင်္ဂါ…”

“အခု မနိုးသေးဘူးဆိုတာ သိပြီမလား … ဒါပဲ”

သူမ အိပ်ပျော်နေတာကို နှိုးလိုက်လို့ စိတ်တိုနေဟန်ရှိသည်။

“နေပါဦး.. ဂင်္ဂါ”

“ကျွတ်”

“မင်း မနက်စာ ဘာစားချင်လဲလို့ပါ… ကိုယ် ဆိုင်မသွားခင် မင်းဆီ ဝင်ပို့ပေးချင်လို့ပါ… မင်းမနိုးသေးလည်း ကိုယ်တံခါးမှာ ချိတ်ခဲ့ပါမယ်”

“မလိုပါဘူး…ဒါပဲ”

ဖုန်းချသွားသော သူမကို သူ စိတ်မတိုရက်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့မနက်စာအတွက် သူတစ်ခုခု စီစဉ်ပေးချင်သည်။ သူ အတွေးနှင့်အတူ သူမအတွက် Dim Sum ဝယ်ပြီး သူမကွန်ဒိုရှိရာသို့ ကားကို ချိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမရှိရာ ၉ လွှာသို့ တက်လာရင်း သူပျော်နေမိသည်။ ဒီလိုသာ မနက်တိုင်း မုန့်ဝယ်လာ၊ မနက်စာတူတူစား၊ ပြီးလျှင် သူအလုပ်သွားခါနီး နှုတ်ဆက်အနမ်းခြွေ၊ ဒီလိုသာ အမြဲတမ်းဆိုပါက တုမရရဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းဟာ သာယာကြည်နူးဖွယ် အတိပင်ဖြစ်သည်။ အဲဒီအတွေးနှင့်တင် ရင်ခုန်နှုန်းက အဆမတန် မြင့်တက်လာကာ ချစ်တဲ့စိတ်သည် နှလုံးသားမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ကြင်နာနှင့် ရေသွားကူးပြီးသည်နှင့် ပြန်ရန် ကားပါကင်ဆီအရောက် တုမရဆိုသောလူနှင့် ဇေရဲကို ကားတစ်စီးကိုမှီကာ စကားပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဂင်္ဂါသည် ထိုသူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဆုံရပြန်ပြီဟု အတွေးဝင်သွားသော်လည်း သူကတော့ အံ့ဩဝမ်းသာသွားဟန်တွေ့ရသည်။ ကြင်နာက သူ လှမ်းလျှောက်လာပုံကို လက်တို့ကာ “အမိုက်စားပဲ” ဟု ကပ်ပြောသည်။ သူသည် ကြေးဥစိမ်းရောင်အောက်ခံပေါ်မှာ အနက်ရောင်ရွှေမှုန်ကြိုးမျှင်လေးပါဝင်သော Alter ရှပ်အင်္ကျီလက်တိုကို ကာကီရောင်စတိုင်ပန်နှင့် သပ်ရပ်စမတ်ကျစွာ တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထူးခြားဆုံးကတော့ ယောင်္ကျားပီသသည့် ရင်အုပ်ခပ်မြင့်မြင့်များဖြစ်သည်။

“ဂင်္ဂါ…ထမင်းစားပြီးပြီလား… မစားရသေးရင် ကိုယ်နဲ့အတူစားပါလား… ဘယ်လိုလဲ”

“သွားလေ… ဂင်္ဂါရဲ့… ငါက ဇေနဲ့အပြင်သွားမလို့… လိုက်သွားလိုက်ပါ… ဒီခေတ်ကြီးထဲ ထမင်းတစ်နပ် အလကားစားရလည်း နည်းလား”

ကြားထဲက ဇာတ်ညွှန်းရေးနေသော ကြင်နာ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လျှင် သူက သဘောတကျနှင့် အိုကေ အိုကေ ဟု ရေရွတ်သည်။ ကြင်နာက ကားပေါ်မှ သူ့အိတ်ကို လိုက်ယူလျှင်

“အကြင်နာမ… နင် ဘာဝင်ရှည်ပြန်ပြီလဲ… ဇာတ်ညွှန်းတွေ ဝင်မရေးနဲ့ကွာ”

“ဘာရှုပ်စရာရှိလဲ… သူ့ကြည့်ရတာ နင့်ကို ငြိနေမှန်းအသိသာကြီးကို … ဒီလိုဘဲမျိုးနဲ့ မတွဲချင်ဘူးလား… ဂင်္ဂါ… မှန်မှန်ပြောစမ်း”

“သူက သူများတွေနဲ့မတူတာတော့ အမှန်ပဲ”

“အင်းလေ… မတူတာကို နင်သိတယ်ဆိုထဲက နင့်အတွက် ထူးခြားလို့ပေါ့… ထူးခြားရင် လှုပ်ရှားကြည့်သင့်တာပေါ့… ဟုတ်ဘူးလား”

အဲဒီနေ့က သူနှင့်သူမ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ ရင်းနှီးမှုရရှိသွားသည်ဟု ထင်ပါသည်။ သူမသည် သူထင်သလောက် ဆက်ဆံရမခက်ပါ။ ဂင်္ဂါမေ၏ရင်ထဲက ငတ်မွတ်နေသော မေတ္တာကွက်လပ်ကို သူ၏ချစ်ခြင်းများဖြင့် ဖြည့်စွက်ပေးချင်ပါသည်။

နံနက်နိုးလာတိုင်း ဂင်္ဂါရဲ့ဖုန်းထဲမှာ သူ sms တစ်ခုခုတော့ ပို့ထားလိမ့်မည်။ တံခါးဝတွင် ဂင်္ဂါစားရန် မုန့် တစ်ခုခု သူပို့ထားပေလိမ့်မည်။ ဂင်္ဂါနိုးလာလျှင် သူ့ဆီ sms ပို့ကာ အသိပေးမည်။ ပြီးလျှင် ဂင်္ဂါ Spa သို့သွားမည်။ တချို့ ညတွေမှာ ကြင်နာတို့အတွဲနှင့် Club သို့ရွေ့ကြမည်။ ဒီလိုနှင့် တစ်ယောက်တည်း Lonely ဖြစ်ခဲ့ရသော ဂင်္ဂါရဲ့ဘဝထဲသို့ တုမရဆိုသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ချဉ်းနင်း ဝင်ရောက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

————————————————

အခန်း(၉)

ယနေ့သည် ဂင်္ဂါ၏ ၂၄ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသို့ စောစောတက်ပါမည်။ ဂင်္ဂါရဲ့မွေးနေ့တိုင်း ဂင်္ဂါ မနက်ခြောက်နာရီတွင် ဘုရားတက်လေ့ရှိကာ သဒ္ဒါယုံကြည်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ဂုဏ်တော်ကိုးပါး ပုတီးစိပ်ပါသည်။ ဖုန်းလေးကို ဂင်္ဂါလက်ကိုင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်မည်အပြု ဖုန်းလေးထမြည်လာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ တုမရ။ ဒီအချိန် သူ ဂင်္ဂါကို ဆက်နေကြမဟုတ်ပါဘူး။ အခုမှ ခြောက်နာရီထိုးဖို့ ဆယ်မိနစ်တောင် လိုသေးတာပဲ။ သူ့ကို တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ဂင်္ဂါနှုတ်ခမ်းတွေက အလိုလိုနေရင်း ပြုံးသွားရကာ စိတ်ထဲမှာလည်း မြူးကြွသွားသည်။ တုမရမှာ ဂင်္ဂါကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော Attraction တစ်ခုခုတော့ ရှိမည်ဟုထင်သည်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်ဆက်ဆံပုံမှာ သူများတွေနှင့်မတူဘဲ အခွင့်အရေး ပိုပေးမိသည်ကို သူတော့ သိမည်မထင်ပါ။

“ဟယ်လို”

“ဂင်္ဂါ”

“ဘာကိတ်… အစောကြီးဆက်နေပါလား”

“အင်း… ကိုယ်ဒီချိန်ကြီး နိုးနေကြမဟုတ်ဘူး၊ ရုတ်တရက်နိုးလာတော့ ဂင်္ဂါကိုလည်း အရမ်းသတိရတယ်။ ဂင်္ဂါအသံကိုလည်း ကြားချင်လာတာနဲ့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ။ အခု ကိုယ် ဂင်္ဂါအခန်းကို မြင်နေရတယ်”

“မြင်နေရတယ်? ဘာလဲ… ရှင်ဘယ်မှာလဲ”

“ကိုယ် မင်းတို့ကွန်ဒိုအောက်မှာ… မင်း အခန်းကို မြင်နေရတယ်”

ဂင်္ဂါ သူ့ကို ဝရန်တာကနေ ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ ဂင်္ဂါရော သူရော အံ့ဩမှုတွေနှင့်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂင်္ဂါက ဘုရားတက်မှာမို့လို့ ထမီနက်ပြာပေါ်မှာ အဖြူရောင် အလုံးလေးတွေပါသော ထမီနှင့် အင်္ကျီအဖြူလေးကို ဝတ်ထားသလို သူကလည်း ဘာစိတ်ကူးနှင့်မှန်းတော့မသိ၊ စတစ်ကော်လာအဖြူလက်ရှည်နှင့် ပုဆိုးကို မြန်မာဆန်ဆန် ဝတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတော်ကြာကြာ ငေးကြည့်နေရာမှ သူက

“ဝိုးးး ဂင်္ဂါ မိုက်တယ်ကွာ… ဒီ ဒီဇိုင်းကို လုံးဝမတွေ့ဖူးဘူး… ဘယ်သွားမလို့လဲ”

“နေပါဦး ကျွန်မမေးတာ အရင်ဖြေပါဦး… ရှင်ကရော ဘာလို့ဒီလိုဝတ်လာတာလဲ”

“ကိုယ် မင်းဆီလာပြီးရင် ဘုရားသွားမလို့… မနက်နိုးတော့ ဘုရားတက်ချင်စိတ်ပေါက်လာလို့”

သူ့ကြည့်ရတာ လိမ်နေတဲ့ပုံမပေါက်ပါ။ ဒါဟာ လိမ်ညာမှုတစ်ခုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဂင်္ဂါရင်ထဲက ယုံသည်။ တိုက်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ ဆန်းကြယ်သော တစ်စုံတစ်ရာ၏ ဆက်သွယ်မှုဟု တွေးထင်ယုံကြည်မိရလျှင် ကြက်သီးတွေ ဖြာထလာရလေသည်။

“ကဲ… မင်းအလှည့်”

“ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့တိုင်းမှာ မနက်အစောကြီး ဘုရားတက်၊ ပုတီးစိတ် လုပ်လေ့ရှိတယ်ရှင့်”

“ဒါဆို ဒီနေ့မင်းမွေးနေ့ပေါ့… မနေ့ညက ကိုယ်နဲ့ဖုန်းပြောတော့ ဘာလို့ထည့်မပြောရတာလဲ”

“ဘာပြောစရာလိုလဲ… မွေးနေ့ဆိုတာ လူတကာကို လျှောက်ပြောစရာလား”

“ဒါဆို ကိုယ့်ကို အထူးအခွင့်အရေးအနေနဲ့ မင်းနဲ့အတူတူ ဘုရားတက်ခွင့်ပေးကွာ… နော်”

တစ်စုံတစ်ရာသည် ဂင်္ဂါရဲ့ နှလုံးသားရှိရာသို့ တိုးဝင်ပြီးလာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘယ်လောက်ကြာလို့ ကြာသွားမှန်းမသိသော အချိန်မှာ ဂင်္ဂါရဲ့နားထဲသို့ ခေါ်သံတစ်ခုက တိုးဝင်လို့လာသည်။ ဂင်္ဂါလည်း ရုတ်တရက် ပြောမိပြောရာ ပြောထွက်သွားသည်။

“ရှင် ပုဆိုးနဲ့လိုက်သားပဲ”

“ဟုတ်လား… ဒါပေမယ့် မင်းက မွေးနေ့ရှင်ဆိုတော့ မင်းပဲ နံနက်စာကို တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်”

“အိုကေ… ကျွန်မ ကျွေးမှာပေါ့”

ပြီးတော့ သူ့ကားနှင့်ပင် ဂင်္ဂါတို့ ရွှေတိဂုံဘုရားတက်ကြသည်။ ဂင်္ဂါ ပုတီးစိပ်နေတုန်း သူလည်း ဘေးမှာ တရားထိုင်ပါသည်။ ဂင်္ဂါ ပုတီးစိပ်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ သူက ဂင်္ဂါကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် ရှိုးတိုးရှန်းတန်း ဖြစ်သွားသည်။ ရှက်ရှက်နှင့်

“အာ… ဘာကြည့်နေတာလဲ.. သွားမယ်”

ထဖို့ပြင်နေသော ဂင်္ဂါသည် ခြေထောက်ကျဉ်နေသောကြောင့် ယိုင်ခနဲဖြစ်သွားလျှင် သူက ဂင်္ဂါရဲ့ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်ပြီး

“ဂင်္ဂါ… မင်းအနားမှာ ကိုယ်တစ်သက်လုံးရှိချင်တယ်… အဲဒီအတွက် ကိုယ့်ကိုလိုအပ်ပေးပါ။ လိုအပ်မယ်မဟုတ်လားဟင်”

ဒါ သူ့ရဲ့ ရည်းစားစကားလို့ မှတ်ယူလို့ရမလားဟင်။ သူ့ရည်းစားစကားကလည်း အဆန်းပင်။ သူ့ကို မလိုအပ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ပြောမထွက်ရက်ပါ။

“မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ကိုယ့်နှလုံးသားကို ပေးချင်တယ်။ လက်ခံပေးပါနော်… မင်းနဲ့အတူ သာယာတဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်လို့ပါ”

သူကပဲ အပြောကောင်းလို့လား၊ ဂင်္ဂါကပဲ ဟတ်ထိသွားတာလား မပြောတတ်တော့။ သူ့မျက်နှာကိုတစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေရင်းမှ နှုတ်ခမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြုံးလာမိသည်။

“ရှင်ရဲ့မွေးနေ့လက်ဆောင်က တစ်သက်လုံးအတွက်ဆိုရင်တော့ ငြင်းစရာမရှိပါဘူး”

ဂင်္ဂါရဲ့လက်ကလေးကို ဂင်္ဂါကိုယ်တိုင်ကပဲ သူ့ဆီကမ်းပေးလိုက်လျှင် သူကလည်း ချက်ချင်းပင် ဂင်္ဂါလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ချစ်သူတွေဆိုသော ပတ်သက်မှုကတော့ ဂင်္ဂါတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲသို့ လှပစွာ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။

————————————————

အခန်း (၁၀)

ချစ်သူမရှိသော ဒီနေ့နှင့် ချစ်သူရှိသော မနက်ဖြန်သည် အခြားနားကြီး ခြားနားသွားသည်ဟု ထင်သည်။ သူမကိုကြည့်ကာ ဒါ ငါ့ချစ်သူဆိုသော အသိက သူ့ရင်ကို အတိုင်းမသိ အေးချမ်းစေသည်။ တောက်ပရွှန်းလက်သော မျက်ဝန်းများကို သူ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း သူမ၏ ပမာမခန့်ပုံစံတွေကို သူ အမြင်ကပ်မိသည်။

“ဒီနားလာဦး”

ကန်တော်ကြီးထဲတွင် သူတို့ရောက်ရှိနေပြီး ဂင်္ဂါမေကတော့ ကားတံခါးကို မှီကာ ဖုန်းမှ ဂိမ်းဆော့နေသည်။ တုမရကတော့ ကားစက်ဖုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက်ရှိနေသည်။

“ဘာလဲ…ပြောစရာရှိရင် ပြောပါလား”

“ပြောစရာက ဒီနားလာမှ ပြောလို့ရမှာ”

“အာ…လာဘူးကွာ… ဒီမှာ ကောင်းနေပြီ”

သူက သူမအနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားလျက် သူမလက်ထဲမှ ဖုန်းကို ဆတ်ခနဲဆွဲယူကာ ကူရှင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကားတံခါးကို မှီရပ်နေသော သူမကို ခါးမှပွေ့ကာ ကားဘောနပ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လျှင် သူဒီလို လုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားသော သူမမှာ အငိုက်တွေ့သွားလျက် ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။ ဆက်ပြီးတော့ သူက သူမမျက်နှာလေးကို ဆွဲယူပြီး အနမ်းတွေတသီကြီးပေးလိုက်လျှင် သူမမျက်တောင်လေးတွေ မှေးကြလာသည်။ သူမက တကယ့်အရိုင်းပန်းလေးပင်။

တစ်နေ့ သူ အလုပ်ကအပြန် ခါတိုင်းဖုန်းခေါ်နေကြအတိုင်းခေါ်လျှင် သူမဖုန်းက ဆက်ပိတ်ထား၍ လူကြီးမင်းနှင့်တိုးနေသည်။ သူ အလိုမကျဖြစ်သွားသည်။ ဘာကိစ္စနှင့် စက်ပိတ်ရတာလဲ။ သူ့မှာတော့ အလုပ်ပြီးပြီးချင်း သူမအသံလေးကြားချင်၍ ဖုန်းဆက်ရသည်။

ဟာကွာ… သူ ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ကားကို သူမရှိရာ ကွန်ဒိုသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူမအခန်းရှေ့သို့ ရောက်သွားလျှင် သူက တံခါးဘဲလ်ကို ခပ်နာနာဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။ ခဏနေတော့ အခန်းတံခါးပွင့်လာကာ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်လာသည်။ သူမက အနွေးထည်ခပ်ပါးပါးကို အပေါ်ထပ်ထပ်ဝတ်ထားကာ မျက်နှာနီမြန်းမြန်းနှင့်။ မြင်လိုက်တာနှင့်ကို နေမကောင်းမှန်းသိသာစေသော ဒီဇိုင်းဖြစ်သည်။

“အထဲကိုဝင်လေ… ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မထင်မှတ်သော ဖိတ်ခေါ်သံကြောင့် သူ အံ့ဩသွားရသည်။ မောင်းတင်လာသမျှ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ချေ။ သူမနှင့် ချစ်သူဖြစ်လာသော သုံးလတာကာလမှာ သူမအိမ်ထဲသို့ သူ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးချေ။ မရောက်ဖူးဆို သူမကလည်း အိမ်ထဲဝင်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မဖိတ်ခေါ်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အခုတော့…

“ဂင်္ဂါ… နေမကောင်းဘူးလား”

သူမက ဝေဒနာတစ်ခုကို ခံစားနေရဟန်ဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် သူရဲ့ celica ဘုရင်မလေး နေမကောင်းဖြစ်နေပုံကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်က ရင်ထဲမှာ အပြည့်ဖြစ်လာသည်။ သူသာ နေမကောင်းဖြစ်လျှင် အိမ်မှာ ပြုစုပေးမည့် မေမေက အသင့်ရှိသည်။ သူ့ရဲ့ တစ်ကောင်ကြွက် ချစ်သူလေးကြတော့ အနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိ။

“နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ဘာလို့ဖုန်းမဆက်လဲ… ဘာဆေးသောက်ထားလဲ… ဆေးခန်းသွားမလား”

“တု အလုပ်လုပ်နေတာ မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ… ပါရာစီတမောလ် သောက်ထားတယ်”

ကြည့်လိုက်လျှင်တော့ အသည်းမာသလိုလိုနှင့် အလိုက်သိလွန်းသော ဂင်္ဂါကို သူ တိုးလို့ချစ်ရသည်။
သူက အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရင်း

“ဘာစားထားပြီးပြီလဲ… ထမင်းတော့ မစားတာကောင်းမယ်ထင်တယ်”

သူက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေတုန်းမှာပဲ သူမက သူ့ရဲ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်ကာ သူ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းလေးတိုးဝင်လာသည်။ သူမ အားငယ်နေတာဖြစ်မည်။ သူ သူမကျောလေးကို ဖက်ထားရင်း မျက်နှာလေးကို ဆွဲမော့လိုက်တော့ အဖျားရှိန်ကြောင့် မျက်နှာလေးက နီမြန်းနေသည်။ သူ သူမကို အားပေးမှဖြစ်တော့မည်။ အနီးကပ်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲဘယ်လိုဖြစ်လာမှန်းမသိခင်ပဲ နဖူးလေးကို ညင်ညင်သာသာ နမ်းလိုက်မိသည်။ သူမကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမအခန်းလို့ထင်တဲ့ အခန်းကို ဝင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ချပေးလိုက်တော့ ဂင်္ဂါက သူ့မျက်နှာကို လိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့ရသည်။

“ခေါင်းမူးလား ဂင်္ဂါလေး”

“ဟင့်အင်း”

ဂင်္ဂါက သူမဘေးကို ပုတ်ပြလိုက်တော့ သူလည်း သူမဘေးမှာ ဝင်လှဲနေလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဂင်္ဂါကို ချစ်ချင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဂင်္ဂါကို သူတန်ဖိုးထားသည်။ သူ အရင်ထားခဲ့ဖူးသော ဆော်တွေလို သဘောထားတယ်လို့ ထင်မှာ သူ အထင်မခံနိုင်ချေ။ သူ့လက်မောင်းကို သူမခေါင်းအောက် ထိုးထည့်ပေးလိုက်ရင်း သူ့လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးအိပ်စေသည်။ သူမကျောလေးကို အသာပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း

“အိပ်လိုက်လေ… ကိုယ် စောင့်ပေးမယ်”

မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အိပ်ဖို့ကြိုးစားနေသော ဂင်္ဂါကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ။ မျက်ခွံအောက်က လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေတာရယ်၊ အသက်ရှုသံမြန်နေတာရယ် ပေါင်းလိုက်တော့ ဂင်္ဂါစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သေချာသွားသည်။ သူ သူမနှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဖိကာ ကပ်နမ်းလိုက်တော့ မျက်လုံးလေးတွေ ခဏပွင့်လာပြီး ပြန်လည်မှေးစင်းသွားကြသည်။ ဂင်္ဂါကျောပြင်လေးကို သိုင်းဖက်ထားသည့် သူ့လက်တွေကလည်း ပွတ်သပ်နေရင်း အောက်သို့ဆင်းသွားကြသည်။

တုရဲ့လက်တွေက မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂင်္ဂါရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားသလို အနမ်းတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရှိန်တက်လာကြသည်။

“အင့်…အင့်”

ဂင်္ဂါရဲ့လက်တွေကို တုမရလည်တိုင်ဆီဝယ် ပြန်လည်သိုင်းဖက်ကာ ရီးလေးခိုထားလိုက်သည်။ တုမရကတော့ စတွေ့စကတည်းက အမြဲရင်ခုန်သံမြန်ခဲ့ရသော ဂင်္ဂါရဲ့ တင်သားလုံးလုံးလေးတွေကို ဆုပ်နယ်ကစားနေလိုက်သည်။ အနွေးထည်အောက်က အင်္ကျီလေးကို အပေါ်မတင်လိုက်တော့ ဂင်္ဂါက တုမရရင်ခွင်ထဲမှ အနည်းငယ် ရုန်းကာ သူမ၏ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ယှက်ကာထားသည်။ တုမရက တစ်ချက်တောင်းဆိုသလို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်ကာ တစ်ချက်နမ်းပြီးမှ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ လှပဖွေးဥနေသော ရင်သားနှစ်မွှာသည် အနီရောင်ဇာဘရာလေးအတွင်းမှ လျှံကာကျနေသည်။ တုမရသည် ဂင်္ဂါကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး ဖြူနုနေသော ရင်ညွန့်လေးကို စတင်နမ်းလိုက်သည်။

“ပြွတ်”

ဂင်္ဂါကိုယ်လေး ကြွတက်အလာတွင် တုမရရဲ့လက်တွေက ဂင်္ဂါရဲ့ကျောဘက်ကနေ ဘရာချိတ်တွေကို ပိုင်နိုင်ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသည့် နို့လေးတစ်ဖက်ကို တုမရ ပါးစပ်နှင့် အသာလေးငုံကာ စို့လိုက်သည်။ ဂင်္ဂါရဲ့လက်တွေက တုရဲ့ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက်

“အင့် …အင့်… ရှီး”

ဂင်္ဂါရဲ့နို့သီးဖျားလေးအပေါ် သူ့ရဲ့လျှာအထိအတွေ့တွင် ဂင်္ဂါမျက်စိလေးတွေ အလိုလို မှေးမှိတ်သွားရသည်။ ဂင်္ဂါဝတ်ဆင်ထားသော ချည်သားဘောင်းဘီပွပွအဖြူကို သူ ဘယ်အချိန်က ဆွဲချွတ်လိုက်မှန်းပင် ဂင်္ဂါမသိတော့။ သူ့ရဲ့လက်တွေက ဂင်္ဂါ၏ ပင်တီလေးပေါ်သို့ ရောက်လာမှ ဂင်္ဂါ သတိဝင်လာသည်။ သူက ပင်တီလေးကို ပေါင်တံသွယ်သွယ်တစ်လျှောက် ဆွဲချဟန်ပြင်တော့ ဂင်္ဂါ မငြင်းတော့ပါချေ။ ဂင်္ဂါ သူ့ကိုယုံကြည်သည်။ ဂင်္ဂါရဲ့အပျိုစင်ဘဝကို သူ့ကိုသာ ပေးချင်သည်။

တုမရ သူမရဲ့ပိပိလေးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့ ခြေထောက်ကို အရမ်းစိထားသည်။ သူမရဲ့ ခြေထောက်ကြားထဲ တုမရခြေထောက် ထည့်ကာထိုးခွဲလိုက်တော့ နည်းနည်းလေး ဟသွားသည်။ ဖောင်းဖောင်းဖွေးဖွေးလေး ဖြစ်နေသည့် ဂင်္ဂါ၏ ရတနာရွှေကြုပ်လေးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်းစိုက်ကြည့်မိသည်။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေက တင်းတင်းစိကပ်နေသဖြင့် တုမရ ဘာမှမမြင်ရသေးပေ။ သူမရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တော့မှ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးက ဟတတ ဖြစ်သွားသည်။ တုမရ အကွဲကြောင်းလေးအတိုင်း အထက်အောက် စုံဆန်ဆွဲပေးရင်းနှင့် အစိလေးကို ရှာနေသည် ။ ဟော… အစိလေးကို စမ်းမိပါပြီ။

“အ…”

ဂင်္ဂါ ရှက်နေမိသည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေက အပေါက်ဝလေးထဲ နည်းနည်းသွင်းလိုက် အစိလေးပွတ်လိုက်နှင့် အလုပ်တွေရှုပ်နေမိသည်။ ဂင်္ဂါမျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ကာ အံကြိတ်နေမိသည်။ ဂင်္ဂါသိတယ်… အရည်တွေ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တော်တော်ရွှဲနေပြီဆိုတာ… သူ့ လက်ချောင်းတွေက စောက်စိလေးကို ခလုတ်တိုက် ပွတ်သပ်နေတာမို့ ဂင်္ဂါ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားရသည်။ သူ ဂင်္ဂါနို့တွေကိုလည်း စို့ပေးနေရင်းကနေ ဂင်္ဂါရဲ့ဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးကို လျှာကြီးနှင့် ယက်ပေးနေပြန်သည်။ တရွေ့ရွေ့နှင့် ချက်ရဲ့အောက်ဖက်ကို ဆင်းလာပြီး လျှာကြီးက အပြားလိုက် စောက်စိလေးကို ပင့်ကော်လိုက်လျှင်

“အိုး…ရှီး”

ဂင်္ဂါ ဘယ်လောက်ပင် အံကြိတ်ကာ ထိန်းထားထိန်းထား နှုတ်ဖျားထက်ဆီမှ ခံစားမှုအသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာရသည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်သွားလို့ကြည့်လိုက်တော့ သူက ဂင်္ဂါပါးလေးကို လာနမ်းပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပစ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ့စတိုင်ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်တယ် ပင်တီလေးကောပေါ့ ။ သူက သူ့ ကိုယ်ကို ရွှေ့ကာ ဂင်္ဂါရဲ့ပေါင်ကြားမှာ နေရာဝင်ယူနေသည်။ ဂင်္ဂါမျက်လုံးတွေက သူ့ပေါင်ကြားထဲကအချောင်းကြီးကို မြင်လိုက်သည်တွင် မျက်လုံးလေးဝိုင်းစက်သွားသည်။

တုမရ ဂင်္ဂါ၏ အဖုတ်လေးကိုကြည့်လိုက်တော့ လှလိုက်တာ။ ခုနက သူလျှာစွမ်းရော လက်စွမ်းရော ပြထားတဲ့ အရှိန်နှင့် ဖောင်းကားနေသည်။ ကာမအရည်လေးတွေကလည်း ပြောင်လက်နေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်အင်္ဂါများ၏ အထိအတွေ့တွင် သူမတွန့်ခနဲဖြစ်ပြီး ပေါင်လေးပိုကားသွားသည်။ သုံးလေးငါးချက်လောက် ပွတ်ပေးပြီးတော့ သာသာလေးသွင်းလိုက်တော့ မဝင်ဘူး။ သေသေချာချာ ကိုင်ပြီးတေ့ကာ ဖိချလိုက်တော့မှ ပြွတ်ဆိုတဲ့ အသံလေးတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ဒစ်လေးမြုုပ်သွားသည်။ ဖွဖွလေး တရစ်ချင်း ဆက်သွင်းလိုက်တော့ စောက်ပတ်ဝလေးနားက အရစ်လေးတွေက တုမရ၏ လိင်တန်ထိပ်ပိုင်းကို တင်းခနဲနေအောင် ဆွဲညှစ်ထားသည်။

“အီး…”

ဂင်္ဂါကတော့ ဆောက်တည်ရာမဲ့ အိပ်ရာခင်းကို တင်းတင်းပင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ တစ်ခုခုနှင့် တိုးတဲ့အရသာ ခံစားမိပြီး ဒစ်ထိပ်တစ်ခုလုံး တအားတင်းကြပ်သွားသည်။ တုမရ ရင်တွေခုန်လာသည်။ ဒါဆို သူမက အပျိုစင်စစ်စစ်ပေါ့။ သူမကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ပေမယ့် ၂၁ ရာစုခေတ်မှာ ယောင်္ကျားလေးများက တော်တော်လက်သွက်ကြပြီး အပျိုစစ်စစ်မိန်းကလေး အတော်ရှားနေပြီလို့ သူသိထားသည်ပဲလေ။ အင်း… ဒီတိုင်းဆို ဂင်္ဂါတော့ တော်တော်နာတော့မှာပဲ။

တုမရ အရမ်းမသွင်းရဲ။ မတော်ကွဲပြဲသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ ညီလေးကို အသာစိမ်ထားရင်း ခဏလောက် သွင်းချည်ထုတ်ချည် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ နို့လေးပြန်စို့လိုက် နားရွက်ကြားထဲ လျှာလေးထိုးယက်လိုက်နှင့် ဝေဒနာကို သူမ မေ့လောက်သည့်အချိန်ကို ချိန်ကိုက်၍ သူမ၏ခါးကျဉ်ကျဉ်လေးကို အမိအရကိုင်ကာ သူ့ညီလေးကို တွန်း၍ဖိချလိုက်သည်။

“အ….နာတယ် တု”

“အင်းပါ ချစ်ရယ်.. အားလုံးဝင်သွားပြီ…”

မျက်ရည်လေးဝဲကာ အံကြိတ်ထားသည့် ချစ်ရသူလေးကို သူ အနမ်းမိုးတွေ ရွာသွန်းကာ ချော့မိသည်။ တုမရသည် သူ့ညီလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများကပါ ကပ်လျက်ပါလာသည်။ တုမရ သူ့ညီလေးကို နှုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက် နှင့် ဂင်္ဂါမျက်နှာလေးကို ကြည့်နေသည်။ အံကြိတ်ပြီးခံနေသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ပြုံးသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလည်း ကောင်းလာပြီထင်သည်၊ မကော့တတ် ကော့တတ်နှင့် ဖင်လေး ကော့ကော့ပေးလာသည်။ သူလည်း သူမခါးကို ပင့်ကိုင်ကာ ဆွဲဆောင့်ပေးနေလိုက်သည်။

တုမရဆောင့်လိုက်တိုင်း စောက်ပတ် အတွင်းသားတွေကို ထိုးသွင်းပွတ်တိုက်သွားသလို ဂင်္ဂါရဲ့ညီမလေးကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ညှစ်ပေးခြင်းဖြင့် သူမတာဝန်ကိုကျေပြွန်အောင် ဆောင်ရွက်နေပေသည်။ ဆောင့်ချက်များစွာ ဆောင့်လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ တုမရလည်း ဂင်္ဂါ၏စောက်ပတ်အသစ်စက်စက်လေးထဲသို့ လရည်များကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပန်းထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။ အရည်ကုန်သွားပြီးတာတောင် သူမလေးကို ဖက်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်အင်္ဂါချင်း ထိကပ်ထားမိသည်။
ပြီးမှ သူမမျက်နှာလေးကို ကြည့်မိတော့ အို… လှလိုက်တာ… ချွေးသီးလေးတွေစို့နေသော အလှနတ်ဘုရားမလေးကို သူ ကြင်ကြင်နာနာဖြင့် အမောပြေအနမ်းလေး နဖူးထက်ဆီသို့ခြွေလိုက်သည်။ ရင်သားတွေက နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နှင့် သူမ မောနေတာပဲ။ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်လာပြီး

“ဟွန့် နေမကောင်းတဲ့လူကို အနိုင်ကျင့်တယ်”

ဟု မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ပြောတော့ ဟုတ်သားပဲ… သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့တာပဲ…။ သူ တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး

“ဂင်္ဂါ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့ ချွေးထုတ်ပေးတာလေ… အခု ကောင်းသွားပြီဟုတ်”

ဂင်္ဂါလည်း သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ရေချိုးခန်းသွားမည်ဟု ကုတင်ပေါ်မှအထ မိုက်ခနဲဖြစ်ကာ ကုတင်ဘောင်ကို လှမ်းကိုင်ထားလိုက်ရသည်။ ဒါကို သူတွေ့သွားတော့ ဂင်္ဂါရှိရာသို့ရောက်လာပြီး စွေ့ခနဲပွေ့ချီသွားကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည်။ ပိပိလေးကိုပါ ရေစိုအဝတ်လေးနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးတော့ စပ်လိုက်တာ။ ဂင်္ဂါ သူလုပ်သမျှ ငြိမ်နေပြီး လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ပြီးတော့ သူကပဲ ပြန်ချီခေါ်လာပြီး အဝတ်အစားလဲပေးသည်။ အနွေးထည်ပြန်ဝတ်ပေးပြီးတော့ သူမကို သူက ခဏအိပ်ခိုင်းကာ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ သူမနိုးလာလျှင် အံ့ဩမှုတစ်ခုပေးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမအား လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် စိန်နှင့်ပလက်တီနမ် လက်စွပ်ကလေးနှင့် ပန်းစည်း၊ ကိတ်နှင့် ဖယောင်းတိုင်တို့ကို သွားဝယ်ရင်း သူ ကြည်နူးနေမိသည်။ သူ့ဘဝကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော သူ့ချစ်သူလေး၏ လက်ထဲသို့ သူ့ဘဝကို ကျေကျေနပ်နပ် ပေးအပ်လိုက်ချင်ပါသည်။ ထို့အတွက် လူပျိုဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရ၍ သူ နောင်တမရမိပါ။ သူမနှင့် လွဲသွားရင်သာ……

ပြီးပါပြီ။

တောင့်တခဲ့ရသည်မှာ
ရေးသားသူ – မန္တလာမောင်မောင်တုတ်

“ ကိုကို ကိုကို့သမီး စိတ်ကောက်နေပြီ အခန်းထဲမှာ၊ ညနေစာလည်း မစားဘူးတဲ့”

ရေချိုးပြီးစ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ကိုညိုမှိုင်းကို နန်းဖူးဖူးညွှန့်က ပြောလိုက်သဖြင့် ကိုညိုမှိုင်းက ကမန်းကတန်း စွပ်ကျယ်၊ လုံချည်တို့ကို ဝတ်ကာ မူယာသိမ့် အခန်းဝသို့ သွားလေသည်။ အခန်းတံခါးမှာ အထဲမှ လော့ချထားသဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ သမီးလေး သိမ့် လေးလေး ရောက်ပြီလေ၊ ဆောရီး လေးလေး အစည်းအဝေးက မပြတ်နိုင်လို့ နောက်ကျသွားတာ၊ လာ တစ်ခုခု စားလိုက်ရအောင် မနက်ဖြန်မှ သွားကြမယ်လေ”

“ ဟင့်အင်း မသွားဘူး၊ သမီးက ဖတ်စ်ဒေးဖတ်စ်ရှိုးပဲ ကြည့်ချင်တာ၊ သမီးကိုမှ ဂရုမစိုက်တာ တော်ပြီ၊ မနက်ဖြန်လည်း မကြည့်တော့ဘူး“

“အိုကွာ သမီးကလည်း လေးလေးက ဘယ်လိုမှ ထလို့ မရလို့ပါ၊ သူတို့က နိုင်ငံခြားကလာရတာလေ၊ ဒီအချိန်လေးပဲ ရှိတယ်၊ လေယာဉ်ကလည်း နောက် တစ်နာရီဆို ထွက်တော့မှာ ဆိုတော့ လေးလေး ထလို့ မရလို့လေ”

“ဟင့်အင်း မသိဘူး မသိဘူး သွားသွား လေးလေး သမီးကို မချစ်ဘူး အလုပ်ကိုပဲ ချစ်တယ်”

“ဟုတ်ပါဘူးကွာ သမီးကို ချစ်တာပေါ့၊ အလုပ်က တန်းလန်း ဖြစ်သွားလို့ပါကွာ “

အခန်းထဲမှ ဘာသံမှ ထွက်မလာတော့။ ထိုအချိန်တွင် စားစရာများထည့်လာသည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်တို့ဖြင့် ရောက်လာသော ဒေါ်ကြီးသိန်းကို ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မူယာသိမ့် အခန်းဝတွင် ချထားခိုင်းလိုက်လေသည်။

“ကဲ ဒီမှာ သမီးဆာရင် စားဖို့ သမီးကြိုက်တတ်တဲ့ ဘဲသားမုန့်ရယ်၊ ချိစ်ကိတ်ကလေးရယ်၊ အသီးဖျော်ရည်ရယ်၊ အခန်းဝက ခုံပေါ်မှာ တင်ထားတယ်၊ ဆာတဲ့အချိန် ထွက်စားလိုက်နော်”

ကိုညိုမှိုင်း သူတို့အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ သူတို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ သူ့ကို ပြုံးပြုံးကြီးကြည့်နေသော သူ့ဇနီးသည် နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို တွေ့ရလေသည်။

“ဘာပြုံးနေတာလဲ ချစ်လေးက ၊ သားလေးရော”

“သားသားက စာလုပ်နေပြီ ၊ ကိုကို့ကို သဘောကျလို့ ပြုံးတာလေ”

“ဘာကို သဘောကျတာလဲ ချစ်လေးက”

“ကိုကို သိရဲ့သားနဲ့လေ၊ သမီးသိမ့်က ကိုကို အပြစ်ပေးတာကို ခံချင်နေတာ၊ ကိုကို သိရဲ့သားနဲ့ဟာကို”

“ဟာ ဟုတ်မယ်မထင်ပါဘူးကွာ ချစ်လေးကလည်း”

“ကိုကိုကလည်း အချင်ယောင်ဆောင်နေပြန်ပါပြီကွာ၊ သူ့အမေကိုယ်တိုင်က အမြဲပြောနေတာကို၊ ကိုကိုက သိပ်အလိုလိုက်လွန်းတယ်တဲ့၊ နောက်ပြီး ချစ်လေး လေ့လာမိသလောက်ကတော့ သိမ့်က ကိုကို ဒဏ်ပေးတာကို ခံချင်နေတာ၊ ခစ်ခစ် ကိုကို ကသာ စိတ်ကို တအားချူပ်တည်းထားတာ ဒဏ်ပေးရမဲ့အစား ဆုတွေချည်းပေးနေတာကိုး”

“အင်း မသိတော့ပါဘူး ချစ်လေးရယ်၊ ကိုကို ကိုယ်တိုင်က စိတ်ထဲ မပြတ်သားဘူးရယ်”

“အင်း ကိုကိုက တခြားဟာတွေတော့ စိတ်ပြတ်ပြီးတော့ ဒါလေးတစ်ခုကို သိရဲ့သားနဲ့ ရှောင်နေတာကိုး၊ ဒါပေမဲ့ တချိန်ချိန်တော့ ကိုကို ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး အဟိ။ ကိုယ့်ယောက်ျားအကြောင်း ကိုယ်သိတာပေါ့”

ကိုညိုမှိုင်း နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို အတင်းဆွဲဖက်နမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် တွန်းချလိုက်လေသည်။

“ကဲ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ယောက်ျား အကြောင်းသိတယ်ဆိုရင် တွေ့ကြသေးတာပေါ့”

နန်းဖူးဖူးညွှန့်က တခစ်ခစ်ရီမောပြီး ကိုညိုမှိုင်းကို ပြန်လည်တွယ်ဖက်လိုက်လေသည်။ ကိုညိုမှိုင်း အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့်ရှိလေပြီ။ မိဘချန်ထားခဲ့သည့် စီးပွားရေးကို သူပဲ ဦးဆောင်လုပ်လာခဲ့ရသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် ဆယ့်ငါးနှစ်တင်းတင်းပင် ပြည့်တော့မည်။ သူ့အဖေ မဆုံးခင်က စပြီး တရိပ်ရိပ် တိုးပွားလာသော ကုမ္ပဏီမှာ ယခုဆိုလျှင် နိုင်ငံတကာနှင့်ပင် အရောင်းအဝယ်လုပ်နေရသည့် အဆင့်ရောက်အောင် ကြီးမားနေလေပြီ။ သူတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးသာ အမွေစားအမွေခံရှိတာမို့ ကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဌအဖြစ် သူက တာဝန်ယူထားရသလို၊ သူ့အစ်မဖြစ်သူက ဘုတ်မန်ဘာအဖြစ် တာဝန်ယူထားရလေသည်။

တကယ်တော့ အစ်မက ဦးစီးရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့အစ်မမှာ အဖေသဘောမတူသူ ယောက်ျားနှင့် လိုက်ပြေးသွားသဖြင့် သူတို့အဖေက စိတ်ဆိုးပြီး အခေါ်အပြောမလုပ်ပဲ ထားကာ ထိုအချိန်မှာ ညိုမှိုင်းကို သူ့အစား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်စေခဲ့သည်။ နောက်တော့ အစ်မယောက်ျားကလည်း အမူးသမားမို့ စောစောစီးစီး ငယ်ငယ်ရွယ်ဖြင့် ဆုံးသွားရာ သူ့အစ်မ ဖြူပြာစိမ့်မှာ သမီးကလေး မူယာသိမ့်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ထိုအခါမှ ကင်ဆာရောဂါဖြင့် အိပ်ယာထဲလဲနေသော သူတို့ အဖေက သမီးနှင့် မြေးကို ပြန်ခေါ်ထားခဲ့လေသည်။

အဖေ ဆုံးသွားတော့ ဖြူပြာစိမ့်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး သူ့မောင်ငယ်ကို ကူလုပ်ပေးရှာပါသည်။ သူတို့အမေကလည်း သူမျက်ကွယ်မပြုခင် သားကို အခြေတကျ မြင်ချင်သဖြင့် လူကြီးချင်း နားဖေါက်ကာ မိုးကုတ်ဘက်မှ ရှမ်းတရုပ် သူဌေးသမီးတစ်ဦး နှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။ ကိုညိုမှိုင်းမှာ ကျောင်းပြီးကတည်းက အဖေ့အလုပ်တွင် လူကြီးသဖွယ် လုပ်နေခဲ့ရသဖြင့် လူငယ်ဘဝကို ကောင်းကောင်း မပျော်ပါးလိုက်ရပဲ၊ ရည်းစားမရှိဘာမရှိ၊ သားအလိမ္မာကလေးမို့ မိဘပေးစားသော သူကိုလည်း အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကိုညိုမှိုင်း၏ သတို့သမီးဖြစ်သူ နန်းဖူးဖူးညွှန့်လည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီး ဖြစ်ပြီး မိဘက အလိုလိုက်ထားသဖြင့် ကလေးလိုပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ မိဘချမ်းသာသဖြင့် အလုပ်လုပ်စရာမလို ကျောင်းတွေပဲ တက်စေခဲ့ရာ၊ မာစတာဘွဲ့တစ်ခု ရထားပြီး ဘာအလုပ်မှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မလုပ်ခဲ့ဘူးခြေ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘရိုးရာ ကျောက်မြက်ရတနာများ ရောင်းဝယ်ခဲ့သူမို့ ကျောက်မြက်ရတနာ နှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်သဖြင့် တခါတရံ မိဘ များ၏ ဆိုင်များသို့ သွားရောက် ကြီးကြပ်ပေးရသည်သာရှိသည်။ ရုပ်ရည်မှာတော့ ကိုရီးယား မင်းသမီးလေးများကဲ့သို့ ချောမောလှသူဖြစ်သည်။ အသားမှာလည်း ဖွေးနုနေပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ မော်ဒယ်များကဲ့သို့ စလင်းဘော်ဒီ နှင့် ဖောင်းသင့်သည့်နေရာဖောင်း၊ ကားသင့်သည့်နေရာကားပြီး အချိုးကျ လှပလှသူလေး ဖြစ်လေသည်။

မိဘများမှာ ချမ်းသာသော်လည်း စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်ပြည့်ဝလှသူများ ဖြစ်သဖြင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် ကလေးမှာလည်း စိတ်ရင်းမဆိုးလှပါ။ မိဘအပေါ် ချွဲနွဲ့ခဲ့ရသဖြင့်သာ ကိုညိုမှိုင်းအပေါ်လည်း ချွဲနွဲ့ခြင်းသာ ရှိသည်။

ကိုညိုမှိုင်းမှာ ရည်းစား မထားခဲ့ရသော်လည်း မိဘပေးစားသဖြင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့်လေးကို ရလိုက်သည်ဖြစ်ရာ သူ့မိဘများကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။ သူ့ကိုယ်ရည် ကိုယ်သွေးဖြင့် ဆိုလျှင် နန်းဖူးဖူးညွှန့်လို ကျောင်းတွင် လိုက်သည့်သူတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသည့် အလှဘုရင်မလေးကို ရဖို့ မလွယ်ဘူး ဆိုတာကို သူသိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မင်္ဂလာဦးညကဆိုလျှင် နန်းဖူးဖူးညွှန့်လေး၏ နုဖတ်အိစက်နေသော အသားဝင်းဝင်းလေးကို မထိရက် မကိုင်ရက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း အပျိုလူပျိုမို့ ရှက်နေကြပြီး လိုးဖြစ်ဖို့ကို တော်တော်ကြိုးစားလိုက်ကြရသည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်လေး၏ နို့လုံးကလေးများ ဖင်လုံးလေးများမှာ ဖြူဖွေးနုမွတ်လွန်းသဖြင့် လက်ရာထင်သွားမည်စိုးသဖြင့် ရဲရဲပင် မကိုင်ညှစ်ရဲ။ ကိုညိုမှိုင်း၏ ညိုတုတ်တုတ် လီးကြီးကိုလည်း နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကလေးက ရဲရဲပင် မကြည့်ရဲ။ သို့သော်လည်း အရသာတွေ့သွားကြပြီးသည့် အခါကြတော့လည်း သောက်လိုမပြေသည့် ဆားငံရည်လိုပင်။ လိုးလိုက်ကြသည်မှာ ခွက်ခွက်လန်အောင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း လင်မယားဘဝ တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ အသားကျလာကြသည်။ ဘာကြောင့်ရယ် မသိ။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ကိုယ်ဝန်မတည်လာ၊ ဆရာဝန်များ နှင့် ပြသကြည့်ပြီး၊ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူများမို့ တက်စ်ကျူ့ ဘေဘီကို နိုင်ငံခြားမှာ သွားကာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စေသော်လည်း လပိုင်းမှာပင် ပြန်ပျက်ကျသွားသဖြင့် သားသမီးယူရေးကို လက်လျှော့လိုက်ကြတော့လေသည်။ နောက်တော့ နန်းဖူဖူးညွှန့်တို့ နယ်မြို့လေးမှ ဆွေမျိုးသားချင်းထဲမှ ငါးနှစ်အရွယ် မိဘမဲ့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ကိုလည်း သားအဖြစ် မွေးစားခဲ့လေသည်။ ထိုသားကလေးကို စိုးမိုးအောင် ဟု နာမည်ပေးထားခဲ့လေသည်။

ညိုမှိုင်းအစ်မ ဖြူပြာစိမ့်မှာလည်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သဖြင့်၊ သူ့တူမလေး မူယာသိမ့်ကို ပထွေးဖြင့် မနေစေချင်သဖြင့် သူတို့ အိမ်သို့ ခေါ်ထားလိုက်လေသည်။ ညိုမှိုင်းတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်က ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သော တူမလေး မူယာသိမ့်ကို လည်း သမီးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့ကြသည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့် မှာ အချိန်ပိုင်းလောက်သာ အလုပ်လုပ်သဖြင့်လည်း၊ မူယာသိမ့် နှင့် စိုးမိုးအောင်တို့ကို ကျောင်းပို့ကျောင်းကြိုကအစ ကြီးကြပ်ပြီး ပြုစု ပျိုးထောင်လာခဲ့လေသည်။

အထက်ပါ အကြောင်းအရာများမှာ ကိုညိုမှိုင်းတို့ အကြောင်း အကြမ်းဖြင်း ပုံဖေါ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ကို အပြင်ပန်းမှ လူအများမြင်သည့် အမြင်ပင်ဖြစ်လေသည်။ တကယ်တမ်း အတွင်းကျကျ ကိစ္စတို့ကိုတော့ သူတို့ လင်မယားမှ လွဲ၍ မည်သူမျှ သိနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သိဖို့မပြောနှင့် ထင်ပင်ထင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ညိုမှိုင်းတို့လင်မယားမှာ သူတို့ အိမ်ထောင်ကျစက အသက် ၂၀ ကျော်လေးတွေလည်းဖြစ် နှစ်ဦးစလုံးလည်း အတွေ့အကြုံမရှိသော လူပျိုအပျို စစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကာမအရသာကို မင်္ဂလာဦးညမှ စခံစားဖူးကြပြီး၊ ဆားငံရေကို သောက်သုံးမိသွားကြလေသည်။ ခေတ်မှီသော လူငယ်များပီပီ မရိုးရအောင် နည်းအမျိုးမျိုး စမ်းကာဖြင့် ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်ကို ခံစားကြလေသည်။ လက်လှမ်းမှီရာ၊ ဗီဒီယို၊ စာအုပ် စသည်တို့ကိုလည်း လေ့လာပြီး အသစ်အဆန်းများကိုလည်း စမ်းသပ် လုပ်ကြည့် ခံစားကြလေသည်။ နောက်တော့ နည်းနည်းရိုးလာကာ သားသမီး လိုချင်လာကြသည်။ နောက်တော့ သားလေးစိုးမိုးအောင် နှင့် တူမလေး မူယာသိမ့်တို့က သူတို့ဘဝထဲ ရောက်လာတော့ ပုံမှန်မိသားစုလေးလို ဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ အခုမှ အရွယ်ကောင်းတုန်း၊ ကာမဆန္ဒအပြင်းပြဆုံး အရွယ်များ ဖြစ်ပြီး ခေတ်မှီသူများ ပီပီ အင်တာနက်တွင် တွေ့ရဖတ်ရသည်များကို တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေး ဖြစ်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက် တခါတရံ ဆွင်းကင်း ဆိုသော လင်မယားဖလှယ်ပြီး လုပ်တာတွေ၊ ဘီဒီအက်စ်အမ် လို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်က သခင်ကျွန်လုပ်တာတွေကအစ ဆွေးနွေးမိကြသည်။ တာဘူး ဟုခေါ်သော သွေးသားရင်းချင်း ဆက်ဆံမိကြသည့် ဗီဒီယိုများ၊ အွန်လိုင်းစာပေများလည်း ကြည့်မိဖတ်မိပြီး ဆွေးနွေးမိကြသည်။

ကိုညိုမှိုင်းအနေဖြင့် ကပ်ကိုး ဟုခေါ်သော ကိုယ့်မယားကို သူများလိုးတာ ချောင်းကြည့်ချင်သည့် လူတွေ ရေးတာ၊ ဖတ်ရ၊ ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်ရတော့ နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို တခြားယောက်ျား တစ်ယောက်နှင့် တွေးကြည့်မိပြီး လီးတောင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း နန်းဖူးဖူးညွှန့်က လုပ်မှာ မဟုတ်ဟု သူက တွေးထင်ထားသဖြင့် နောက်လို့ပင် မပြောဆိုခဲ့မိခြေ။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကတော့ သူ့ကို တခြားအမျိုးသမီး နှင့် လုပ်တာ ကြည့်ချင်သည်ဟု ပြောဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ကွယ်မှာတော့ မဖောက်ပြန်ရဟု အတိအလင်း သတိပေးထားသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လူကြီးကားတွေ ကြည့်ကြသည့်အချိန်များမှာ နန်းဖူးဖူးညွှန့်တစ်ယောက် အမျိုးသား နှစ်ယောက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထဲ လိင်ဆက်ဆန်ကြသည့် ကားမျိုးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လေ့ရှိသလို၊ ဂျပန်ကားတွေမှာ တခါတရံ ယောက်ျားကြီးက မိန်းမငယ်လေးကို အတင်းအဓမ္မတက်ကျင့်သည့် ဗီဒီယိုမျိုးကိုလည်း စိတ်ဝင်တစားကြည့်လေ့ရှိကြောင်း ကိုညိုမှိုင်း အကဲခပ်မိလေသည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့် အနေဖြင့်လည်း ကိုညိုမှိုင်းတစ်ယောက် တာဘူး ခေါ်သော သွေးသားနီးစပ်သူချင်းချင်း လွန်ကျူးမိကြသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး၊ ကပ်ကိုး ခေါ်သော ကိုယ့်မိန်းမကို တခြားယောက်ျား တစ်ယောက်ဖြင့် လုပ်နေတာ ချောင်းကြည့်တာ ဖီးလာသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို နှစ်သက်တတ်သည်ကို သတိထားမိလေသည်။

သို့သော် သူတို့ ဂုဏ်သရည်၊ အဆင့်အတန်းဖြင့် မြန်မာပြည်မှာ လှုပ်ရှားဖို့ရာ မလွယ်ကူသဖြင့် စိတ်ကူယဉ်ပြီး ရိုးပလေးဂိမ်းများဖြင့်သာ စိတ်ဖြေဖျောက်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ လက်ထပ်ပြီး ကိုးနှစ်ခန့်အကြာ နန်းဖူးဖူးညွှန့် အသက်သုံးဆယ်ပြည့် မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပအပြီးမှာ နောက်ပိုင်း သူတို့လင်မယား အမှတ်မထင် အဖြစ်အပျက်မှစ၍ ဘဝအတွေ့အကြုံ တဆစ်ချိုး ပြောင်းခဲ့ကြရလေတော့သည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့် အသက်သုံးဆယ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ ကိုညိုမှိုင်းက သူ့အလုပ်များကို သူ့အစ်မ ဖြူပြာစိမ့်ဖြင့် လွဲကာ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက် ဒုတိယ ဟန်းနီးမွန်းထွက်မည်ဟု ဆိုကာ တစိလတိတိ ဗေကေးရှင်းထွက်ဖို့ စီစဉ်လိုက်လေသည်။ ကိုညိုမှိုင်းက ဟာဝိုင်ရီ နှစ်ပတ် နှင့် ဥရောပ နှစ်ပတ် သွားမည်ဟု ခရီးစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဥရောပက လန်ဒန်တွင် နန်းဖူးဖူးညွှန့်တို့ မိဘတွေနှင့် စီးပွားဘက်များဖြစ်ကြသူ ကျောက်မြက်ရတနာဆိုင်များ ရှိတော့ သွားရမည့်ခရီးစဉ်ကို သူတို့ဆွဲပေးမည်ဆိုတော့ ပူစရာမလို၊ ဟာဝိုင်ရီကလည်း ဘိရှ်တွေသာရှိပြီး ကိုညိုမှိုင်းသူငယ်ချင်းက သွားသင့်သည့် နေရာများကို မြေပုံမှာ မှာ ဆွဲပေးကာ ရှင်းလင်းပြထားပြီမို့ အေးဆေးပင်။ ပိုက်ဆံလည်း တတ်နိုင်ကြသူမို့ ဟော်တယ်ကောင်းကောင်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်ထားလိုက်သည်။

ဟာဝိုင်ယီက ဟိုနိုလူလူကို ရောက်တော့ ကားတစ်စီး ငှားထားလိုက်သဖြင့် သွားရေးလာရေးလည်း ပူစရာမလိုတော့၊ မြေပုံထဲမှာပြထားသည့် နေရာကို ကားမောင်းသွားလိုက်ရုံပင်၊ ကားလမ်းမကြီးမှာလည်း များများစားစားမရှိ ကျွန်းကို ပတ်ထားသည့်လမ်းနှင့် ကျွန်းကို တောင်နဲ့မြောက် ဖြတ်သွားသော လမ်းသာရှိသည်။ ပထမ လေးငါးရက်က ဘိရှ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု သွား ရေစိမ်၊ နေပူစာလုံ၊ ဒေသခံ ပင်လယ်စာတွေ စားနှင့် ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ တကယ်က သူတို့တည်းသည့် ဟော်တည်ကြီး ရှေ့တည့်တည့်မှာကို အဓိက ဘိရှ်ကြီး ရှိသည်။ တိုးရစ်တွေ ဒေသခံတွေ တရုန်းရုန်း နှင့် အလွန်စည်ကားလှသည်။ သူတို့က ကားလည်းရှိတော့ တမင် တခြားကမ်းခြေတွေကို အပြောင်းအလဲသဘောမျိုးဖြင့် သွားကြခြင်းသာ။ လူကလည်း လန်းဆန်းပြီး ရာသီဥတုက ကောင်း ပင်လယ်စာတွေကလည်း ပရိုတိန်းများတော့ ကိုညိုမှိုင်းတို့ လင်မယား နေ့တိုင်းလိုးဖြစ်ကြသည်။

တနေ့ သူတို့နှစ်ယောက် ကားမောင်းသွားရင်း လမ်းမှာ တွေ့ရသည့် ပုဇွန်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ရောင်းသည့် ထရပ်ကားတစီးဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပင်လယ်စာတွေ ဝယ်စားကြသည်။ သူတို့ ပုဇွန်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေကို ဝယ်သူရှေ့မှာပင် ချက်ပြုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ဘာအခန့်မသင့်သွားမှန်းမသိ၊ ဟော်တယ်ပြန်ရောက်တော့ ကိုညိုမှိုင်း အထက်လန်အောက်ရှော ဖြစ်တော့သည်။ အီးတွေပန်း ပါးစပ်ကလည်း အန်နှင့် တော်တော်ခံလိုက်ရသည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့် သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်မတစ်ယောက်က လိုရမယ်ရ ဆေးတွေ ထည့်ပေးလိုက်လို့ ထိုဆေးကို သောက်လိုက်ရသည်။ နောက်နေ့ကြတော့ ကိုညိုမှိုင်း မထနိုင်တော့၊ ဗိုက်လည်းနာနေ၊ ဝမ်းလည်း နည်းနည်းချင်းသွားနေသေးသဖြင့် ဟော်တယ်ခန်းမှာပဲ နားနေလိုက်တော့သည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို တော့ ပျင်းနေမည်စိုးသဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ သွားလျှောက်လည်ဟု အတင်းတွန်းလွတ်လိုက်ရသည်။ ဘိရှ်ကလည်း ဟော်တည်ရှေ့တည့်တည့် ဆိုတော့ နန်းဖူးဖူးညွှန့်လည်း ဘရိတ်ဖတ်စ်ကို ဟော်တယ်မှာ စားပြီး အောက်ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ နဂိုထဲက အသားဖြူဖြူ ကိုရီးယား မလေးလို ချောသဖြင့် ဟာဝိုင်ယီရောက်တုန်း ဘောင်းဘီအတို ပေါင်လည်လောက်နှင့် အပေါ်မှ တီရှပ်ခါးတိုလေးကို ဝတ်ထားတော့ ဟာဝိုင်ယီတွင် နေရာတကာတွေ့နေရသော ဂျပန်မလေးများနှင့် ပင် တူနေပြီး သူ့ကို ဂျပန်မလေးလို့ပင် ထင်နေရလေသည်။ အသက် ၃၀ အရွယ် နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ အသက် ၂၀ ကျော် ဂျပန်မလေးဟု ထင်ရအောင်ကိုလည်း နုနေလေသည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ဝိုင်ကီကီ ကမ်းခြေတလျှောက် အသားအရောင်စုံ၊ လူမျိုးစုံ၊ အရွယ်စုံ လူအများ ကူးလားလျှောက်သွားကြ၊ ရေထဲ ပြေးဆင်းကြ၊ ဆပ်ဘုတ်များ၊ ဘူဂီဘုတ်များ သယ်ပြီး ရေထဲ ဆင်းသွားကြသည်များကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ လမ်းအတော်လျှောက်ပြီးတော့မှ ရေငတ်သလို ဖြစ်လာသဖြင့် အနားမှာတွေ့နေရသော အေဘီစီ စတိုးလေးသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။ အအေးခန်းဘီဒိုလေးထဲမှ အချိုရေဗူးများကို ကြည့်ရင်း ရေဘူးလေး တစ်ဘူးလေးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ နောက်တော့ ပိုက်ဆံပေးမည့်လူများ တန်းစီနေသည့်အနောက်မှာ တန်းစီရပ်လိုက်ရင်း သူ့ဘောင်းဘီအိပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိပ်ကလေးကို လက်ထိုးနိူက်စမ်းလိုက်ရာ

“ဟောတော့”

အခုမှ သတိရသည်။ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ပိုက်ဆံအိပ်ကို တင်ထားပြီး ဘောင်းဘီတို ဝတ်ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ရှေ့ပြန်နောက်ပြန်ကြည့်ရင်းမှ ပိုက်ဆံအိပ်ကောက်ယူဖို့ မေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အင်း နေပါစေတော့ ဟု တွေးကာ ရေဘူးကို ပြန်သွားထားဖို့ လှည့်ထွက်လိုက်တော့။

“အစ်မ ပိုက်ဆံအိပ်မေ့ကျန်ခဲ့လို့လား၊ ကျွန်တော်ပေးလိုက်မယ်လေ ပြန်သွားထားမနေပါနဲ့”

ရုတ်တရက် ဘေးမှ ဗမာသံ ပီပီသသဖြင့် ပြောလိုက်သော အသံကြောင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် တုံကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသော အသားညိုညို ပါးတဖက်မှာ ပါးချိုင့်အဝိုင်းကလေးနှင့် မျက်လုံးကျယ်ကျယ် နှာခေါင်းချွန်ချွန် အရပ်မြင့်မြင့် ဘော်ဒီတောင့်တောင့် ကောင်ချောလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“မင်းက တို့ကို ဗမာမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“ခုန အစ်မပဲ ငြီးလိုက်တယ်လေ ဟောတော့ ဆိုတာ၊ အဟီး ဗမာမှန်းတန်းသိတာပေါ့”

နှစ်ယောက်စလုံး တခိခိ ရယ်မောမိလိုက်ကြသည်။

“ပေးပါ အစ်မ ဒါပဲလား ကျွန်တော်ပေးပေးပါ့မယ်”

“အားနာစရာကြီးကွယ်”

“ဟာ မလိုပါဘူး အစ်မရယ်၊ ဗမာချင်း ရှားရှားပါးပါး ဆုံရတာ၊ ဒီလောက်ကလေးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နောက်မှ ကျွန်တော်က အစ်မကို ထမင်းကျွေးခိုင်းမှာ ဟဲဟဲ”

“ခစ်ခစ် ရပါတယ်ကွယ်၊ အခုလောလောဆယ်ရေငတ်နေတာလေး ပြေသွားတာ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ”

ကောင်လေးက နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို လက်ကမ်းပေးပြီး

“ကျွန်တော့်နာမည် ဝီလျှံ ပါ၊ ဗမာလိုတော့ ဝေမိုးအောင်ပါ”

နန်းဖူးဖူးညွှန့်လည်း လက်ကမ်းပေးလိုက်တော့ သူတို့ချင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ဝီလျှံ့ လက်တွေက နွေးထွေးပြီး အားအင်အပြည့်ရှိနေသည်ကို ခံစားသိလိုက်ရသည်။

“ ကိုယ်က နန်းဖူးဖူးညွှန့်ပါ၊ ဝေမိုးအောင်ထက်စာရင် ဝီလျှံက ခေါ်လို့ပိုလွယ်တယ်နော် “

“ဟုတ်အစ်မ ကြိုက်သလိုခေါ်ပါ”

ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့အလှည့်ရောက်လာသဖြင့် ဝီလျှံက သူယူထားသည့် ဂေးတရိတ်နှင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် အတွက် ရေဘူးဖိုး ပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြရင်း စကားဆက်ပြောလာကြလေသည်။ ဝေမိုးအောင်က

“အစ်မက ဘယ်ကလဲ၊ ကျွန်တော်က ဆန်ဖရန်စ္စကို ကပါ၊ အခု ဘာဂလေမှာ တက်နေပါတယ်၊ ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လိုက်လာတာ”

“အစ်မက ဗမာပြည်ကလာတာ၊ အစ်မတို့က ဗကေးရှင်းပေါ့”

“အစ်မတို့ ဆိုတာက”

“အစ်မတို့ဆိုတာ အစ်မနဲ့ အစ်မအမျိုးသားလေ”

“ဪ ထင်သားပဲ၊ ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးက စင်ဂယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလို့”

“အမယ် မြှောက်နေပြန်ပါပြီ ဘာစားမလဲ အခုတော့ ပိုက်ဆံအိပ်မပါလားဘူး ခစ်ခစ်”

“မမြှောက်ပါဘူး တကယ်ပြောတာပါ၊ ပထမတော့အစ်မကို ဂျပန်အမျိုးသမီးလို့ ထင်နေတာ၊ အစ်မ ရုတ်တရက် ဗမာလို ယောင်လိုက်တော့ ဗမာမှန်းသိတော့ ရုတ်တရက် အံ့သြသွားတာ၊ အခု အစ်မအမျိုးသားက ဘယ်မှာလဲ”

“သူက ဟော်တယ်မှာ၊ မနေ့က ပင်လယ်စာတွေစား အခန့်မသင့်လို့ အထက်လှန်အောက်လျှော ဖြစ်တာနဲ့ နားနေတယ်၊ အစ်မလည်း ပျင်းလာတာနဲ့ ကမ်းခြေဘက် လမ်းလျှောက်ကြည့်နေတာ”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကောင်လေးကို မောင်လေးတစ်ယောက်လို ခင်သွားမိသည်။ ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးလေးတွေကို တချက်တချက် ခိုးကြည့်တာကို တွေ့ရတော့လည်း ကျေနပ်သလို ဖြစ်မိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကမ်းခြေနားက ခုံတန်းလျားလေးတစ်ခုမှာ ထိုင်လိုက်ကြရင်း လူတွေလှုပ်ရှားနေတာကို ကြည့်ရင်း စကား အတော်ပြောဖြစ်ကြသည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ဟာဝိုင်ယီလို နေရာမှာ ဗမာလို အားရပါးရ ပြောခွင့်ရသဖြင့်လည်း ပျော်နေတာပါပါလိမ့်မည်။

ဝီလျှံက သူအလယ်တန်းကျောင်းသားအရွယ် တမိသားစုလုံး အမေရိကန်ရောက်လာကြပြီး အခုတော့ ယူစီဘာဂလေမှာ တက်နေပြီး ဒုတိယနှစ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသလို နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကလည်း သူတို့ ဗေကေးရှင်းအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဗမာပြည်ရောက်ရင်လည်း လာလည်ဖို့ သူ့ဂျီမေးအကောင့်ပါ ပေးလိုက်သည်။ တချက်တချက် သူ့ရင်သားလေးများ၊ ပေါင်တန်များကို ခိုးခိုးကြည့်နေသော ဝီလျှံ့မျက်လုံးတွေကြောင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် တစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ တမျိုးလေး ဖြစ်ရသည်။ ဝီလျှံ၏ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အားကစားလိုက်စားထားသဖြင့် ထွားကျိုင်းတောင့်တင်းလှသော ကိုယ်လုံးတို့ကလည်း နန်းဖူးဖူးညွှန့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေလေသည်။

“ကဲ အစ်မ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ တော်ကြာ အမျိုးသား က စိတ်ပူနေဦးမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ၊ နောက်နေ့ရော ဆင်းလာဦးမှာလား”

“မပြောတတ်ဘူး အခြေအနေအရပဲ”

“အင်း ကျွန်တော်ကတော့ ရှိနေမှာပဲ၊ အစ်မ ဆင်းလာရင်တော့ ပြန်ဆုံရတာပေါ့၊ “

“အေးအေး သွားပြီနော် ဘိုင်ဘိုင်”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် ရင်လေးတဖိုဖိုဖြင့် ဟော်တယ်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ သူ့အတွေးထဲမှာတော့ ကောင်ချောလေး ဝီလျှံ၏ ချစ်စရာ အပြုံးလေး၊ ကြက်သီးထစရာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တို့နှင့် သူ့ကို ခိုးခိုးကြည့်နေသော မျက်လုံးများ စသည်တို့က လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့် ဟော်တယ်ပေါ်ရောက်တော့ ကိုညိုမှိုင်းကို ဝီလျှံနှင့် ဆုံခဲ့သည့်အကြောင်း၊ သူတို့ စကားပြောခဲ့ကြသည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ကိုညိုမှိုင်းမှာ နန်းဖူးဖူးညွှန့်၏ တက်တက်ကြွကြွ ပြောဆိုနေပုံနှင့် မျက်နှာလေးမှာ လည်း ဝင်းလက်နေပုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေလိုက်လေသည်။ ပြီးမှ

“ကောင်လေးက ခပ်ချောချောလား”

“အင်း အသားတော့ ညိုတယ် နေပူစာလှုံထားတဲ့ အသားမျိုးပဲ၊ ရုပ်ကတော့ ချောပါတယ်”

“ကောင်လေးက ချစ်လေးကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် မျက်နှာလေး ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

“မသိဘူးလေ ကိုကိုက ဘာလို့မေးတာလဲ”

“မေးကြည့်တာလေကွာ ချစ်လေးကလည်း၊ ချစ်လေးနဲ့ ကိုကို့ကြားမှာ ဘာမှ လျို့ဝှက်ချက် မထားကြေးလို့ ကိုကိုတို့ သဘောတူထားတယ်မလား၊ ကိုကိုက ဘာဖြစ်မှာမို့လဲ မေးကြည့်တာပါ”

“အင်း ချစ်လေးကိုတော့ သူ ခိုးခိုးကြည့်တယ်”

ကိုညိုမှိုင်း နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ချစ်လေး အဲဒါ အခွင့်ကောင်းပဲ၊ အခုဆို ကိုကိုတို့ နိုင်ငံနဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရောက်နေတယ်။ နောက်ပြီး တော့ အဲဒီကောင်ကလေးကလည်း ကိုကိုတို့ကို ကောင်းကောင်းသိမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက် သူက အမေရိကားမှာနေတာ၊ ကိုကိုတို့ အရင်တုန်းက ဆွေးနွေးခဲ့ကြဖူးတဲ့ ဟာ အခု စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့”

“ဟင် ကိုကိုကလည်း သူ့အကြောင်း သေချာမှမသိပဲနဲ့”

“ချစ်လေးကလည်း အမေရိကားမှာနေတယ်ကွာ၊ ဘာဂလေလို တက္ကသိုလ်ကျောင်းမှာ တက်နေတယ်ကွာ၊ ဒီထက် ဆေ့ဖ် ဖြစ်ရမလား၊ နောက်တပတ်လောက်ဆိုရင် ကိုကိုတို့လည်း ဥရောပ ရောက်နေပြီ၊ သူလည်း ကျောင်းပြန်တက်ပြီ၊ နိုးစထရင်းအတက်ရှ်ပေါ့”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် စဉ်းစားသလို တွေတွေလေး ဖြစ်နေ၏။ ဝီလျှံ့ကို ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် သူနှင့် ကုတင်ပေါ်မှာ လိုးနေတာကို သွားစဉ်းစားလိုက်မိတော့ ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်းခုန်လာခဲ့သည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့် ပေါင်ခွဆုံမှာလည်း စိုတိုတိုဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ကိုညိုမှိုင်းက တော့ နန်းဖူးဖူးညွှန့် နှင့် တခြားယောက်ျားလေး လိုးနေကြတာ တွေးမြင်လိုက်ရင်းနှင့် လီးတောင်လာခဲ့ရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်ကြရင်းက ကိုညိုမှိုင်းက ထိုင်နေရာမှထကာ နန်းဖူးဖူးညွှန့် ကိုယ်လေးကို ဆွဲယူပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အငမ်းမရ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းနေမိကြသည်။ တချိန်ထဲမှာပင် တစ်ယောက် အဝတ်အစားကို တစ်ယောက် အလျင်အမြန် ချွတ်ပြစ်ပေးနေကြသည်။

နန်းဖူးဖူးညွှန့် ကိုယ်လုံးလေးမှာ အဝတ်အစားမဖုံးသောနေရာများမှာ နေပူထဲ လျှောက်သွားနေသဖြင့် နည်းနည်းလေး ညိုလာသော်လည်း အတွင်းမှာကတော့ ဖွေးနေတုန်း၊ ကိုညိုမှိုင်းက နန်းဖူးဖူးညွှန့် နို့လုံးကလေးများကို တပြွတ်ပြွတ်စို့လိုက်ရင်းက သူ့လက်ဖဝါးတဖက်ဖြင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် ပေါင်ခွဆုံကို အုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အမွှေးပါးပါးလေးသာရှိသော နန်းဖူးဖူးညွှန့် စောက်ဖုတ်ကလေးမှာ အရေများ ရွဲစိုနေ သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“အိုး စိုလို့ပါလား ဟိုကောင်လေးကြောင့်မဟုတ်လား ဟွန့်”

“ကိုကိုကလည်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် နည်းနည်းရှက်သွားသည်။ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသော်လည်း ကိုညိုမှိုင်းပြောတာက မှန်နေလို့ ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်ခြေ။

“ကောင်လေးက ချစ်လေးကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

“အစ်မတဲ့ ခစ်ခစ် “

“အဟက်၊ အစ်မ ဆိုတော့လည်း အစ်မပေါ့…၊ အစ်မ ကိုယ်လုံးက အရမ်းလှတာပဲကွာ”

ကိုညိုမှိုင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် ပေါင်လုံးနှစ်လုံးကြား ခေါင်းထိုးဝင်ပြီး စောက်ဖုတ် ကို မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။

“ဟော အစ်မစောက်ဖုတ်လေးက လှလိုက်တာ၊ အတွင်းသားလေးတွေက ရဲပြီး အရေတွေလည်း ရွဲလို့၊ ကျွန်တော် လိုးချင်တယ် အစ်မရယ်”

“အို့ ကိုကိုကလည်း”

နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ရှက်နေသော်လည်း ကိုညိုမှိုင်း အပြောအဆိုကြောင့် ဝီလျှံကို စိတ်ထဲမှ တွေးကာ ဖီးတက်လာခဲ့သည်။ ကိုညိုမှိုင်းဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ပေါင်ကြားထဲ အတင်းဖိထည့်လိုက်သည်။ ကိုညိုမှိုင်းကလည်း နန်းဖူးဖူးညွှန့်၏ အရည်ကြည်တို့ဖြင့် ရွှမ်းလဲ့နေသည့် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးကို လျှာဖြင့် အသာထိုးရက်လိုက်သည်။ နောက်တော့ နှုတ်ခမ်းအဖတ်လေးကို စုပ်လိုက်ပြန်သည်။ ကိုညိုမှိုင်း လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းထိပ်ဖြင့် နန်းဖူးဖူးညွှန့် စောက်စေ့လေးကို အသာဖိပွတ်ပေးနေပြန်ရာ နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ကိုယ်လုံးလေး ကော့ပြန်နေအောင် ဖီးတက်နေရတော့သည်။

ကိုညိုမှိုင်းမှာ နန်းဖူးဖူးညွှန့် စောက်ပတ်ကလေးကို အားရအောင် ရက်စုပ်ပြီးမှ ထကာ မျက်လုံးလေး မှေးကာ ဇိမ်ခံနေသော နန်းဖူးဖူးညွှန့် မျက်နှာနားကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကိုညိုမှိုင်း၏ လီးညိုညို တုတ်တုတ်ကြီးက နန်းဖူးဖူးညွှန့် မျက်နှာရှေ့မှာ တရမ်းရမ်းဖြင့် ဖြစ်နေလေသည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့်က မျက်လုံးဖွင့်ကြီည့်လိုက်ပြီး ကိုညိုမှိုင်းကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အစ်မ မောင်လေးလီးကြီးကို စုပ်ပေးပါလားဟင်”

နန်းဖူးဖူးညွှန့် ဘာမှပြန်မပြောတော့ ကိုညိုမှိုင်းကို မျက်စောင်းလေး တချက်ထိုးလိုက်ပြီးမှ ကိုညိုမိုင်းလီးတန်ကြီးကို သူမလက်ကလေးဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ တစ်ချက်နှစ်ချက် ဂွင်းတိုက်သလို ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူမ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖွင့်ကာ လျှာကလေးဖြင့် ကိုညိုမှိုင်း ဒစ်ထိပ်ကြီးကို လှမ်းရက်လိုက်သည်။ နန်းဖူးဖူးညွှန့် ၏ နွေးထွေးသော အာခေါင်အတွင်းသို့ သူ့လီးတန်ကြီးဝင်သွားတော့ ကိုညိုမှိုင်းမှာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားအရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် သူ့မိန်းမပါးစပ်ကို လိုးနေသည်ဟု မြင်ယောင်မိပြီး ဖီးပိုတက်လာလေသည်။

“အား အစ်မရယ် ကောင်းလိုက်တာဗျာ”

ကိုညိုမှိုင်းမှာ သူ့လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေသော နန်းဖူးဖူးညွှန့် ပါးစပ်ထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို ကော့ကော့ထိုးမိနေလေသည်။ သို့သော်လည်း ဖီးအရမ်းတက်လာသဖြင့် ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားမှာ စိုးသဖြင့် ပြန်ဆွဲထုပ်လိုက်ရင်း

“အစ်မ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘူး၊ အစ်မကို လိုးရမှ ဖြစ်တော့မယ်၊ အစ်မ ကျွန်တော့်ကို အစ်မယောက်ျား မသိအောင် အလိုးခံမယ်မဟုတ်လား”

နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှာ ကိုညိုမှိုင်းကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးကို ငြိမ့်ပြလိုက်ရာ၊ ကိုညိုမှိုင်းခင်မျာ သုတ်တွေ ချက်ချင်းပန်းထွက်တော့မလောက်ကို ဖီးတက်သွားပြီး နန်းဖူးဖူးညွှန့် ပေါင်နှစ်လုံးကြားဝင်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကိုဖြဲကာ စောက်ဖုတ်ဝသို့ သူ့လီးကြီးကို တေ့ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

“အား.. မောင်လေးရယ် မင်းလီးကြီးက ကြီးလိုက်တာ အစ်မယောက်ျားလီးက အဲလောက်မကြီးဘူး ဖြည်းဖြည်းနော်”

“ဖွတ်..ဖြွတ်…ဖတ်..ဖုတ်..”

ကိုညိုမှိုင်းမှာ နန်းဖူးဖူးညွှန့်မှ ပြန်တုန့်ပြန်လာသော ညုတုတု အသံလေးကြောင်း တအားကို ထန်သွားကာ သူ့လီးကြီးကို နန်းဖူးဖူးညွှန့် စောက်ဖုတ်ထဲ ဆောင့်ဆောင့်လိုးချရင်း မကြာခင်မှာ သုတ်ရေများ ပန်းထွက်ပြီး တချီပြီးသွားလေတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

သာယာသုခ ဤဘဝ
ရေးသားသူ – Ko John

အပိုင်း (၃) ဇာတ်သိမ်း

အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။

လိုးပြီးလို့မောပန်းပြီး လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ဖလက်ပြနေသည်။ အတန်ငယ်ကြာသောအခါ ဦးကျော်ဦးက ဒေါ်စန်းဖက်လှည့်ပြီး

“ ကဲ မိန်းမ ယောကျ်ားကတော့ အဲလိုညှိလာတယ် ”

“ အင်း ကောင်းတယ် ရှင်တော်တယ် သားကြီးနဲ့ကျမနဲ့လိုးမယ် ရှင်ကသမီးကိုခေါ်လာပြီးချောင်းကြည့် ။ သမီးက ကျမတို့သားအမိလိုးနေတာတွေ့ပြီး စိတ်ကြွလာတယ် ရှင်လိုးတာခံပြီဆိုရင် အဆင်ပြေပြီ ဟုတ်တယ်မလား ”

“ အင်းပေါ့ အဲဒါဆို အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီလေ ဒါပေမယ့်သားကြီးနဲ့ငါက ”

“ သြော် အဲဒါရှင်စိတ်မပူနဲ့ ရှင်က ကျမတို့လိုးတာသိသွားတယ် ခွင့်ပြုတယ် ခွင့်လွှတ်တယ်ပေါ့ ”

“ ကြည့်တောင် ကြည့်ချင်သေးတယ်ပေါ့ ”

“ သူ အရမ်းဖီးလ်တတ်နေတဲ့အချိန်ကျမပြောထဲ့လိုက်မယ် သားကြီးလည်း ဘာမှ ဖြစ်မယ်မထင်ပါဘူး ”

“ သူလည်း ရှင့်သွေးပဲဟာ ရှင့်လိုစိတ်တွေပဲ ရှိနေမှာပေါ့ ”

“ အာာာ မင်းသွေးလည်းပါပါတယ်မိန်းမရာ မင်းလည်း ဒီလိုလိင်ဆက်ဆံတာ သဘောကျတယ်မဟုတ်လား ”

“ အံမယ် ရှင်နော် ရှင်မသိသေးပါဘူး ”

ကျော်ကိုကိုနှင့်လိုးတာကိုအကျပ်ကိုင်ပြီး သားဖြစ်သူကမိမိကိုရအောင်လိုးသွားခဲ့တာ ပြောသင့်မပြောသင့်စဉ်းစားရပြီဖြစ်သည်။

“ ရှင်မသိသေးပါဘူးဆိုတာက ”

“ မိန်းမ .. မင့်မလည်းနော် ”

ဦးကျော်ဦးကမျက်စောင်းလှမ်းထိုးသည်။ ဒေါ်စန်းက ယောက်ကျားအားမျက်နာှချိုသွေးသည့်အနေဖြင့်

“ ခိခိ ရှင်မှမလိုးတာလေ ကျမဒီလောက် တဏှာရူးတာ ရှင်အသိ အဲဒါဘာဖြစ်လို့မလိုးပေးတာလည်းပြော..ကျမလည်းအလိုးခံချင်တာပေါ့ ”

“ အေးပါကွာ အေးပါကွာ မင်းအမေစောက်ပက်လိုမှပဲ ငါ့အပြစ်ပဲထားပါတော့ ငါ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်ထားသေးလို့လည်းဟ ပြောပြပါဦး ”

“ အာာ မဖြစ်ပါဘူး ယောကျ်ားရယ် ”

“ မိန်းမ .. မင်းကိုလိုးလာတာ အခုမှမဟုတ်ဘူး မင်းစောက်ကျင့်သိတယ် ပြော .. မင်းတစ်ခုခုချန်ထားသေးတယ် မဟုတ်လား ”

“ မင်းပြောတော့ ငါကစိတ်ဆိုးစရာလား သားနဲ့လိုးပြီးပြီ ထပ်လည်းအလိုးခံချင်တယ်။ သမီးကိုလိုးတာလည်းခွင့်ပြုတယ် ဒိထက်ဒီ ငါက စိတ်ဆိုးစရာရှိမလားဟ ဖေလိုးမရဲ့ ”

“ ရှင်နော် ဆဲဖို့ပဲ သိတယ် မိန်းမကို ”

“ ဆဲတယ် ဖေလိုးမ ဖေတရာမောင်တကျိပ်တတ်လိုးမ ”

ဒေါ်စန်း၏စောက်ဖုတ်ကို ဆဲပြီး ကုန်းနမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ ခိခိခိခိ ခံတယ်ဟယ် ခံတယ် ဖေတရာမောင်တစ်ကျိပ်တတ်လိုးတာခံမယ် ကဲ ဘာဖြစ်သေးလည်း လာကြစမ်း ငါ့ကိုအကုန်လာလိုး ကဲဘာဖြစ်လည်း ”

“ အေးအေး လာလိုးပလေ့စေ ငါကထိုင်ကိုးးကြည့်နေမှာ ပြောရင်းလီးတောင် တောင်တယ် စက်ပက်ပြဲမရယ် ”

“ အို အို လူကိုများစက်ပက်ပြဲမလေး ဘာလေးနဲ့ စက်ပက်ပြဲမကရှင့်သမီး ”

“ ဟု လား ”

“ ဟုပ့ ကျော်ကိုကို့လီးက ဒီလောက်ကြီးတာ ”

“ ဟားးးး ဖေလိုးမပေါ်လာပြီ ”

“ အမလေးယောင်သွားတယ် ”

“ ဟား ဟား ဟား ကောင်းပါလေ့ ပြောစမ်း ပြောစမ်း ငါသိချင်နေပြီဟ ”

“ ဟုတယ် ကျမကျော်ကိုကိုနဲ့လည်း လိုးဘူးတယ် ”

“ ဟေ တစ်ကယ်ကြီးလား အဲဒါ သမီးလေးသိလား ”

“ အိုရှင် သမီးကတော့ဘယ်သိပ့မလည်းလို့ ”

“ ပြောပြကွာ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုဖြစ် ”

“ ကျော်ကိုကိုလေ သီတာဦးအတွင်းခံကို နမ်းနေတာအားရပါးရ အဲဒါကျမမိသွားတယ် ”

“ အေးလေ မိတော့ဘာဖြစ်လည်း မင်းကိုမုဒိန်းကျင့်လိုက်တာလား အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါလုံးဝခွင့်မလွှတ်ဘူးနော်မိန်းမ ငါ့စိတ်ကိုမင်းသိတယ်မဟုတ်လား ငါအများကြီးလိုက်လျောတယ်နော် …မုဒိန်းကျင့်တာဆိုရင်တော့ ခွင့်မလွှတ်ဘူး ”

“ အို မဟုတ်ရပါဘူးယောကျ်ားရယ်ဟားးးးးး ဒီလို ဒီလိုဟေး ကျော်ကိုကိုနဲ့သမီးနဲ့လိုးနေတာ ကျမချောင်းကြည့်မိတယ် ..။ကျမလည်းမရည်ရွယ်ပါဘူး …။ဆဲဆိုရိုက်ပုတ်နေသံတွေကြားလို့ကြည့်မိတာပါရှင် ”

မထူးတော့ပြီ အကုန်သာဖွင့်ပြောလိုက်မှ ဇာတ်ရည်လည်မည်မဟုတ်ပါလား။သို့သော် အလိုးခံရင်းပြောတာ ပိုကောင်းမည်ဟုတွေးမိလေသည်။

“ ဘယ်လို ဘယ်လို ဆဲဆိုရိုက်ပုတ်နေတယ် ဟုတ်လား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် အဲ့ ဆဲဆို ရိုက်ပုတ်နေတာ တစ်ခြားသူမဟုတ်ဘူးနော် ရှင့်သမီး ရှင့်သမီး ”

“ ဟာ ဟုတ်လား သမီးကရိုးရိုးလေးနေတာပါ ”

“ အမလေးလေး အဲ့လိုကောင်မတွေပိုဆိုး ”

“ ခိခိ ကိုယ့်သမီးစောက်တင်း ကိုယ်ပြောရတာလည်းမကောင်းပါဘူးနော် ..ကျမစောက်ပက်ထဲကိုရှင့်လီးကြီးထည့်ထားပေး ပြီးမှဆက်ပြောပြမယ် ဇာတ်ရည်လည်အောင် ”

“ ဟားးးး အဲဒါအကောင်းဆုံးပဲ ”

ဒေါ်စန်းကပက်လက်ကလေးဖြစ်သည်။ ဦးကျော်ဦးက ဒေါ်စန်းပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲကားပြီး ပေါင်ကြားထဲတွင်နေရာယူကာ သူ့လီးကြီးကိုတစ်ဆုံးထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ဖြေးးးးဖြေးးးလေး ကပ်ကပ်ဆောင့်ပေးလိုက် နားထောင်လိုက် စကားပြန်ပြောလိုက်ဖြင့် ညှောင့်ပေးနေလေသည်။

“ အင်းးးးးးး ကောင်းလိုက်တာာာာ ခုမှစကားပြောရတာ တစ်ကယ်ကောင်းသွားတယ် ”

တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ”

ဗြွတ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

“ အိ အိ အိ အိ ”

“ အင်းးးး ကောင်းတယ် ကျမဆက်ပြောပြတော့မယ် ရှင်ကညှောင့်ရင်းနားထောင် ”

“ အိုခေခခခခ ”

“ အဲဒါ ရှင့်သမီးက ပိုးစိုးပက်စက်တွေဆဲ ရိုက်တာရိုက်တာပါးတွေကို အဲလိုလုပ်ပြီး အလိုးခံနေတာ ”

“ အင်း ”

“ ကျော်ကိုကိုကလည်း သမီးလေး စိတ်တိုင်းကျကိုလိုးပေးနေတာ ရှင့်သမီးက တော်တော်လေးကို တဏှာကြီးတာသိလား ”

“ ဟိဟိ ကောင်းတာပေါ့ ”

“ သူ့စောက်ပက်နဲ့ဆွဲပြီး မျက်နှာကိုပွတ်တာဆိုတာလေ ”

“ ဟားးးး ဟုတ်လားးးးးလိုးချင်လာပြီမိန်းမရာ ”

“ အင်းးး ခုတော့မှန်းပြီးလိုး ကျမစောက်ပက်ကိုသမီးစောက်ပက်လို့ သဘောထားပြီးလိုး ”

“ အေး အေး ကောင်းတယ် ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

သမီးလေးအမှတ်ဖြင့် မိန်းမကို ၄-၅ချက်ဆင့်ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။

“ ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ပက် မိန်းမရယ် ချစ်လိုက်တာကွာာာ ဖေလိုးမရယ် အစကတည်းက အဲလိုဆို ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလည်းနော် ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

“ အီးးး အား အား အား အား သေပါပြီ အားးးးး ကောင်းလိုက်တာ ဟားးးးးး ကျော်ကိုကို့လီးကလေ အားလုံးထဲမှာအကြီးဆုံးပဲသိလား ဒါပေမယ့် ကျမရှင့်ကိုချစ်တယ် ရှင့်လီးကိုတော့ချစ်ခြင်းတရားတွေနဲ့ နှောင်ဖွဲ့ပြီးအလိုးခံနေတာပါ ယောကျ်ားရယ် ”

“ အေးပါကွာာာ ငါလည်းအတူတူပါပဲ မင်းကိုချစ်ပါတယ် မင်းစောက်ပက်ကအဓိကပါမိန်းမရာ ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ပြောရင်း ဆက်တိုက်ဆောင့်ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။ Sex and Love သီးသန့်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးနားလည်မိလေသည်။ ရမ္မက်မီးတောက်ကိုငြိမ်းစေဖို့အတွက် တစ်ခြားသူဖြင့်ဆက်ဆံတာကတစ်ကဏ္ဍ လင်မယားခြင်းကျပြန်တော့လည်း သိပ်ချစ်ကြလေသည်။

နောက်ကွယ်မှာဖောက်ပြားခြင်းထက် ယခုလိုပွင့်လင်းစွာဆက်ဆံတော့ စိတ်ချမ်းသာရသည်။ မပွင့်မလင်းဇယားရှုပ်မိလျှင် အဖက်ဖက်ကနစ်နာနိုင်သည်ကို နားလည်ကြသည်မို့အိမ်ထောင်ရေးကအလွန်သာယာနေတော့လေသည်။

“ ဆက်ပြောလေမိန်းမ ယောက်ကျားဖီးအရမ်းတတ်နေပြီ ”

“ အင်းးးး အားးး အတူတူပဲ ထပ်ပြီးတော့မယ် ”

“ အားးးး အဲဒါလေ ကျမ ကျမဂွင်မိသွားတယ်ပေါ့ ယောကျ်ားရယ် ”

“ ကျော်ကိုကိုကလေ လူမိသွားတော့ အရမ်းကြောက်သွားတာ ပြန်မပြောပါနဲ့ဘယ်သူ့မှမပြောပါနဲ့..ခြေသလုံးဖက်တောင်းပန်တာ အဲ့အချိန် ရှင်ကလည်းမရှိဘူး ..အသုဘကိစ္စထင်တယ် အပြင်သွားနေတာလေ ”

“ ဘယ်ရမလည်း ကျမလည်းသူ့ကို အကျပ်ကိုင်ပြီး လိုးခိုင်းလိုက်တာ ”

“ ဟုတ်လားကွာ တော်လိုက်တဲ့မိန်းမ ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ်ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ်ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

“ အားးး အားးးး ကောင်းလိုက်တဲ့လီး ဆောင့်ဆောင့် ”

“ ဆက်ပြောမိန်းမဆက်ပြော အရမ်းနားထောင်လို့ကောင်းနေပြီ ”

“ အင်းးးး အီးးး အဲဒါ ကျမကို ရှင့်သမက်တတ်လိုးသွားတယ်ပေါ့ ”

“ အဲဒါ သားကြီးကမိသွားတယ်လေ ”

“ ဟေ ဟုတ်လား သူပါဝင်ပြီး လိုးသွားတာလား ”

“ ဟင့်အင်း မဟုတ်ဘူး ကျမတို့လိုးပြီးတော့ စောက်ပက် တစ်ခုလုံးလည်း အရည်ရွှဲပျံနေတယ် မဟုတ်လား ”

“ အင်း ”

“ ရေသွားဆေးတယ် အဲ့မှာ သမီးငယ်လေး ”

“ ဟမ် သမီးငယ်လေးက ပါလာပြန်ပြီလား ”

“ ဟုတ်ပ့ ရှင့်သားက သူ့ညီမအငယ်လေးကိုလေ အိပ်မောကျနေတုန်း စောက်ပက်ကို သွားကလိနေတာရှင့် ”

“ ဟင် ဟုတ်လား ဒီကောင်ကွာာာ ”

“ အံမယ် ဒီကောင်ကွာလုပ်မနေနဲ့ ရှင့်အမနဲ့ရှင်နဲ့လိုးဘူးတယ်မဟုတ်လား အဲဒါ သားကြီးပြောပြတယ် ”

“ ဟာ ”

ဒီတစ်ခါတော့ဦးကျော်ဦးအံ့သြရပြီဖြစ်သည်။

“ မင်း မင်း သိသွားပြီပေါ့လေ သား သားကြီးကဘယ်လိုသိတာလည်းဟ ”

“ ခိခိခိခိ အေးပါယောကျ်ားရယ်ယ်ယ်ယ် စိတ်အေးအေးနေပါ ကျမခွင့်လွှတ်တယ် ရှင်နဲ့ရှင့်မယားကြီးဖုန်းပြောနေတာ သူအကုန်ကြားတယ်တဲ့ ။စမြုံ့ပြန်နေကြတယ်အမေတဲ့ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ဟားးးးး တစ်ကယ်ပါပဲကွာ ငါလိုးမသားလေး ”

“ ခိခိ အခုရော ရှင့်အမကိုလိုးသေးလား ပြော ”

“ အာာ မလိုးဖြစ်တာကြာပါပြီဟ တစ်ကယ်ပြောတာပါ ”

“ မလိုးချင်တော့လို့လား ”

“ လိုးတော့လိုးချင်သေးတယ် သူက ငါပထမဆုံးလိုးဖူးတဲ့ မိန်းမလေ ”

“ အင်းးးး နောက်မှပေါ့ နောက်မှသွားလိုး ကျမကိုခေါ် ”

“ ဟားးးးးးးကြိုက်ပြီဟေ့ ခေါ်မယ် ခေါ်မယ် ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရယ် ပြီးတော့မယ်ဟ ”

“ အင်း အတူတူပဲ ကျမလည်းပြီးတော့မယ် ”

“ ဆက်ပြောဦးလေ သားကြီးနဲ့သမီးငယ် သူတို့တွေလိုးဖြစ်သွားလား ”

“ ဟင့်အင်း အဲ့တုန်းကတော့မလိုးဖြစ်ဘူး သားကြီးက သမီးငယ်လေး စောက်ပက်ကိုနှိုက်နေယုံပဲ။ ကျမကတွေ့သွားတာကိုး မတွေ့ရတော့မသိဘူးလေ လိုးဖြစ်မလားပဲ ။ သမီးငယ်လေးကတော့ မသိပါဘူး။ အိပ်နေတာရှင့်။ကျမကလေ ဆူမဆိုလုပ်နေတာ ရှင့်သားကလူလည် ကျမကိုအကျပ်ကိုင်ပြီးလိုးပါလေရော ခ်ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ဟေ ဟုတ်လား ဟားးးးး ”

“ အဲဒီတော့ ”

“ အဲဒီတော့ ခံရတော့တာပေါ့ရှင့် ရှင့်ကိုပြန်တိုင်မယ်လုပ်လို့လေ ကြောက်နေရတယ်လေ ချစ်လင်ကြီးကို ဒီကမယားငယ်ကြီးက ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား မင်းကတော့ကွာာာ ချစ်ထှာမိန်းမရာာာ ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ပါးစပ်ကလည်းပြော လီးကလည်းလိုး စည်းချက်ကျကျဖြစ်သည်။

“ အင့် အင့် အားးး ကောင်းတယ် အဲ့လိုဆောင့် ဆောင့် ပြီးကာနီးနေပြီ ”

“ ဟုတ်တယ်လေ ရှင်လိုးတာ အရင်ခံရတာမှမဟုတ်တာ ”

“ ရှင့်အမက မယားကြီး ကျမက မယားငယ် ”

“ ဟားးးး ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

ဦးကျော်ဦးမှာအလွန်သဘောကျနေလေသည်။ဒေါ်စန်း၏ပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဆွဲမ ပုခုံးပေါ်တင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး လီးကိုစောက်ပက်ထဲဒဲ့ဆောင့်ဆောင့်ထည့်နေသည်။

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

“ ထိတယ် ထိတယ် အီးးးး အားလားလား ကောင်းတယ် ပြီးတော့မယ် အားးးးးး ”

“ အားးး သွက်သွက်ကလေးဆောင့် သွက်သွက်ကလေး အားးး ”

“ အားးးးးးအားးးးးးးးးးးး ”

“ ပြီး … ပြီးပြီ ဟားးးးး ”

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ဖီလင်အပြည့်ဖြင့်လိုးဖြစ်သွားပြီး အတူတူပေးပြီးလိုက်ကြလေတော့သည်။ယခုဆိုလျှင် ဒေါ်စန်း၏ ကာမဇာတ်လမ်းအစုံကို လင်ဖြစ်သူသိသွားလေပြီဖြစ်ပြီး လင်ဖြစ်သူ၏ ဆက်လုပ်မည့် ဇယားတွေကိုလည်း မယားဖြစ်သူကသိနေသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်အကြားအဆင်ပြေမှုတွေသာ တိုးလာလေသည်။

ဖာသွားသွားချနေရသည့်ဘဝမှလည်း ကျွတ်ပြီဖြစ်သဖြင့် ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက် အတွေးလေးဖြင့်ပင် အာသာပြေနေတော့သည်။ တစ်ကယ်အလိုးခံထားရသော ဒေါ်စန်းအဖို့မှာဆိုဖွယ်ရာမရှိချေ။

မကြာခင်သားဖြစ်သူနှင့်ထပ်လိုး ရတော့မည်ကိုရင်ခုန်နေပြီး ဦးကျော်ဦးကလည်း သမီးဖြစ်သူကိုလိုးရတော့မည့်အရေး တွေးကာတွေးကာဖြင့် ……

ဒေါ်စန်းက သားဖြစ်သူအား မသိမသာလေး မျက်စပစ်ပြလိုက်ရင်း

“ ကဲ ကိုကျော်ဦး …ရှင်ဘယ်အချိန်သွားမှာလည်း ”

“ အာ မိန်းမရာ ဖုန်းဆက်မှာပေါ့ မင့်မလည်း လောလိုက်တာ ”

“ အင်းလေ အမေကလည်း အဖေ သေချာပြောထားပြီးပြီပဲဟာ ”

ခရေဦးက ဝင်ထောက်သဖြင့် မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်ပြီး

“ ဟဲ့ ညည်းဘာသိလို့လည်း နင့်အဖေက ကိုလီးရှည်ဒီဆိုဟိုရောက် ဟိုဆိုဒီရောက် ငပွကြီးလေ … မင်္ဂလာရွှေမောင်း ”

“ ခ်ခ် သိဘူးလေ အ့တော့ ”

“ အေ့ပါကွာ အေ့ပါ Breakfast လေးတော့ဖြောင့်အောင်စားပြစေဦးမိန်းမရယ် ”

“ စား စား ပြီးရင် အဲ့ကိစ္စလည်း သေချာလုပ်ဦး ”

ပိုနေသည့်မြေကွက်၂ကွက်ကိုရောင်းဖို့ဖြစ်သည်။ဝယ်လက်က ကြိုက်နေပြီးကြားကပွဲစားကတင်ရိုက်ထားပုံ ရသဖြင့် တန့်နေသည်မို့ဖိဖိစီးစီးလေး အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ရန် ဆော်သြနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဝယ်လက်ရော ပွဲစားရော အပြင်မှာ ဆုံရန်ချိန်းထားသည်မို့ ဂရုစိုက်ဖို့တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒင်းအပြင်သွားရင် သားဖြစ်သူနှင့်နွဲရန် ကြိတ်ကြံနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကျော်စန်းကလည်း အမေဖြစ်သူမျက်စပစ်ပြကတည်းက အထာပေါက်သည်။

“ ကဲ ငါလစ်တော့မယ် ထူးခြားရင် မင်းဆီဖုန်းဆက်မယ် ဟုတ်ပြီလား ”

“ အင်း မမေ့နဲ့နော်ဖုန်းဆက်ဖို့ ”

“ အေးပါကွာ အေးပါကွာ ”

“ သမီးလည်းအပြင်သွားဦးမယ် ဝယ်စရာလေးနဲနဲရှိလို့ ”

“ အေးအေး ”

မြန်မြန်သွားကြလေကောင်းလေ ဟု တွေးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ ကဲ .. သားလည်းလစ်ပြီ တာယာလဲထားတာ ရပြီထင်တယ် ”

“ သြော် အေး ငါတော့ အိမ်စောင့်ဖြစ်ပြီ ”

“ အယ် .. သမီးသိပ်မကြာပါဘူး အမေရ ”

“ အလကားပြောတာပါအေ ညည်းဖာသာအေးအေးဆေးဆေး ဝယ်စရာရှိတာဝယ်ပါ..ငါကသွားစရာမရှိပါဘူး

“ ဟုဟု အ့ဆို သွားပြီ အမေရေ့ ”

တစ်ယောက်တစ်လမ်းအလျိုလျို ထွက်သွားပြီးနောက် Breakfast ဝိုင်းမှ သိမ်းစရာရှိတာလေးတွေသိမ်းဆေး ကြောပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် တီဗွီထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အားလုံးထွက်သွားကြတာ နာရီဝက်လောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ထင်သည့်အတိုင်းပင် သားကြီးထံမှဖြစ်သည်။

“ အင်း .. သားအခုဘယ်ရောက်နေပြီလည်း ”

“ ဘယ်မှရောက်ဘူး သားအခု လဘ္ကရည်ဆိုင်မှာအမေ ပြန်လာရတော့မလား အခု ”

“ အင်း … ခဏနေဦး နောက်နာရီဝက်လောက်နေမှ လာခဲ့လိုက် ”

“ အဲ .. မလာခင် ဖုန်းတစ်ချက် ထောက်ပေးနော် သား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် ဖုန်းပြောရင်းပင် လီးထောင်နေလေသည်။ ထို့အတူ ဒေါ်စန်းသည်လည်း သားဖြစ်သူနှင့်ဖုန်းပြောလိုက်စဉ်ခဏလေးမှာပင် စောက်ပက်ထဲက ယွကနဲ ယားကနဲလေး ဖြစ်သွားသည်။သွေးတွေကယှက်နွယ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ နောက်ထပ်နာရီဝက်ပြည့်သွားပြီမို့ဖုန်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဖုန်းမကိုင် .. အဖေများပြန်ရောက်နေတာလားမသိ။

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဖုန်းမကိုင် .. ထပ်ခေါ်ကြည့်သည်။

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

ဒန် တန်း တန်း ဒန်တန်တန်းးတန် ♫♪

“ ဟလို ရေချိုးခန်းထဲရောက်နေလို့သားရဲ့ ”

“ အော် ဟုဟု အဖေများပြန်ရောက်နေတာလားလို့ ”

“ ဟင့်အင်း မင်းအဖေကြာမှာ စောနက ဖုန်းဝင်လာတယ် ”

“ ဟားး အ့ဆိုသားလာခဲ့လိုက်တော့မယ်နော် ”

“ အင်း ခိခိ အမြန်လာခဲ့တော့ ”

“ ဟားး ဟုဟု ”

ကိုကျော်ဦးဆီဖုန်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။

“ ဟလို စတော့မလားမိန်းမ ”

“ အင်း နောက် မိနစ် ၂၀ လောက်ဆိုရှင်လာချောင်းတော့ ”

“ ခေခေ သမီးဆီဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ် ဟီးး ”

“ ခ်ခ် ရှင့်ဖက်က ပိုင်အောင်တော့လုပ်နော် ကျမဖက်ကစိတ်ချ ”

“ အိုးးးခေ စိတ်ချပါမိန်းမရယ် ငါက အပေါက်လေးတောင် ဖောက်ထားသေးတယ် ဟီးး ”

“ အော် အော် သိပ်စိတ်မဝင်စားရှာဘူးကိုးး ဖေလိုးမသားကြီး ဒါပဲ ဒါပဲ ခ်ခ် ”

ကုတင်ပေါ်တွင်အသာလေးလှဲချလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူအလာကိုရင်ခုန်စွာစောင့်နေလိုက်တော့သည်။ မိမိတာဝန်ကျေပြီ ကျန်တာ လင်ဖြစ်သူအလုပ်။

“ ဟလို သမီးလား ”

“ ဟုတ် .. အဖေကဘယ်ရောက်နေတာလည်း အခု ”

“ အဲ့ဒါခဏထား အခု အဖေတို့အိမ်ပြန်မယ်..သမီးနဲ့အဖေနဲ့ လမ်းထိပ်မှာ နောက် မိနစ် ၂၀ လောက်ဆို ဆုံကြမယ် ဖြစ်မလား ”

“ ဟင်..ဟုတ်..ဆုံမယ်လေအဖေ ဘာ ဘာဖြစ်လို့လည်း ”

“ သြော်..သမီးကလည်း မေ့နေပြန်ပြီ သမီးကို အဖေပြောထားတယ်လေ..သမီးအမေနဲ့… ”

“ သြ သိပီသိပီ ဟားး တစ်ကယ်ကြီးလား ”

“ အင်းးဆို လာမှာသာမြန်မြန်လာ..သူတို့စနေလောက်ပြီ..အဖေတို့ရောက်မယ့်အချိန်ဆို ”

“ ဟားး တစ်ကယ်နော် ”

“ အော် တစ်ကယ် နှစ်ကယ် လာတော့ဆိုမြန်မြန်လေး ”

..ကျွိ …

“ သားရောက်ပြီ အမေ ”

တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီး အသိပေးလိုက်သည်။

“ အင်းး တံခါးဂျက် သေချာထိုးနော်သား

“ ဟု .. ”

ဂျောက် ..

ဘွန် ကို သေချာထိုးလိုက်သည်။

“ ဟားး စောင့်နေတာာကြာပြီ….အမေ့ကိုလိုးချင်နေတာအရမ်းး ”

“ ခိခိ မင်းမှာ မိန်းမရှိနေတာပဲဟာ ”

“ ဟားးးတူပုလေ..အမေနဲ့လိုးရတာ အရမ်းဖီးလ်လာလို့ ”

“ အွန်းးး တူတူပဲ အမေလည်းသားနဲ့ထပ်ခံချင်နေတာ….မင်းအဖေကမလစ်ဘူးဖြစ်နေတယ်လေ ”

ပြတင်းတံခါးတွေပိတ် အခန်းမီးပိတ် .. အလင်းအနည်းငယ်သာထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။အမေက စကားသာပြောနေတာ..မျက်လုံးတွေမှိတ်ပေးထားလေသည်။

“ ဘာဖြစ်ဖြစ် အဲဒါ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား ”

ကုတင်ပေါ်တွင်းစင်းစင်းကြီး လှဲလျောင်းနေသောအမေ့အား ပါးလေးကိုတစ်ချက်နမ်းလိုက် လေသည်။အမေကတော့ မျက်လုံးမှိတ်လျက်သားဖြင့်ပြုံးပြုံးကြီး။ အင်းကျီကြယ်သီးလေးတွေတစ်လုံးခြင်း ဖြုတ်ချလိုက်ပြီးချွတ်လိုက်သည်။ ဘော်လီလေးပဲကျန်နေပြီး ဆူဖြိုးဖြိုးနို့ကြီးနှစ်လုံးက ရုန်းထွက်နေလေသည်။

ထို့နောက် အမေ့ဗိုက်သားလေးကိုနမ်း ချက်လေးကိုလျာလေးဖြင့်ထိုးကလိရင်း ဝတ်ထားသောထမီကို ပါးစပ်ဖြင့်ကိုက်ဖြေကာချွတ်ချလိုက်သည်။ အတွင်းခံအဖြူရောင်လေးအောက်က ဖောင်းးနေသောစောက်ဖုတ်ကြီးကိုအားရပါးရနမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ ရှုးးး….ခ်ခ် ယားတယ်သားရဲ့ ”

“ မွှေးးးနေတာပဲ အမေရာ ”

“ အင်းလေ စောနက ဆေးထားတာ..PH Care နဲ့ခ်ခ် ”

“ ကြိုက်တယ် အဲ့လိုမွှေးးနေတာ ”

“ ရှုးးး.. ”

ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်လုံးကြီးကိုနမ်း။ ပေါင်အတွင်းသား ပေါင်ကြားအကုန်နမ်းး ဒူးခေါင်း ခြေသလုံး ခြေဖမိုး ခြေချောင်းလေးတွေနမ်းး ခြေချောင်းလေးတွေနမ်းရင်း စုပ်ချင်လာသဖြင့် ခြေမလေးကိုစုပ်

“ ခိခိ ယားကောင်းလေး ”

“ အင်းး ကောင်းတယ်ဟုတ် ”

“ အင်းးကောင်းတယ် ”

ခြေမလေးကိုစုပ်ပြီး ကျန်ခြေချောင်းလေးတွေကိုပါစုပ်..အပေါ်ကိုပြန်တတ် .အမေ့ပေါင်နှစ်ခြမ်းကို ဖြဲကားလိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီအပေါ်ကနေပဲ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုထပ်ကာထပ်ကာ နမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ အင်းးဟင်းးး ကောင်းလိုက်တာအရမ်းး ”

သူ့အဝတ်အစားတွေအကုန်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားပြီးလီးတံကြီးက အကြောတွေဖောင်းထနေအောင်ကို မာ တောင်နေလေသည်။ အမေ့ပေါင်ကြားထဲနေရာယူလိုက်ပြီး လီးနှင့်စောက်ဖုတ်ကြီးကိုထိကပ်ထားကာ ဘော်လီကိုချွတ် အမေ့ရဲ့ဆူဖြိုးဖြိုးနို့သီးတွေကို အားရပါးရစို့ပစ်လိုက်လေသည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပွတ် ပြွတ် ပွတ် ပြွတ်

ပြွတ် ပြွတ် ပွတ် ပြွတ် ပွတ် ပြွတ်

“ အင်း အင်း အင်းး ကောင်းလိုက်တာ နို့သီးခေါင်းလေးတွေယားနေတယ်သားရယ် ကြမ်းကြမ်းလေးစို့ပေး

……………………………………………………………………………………………

“ လာ လာ မြန်မြန်လာသမီး အခုလောက်ဆိုစနေပြီ ”

“ ခ်ခ် တစ်ကယ် ဟုပါတယ်နော့ ”

“ အပြောမဟုတ် အလုပ်နဲ့သက်သေပြမယ် မြန်မြန်လေးသာလား ကောင်းခန်းတွေလွတ်သွားဦးမယ် ”

“ ခိခိ ”

ခရေဦးတစ်ယောက် ကိုကိုနဲ့အမေနဲ့လိုးတာတစ်ကယ်လား ဘာလား သိချင်စိတ်ပြင်းထန်နေလေသည်။ အမေက ကိုကိုနဲ့တစ်ကယ်လိုးတာဆိုလျင် အဖေက သူမကိုတစ်ကယ်လိုးတော့မှာလည်းရင်ခုန်နေသည်။ လိုးပွဲကိုကြည့်ရမှာက ရင်ခုန်တာတစ်မျိုး ဖအေလုပ်သူ၏အလိုးကို မကြာခင်ခံရတော့မှာကိုတွေးတွေးပြီး ရင်ခုန်တာတစ်မျိုး ရင်ခုန်သံပေါင်းစုံဖြင့် အိမ်သို့အမြန်လှမ်းလာလိုက်တော့လေသည်။

“ အားး ကောင်းတယ် အီးး စောက်ဖုတ်ကိုလျက်ပေးတော့ အီးး အားးး ဟားးး ”

စောက်ရည်တွေရွှဲစိုနေသော အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုအသာချွတ် နှုတ်ခမ်းသားထူထူကြီးတွေမှာ စိုရွှဲနေသည့်စောက်ရည်တွေကို လျာဖြင့်ကလော်ပြီး သောက်မျိုချပစ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် စောက်ခေါင်းထဲသို့လျာလေးကိုထိုးထည့်မွှေလိုက် နှုတ်ခမ်းသားတွေကို စုပ်ဆွဲလေးဆွဲလိုက် စောက်စိကိုငုံပြီး လျာလေးဖြင့်မော်တာတပ်ထားသလားအောက်မေ့ရအောင်လျက်လိုက်ဖြင့် ပါဝါကုန်ထုတ်သုံးနေရာ ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် ကော့ ပျံ လန်နေလေတော့သည်။

“ လာ လာ အမေ့ကို လီးတစ်ချက်ပေးစုပ်ဦး ”

ကိုကျော်စန်းက လည်းပင်းကိုခွလျက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်နှင့်လီး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် တည်ပေးလိုက်သည်။

ပလွတ် ပလွတ် ပလွတ်

“ အား လီးစုပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ ”

ဆက်တိုက်အားရပါးရစုပ်နေတော့လေသည်။ တံတွေးတွေဆွတ်လိုက် လီးကိုအားပါးတရစုပ်လိုက် တဟင်းဟင်း အသံထွက်၍ လီးဖြင့်သူ့မျက်နှာသူရိုက်လိုက် စိတ်တိုင်းကျကိုကလိုင်းနေလေတော့သည်။

“ အီးး ကောင်းလိုက်တာအမေရာ ဟားး မိုက်တယ်ဗျာ ”

“ အ့ ကိုက်တယ် ဟားး ကောင်းတယ် အ့လိုလေးကိုက်ကိုက်ပေး အားး အ့ ”

အိမ်ပေါ်ထပ်သို့ ခြေသံလုံလုံဖြင့် သားအဖနှစ်ယောက် တတ်လာပြီး စပါယ်ရှယ်ဖောက်ထားသော အပေါက်ကလေးဆီမှတစ်ဆင့် ခရေဦးကိုကြည့်စေလိုက်သည်။

“ ဟယ် တစ်ကယ်ပဲနော် ဟယ် ဟယ် အမေ့ကိုကြည့်ပါဦးအဖေ..ကိုကြီးလီးနဲ့သူ့မျက်နှာကိုရိုက်နေတယ် သူ့ဖာသာ ”

“ ဟေ ဟုတ်လား ခိခိ ငါ့မိန်းမကတော့နော် ”

“ ဟယ် လီးကိုစုပ်နေလိုက်တာအားရပါးရပဲ ”

“ ဟက်ဟက် စုပ်ပလေ့စေ သူက လီးစုပ်တာ အရမ်းဝါသနာပါတာလေ ”

“ ဟုတ်လား အေးပေါ့ အဖေကတော့သိမှာပေါ့ ခိခိ ”

“ သားရေ လိုးတော့ကွယ် အမေမရတော့ဘူး ”

“ ဟားး အခုပဲပြောတော့မလိုအမေရ သားမရတော့ဘူး အမေ့စောက်ပက်ထဲကို ထည့်ချင်နေပြီလို့ ”

“ လေးဖက်ထောက်လိုက် အမေ ”

“ အင်း ”

“ အနောက်ကနေအားရပါးရဆောင့်ပေးမယ် ကြိုက်တယ်မလား ”

“ ခိခိ ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလည်းသားရယ်…ဆောင့်သာဆောင့် ခပ်ပြင်းပြင်းလေးဆောင့် ”

“ အေအေ ပက်ပက်စက်စက်ကို ပြောနေတာနော် အဖေ ”

“ ဟုတ်ပ သမီးအမေ မနိုင်ဘူးနော် ”

“ အင်းနော် ”

ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် လိုးနေကြသည်မှာ အားရစရာကောင်းလှသည်မို့ စောက်ပက်ထဲ ယားကျိကျိ ဖြစ်လာလေသည်။

“ ခိခိ အူယားလိုက်တာ အဖေရယ် ”

“ အားရလိုက်တာတော့လုပ်ပါသမီးရယ်ဟဲဟဲ ”

“ ဟားးအဖေကလည်းး မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ခိခိ ဟုတယ် ”

အမေနဲ့ကိုကြီးလိုးတာကြည့်ပြီး စောက်ရည်တွေစောက်ခေါင်းထဲကနေ တောက်လျောက်စီးထွက်နေတာ သူမသိသည်။ နို့တွေလည်းတင်းလို့လာလေသည်။

ဦးကျော်ဦးက သမီးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး အနောက်ကနေအသာကလေး ကပ်ရပ်ကာ အတူချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အဖေကအနောက်ကနေသူမကိုကပ်ပြီး ချောင်းကြည့်နေတော့ အဖေ့လီးက ဖင်ကိုထိနေလေသည်။ ကျမဖြင့်ရင်တွေခုန်တာအရမ်း။

မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်ပြီးဂတိပေးပြီးမှ ဖြစ်လာတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမည်မသိဖြစ်နေသည်။ အဖေက တစ်ကယ်လုပ်မှာသိသည်။ အခုတောင် အနောက်နေကပ်ပြီးကြည့်နေတာ လီးကြီးက တောင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သက်သကလာထိထားသည်မှာ အသိသာကြီးပင်ဖြစ်သည်။

“ အ အဟမ်း ”

အာခေါင်တွေခြောက်လာသဖြင့် ခပ်တိုးတိုးကလေးချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာလည်း လှပ်လှပ်လှပ်လှပ်..ချောင်းကြည့်ပေါက်ကလေးက နဲနဲလေးကုန်းကြည့်မှ ပိုမြင်ရသည်မို့ခါးလေးကို နဲနဲကိုင်းမိသည်။ အဖေကသူ့ကိုကပ်နေရာကအနည်းငယ်ခွာသွားပြီး ခါးကိုသူ့လက်ဖြင့်ထိထားကာ (ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမဟုတ်) သူ့လီးမြှောင်းကြီးကို ဖင်နှစ်ခြမ်းအကြား သေသေချာချာဖိကပ်လိုက်လေသည်။

“ ဟားးး သေပါပြီ .. သူ့ကိုဖင်ကုန်းပေးနေတယ် ထင်သွားပြီ ”

ဟု စိတ်ထဲကတွေးရင်း ပြန်မတ်လိုက်ချင် သော်လည်း ကြည့်လို့ကလည်းအရမ်းကောင်းနေလေသည်။ ကိုကြီးက အမေ့ကိုလီးပေးစုပ်လိုက် အနောက်ကနေခပ်ပြင်းပြင်းတွေဆောင့်ပစ်လိုက်…ကုန်းပြီးအမေ့ဖင်ကိုရော စောက်ဖုတ်ကိုရောလျက်လိုက် ။ အမေကတော့ ကိုကြီးလုပ်သမျှကို သူ့စိတ်ဖြင့်အံကိုက်နေသလိုလို ဖြစ်နေသလားတော့မသိ။

အမေ့မျက်နှာကြီးက ကျေနပ်နေသည့်ပုံကြီး။ သားအမိချင်း လင်လုဖက်တော့ဖြစ်ရပြီလားမသိ။ ကိုကြီးလိုးပေးနေတာအားရလွန်းပြီး အမေ့ကိုမနာလိုပင်ဖြစ်လာသည်။

အကြိုက်ဆုံးက ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်ခိုင်းပြီး အပေါ်ကနေ ခွ ခွဆောင့်တာဖြစ်သည်။ လီးကြီးကို ဆောင့်ချလိုက် .. တစ်ချောင်းလုံးပြန်ထုတ်လိုက် ပြန်ဆောင့်ချလိုက်ဖြင့် မသိလျင် ငှက်က်ပျောပင်ထဲ သံချောင်းရိုက်ထည့်နေသယောင်ယောင်။

“ ဟားးး အဖေ ”

“ အင်း ပြောလေသမီး ”

ပါးစပ်ကပြောရင်း ခါးပေါ်တင်ထားသည့်လက်က ခါးလေးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဒီအချိန်ထမီသာ ဝတ်မထားရင် သူမစောက်ပက်ထဲ အဖေ့လီးကတစ်ဆုံးဝင်နေမည်မှာမလွဲ။

“ ကိုကြီးက အမေ့ကိုလိုးပြီးသတ်နေသလိုလိုပဲ အဖေရယ် နော် ”

“ ဟားဟား သမီးရယ် သမီးလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ပဲမဟုတ်လား ”

“ ခ်ခ် သမီးနားလည်ပါတယ်အဖေရဲ့..ကိုကြီးလိုးနေတာ အားရစရာကြီး ”

မရည်ရွယ်ပဲ ပြင်းထန်သည့် အသုံးအနှုန်းတွေလည်း သုံးမိလေသည်။

“ ခိခိ အဖေ့မှာတော့ အ့ မကြည့်အားဘူးဟ ”

“ ဟားး လာလေ လာကြည့် ”

“ အာ ကြည့် ကြည့် သမီးလေးပဲကြည့် အဖေကဒီမှာအဆင်ပြေနေတာ ”

ပြောရင်းမိမိခါးလေးကိုဆွဲကာ သူ့လီးကြီးဖြင့်ဖိကပ်ပစ်လိုက်သဖြင့် ရင်ထဲဒိန်းကနဲဖြစ်သွားရလေသည်။

“ အို .. ခ်ခ် တစ်ကယ်ပဲလားလို့ ”

“ အင်းဆို တစ်ကယ်ပါဆို အဖေ့ကို ဂတိပေးထားတာလေး တည်ချိန်လေးရောက်နေပြီနော် ”

“ ခ်ခ် လောထှာဖေရယ် ဟားးးးး ”

“ မရတော့ဘူး သမီးလေး အ့မှာကြည့်နော် အဖေသမီးဟာလေးကို ထိချင်နေတယ်အခု ”

“ အာ ငရဲတွေကြီးတော့မှာပဲ ”

“ အာ မကြီးပါဘူး အဖေကခွင့်လွှတ်တာကို ကြည့်ကြည့် သမီးဖာသာအာရုံကိုအ့မှာထားလိုက် ”

“ ဟုဟု ဆက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်

ဦးကျော်ဦးက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ထမီကိုလှန်ကာ ဖင်ကိုနမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ ဟာာ ငရဲကြီးကုန်မဲ့… ”

“ ကြီးပါဘူးဆို ဟိုဖက်လှည့် ဟိုဖက်လှည့် ”

သမီးဖြစ်သူကိုအတင်းပြန်လှည့်ခိုင်းပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအပေါ်ကနေ ဖင်နှင့်မျက်နှာကို ပွတ်ပစ်လိုက်စောက်ဖုတ်ဖြင့်မျက်နှာကိုပွတ်ပစ်လိုက် ပေါင်သားအနောက်ပိုင်းလေးတွေကို တစ်ရှုံ့ရှုံ့နမ်းပစ်လိုက် ခြေသလုံးလေးကိုနမ်းလိုက်ဖြင့် ဂရုတစိုက်နှုးနှပ်လေတော့သည်။

“ အားး အဖေ ”

“ ဟားး သမီး ”

“ ရှုး ကိုယ်ဖာသာဆက်ကြည့် ”

ဦးကျော်ဦးက အပြောမခံ စမန်ထနေပြီဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ ခရေဦးလည်းတားမရ ရုန်းမရမို့ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကာ အမေတို့လိုးပွဲမပီးခင်လေးအထိ ဆက်ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။

အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုအသာလေးဆွဲချလိုက်သည်။ သမီးကမခံသော်လည်း ရအောင်ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ဟားး ရှက်တယ်အဖေရ ”

“ မရှက်နဲ့ မမြင်ဘူးတာကျ ”

“ ဟားးး လုပ်တော့အဖေရာ တားလို့မရတော့ဘူး အားး ”

စကားမဆုံးခင် ဖင်ဝလေးကို လျာဖြင့်လာယက်သဖြင့် တွန့်ခနဲဖြစ်သွားလေသည်။ စောက်ပက်ကို ယက်တာကတစ်မျိုး။ ဖင်ကိုလျက်တာကတစ်မျိုး ခံစားရတာမတူ။ အဖေ့လျာကြီးက စအိုဝလေးကို ကောင်းကောင်းကြီးထိုးမွှေ့နေလေတော့သည်။ ဖင်ကိုလျက်တာ စောက်ပက်ကမဆီမဆိုင် ယွကနဲ ယွကနဲ ဖြစ်နေ၏။

ခြေသလုံးလေးတွေပွတ် ပေါင်သားလေးတွေပွတ် စအိုဝလေးကိုလျက် စောက်ရမ်းကိုခံစားလို့ ကောင်းနေလေသည်။ ထိုစဉ်စောက်ပက်ထဲသို့လျောကနဲ့လက်ချောင်းလေးနှစ်ချောင်းကဝင်လာပြီး ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြင့် ကလိနေတော့အရည်တွေ တောက်တောက်တောက်တောက်ကျလေပြီ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်လျံကျသွားသော စောက်ရည်လေးများအား ဦးကျော်ဦးက အဆုံးရှုံးမခံ လက်ကလေးဖြင့် သပ်ယူပြီး ခရေဦးကိုသောက်ပြလေသည်။ စောက်ပက်ရည်တွေသောက်ပြတာ ခရေဦးအကြိုက်ပင်မဟုတ်ပါလား။ ထို့နောက် စောက်ပက်ထဲထိုးမွှေ့နှိုက်ပြီး လက်မှာပါလာသမျှကိုသောက်ပြနေတော့လေသည်။

“ အင်းး ကျွတ်စ် အ့ မသောက်နဲ့အ့ အားး ”

“ ကောင်းလားဟင် ”

ခေါင်းလေးအသာငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ထပ်ကလိပြန်သည်။

“ အ့ အ့ ရှီးး ”

အမေတို့လိုးနေတာတောင် ကြည့်ဖို့ တစ်ချက်တစ်ချက် မေ့သွားသည်။ အဖေ့ကလိုင်းချက်တွေက အရမ်းကောင်းနေသည်မဟုတ်ပါလား။

“ အားး ကောင်းလိုက်တာ သောက် သောက်ဦးမလို့လား ”

“ အင်း အဖေ့ကိုတိုက်ပါသမီးရယ်..သမီးစောက်ရည်တွေ အဖေသောက်ပါရစေနော် ”

“ ဟားးး အားးး ရော့ ရော့ အဲ့လောက်သောက်ချင်နေလည်း သောက် ”

ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့်ထိုးနှိုက်ယူပြီး အဖေ့ ပါးစပ်ထဲထည့်ပေးမိသည်။ အဖေက အလိုက်သင့်ပါးစပ်ဟပေးကာ လက်ချောင်းလေးမှာပါသမျှကို အကုန်စုပ်သောက်လေသည်။

“ အင်းး ချိုမြနေတာပဲ အမြဲသောက်ချင်တယ် သမီးရယ် ”

“ ခ်ခ် အားရပြီလားအခု ”

“ မရဘူး ထပ်တိုက်ဦး ထပ်သောက်ချင်တယ် ”

“ ရော့ ဒီလိုသောက်ကြည့် ”

ရုတ်တရက်ဝင်လာသောစိတ်ကိုမတားလိုက်နိုင်။ စောက်ပက်ထဲကအရည်တွေကိုနှိုက်ယူလိုက်ကာ ခြေမတွင်သုတ်လိမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ဦးကျော်ဦးက ခွေးတစ်ကောင်လို လေးဖက်ထောက်ကာ သမီးဖြစ်သူ၏ခြေမလေးတွင်သုတ်လိမ်းထားသောေ စာက်ပက်အရည်လေးတွေကို ကုန်းလျက်တော့ လေသည်။ခြေမလေးကိုလည်းပြောင်နေအောင် စုပ်ပစ်လိုက်သည်။

“ အွီး ကောင်းလိုက်တာသမီးရယ် နဲနဲလောက်ထပ်တိုက်ပါဦးနော် ”

“ ဟားး တိုက်မယ် တိုက်မယ် လာလာ အခန်းထဲသွားတော့မယ် ကိုကြီးနဲ့အမေလိုးပြီးပြီထင်တယ် ”

“ ဖက်အိပ်နေတယ်အဖေ…သမီးလည်း စောက်ပက်တစ်ခုလုံး အရမ်းယားနေပြီအဖေရယ်….ခ်ခ် ”

“ အင်း သွားမယ် ”

လေးဖက်ထောက်ရာကနေကုန်းထလိုက်သည်။

“ ဟင့်အင်း အဖေက အဲ့ပုံစံနဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်..မလိုက်ခဲ့ရင် ပေးမလျက်တော့ဘူးနော် ”

“ အင်း အင်း ဟုတ်ပါပြီ အဖေလေးဖက်ထောက်ပြီးလိုက်လာခဲ့မယ်နော် ”

“ အင်း မဟုတ်ဘူး အရှေ့ကသွား အနောက်ကကြည့်နေမယ်လေ ခ်ခ်သွား သွား မြန်မြန်သွား အခန်းထဲကထွက်လာရင်စောက်ရည်ငတ်နေမယ် ”

ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက်အောက်ထပ်က ခရေဦးတို့အခန်းဆီလေးဖက်ထောက်လျက်သားဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲရောက်လာလေသည်။

“ ခ်ခ် တော်ထှာ ဒို့အဖေ အ့ကြောင့် ”

“ အင်း အ့ကြောင့် ဘာဖြစ်လည်း ”

ခရေဦး၏ကိုယ်လုံးလေးကိုသိမ်းကျုံးဖက်ကာမေးလိုက်လေသည်။

“ ခ်ခ် အ့ကြောင့်အလိုးခံပါတော့မယ်ရှင့် အ့လိုပြောမို့ပါဆို ခိခိ ”

“ ဟားး ဒါမှ အဖေ့သမီးကွ ”

ခရေဦး၏ ကိုယ်လုံးလေးကိုစွေ့ကနဲပွေ့ယူလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် အသာလေးတင်ပေးလိုက်သည်။ စောက်ပါက်ကို အားရပါးရမှုတ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်

“ ခဏနေဦး ”

“ အင် ဘာဖြစ်လို့လည်းသမီးလေး ”

“ ဒီတိုင်းမရသေးဘူး စောနကလိုပြန်လုပ်ပေးဦး အ့လိုလုပ်တာ နဲနဲကြိုက်သွားလို့ခိခိ ”

“ ဟားး သမီးလေးသဘော သမီးလေးသဘော ”

“ အွန်းး အ့ဆို အဖေလေးဖက်ပြန်ထောက်လေ ”

ဦးကျော်ဦးက သမီးလုပ်သူခိုင်းသလို လေးဖက်ထောက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်ကခရေဦးကိုမော့ကြည့်ပြီး စောက်ရည်လေးတွေသောက်ရန် လျာသပ်ပြနေလေသည်။

“ ခိခိ မကြည့်နဲ့ ကြည့်ဆိုမှကြည့် အ့မှ သမီးစောက်ပက်ထဲက အရည်လေးတွေတိုက်မယ် ခဏခဏ

“ ဟားး အိုးးခေ သမီးလေးသဘော ”

ခေါင်းကြီးကိုငုံ့ထားရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ခရေဦးက စောနကလို စောက်ပက်အရည်တွေကို ခြေမတွင်သာမက တစ်ခြားခြေချောင်းလေးတွေမှာပါသုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဦးကျော်ဦးကလည်း စောနကထက်ပိုပြီး ယုယုယယဖြင့် လျက်ပေးလေသည်။

“ အီးး ကောင်းလိုက်တာအဖေရယ် ယောကျ်ားလာရင်အဲ့လိုလျက်ခိုင်းရမယ် ခ်ခ် ”

“ ကောင်းလိုက်တာသမီးရယ် အဖေအဲ့လို အခိုင်းမခံဘူးဘူးသိလား ”

“ သိဘူးလေတော် ဘယ်သိပ့မလည်းလို့ ဟားးး ”

လင်မယားလေသံဖြင့်ပြောပြီး သူ့ဖာသာသဘောကျနေလေသည်။

“ နို့လေးစို့ချင်တယ် ”

“ သြ နို့စို့ချင်လို့လား ”

“ အင်း ”

“ ခြေဖဝါးကိုနမ်း အ့ဆို ”

“ ဟားး နမ်းမယ်ကွာ ”

“ ဟိဟိ ကောင်းတယ် စို့စို့ ”

ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက်ကမန်းကတန်းထကာ ဘော်လီချွတ်ပြီး နို့ကိုစို့လေတော့သည်။

“ အင်းး ကောင်း ကောင်းလိုက်တာ အဖေစို့ပေးတာအရမ်းကောင်းတယ်သိလား ဟာ့ အားး စို့စို့ ”

“ အဲ့နေရာလေးယားနေတယ် အီးး အမလေး လီးကြီးဝင်သွားပြီ ”

နို့စို့တာဖီးလ်ခံနေသဖြင့် အောက်ကလီးကိုထည့်လိုက်တာမတားလိုက်နိုင်ပေ။

ဗြွတ် ..

“ အမေ့ သေပါပြီ အားး ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး အ့ အာားး အင်းး အင်းး ထည့် .. ဆက်ထည့် .. အင်းး ”

နို့စို့ပေးရင်း လီးကိုတစ်ဖြေးဖြေးချင်း အဆုံးထိရောက်အောင်ထည့်ပေးလိုက်တော့ သမီးဖြစ်သူအိကနဲ ထိုးဆင်းသွားသည်။ လီးဝင်တော့ ဘာပြောကောင်းမလည်း…ခံပေါ့….စောက်ပက်သာပြဲအောင်ခံ …ဟုတွေးတွေးပြီး စောက်ရည်တွေအိုင်နေသည့်စောက်ခေါင်းကို မညာမတာ လိုးထည့်လေတော့သည်။

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ အ့ အ့ အမလေး သေပါပြီ အ့ားး ဖြေး .. ဖြေးဖြေး အားး အင်း .. ကောင်းတယ် အားး ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဖြေးဖြေးသာပြောနေသည်။ လက်ကတော့သူ့ခါးကို ကိုင်ကိုင်ဆွဲထည့်နေသည့် သမီးဖြစ်သူအား အလိုက်တသိ လီဗာတင်တင်ပေးရလေသည်။

ဗျစ် ဗြစ် ဗလွတ် ဗြွတ် ဇု ဇု ဇု

လီးတစ်ချောင်းထည်းဝင်ဘူးသည့် စောက်ဖုတ်မဟုတ်တော့ အသံတွေကအစုံထွက်နေသည်။ သို့သော်စောက်ရမ်းကိုလိုးလို ကောင်းနေတာတော့အမှန်။ ကိုယ့်သမီးကိုယ်ပြန်လိုးရသည့်အရသာအခုမှ ခံစားရ၍ ပါကင်လေးတွေလိုးရတာထက်ပင် ကောင်းနေသည့်အနေအထားဖြစ်သည်။

“ အားး အားး အားး ဆောင့် ဆောင့် အားး ကောင်း ကောင်းလားဟင် ဖေလိုးမလေး ”

“ ဟားး အ့ အားး ကောင်း ကောင်းတယ် ဟားး ဘ ဘလိုပြော အားး ပြောလိုက်တာလည်း အဖေရယ် ..အားး အီးး ခိခိ အားးး ”

ညည်းလည်းညည်း ပြောလည်းပြော ရယ်လည်းရယ် တတ်လည်းတတ်နိုင်တဲ့ သမီး ဟုတွေးပြီး အသေသာဆောင့်ဆောင့်ထည့်ပေးနေလေသည်။

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ လေးဖက်ထောက် လေးဖက်ထောက် ”

“ ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ အီးး ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

အနောက်နေအမေ့ကို အစ်ကိုကြီးလိုးနေသည့်ပုံစံမျိုး ဆောင့် ဆောင့်ထည့်ပေးနေတာ အူတွေအသဲတွေပင်ထိသလိုလို

“ အားး အားး အား အားးး သေပြီ အားး သေ .. သေပြီအဖေရဲ့ အမလေး မရဘူး အားး ”

စောက်ပက်တစ်ခုလုံးယွစိတတ်လာပြီး ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိ။ လီးတံကြီးကိုဆွဲထုတ်ပြီး စောက်ပက်ထဲလက်လေးချောင်းထိုးထည့်ကာ အတွင်းသားလေးတွေကို ပွတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ဟားး အားး သေပြီ အားး ကောင်းတယ် အားး ”

ကုတင်စောင်းတင် ခေါင်းကိုပက်လက်လှန်တင်ပေးလိုက်ပြီး သမီးလေး အဖေ့ကိုပွတ် အဖေ့ကိုပွတ် အယားပြေအောင်

“ ဟားး အင်း ပွတ်မယ်အဖေ့မျက်နှာကို စောက်ပက်နဲ့ ”

ဦးကျော်ဦးမျက်နှာပေ၊ါ်စောက်ပက်ကိုတည်ပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ အားရှိပါးရှိပွတ်ကြိတ်ပစ်လိုက်မှ နဲနဲနေသာထိုင်သာလေးရှိသွားသည်။နို့မို့စောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံးယားတတ်လာတာ ဘယ်လိုလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းတောင်မသိတော့…တော်သေးသည် လိုးနေတာရပ်ပြီး လက်ချောင်းလေးတွေထိုးထည့်ကာ ကလိလိုက်တော့နဲနဲနေသာသွားသည်။ ယခုလိုစောက်ပက်ဖြင့်ပွတ်လိုက်တော့ လုံးဝအဆင်ပြေသွားပြီး

“ လိုးတော့ မြန်မြန်လေး ပြန်လိုးတော့ အဖေ ”

လေးဖက်ထောက် .. ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်ပြီး ပြန်လိုးပေးရန်စိန်ခေါ်နေသည့်သမီးဖြစ်သူအား ပြန်ထပြီးလီးကိုစောက်ပက်ထဲပြန်ထိုးထည့်ကာ အားကုန်သာဆောင့်ဆောင့်လိုးပစ်လိုက်သည်။

ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ်

“ အားး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အမလေး အားး ကောင်းလိုက်တဲ့လီး ဟား အ့ အ့ သေပြီ အ့ စောက်ပက်ပြဲပြီ အမလေး အားး ”

ခရေဦးတစ်ယောက် လန် ပျံထွက်နေလေသည်။ အချက် ၃၀ ခန့်တောက်လျောက်ဆောင့်ပေးပြီး

“ တက်ဆောင့် အဖေ့အပေါ်ကတတ်ဆောင့် ”

ပက်လက်လှန်ကာ လီးကိုမတ်ပေးထားလိုက်သည်။

“ ဟုဟု လာပြီ လာပြီ အမေ့ထက်ကောင်းအောင် ဆောင့်ပေးမယ် အဖေ့ကို ”

“ ဟားးး လုပ်လိုက်တော့ လုပ်လိုက်တော့ ဒါမှငါ့သမီးကွ ”

“ ခိခိ အဖေသေဖို့သာပြင်ထား ”

ဖွိ ဖွိ ဖွိ ဖွိ.. ဖွိ ဖွိ ဖွိ ဖွိ

အပေါ်ကနေ တတ်ဆောင့်တာ တစ်ချောင်းလုံးဝင်အောင်မဆောင့် ဒစ်မြုပ်ယုံလေးဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဆောင့်နေသဖြင့်လီးတစ်ချောင်းလုံး တုန်နေလေသည်။ ဒစ်အောက်ကမေးသိုင်းကြိုးလေးကို ပွတ်ပွတ်သွားသည့်စောက်ပက်အတွင်းသားလေးတွေက တန်ဖိုးရှိလွန်းလှသည်။ ဒစ်မြုပ်ယုံဆောင့်နေရာကနေ လီးတဝက် လောက်ပဲဝင်သည့်အနေအထားသို့ပြောင်းဆောင့်လေသည်။ လင်ဖြစ်သူ ကျော်ကိုကို့အကြိုက်။

“ မိန်းမရယ် အဲ့လိုသာဆောင့်ပေးရင် ကိုတို့ယောကျ်ားတွေကြွေမှာ ”

ခဏခဏပြောတတ်လွန်းသဖြင့် ဖအေကိုစမ်းကြည့်လိုက်ရာ

“ ဟားး ကောင်းလိုက်တာ အားး အားး ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ပက် မွေးရကျိုးနပ်ပြီ ..အားး ဆောင့် ဆောင့်ဖေလိုးမ အား ”

အဖေက အောက်ကနေ ပလူပျံနေပြီး မိမိကိုဖေလိုးမဖေလိုးမဟုဆဲနေတာ နားဝင်ချိုလွန်းလှသည်။ ပါးတစ်ချက် လောက်ချပေးလျှင် ကောင်းလေစွဟု တွေးနေတုန်း

“ ဖျန်း .. ”

ဆောင့် ဆောင့် ငါပြီးတော့မယ် ငါပြီးတော့မယ် ဖေလိုးမရဲ့ ”

“ ဖျန်း ”

“ ဟားး ကောင်းလိုက်တာ ဟားးး ”

တွေးနေတုန်း ပါးကိုအချခံလိုက်ရသည့်နှင့် တန်ပိုတတ်သွားပြီး သူမပါပြီးချင်ချင်ဖြစ်လာသည်မို့ လီးကိုတစ်ဆုံးဆောင့်ချ တစ်ဆုံးပြန်ထုတ် တစ်ဆုံးဆောင့်ချ တစ်ဆုံးပြန်ထုတ် ဆက်တိုက် အချက် ၂၀ ခန့်ဆောင့်လိုက်ရာ

“ အမလေး အားး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် အားး အားး အီးး ပြီးတော့မယ် ”

နှစ်ယောက်စလုံးအသံပြိုင်တွေထွက်နေလေသည်။

“ အားး အားး အားး ပြီး ပြီးပြီ အားး ”

လီးထိပ်ကနေ သားအိမ်ကိုလာထိတဲ့အရည်တွေ..အဲဒါ .. ယောက်ကျားတွေပြီးမှ ပန်းထွက်တာမှန်း သိနေလေသည်။ လီးကိုရွှဲကနဲခံစားသွားရသဖြင့် သမီးရဲ့စောက်ရည်တွေမှန်းသိလိုက်သည်။

“ ဟားး ကောင်းလိုက်တာသမီးရယ် သမီးလည်း တူတူ ပီးတယ်ဟုတ် ”

“ အင်းးး ဟုတယ် ”

အဖေ့ရင်ဘတ်ကြီးပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ထဲကလီးတံကြီးကတော့ တစ်ဆတ်ဆတ်ဖြင့် ခုန်နေလေသည်။ အဲဒါလည်းမိန်းမတွေအကြိုက်ပင်။ ခဏနေတော့အဖေ့လီးကြီးက အောက်ကနေ ပင့်ပင့်ပြီး ခပ်မှန်မှန်လေးဆောင့်ပေးနေသည်။ သူမကတော့မလှုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ဖအေပေါ်မှောက်လျက်ကလေးသာ ငြိမ်ခံရင်း

“ နောက်ဆို အဖေ့ကို လိုးခွင့်ပြုပေးပါနော် ”

ဟု ပြောလာသော အဖေ့အား ချစ်ခြင်းများစွာဖြင့်ကြည့်ပြီး စောက်ဖီးလ်စလေးကိုလက်စသတ်လိုက်လေတော့သည်။

“ ဟာ ပြဿနာ ”

အခန်းတံခါးလာခေါက်သံကြားမှ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးပြူးမျက်ဆံပြူဖြစ်သွားသည်။ ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းလည်းမသိတော့သဖြင့်

“ ဒီလိုလုပ် အဖေကုတင်အောင်သာ ဝင်နေလိုက်တော့ ”

“ ရော့ရော့ အဖေ့ဟာတွေယူ ”

ဦးကျော်ဦးအဝတ်အစားတွေဝိုင်းကောက်ပေးပြီးကုတင်အောက်ထဲထိုးထည့် ထမီကို ရင်လျားမြန်မြန်လေးဝတ်ပြီး

“ ကိုပြန်လာပြီလား အစောကြီးနော် ”

ခပ်တည်တည်ဖြင့်အခန်းထဲကနေလှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ သမီးရေ ”

“ အမလေး .. အမေ ”

“ ဟား အမေဘာလာလုပ်တာလည်း မသိဘူး အဖေ သူ့ကိုလိုးနေတာများသိသွားတာလား ..ပြဿနာပါပဲ ”

ဟု တွေးရင်း

“ အမေလား ”

“ အေးဟုတ်တယ် တံခါးဖွင့်ဦး ”

“ ဟုတ် ဟုတ် လာပြီ ”

အပြင်ကတံခါးဖွင့်ခိုင်းနေတာ မိန်းမဖြစ်သူမို့ ကုတင်အောက်ကနေဦးကျော်ဦးပြန်ထွက်လာသည်။

“ ဟာ ဘာလို့ပြန်ထွက်လာတာလည်းးးး ”

“ နေ နေ အဖေရှင်းလိုက်မယ် ”

“ ဟာ မရဘူးနော် ပြသနာပါပဲအဖေရယ် …သေသာသေလိုက်ချင်ပါတယ် ”

“ ကဲပါ အဖေရှင်းပါ့မယ်ဆို သမီးအသာနေ ”

ပုဆိုးကောက်ဝတ်လိုက်ပြီးတံခါးဖွင့်လိုက်ရာ

“ ဟာ ”

“ ဟယ် ”

သားအဖနှစ်ယောက်စလုံးမျက်လုံးပြူးထွက်သွားလေသည်။ မိန်းမလုပ်သူနှင့်သားဖြစ်သူက ကိုယ်လုံးတီးတွေဖြင့် အခန်းဝတွင်ရပ်စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်တာက ဒေါ်စန်းပဲထင်နေသည်မို့ နောက်ပြီး ဒီလိုပုံစံလည်း ဟုတ်မည်မထင်ထား။

“ ဟာာ မင်းတို့နှစ်ယောက် ”

“ အင်းလေ ဘာဖြစ်လည်း ”

ဒေါ်စန်းကအေးဆေးလေးပြန်ပြောသည်။

“ ဟားးးးးးးးးးးးးးးး ”

ခရေဦးက အံ့သြစွာဖြင့်ပါးစပ်အဟောင်းသားကလေးဖြစ်နေသည်။

“ ရှက်မနေပါနဲ့တော့ညီမလေးရ အမေပြောပြလို့ကိုကိုအကုန်သိပြီးပါပြီ ..ခုကြည့်ရတာလည်း ညီမလေးနဲ့အဖေနဲ့လိုးပြီးပြီထင်ပါတယ် နော်အမေ ”

“ အေ့လေ စောက်ပိုတေလုပ်နေသေးတယ် လာ အထဲဝင်မယ် ကဲရှင် နဲနဲဖယ် ခိခိ ”

ဒေါ်စန်းက ဘာမှမဖြစ်သည့်ပုံစံဖြင့်အခန်းထဲသို့ ဖင်ကော့ရင်ကေ့ာကာ ဝင်လာလေသည်။ သားဖြစ်သူကိုကျော်စန်းကလည်း လီးတစ်ရမ်းရမ်းဖြင့် လိုက်ဝင်လာရာ ဦးကျော်ဦး နှင့် ခရေဦးလည်း သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် တစ်ကယ်ပါပဲ ဟှယ် ”

“ အေးလေ ”

ကိုကျော်စန်းကညီမဖြစ်သူ၏ပုခုံးလေးကိုဖက်ပြီး

“ ကဲညီမလေးရေ အဖေနဲ့အမေ့ကို အချိန်လေးပေးလိုက်ရအောင် ”

“ ခ်ခ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ”

“ အာာ ဒီကလေးတွေကွာ

“ ခိခိခိခိ အေ့လေ အဲလိုကျတော့

“ ဟဲဟဲဟဲဟဲ လာပါအမေရာ

“ လာလာ ညီမလေး အမေ့ကို ကုတင်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက် ခိခိ ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မောင်နှမနှစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သူဒေါ်စန်းအား ကုတင်ပေါ်အတင်း ဆွဲတင်ပြီးတစ်ဖက် တစ်ချက်မှချုပ်ထားပစ်လိုက်ကြသည်။ အခန်းထဲမှာ ၄ ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးတီးတွေဖြင့်ဖြစ်သဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မြင်ပြီး လီးထောင် နို့ထောင်တွေဖြစ်နေကြလေသည်။

ယောကျ်ားတွေစိတ်ပါတော့ သိသာသည်။ လီးတွေကတောင်လာကြသည်မဟုတ်ပါလား။ မိန်းကလေးတွေစိတ်ကြွလာတဲ့အခါ နို့တွေတင်း .. နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောင်လာတတ်ကြလေသည်။ အခုက အကုန်လုံးအိမ်ထောင်သည်တွေမို့ စောက်ဖုတ်မမြင်ဘူးသူမရှိ လီးမမြင်ဘူးသူမရှိသော်ငြားလည်း ယခုအခြေအနေက စိတ်ကြွလွန်းစေသည်မို့ ဒေါ်စန်းရော ခရေဦးပါ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောင်မတ်၍နေလေသည်။

“ ဟယ် လွှတ် လွှတ် မအေလိုး လွှတ် လွှတ် ဖေလိုးမလေး ငါ့လွှတ် ”

“ ခ်ခ်ခ် လွှတ်ဘူး ”

“ အဖေ့ … ”

“ ဟေ ”

“ အာာ အဖေကလည်းဗျာ လိုးလေအမေ့ကို ခိခိ ”

“ အေးအေး အာာာ ငါလိုးမသားလေး ”

ဒေါ်စန်းကအတင်းရုန်း မောင်နှမနှစ်ယောက်ကလည်းအတင်းချုပ် ကုတင်ပေါ်တင် လူးလိမ့်နေကြသည်။

“ အဖေရေးးးးးးးးး ”

“ ဟေ .. ”

ဦးကျော်ဦးက တစ်ဟေဟေလုပ်နေသဖြင့်

“ ဟားးးး လာလိုးလေအဖေ လီးနှေးလိုက်တာ အဖေရယ် ”

“ အာာ လက်နှေးလိုက်တာ လုပ်ပါ သမီးရယ် ”

“ ခိခိ အဖေက အခု လီးနှေးနေတာလေ လာလာ မြန်မြန်လာထည့်တော့ အဖေနဲ့အမေ လိုးတာကြည့်ချင်နေပြီ ”

“ ဟှယ် ဟှယ် ဒီဖေလိုးမလေးနဲ့ ..ကိုမေကိုလိုးလေးက တော်တော်ဆိုးတာပဲဟယ် ”

“ အာ ထည့်ပြီကွာ ထည့်ပြီကွာ လာထား ”

“ ဟာ ကို …. ကျော် … ဦးးး ”

“ အော်နဲ့ မင့်ဘဇပ်ပိတ်ထားလက်စမ်း ဖေလိုးမ ”

“ ဖြဲပြီစောက်ပက် ကဲဟာ ”

ဗျစ် ဗြိ ဗြိ

“ အား အားးး သေပါပြီ ကိုမေကိုလိုးကြီး လွှတ် လွှတ် ဒင်းကိုငါ့စောက်ပက်နဲ့ပွတ်မယ် ”

“ မလွှတ်ကြနဲ့နင်တို့အမေကိုချုပ်ထား ငါလိုးမယ် … ခံစမ်းဖေလိုးးးးးမ ”

အားရပါးရကိုဆဲကြဆိုကြ ချုပ်တဲ့သူတွေကချုပ် လှုပ်ခါနေတဲ့အိုးကိုချုပ်ပြီး လီးကိုဝင်အောင်ထည့်သူကထည့်ဖြင့် ပျော်စရာကမ္ဘာကြီးကိုဖန်ဆင်းနေကြလေသည်။

“ အားးး သေပါပြီ အမလေးးးး အီးးးးးး အားးးးး ”

“ စို့လေကိုကို အမေ့နို့ကိုစို့ ခ်ခ် ”

“ ဟားးးးအေးအေး စို့ပြီဟာ ”

ကိုကျော်စန်းကချုပ်ထားလျက်ဖြင့် နို့ကိုကုန်းစို့သည်။ခရေဦးကလည်း အားကျမခံ ကျန်တစ်ဖက်ကိုကုန်းစို့သည်။ ဦးကျော်ဦးကတော့ တစ်သက်လုံး လိုးလာသည့်မိန်းမမို့ စောက်ထာတွေ နပ်နေသဖြင့်စောက်ပက်ကိုကောင်းကောင်း လိုးပေးနေလေတော့သည်။

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

“ အား အား အ အားအား သေပြီ ”

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

ဖုတ် ဖွတ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ်

“ အမလေးးးးး သေပြီ သေပြီး သွားလိုးရှင့်သမီးကို ရှင့်အမကို အမလေး အားးးး ရှီးးးး အီးးး ”

“ ကောင်းလိုက်တာ မအေလိုးကြီးရယ် အားး အားး အားးး စို့ပေးကြ စို့ပေးကြ ကြမ်းကြမ်းစို့ဟဲ့ ”

“ ခိခိ ဟုဟု စို့ပေးနေတယ်လေးးး အမေရဲ့ ”

“ ဟဲ့ဖေလိုးမ ပြန်မပြောနဲ့စို့မှာစို့ ”

“ ခိခိ ”

“ နင်လည်းမရီနဲ့ ကိုမေကိုလိုး အားးးအမလေး ဆောင့်ဆောင့် ”

မအေဖြစ်သူက ပါတ်ဆဲနေသော်လည်း အကုန်လုံးစိတ်မဆိုးသည့်ပြင် တဏှာပိုးတွေပါကြွရလေသည်။

ဒေါ်စန်းတစ်ယောက်မရုန်းတော့ပြီမို့ ချုပ်ထားတာတွေကို အသာလေးလွှတ်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို လီးတေ့ပေးလိုက်ရာ ဒေါ်စန်းကလည်းအလိုက်တသိစုပ်လေတော့သည်။

သမီးက နို့စို့ ..ယောကျ်ားက လိုး …. သားဖြစ်သူကလီးပေးစုပ် ဒေါ်စန်းတစ်ယောက်အသာယာကြီး သာယာနေလေတော့သည်။

“ အူးး အွင်းးး အ အားးး ကောင်း ကောင်းလိုက်တာ ”

“ အားး မိန်းမ ငါပြီးတော့မယ် အားး အမလေး ကောင်းတယ်တော့အားးး အတူတူပေးပြီးမယ် ယောကျ်ားရေ အားးး ”

“ ညီမလေး ထထ အဖေ့ကိုစောက်ပက် ပေးမှုတ်လိုက်လေ မြန်မြန် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

“ ဟဲ့မြန်မြန်လုပ်လေ နင့်အဖေပြီးတော့မယ် အားးးး အီးးး ”

ဒေါ်စန်းကပါလောဆော်သဖြင့် ခရေဦးမှာကမန်းကတန်းထပြီး ဒေါ်စန်းကိုခွ ဦးကျော်ဦးမျက်နှာနှင့်စောက်ပက်ကိုတည့်ပေးပြီး အမှုတ်ခံလေတော့သည်။

“ အား အမလေး အီးးးး ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

အနောက်ကနေ ဒေါ်စန်းက ဖင်ကိုလှမ်းရိုက်ပေးရာ အသဲတွေအူတွေတစ်လှိမ့်လှိမ့်ဖြင့်ဖြစ်နေသည်။

“ အို အို နင့်စောက်ရည်တွေငါ့အပေါ်ကျကုန်ပြီ ”

ခရေဦးကအရည်ရွှမ်းသူလေး နဲနဲဆိုစောက်ရည်ကရွှဲတတ်သူ ဖအေလုပ်သူကမအေလုပ်သူကိုလိုးရင်း သူ့စောက်ပက်ကိုလျက်တော့ စောက်ရည်ကဘယ်နေနိုင်မလည်း တောက်တောက်တောက်တောက်ကို ကျတာ။

“ ကျော်စန်း ဟဲ့ ”

“ ဟုဟု အမေ

“ နင့်ညီမစောက်ရေတွေမြင်လား အဲဒါ လျက်စမ်းမြန်မြန် ကိုမေကိုလိုးရဲ့ ”

“ ဟုဟု ခိခိ ”

ကိုကျော်စန်းက ဒေါ်စန်းဗိုက်ပေါ် တောက်တောက်ကျနေသော စောက်ရည်တွေကို လျာဖြင့် သိမ်းကျူံးပြီးလျက်လေသည်။ ဦးကျော်ဦးကဆောင့်တာလည်းဆောင့် မှုတ်တာလည်းမှုတ်ဖြင့် တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာထမ်းဆောင်နေလေသည်။

ခရေဦးခါးလေးကို ကိုင်ကာ စောက်ပက်ကိုအားရပါးရမှုတ်ပေးနေသဖြင့် ခရေဦးတစ်ယောက်စောက်ခေါင်းထဲယွတတ်လာလေသည်။

“ အားး ကောင်းလိုက်တာအဖေရဲ့အီးးး ဟူးးးး ရှီးးးး အားး ဆောင့် ဆောင့် ပြီးတော့မယ် ”

“ အားးး လီးပေးစုပ် လီးပေးစုပ် အွီးးး အူးးး ဝူးးး ”

ကိုကျော်စန်းက စောက်ရည်တွေလျက်လိုက် လီးပေးစုပ်လိုက် နို့စို့လိုက်ဖြင့်အလုပ်တွေကိုယ်စီရှုပ်နေကြလေသည်။ ခရေဦးကတစ်ဆတ်ဆတ်တုန်လာပြီး

“ အားးး မရတော့ဘူး အားးး အားးး ”

ဒေါ်စန်းပေါ်လေးဖက်ခွလိုက်ရာ စောက်ပက်ကဒေါ်စန်းမျက်နှာနားရောက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက ဦးကျော်ဦးလီးနားရောက်နေလေသည်။

“ ကိုကိုရေ့ဘာကြည့်နေတာလည်းးးးးလာလိုး လာလိုး ဟားးးးး ”

“ ကျော်စန်း ဟက်ကောင် စောက်လိုက် ကမ်းဆိုးမသိတဲ့ကောင် နင့်ညီမကိုမြန်မြန်လိုးလေ ကိုမေကိုလိုးရဲ့ ”

“ ဟုဟု လာပြီညီမလေးလေရေ့ ”

ခရေဦးက ဒေါ်စန်းဆီးခုံအစပ်ကလေးတွင် ဝပ်ပြီး ဖင်ကိုထောင်ပေးထားလေသည်။ ကိုကျော်စန်းက ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်ပြီးဆော်ပေးတာ မြင်ထားဘူးသည်မို့ အဲလိုအလိုးခံခြင်းဖြစ်သည်။

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်အပေါ်ကနေခွပြီး အမေ့ကိုဆောင့်ဆောင့်ပေးသလိုညီမလေးကိုဆောင့်ဆောင့်ထည့်ပေးလိုက်ရာ

“ ရှီးးး အီးးး သေပါပြီ အားးး ထိတယ် ထိတယ် အားးး ”

“ အမလေး အမေရေ့ အမလေးးးး အားး ဆောင့် အားး ”

“ ဆောင့်ယောကျ်ားရေ ဆောင့်ဆောင့် ”

“ အားးး ပြီးတော့မယ် အားးး ထွက်တော့မယ် အမလေး မိန်းမလည်းပြီးတော့မယ် အီးးးး ရှီးးး ”

“ ကျမစောက်ပက်ထဲမပြီးနဲ့နော် သမီးပါးစပ်ထဲပေးပြီးလိုက်အားးး ”

ဒေါ်စန်းကညွှန်ကြားနေသည်။

“ သမီးပါးစပ်ထဲမှာ လရည်တွေထုတ်လိုက်တဲ့ ”

ဦးကျော်စန်းက သမီးဖြစ်သူခေါင်းလေးကိုအားပြုရင်း အားစိုက်ကာ ဆောင့်ဆောင့်ထည့်နေသည်။ ပြီးကာနီးမို့ဒေါ်စန်းကလည်း အောက်ကနေကော့ကော့ပေး ဦးကျော်ဦးကလည်း ဖိဖိဆောင့် စောက်ပက်ထဲလီးတစ်ချောင်းက ဇွတ်ကနဲဇွတ်ကနဲ ဝင်နေတာကိုအနီးကပ်ကြည့်ရင်း

“ ဟားးးးးး ဆောင့် ဆောင့်ကိုကိုရေ့အမလေးးးး ”

“ အားးးး အားးး အားးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ ထပ်ဆောင့်နော် ထပ်ဆောင့်နော် အားးးးး ”

“ အားးး ထွက်တော့မယ် ထွက်တော့မယ် ”

“ အားးး အားးး ခရေ ခရေ လာလာ လာ သမီးကိုလိုးမယ် အားးးးး ”

“ ဟု ဟု ”

ခရေဦးက လျင်မြန်စွာဖြင့် ဒေါ်စန်းဘေးနားကပ်ပြီးလှဲချလိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဗျန်းဗျန်းဖြဲပြီး အဆင်သင့်ကလေးနေပေးလိုက်ရာ ဦးကျော်ဦးကသမီး၏စောက်ပက်ဖြင့်လီးကိုတေ့ပြီး ဆက်ဆောင့်ဆောင့်ထည့်နေလေသည်။

ကိုကျော်စန်းကလည်းအလိုက်တစ်သိဖြင့် ဒေါ်စန်း၏ပြီးသွားပြီဆိုသောစောက်ဖုတ်ကို သူ့လီးထည့်ပြီးတစ်ချက်ခြင်းညှောင့်လေတော့သည်။

ဗျိ ပလစ် ဗျိ ဗျိ ဗျိ ပလစ်

တစ်ချက်ခြင်း တစ်ချက်ခြင်း အဝင်အထွက်မှန်မှန်လေးညှောင့်ပေးလိုက်ရာ ဒေါ်စန်းမှာ အခုမှ အာသာပြေလေတော့သည်။

“ ဟားးး ကောင်းလိုက်တာသားရယ် အူးးးးး အင်း ဟင်း ဟင်း ကောင်းတယ်ကွယ် ဟီးးးးး ”

တစ်ကယ်တော့ မိန်းမတွေပြီးပြီဆိုသော်လည်း နောက်ထပ် ၄-၅-၁၀ ချက်ခန့်ဆောင့်ပေးရသည်။ အဲဒါမှ လုံး၀ ပြည့်စုံသွားတတ်လေသည်။ သူကပြီးပြီဆိုတာနဲ့ကိုယ်က ဆက်မဆောင့်ပေးတော့လျှင် နဲနဲလိုနေတတ်သည်။ထို့ကြောင့် ပြီးပြီဆိုတိုင်းမရပ်ကြဖို့လိုပါသည်။ ကိုကျော်စန်းလိုမျိုး တစ်ချက်ခြင်း တစ်ချက်ခြင်း ၄-၅-၁၀ချက်ဆက်ဆောင့်ပေးသင့်ပါသည်။

ဒေါ်စန်းက သားဖြစ်သူကိုကျော်စန်းကိုလှမ်းဆွဲဖက်ထားလေသည်။ ကိုကျော်စန်းကလည်း ဒေါ်စန်းပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ညီမဖြစ်သူနှင့်အဖေဖြစ်သူလိုးနေတာကိုကြည့်ကာ သာသာလေး ၀င်ထွက်လုပ်ပေးနေလေတော့သည်။

“ အီးးး ဟူးဟူးးး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

“ အားး ထွက် ထွက်တော့မယ် ”

“ သမီးပြီးတော့မယ်အဖေ အားးး အားးးး အားးး ပြီးပြီး ”

“ အမလေးးး အားးးးရှီး အီးဟီးဟီးပြီးပြီ ပြီးပြီ ”

ဆောင့်ချက်တွေက 9+မို့ ခရေဦးပါဆက်ပြီးလေတော့သည်။ ဦးကျော်ဦးက ပြီးတော့မယ်သာပြောတာဆက်ဆောင့်နေသေးသည်။

“ အ့ အ့ အ့ အ့ ပြီးတော့မယ် ”

“ အားးး ပြီးတော့မယ် ဟားးး ”

ဦးကျော်ဦးက သမီးဖြစ်သူ၏စောက်ဖုတ်ထဲမှလီး ကို ထုတ် ပါးစပ်ထဲလီးကိုအမြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ခရေဦးကလည်း အချက်ကျကျဖြင့် ဖအေဖြစ်သူ၏လီးကိုစုပ်ပေးလိုက်ရာ

ပျစ် ပျစ် ပျစ် ပျစ် ပျစ်

လရေတွေကပါးစပ်ထဲကနေပင်လျံထွက်ကျလာလေတော့သည်။

“ ဝူးးးး အားးးး အ အများကြီးပဲ ဟားးးးး ”

ပါးစပ်ထဲကနေပင်လျံထွက်လေသည်။ ဒေါ်စန်းက သမီးဖြစ်သူပါးစပ်မှလျံလာသောလရေတွေကို လက်ဖြင့်လှမ်းယူလိုက်ပြီး စုပ်လေသည်။

“ အွင်းးးး ချိုလိုက်တာယောကျ်ားရယ် ခိခိ ”

“ ဟားးး ဟုတယ် သမီးတော့မျိုချပလိုက်ပီ ခိခိ ”

“ ဟားးးး သားပဲကျန်တော့တယ် ”

“ ခ်ခ် လိုးလေအမေ့ကို ”

“ ဟားးးး အမေသာကိုထုပေး ညီမလေးက စောင့်နေ ..အဖေ့လို ညီမလေး ပါးစပ်ထဲမှာ ပေးပြီးချင်တယ် ”

“ ဟေ ဟားဟား လုပ်လုပ် ”

“ သမီးရေကြားတယ်နော် ”

“ ခ်ခ် ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ဒေါ်စန်းစောက်ဖုတ်ထဲက လီးကိုဆွဲထုတ်ကာ ဒေါ်စန်းနှင့်ခရေဦးကြားထဲ တိုးဝင်ပြီးပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ ဒေါ်စန်းကသားဖြစ်သူ၏ ထောင်မတ်နေသောလီးတံကြီးကို အကောင်းဆုံးထုပေးနေပြီး ခရေဦးကထွက်လာမည့်လရည်တွေကိုသောက်သုံးရန် ပါးစပ်တပြင်ပြင်ဖြင့်အသင့်စောင့်နေလေသည်။

“ အိ .. အူးးးး ပြီးတော့မယ်အမေ အီးးးး ထွက် ထွက်တော့မယ် အား အား ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ အားး ”

ပျစ် ပျစ် ပျစ် ပျစ် ပျစ်

လီးတံကြီးမှာတဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး လရေတွေကလီးထိပ်မှပန်းထွက်လာလေသည်။ ခရေဦးကပါးစပ်ဖြင့်ဖမ်းငုံပြီးပါးစပ်ထဲအကုန်ဆွဲစုပ်လေသည်။

“ ဝါးးး ဝါးးး များ များကျိ ဂလု ဂလု ဂလု အွင်းးးး ကောင်းထှာ ခ်ခ် ”

“ ရော့ ရော့ အမေလည်းသောက် ”

နှုတ်ခမ်းမှာပေကျန်နေသော ကိုကြီးရဲ့လရေတွေအားလက်ဖြင့်သပ်ယူပြီး တိုက်လိုက်ရာအမေကအားရပါးရစုပ်မျိုချလေသည်။

“ ဟား ဟား ကောင်းလိုက်တာ မိန်းမရာ ”

“ ခ်ခ် ”

ခရေဦးကလိုက်ရယ်သည်။

“ ခိခိ ”

ဒေါ်စန်းကလည်းရယ်သည်။

“ ဟဲဟဲဟဲ ”

ကိုကျော်စန်းကလည်းရယ်သည်။ အကုန်လုံးအသံပြိုင်ရယ်လိုက်ကြပြီး ကိုကျော်စန်းက ဒေါ်စန်းကိုဖက် ဦးကျော်ဦးကခရေဦးကိုဖက်ထားလိုက်ကြလေသည်။

“ အငယ်မလေးတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်နော်ကို ”

“ သြော် .. အေး ဟုတ်တယ် မင်းက အိမ်မှာမှမရှိတာဟ တစ်နေ့ကမှပြင်ဦးလွင်သွားတယ် ကျောင်းပြန်ဖွင့်မှပြန်လာမှာလေ ”

“ အော် အဲဒါကြောင့်ကိုး ကျမက မတွေ့လို့ပါတော် ”

“ အင်း ကြီးကြီးတို့ဆီမှ ာသွားနေတယ်လေ ”

“ အင်း အင်း ဘာမှမဟုတ်ဘူး သက်သက်မေးကြည့်တာ ကဲ ကဲ သွားပြီယောကျ်ားရေ ”

“ အေးအေးမိန်းမ ယောကျ်ားလည်းခနနေသွားမှာ ”

ကိုကျော်စန်းကလှမ်းဖြေသည်။

…………………………………………………………………………………………

“ ဟွန့် ခုတလောကြည့်လို့ကိုမရဘူး ”

ပြင်ဆင်၍ ဆိုင်ဖွင့်ရန်ထွက်သွားသော မသီတာကိုကြည့်ကာဒေါ်စန်းက မျက်စောင်းထိုးရင်းပြောလိုက်သည်။

“ ခ်ခ် အမေရယ် ဘာဖစ်နာ ၃ ”

ခရေဦးကသဘောပေါက်သည်။ ဒေါ်စန်းအတွက် မသီတာသည် လင်လုဖက်နှယ်ဖြစ်နေပြီမဟုတ်ပါလား။ထို့ကြောင့် ယခင်ကဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ အူတိုသလိုလိုဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ သိဘူးအေ အ့ ဖေလိုးမ ငါဒီရက်ပိုင်းသိပ်ကြည့်မရဘူး ”

“ ခ်ခ် အမေ မနာလိုဖြစ်နေတာနေမာ ”

“ အေးဆို မသိဘူး ”

သားအမိနှစ်ယောက်ပြောသမျှ အကုန်ကြားလိုက်သောကိုကျော်စန်းက အခန်းထဲကထွက်လာပြီး

“ ဟားးးးး စိတ်မပူပါနဲ့အမေရယ် အမေလိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်းသားရှိနေမှာပါ ..ညီမလေးရောတူတူပဲ ”

ညီမဖြစ်သူ ခရေဦးကိုလှမ်းကြည့်ပြီးပြောလိုက်ရာ

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ကိုကိုမရှိလည်းဘားးးးမဖြစ်ပုနော့ ဖေကြီးလိုးပေးမာ ဟက်ဟက် နော်အမေ ”

မအေလုပ်သူကိုလှမ်းထောက်သည်။

“ အေး ဟုတ်တယ် ”

ဒေါ်စန်းကထောက်ခံလေသည်။

ထို့နောက်

“ ညည်းကျတော့အေ ငါ့ဖင်ကထွက်ထားတဲ့ ကောင်မမို့လားမသိဘူး …ငါ့လင် နင်အဖေနဲ့လိုးနေလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး …..ငါ့သား နင့်အကိုနဲ့လိုးနေလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး…ဒီကောင်မကိုလိုးပေးနေရတာကျ ငါ့ရင်ထဲတမျိုးပဲအေ လိုးတာလည်းအခုမှမဟုပါဘူး ..ဟိုးအရင်ကတည်းကလိုးနေကြတာပါ ”

သူတို့မိသားစုအတွက် ယခုလိုလိုအသုံးအနှုန်းတွေက ဘာမှမဖြစ်တော့ပြီဖြစ်သည်။ အဲလိုပြောတော့ပိုမိုထိရောက်ပြီး လိုရင်းကိုလည်းမြန်မြန်ရောက်လေသည်။

ရင်းနှီးမှုတွေလည်းပိုမိုလာသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ကိုကျော်စန်းက စကားစသည်။

“ ဒီလို လုပ်ပါလား အမေ ”

“ အွန်း ပြော ”

“ သားမိန်းမက သားပဲလိုးနေတာလေ ”

“ အင်းလေ ငါသိပါတယ်ဟဲ့ ”

“ ခိခိ အမေကလည်းဗျာ စကားလေးဆုံးအောင် နားထောင်ပေးပါဦးလား ”

“ အေး အေး ဆက်ပြော ”

ခရေဦးကလည်း အကိုဖြစ်သူ ဘာအကွက်ရွှေ့မလည်းဆိုတာ သိချင်နေသည်။

“ ညီမလေးယောက်ကျားနဲ့ ပေးလိုးလိုက်မယ်လေ.မကောင်းဘူးလား … အ့မှာအမေကြည့်လိုက်…စိတ်တိုင်းမကျသေးရင်အဖေနဲ့ပါ လိုးဖြစ်အောင် စီစဉ်လိုက်မယ် ”

“ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင် ? ”

“ အော်ဒီလိုလေ လိုးပေးတဲ့သူရှိနေတော့ သားအနားသူသိပ်မကပ်တော့ဘူးပေါ့ ”

“ အ့ဆို သားလည်းအမေ့နားတချိန်လုံးနေလို့ရမယ် အမေ့ကိုတချိန်လုံး လိုးပေးလို့ရမယ် မကောင်းဘူးလား ……. ”

ခရေဦးက သူ့ကျမလိုးတော့ဘူးလားဟူသော အကြည့်ဖြင့်လှမ်းကြည့်သဖြင့်

“ သြ ညီမလေးလည်းအတူတူပဲလေနော် အမေတိုးသားအမိနဲ့သားနဲ့ တချိန်လုံး လိုးနေလို့ရပြီလေ ”

“ အင်း အဲဒါလည်းကောင်းတာပဲ နင့်အဖေကတော့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲတာပေါ့ဟယ် ခိခိခိခိ ”

“ ခ်ခ် ဟုပ ဟုပ အဖေကတော့ ဂွတ်ရှယ်နော့ ”

ခရေဦးကခုမသဘောပေါက်သွားသည်။ ကျော်ကိုကိုနဲ့သီတာအေးတို့ လိုးဘူးတာကိုဖျောက်မည်။ မိမိတို့မိသားစုလိုးပွဲကို ကျော်ကိုကိုရော သီတာအေးပါ နားဝင်လက်ခံသွားအောင်ဖြည်မည်။

ကျော်ကိုနဲ့မသီတာကိစ္စအဖေအမေမသိသေး ။သူတို့မိသားစုကိစ္စလည်းကျော်ကိုနဲ့ မသီတာမသိသေး .. မီးဆိုတာမလောင်ခင် တားသင့်သည်မို့အမေအဖေကိုလည်း အရိုအသေမတန်ရအောင် သူတို့ ၂ ယောက်ပွဲခံနေတုန်းအဖေ နဲ့အမေ့ကို ဝင်ဖမ်းခိုင်းမည်။

ကျော်ကိုကိုရော မသီတာပါ လန့် ကြောက် တုန်သွားပြီး အဖေက မသီတာကိုလိုး ကျော်ကိုကိုက အမေ့ကိုလိုး အားလုံးညီသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

“ ကဲ .. သားပြောတာ သဘောတူလား ”

“ ဟုဟု ညီမလေးကတော့ သဘောတူတယ် ”

“ အေးဆို ငါလည်းသဘောတူတယ် ခိခိ ”

“ ကဲ အဲဒါဆို အမေနဲ့ညီမလေးကို တစ်ချီစီလိုးချင်တယ်အခု ”

“ ဟယ် နင်ကလည်း … မအေလိုး ခ်ခ် ”

“ ဟားးးး လိုး လိုး ကြာသလားလို့ လာ လာ အမေ့အခန်းထဲသွားမယ်ခု ”

ပြောရင်းဆိုရင်း အိမ်ပေါ်ထပ်ပြေးတတ်သွားလေသည်။ဒေါ်စန်းတို့သားအမိက နောက်ကနေလိုက်သွားပြီးသားအမိတွေ ပျော်ပျော်ကြီးလိုးလိုက်ကြလေတော့သည်။

…………………………………………………………………

“ မိန်းမ ”

“ ရှင့် .. ပြောလေကို ”

“ ကျော်ကိုကိုနဲ့ ထပ်မလိုးဖြစ်ဘူးလားဟင် ”

“ ဟင့်အင်း .. ဘာဖြစ်လို့ ”

“ သြော် .. မင်းတို့ဖာသာအစီအစဉ်ဆွဲပြီးလိုးဖြစ်မယ်ထင်နေတာ ”

“ ခ်ခ် ရှင့်လူက ညံ့တာကိုးလို့ ”

အေ့ကွာ စောက်ပေါ သူ့နေရာမှာငါသာဆို ဟင်းး ဘာပြောကောင်းမလည်း ”

“ ခိခိ ယုံပ့တော် ယုံပ့ ”

“ ကိုရော … ကျမမရှိတုန်းလုပ်ဖြစ်သေးလား ”

“ အိုးးး ဘာပြောကောင်းမလည်း ခဏခဏပေါ့ ..တစ်ယောက်ခြင်းလည်းလုပ်ဖြစ်တယ် ..ကျော်ကိုကိုနဲ့တွဲပြီးတော့လည်းလုပ်ဖြစ်တယ် ”

“ အဲဒါကြောင့် ယောကျ်ားထင်နေတာက မိန်းမတို့ဖာသာချိန်းချက်ပြီး လိုးကြသေးလားမေးတာလေ ”

“ ဟင့်အင်း … သီတာကမိန်းကလေးလေ ကို့လူကငပိန်းဟာဂို ”

“ အေ့ပါ အေ့ပါ မိန်းမကဒါဆို ခံချင်တယ်ပေါ့ ဟုလား ”

“ ခိခိ ပြောဘူး ”

“ ဟား ဟား ဒီညသူတို့ကို အလည်ခေါ်ရအောင်ကွာ နော် ”

“ ခ်ခ် ဘယ်ကိုအလည်ခေါ်မာလည်းးးးးး ”

“ ကိုတို့ အခန်းထဲကိုလေ ” ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ခေါ်နက် ”

“ ခေါ်မာဖဲ ခေါ်မာဖဲ ခိခိ ”

“ ဟားးးးးးးးလူဇိုးကျီးးးးးးး ”

မိန်းမကိုခဏထားခဲ့ပြီး ခရေဦးတို့အခန်းဖက်ထွက်လာခဲ့သည်။

…………………………………………………………………..

ဒေါက် ဒေါက်

“ အင်း ဘယ်သူလည်း ”

ခရေဦးကအထဲကလှမ်းမေးသည်။

“ ညီမလေး … ကိုကြီးပါ ”

“ သြ ဟုဟု လာပြီ ”

“ ဘာလည်းဟင် ကိုကြီး ”

အခန်းထဲလှမ်းကြည့်တော့ ကျော်ကိုကိုက ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သူ့ကိုလက်လှမ်းပြသည်။

“ ခိခိ ပွဲစတော့မလို့လား ”

“ ဟားးးးး ယွကျား အရှက်လည်းမရှိဘူး ဟှယ် ”

ခရေဦးကလှည့်ကြည့်ပြီးပြောလေသည်။

“ ထားလိုက် ဘာမှမဖြစ်ဘူး ”

“ အခုက လာဖိတ်တာ ခိခိ ”

“ ဘာလာဖိတ် ”

“ ဒီညကိုကြီးတို့အခန်းထဲလာအိပ်ကြ အဲဒါလာဖိတ်တာ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ကြားတယ်နော်မိန်းမ လာသွားစို့ ”

“ ဟှယ် ဟှယ် သိပ်မသွားချင်ဘူးနော် မသာကောင် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား လာာာပါ မိန်းမရ လာလာ ကိုကြီးတို့ အခန်းထဲဂိုးမယ် ”

“ အေအေ ခဏလေးနေပါဦးဟယ် ထမီလေးဝတ်ပါရစေဦး ”

“ ဟားးး အေးအေး နောက်ကလိုက်ခဲ့ကြတော့ စောင့်နေမယ် အိုခီ ”

“ အိုခီ ”

“ အိုခီ ”

ခရေဦးတို့လင်မယားတစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ကြိတ်ရယ်မိလေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သိပ်စိတ်မပါကြဘူးမဟုတ်လား။

“ လာ ပြီ ခိခိ ”

မသီတာက သဘောကျစွာရယ်လေသည်။ထိုညက သူနဲ့ညီမလေးနဲ့လိုး ကျော်ကိုကိုနဲ့မိန်းမနဲ့လိုး ။မပြီးသေးဘူး ခရေဦးက စောက်ပက်ခြင်းပွတ်လိုက်သေးသည်။ မသီတာ၏ စောက်ဖုတ်ကိုလည်း မှုတ် ပြီးတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကိုလည်းအတင်းပြန်မှုတ်ခိုင်း မသီတာပေါ်မှောက်အိပ်ပြီး မသီတာနို့ကိုစို့ စောက်ပက်ခြင်းအပ်ထားပြီး သူ့လင်ကျော်ကိုကိုကို စောက်ပက်တစ်ခုချင်းစီး လှည့်လိုးခိုင်းလို့ လိုးခိုင်း စုံစိနေအောင် တဏှာကိုခံစားကြလေသည်။

အားလုံးလိုးလို့မောသွားတော့ ခဏနားရင်း စကားစမြည်ပြောကြရင်း

“ မင်းတို့ဖာသာလိုးချင်တဲ့အချိန်လိုးကြနော်သိလားညီလေး အစ်ကိုခွင့်ပြုတယ် ”

“ ဟုဟု စိတ်ချပါ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ယွကျားရယ် လိုးသာလိုးသိလား နော်မမ ခံပေးနော်သမီးလင်ကို နော်နော် ”

“ ဟီးး အေးအေး ခံပေးမယ်ဟယ် နော်ယောကျ်ား ”

“ အာာ မိန်းမကလည်းလေ တစ်ခြားသူတွေမှမဟုတ်တာ ခံသာခံ ခံသာခံ ချစ်ထှာကွာာာ ”

…………………………………………….

“ ကဲ .. ဘာမရှင်းလည်းမေး ”

“ နိုး .. အကုန်နားလည်တယ် ”

“ ဟေဟေ့ စားရဦးမယ် ချွေးမလေးစောက်ပက် ”

“ ဟွန့် .. ဖေလိုးမသားကြီး သရေကတမြားမြားနက် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား လာလာ ဖေလိုးမ ချွေးမလေးကိုမှန်းပြီးလိုးမလို့ ”

“ မရဘူး ရှင့်အမကိုမှန်းပြီးလိုး အဲဒါဆိုခံမယ် ”

“ အေး အဲဒါလည်းရတယ် လာတော့ လီးယားနေပြီ ”

လင်လုပ်သူက သူ့အမဖြစ်သူကို ပါးစပ်ကနေခေါ်ခေါ်ပြီးလိုးနေတာကြည့်ရင်း အလိုးခံရတာ အရမ်းဖီးလ်ရှိနေလေသည်။

……………………………………………….

“ အမေ ”

“ အင်း ”

“ ဇာတ်လမ်းစလို့ရပြီနော် ”

ခရေဦးကဝင်ပြောသည်။

“ ဘာဇာတ်လမ်းလည်းဟဲ့ ”

“ ခိခိ ဟိုနှစ်ယောက် ဒီနေ့ချိန်းနေကြတယ်တဲ့ ကိုကြီးက ”

“ ဟုတ်လား တစ်ကယ် ”

“ ဟီးးးး ဟုတ်တယ်အမေရ ကျော်ကိုကို သားမိန်းမဆီ မက်ဆေ့ပို့ထားတာဖတ်လိုက်ရတယ်…။ နောက် .. သိပ်မကြာဘူး….အဲ့မက်ဆေ့ကို ဖျက်ထားတယ် ”

“ ဟယ် တစ်ကယ် ဒါဆို သူတို့ကဘယ်အချိန်ကတည်းကဆုံနေကြတာလည်းဟဲ့ …နေဦးခဏ နင်တို့အဖေကိုခေါ်လိုက်မယ် ”

“ ကို … ကျော် .. ဦးရေ ”

ဒေါ်စန်းက ကမန်းကတမ်းဖြင့်လှမ်းအော်လေသည်။

“ ဟေ ဟေ ဘာလည်းဟမိန်းမရ ..စပပဲ လန့်သွားတာပဲဟာ ”

“ လာ လာ.. အဲ့မှာလန့်မနေနဲ့ ဒီမှာပြောပြစရာရှိတယ် ”

“ လာပြီ … ဘာတုန်းဟ ”

“ ရှင့် မယားငယ်နဲ့ကျမလင်ငယ် အပြင်မှာချိန်းလိုးကြမယ်တဲ့ ဒီနေ့ ”

“ ဟုတ်လား ”

“ အင်း .. ဟုတ်တယ် ဖေကြီး ”

ခရေဦးကထောက်ခံသည်။

“ ဟုတ်တယ်အဖေ သီတာနဲ့ယောက်ဖနဲ့ Summer Palace မှာ ချိန်းလိုးကြမှာ ဟိုတယ်ကအထွက်ကို အဖေတို့စောင့်ဖမ်းလိုက် ”

“ အေး သွားမယ်လေ ..လုပ်လုပ်မိန်းမ ငါတို့သွားစောင့်နေလိုက်မယ် ”

………………………………………………..

“ ဟော ထွက်လာပြီ အံမယ် ၂ ယောက်သားဖက်လို့ ”

“ ကောင်းတာပေါ့ ဒီအချိန်မိတော့ ကွက်တိပဲ နို့မို့အကြောင်းပြကောင်းရင် ဖမ်းရခက်နေမယ် ”

“ ဟေ့ ကျော်ကိုကို ”

“ ဟာ သေပြီ သေပြီ ယောက္ခမလင်မယား အမရေ ”

“ အီးးးး သေပါပြီ စောက်ပြဿနာတော့ တတ်ပြီဟဲ့ ”

“ လာစမ်း လာလာ အိမ်ရောက်မှရှင်းရမယ်ဒီကိစ္စ ”

“ သေပြီ သေပြီ ဟုတ်တယ်အမရေ စောက်ပြဿနာတော့တတ်ပြီ ဟားးးးး ”

ခရေဦးရော ကိုကျော်စန်းရော Plan အတိုင်းရှောင်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိချေ။

“ ကဲ ထိုင် ”

“ ဟုတ် ”

“ ဟုတ် ”

နှစ်ယောက်သားမျက်နှာငယ်လေးတွေဖြင့် ထိုင်နေကြပြီး ယောက္ခမလင်မယားဘာပြောမလည်းငံ့လင့်နေရှာသည်။ ကျော်ကိုကိုက ဒေါ်စန်းကိုလိုးဖူးပေမယ့် ဒီလိုမျိုးကျတော့ နဲနဲကြောက်သည်။

“ သီတာ ”

“ ဟုတ် ဟုတ်အမေ ”

မသီတာမျက်နှာ ဇီးရွက်လောက်သာကျန်သည်။

“ ညည်းကို ကျုပ်မေးပါဦးမယ် ”

“ ညည်းကကျော်ကိုကိုနဲ့ကုန်းနေရတယ်ဆိုတော့ ငါ့သားကို မချစ်တော့လို့လား ”

“ ဟင် မ မဟုတ်ရပါဘူးအမေရယ် ”

“ အီး ဟီး ဟီး သမီး ကို့ကိုချစ်ပါတယ် အဟင့်ဟင့်ဟင့် ”

ချုံးပွဲချငိုပြီးပြောလေသည်။

“ ဟယ် ဟယ် အဲဒါကဘာဖြစ်တာလည်း.. ညည်းကိုကျုပ် ဘာလုပ်နေလို့ညည်းက သေမလို ငိုနေရတာလည်း ”

“ အီးဟိးဟီး သမီးကိုခွင့်လွှတ်ပါအမေရဲ့ အီးဟီးဟီး ”

“ တိတ်တော့ မငိုနဲ့တော့ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် အစ် ဟင့် ဟင့် ”

“ အော် တိတ်ပါတော့ဆို ”

ဦးကျော်ဦးကဝင်ငန့်သည်။

“ ညည်း စောက်ပက်အရမ်းယားနေလားပြော ”

“ ရှင် ”

“ အော် ညည်းမကြားဘူးလား ..အကောင်းမေးနေတာ ညည်းစောက်ပက် အရမ်းယားနေလားလို့ ”

“ ဟာ အမေကလည်း ”

ကျော်ကိုကိုကဝင်ပြောသဖြင့်

“ နင့် ပါးစပ်ပိတ်ထား ”

ဟုဒေါ်စန်းက ဟောက်လိုက်ရာ ငြိမ်ကျသွားသည်။

“ ဖြေလေ ”

“ ဟားးး အဲလိုလည်းမဟုတ် မသိတော့ဘူး ..သမီးမပြောတတ်ပါဘူးအမေရယ် ”

“ ဟဲ့ ညည်းမယားရင် သွားခံမလားဟဲ့ အဲဒါ စောက်ပက်ယားနေလို့ပေါ့ ”

“ ဟု ဟု ”

“ အေး အခုကိစ္စကို ငါတို့ပဲသိတယ် …ဒါပေမယ့် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ဒါပေမယ့်ဘာဖြစ်လည်းအမေ ”

“ အေး ဒါပေမယ့် ညည်းကျုပ်လင်နဲ့လိုးအခု ”

“ ဟာ မိန်းမ ”

“ ရှင့်ညိမ်ညိမ်နေ ”

“ ဟယ် အမေကလည်း ”

“ ဟယ်လုပ်မနေနဲ့ညည်းကျုပ်ရှေ့မှာ ကျုပ်လင်နဲ့လိုးပြ အဲဒါဆို ငါဘယ်သူ့မှမပြောဘူး။ ပြီးပြီ ဒီကိစ္စအတွက် ငါကျေနပ်မယ် ”

“ ဟင်း ဒုက္ခပါပဲနော် ”

“ ဟင် ဘာဒုက္ခလည်းးးး ညည်းကကျုပ်ယောကျ်ားကိုအထင်သေးတာလား .. ”

“ ကိုကျော်ဦး ရှင့်လီးပြလိုက်စမ်း ”

ဦးကျော်ဦးက အားလုံးရှေ့မှာပင် ဝတ်ထားသောပုဆိုးကိုချွတ်ပြလိုက်သည်။ ဦးကျော်ဦးလီးက ကိုကျော်စန်းထက်ကြီးပြီးကျော်ကိုကိုနှင့်မတိမ်းမယိမ်းပင်ဖြစ်သည်။ ချွေးမလုပ်သူကိုလိုးပေးရတော့မည်ဟုတွေးတွေးပြီးထောင်နေသည်မှာ 9+ ။

“ ဟယ် ဟယ် ရှက်လိုက်တာအမေရယ် ”

“ အော် အေး အေး ညည်းတို့ခုလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်စားနေတာကြ မရှက်ဘူးလားအေ စောက်ပိုတွေ ”

“ ဟားးးးး အမေ့သဘော အမေ့သဘော ကျမကိုသာလိုးပါတော့ အဖေရယ် ”

“ လာသွားမယ် ငါတို့အခန်းထဲ လာ နင်ပါ လိုက်ခဲ့ ”

ကျော်ကိုကိုကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် မသီတာတစ်ယောက် ယောက္ခထီး၏အလိုးကိုခံရန်အပေါ်ထပ်သို့ရောက်လာလေတော့သည်။

“ ကဲ .. သမီးချွတ်လိုက် လာလာ အဖေ ဝိုင်းချွတ်ပေးမယ် ”

ဦးကျော်ဦးက မသီတာအား အဝတ်အစားများဝိုင်းချွတ်ပေးလေသည်။ မသီတာကတော့ ခြံထဲကကြက်မို့ဖုတ်စားစားကင်စားစား ကြိုက်သလိုသာလုပ်ပါတော့ ဟူသောစိတ်ကိုသာသွင်းထားသည့်ပုံစံဖြင့် ဦးကျော်ဦးလုပ်သမျှကိုငြိမ်ခံနေလိုက်တော့လေသည်။

ထို့နောက် ဦးကျော်ဦးက ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန်အိပ်လိုက်ပြီးမသီတာအား သူ့လီးကိုစတင်စုပ်ခိုင်းလေသည်။

မသီတာကလည်း ငြင်းလို့မရတဲ့အတူတူ စုပ်ပေးနေလေ၏။စုပ်ရင်းစုပ်ရင်း တစ်ချက်တစ်ချက်စိတ်ပါပါသွားသည့်အခါ လီးတံကြီးကိုသေသေချာချာကိုင်၍ စုပ်ပေးလေသည်။ လဥကိုလည်း လျာလေးဖြင့်မယက်ခိုင်းပါပဲ ယက်လေသည်။

လီးတံအရင်း လဥ ဒစ်အောက်ရှိမေးသိုင်းကြိုးလေး အစရှိသဖြင့် မယားကောင်းတို့ အတတ်ပညာအကုန်ထုတ်သုံးနေလေသည်။ကျော်ကိုကို ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး လီးပြန်တောင်လာသဖြင့် ဒေါ်စန်းမသိအောင်ကျောပိုးအိတ်ဖြင့်ဖိထားလေသည်။ ဒေါ်စန်းကလည်းအကင်းပါးသည်။

“ ဟဲ့ နင့်အိတ်ကိုချထားလိုက် ”

“ ဗျာ ရ ရပါတယ်အမေရ သားကိုင်ထားလိုက်ပါ့မယ် ”

“ လျာရှည်လိုက်တာနော် ချဆိုချထားလိုက် ”

ဒေါ်စန်းပြောသလိုချထားလိုက်တော့ လီးက အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်ကနေ ရုန်းကြွနေတာအသိသာကြီးပင်။

“ ဟင်းဟင်း ဟင်းဟင်း ”

ဒေါ်စန်းကကြိတ်ရယ်သည်။ကျော်ကိုကို မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်နေလေသည်။ဦးကျော်စန်းရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။အခန်းထဲက မိန်းမနှစ်ယောက်စလုံးက သူ့လီးဖြင့်တွေ့ဘူးသူချည်းမို့ နေရတာအဆင်ပြေသော်လည်း

ယောကထီးဖြစ်သူပါ အခန်းထဲမှာရှိနေသဖြင့် နေရထိုင်ရခက်နေလေသည်။ပြီးတော့ သူတို့ခိုးစားတာမိထားသည်ကတစ်ကြောင်း အပြစ်ပေးခံနေရသည့်မသီတာကို အားနာနေသည်ကတစ်ကြောင်း မျက်နှာတွေပူနေလေတော့သည်။

“ ကဲ ကဲ မလိုးကြသေးဘူးလား ”

ဒေါ်စန်းက မြန်မြန်လိုးဖို့တိုက်တွန်းနေလေသည်။

“ အေ့ပါမိန်းမရာ ဒီမှာလီးစုပ်ခံနေတာ လွှတ်ကောင်းနေလို့ဟ ”

“ သြော် ဟုတ်လား တော်တော်ဇိမ်ကျနေတယ်ပေါ့လေ ရတယ် ရတယ် ကျမကိုဒီလိုစမ်းလို့ဘယ်ရမလည်း ”

“ ဖယ်စမ်းဟဲ့ကောင်မ ငါစုပ်မယ် ဒင်းလီးကို ”

ထိုင်ရာကနေထသွားပြီး ဦးကျော်ဦးလီးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်စစုပ်လေတော့သည်။ သီတာဦးကမျက်နှာတွေပူသဖြင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်သော်လည်း အလှည့်မခံ ။ အတင်းဆွဲလှည့်ပြီး သူ့လင်သူ လီးစုပ်နေတာ ကြည့်ခိုင်းနေတော့လေသည်။

“ အားးး ဝှိုးးးး ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရာ ဝှားးးး စုပ် စုပ် အဲ့ အဲ့နေရာလေး ဟားးးး ”

ယခုလို မိမိတို့ကိုရှေ့ထားပြီး ယောက်ခမလင်မယားက ချစ်ရည်လူးပြတော့ နေရထိုင်ရအတော်လေးခက်နေသည်။

“ ဟဲ့ ညည်းဘာလုပ်နေလည်း ”

“ ရှင် ဘာ ဘာမှမလုပ်ပါဘူးအမေ အမေကြည့်ခိုင်းလို့ သမီးကြည့်နေတာပါ ”

“ အေးလေ ညည်းနားမလည်ဘူးလား ညည်းကတစ်ခါမှအလိုးမခံဘူးတဲ့စက်ပက်မ မို့လို့လား ”

“ ငါကလီးစုပ်နေတယ် နင်ကအားနေတာပဲ နို့တိုက်လိုက် အခု ”

“ ဟင် အမေကလည်း ”

“ စောက်စိကိုရှည်တယ် တိုက်ဆိုတိုက် ”

မသီတာ၏ဆံပင်ကိုဆွဲပြီး ဦးကျော်ဦးနားတွန်းထည့်လိုက်သည်။

“ အား အမေ့ ဟုတ်ဟုတ် တိုက်ပါ့မယ် တိုက်ပါ့မယ် ”

နို့သီးတွေကို လက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ဦးကျော်ဦးပါးစပ်နားတေ့ပေးရလေသည်။ ဦးကျော်ဦးက ခလေးလေးသဖွယ်တပြွတ်ပြွတ်ဖြင့် စို့လေတော့သည်။

“ အားးး ကောင်းနေပြီမိန်းမရာ ဟားး ”

“ ငါမရတော့ဘူးနော် ငါ ငါ အားးးးအိုးးးးးး ဟူးးးး ”

ဒေါ်စန်းကလီးကိုပယ်ပယ်နယ်နယ်စုပ် မသီတာက နို့ကိုဟိုဖက်ဒီဖက်တစ်လှည့်စီ ပြောင်းပြောင်းတိုက်ဖြင့် ဗွီဒီယိုဇာတ်ကားတွေထဲကထက် ပြောင်မြောက်နေသည့် တင်ဆက်မှုတွေကြောင့် ကျော်ကိုကိုတစ်ယောက် သူ့လီးသူ ကိုင်ထားရလေတော့သည်။

လီးကိုဆုပ်ဆုပ်ပြီး အူထဲအသဲထဲကနေ ယားလွန်းနေသည်မှာစောက်ရမ်းပင်။ စိတ်ရှိတိုင်းပြောရမည်ဆိုပါက ၎င်းမိန်းမနှစ်ယောက်စလုံးကို ဝင်ဝုန်းပစ်လိုက်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။

လှည့်ကြည့်စရာပင်မလို ခရေဦးလင် ကျော်ကိုကိုတစ်ယောက်တော့ သုတ်ရည်ငယ်ထိပ်ရောက်နေလောက်ပြီဆိုတာ အလိုလိုသိနေသည်။

“ ဟဲ့ တော်တော့ လာဒီကို ညည်းလင်ကို တတ်ဆောင့်စမ်း ”

တစ်ခါတည်းကိုပေးစားပစ်လိုက်လေသည်။

“ အို အမေရယ် ”

“ အံမယ် ဖေလိုးမ အခုမှလာရှက်နေတယ် ဆောင့် .. အပေါ်ကတတ်ပြီး

“ ဟုဟု ဆောင့် ဆောင့်ပါ့မယ်အမေ ”

“ ဟဲ့ကောင် နင်လာစမ်းဒီကို ”

“ ဗျာ ဟုတ် ဟုတ် ”

ရုတ်တရက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်ထလိုက်ရာ လီးတောင်နေမှန်းအကုန်သိသွားသည်။

“ အံမယ် ငါလိုးမသားလီးကတောင်နေသေးတယ် ”

ဦးကျော်ဦးက မာန်လိုက်သဖြင့် ကျော်ကိုကိုကုပ်နေရလေသည်။

“ လာ လာ .. ငါ့စက်ပက်ကိုလာယက် နင့်မရီးစောက်ပက်ကိုလျက်သလို လာယက်စမ်း နင့်အဝတ်အစားတွေအကုန်ချွတ် ”

“ ဗျာ ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့အမေ ”

ဒေါ်စန်းကလိုအပ်သည်များကိုညွှန်ကြားပြီး လင်ဖြစ်သူဦးကျော်ဦးဘေးတွင်ဝင်ပြီး ပက်လက်လှန်ကာ အဝတ်အစားချွတ်ပေးလိုက်သည်။

မပျော့မမာနို့သီးကြီးတွေပေါ်ရှိ ထောင်မတ်နေသောနို့သီးခေါင်းတွေက စောက်ပက်ယားနေမှန်း မိန်းမခြင်းသိသည်မို့ မသီတာတစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်ပြုံးမိလေသည်။သူမတာဝန်က ယောက်ခထီးကိုတတ်ဆောင့်ပေးရမည်မို့ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်နေလိုက်သည်။

လင်ဖြစ်သူ ကိုကျော်စန်းထက်တော့

ယောက်ခထီးလီးကပိုကြီး ပိုရှည်သည်မှာအမှန်ပင်။ စောက်ပက်ဖြင့်တည်ပြီးထိုင်ချလိုက်စဉ်က ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးဟာကနဲဖြစ်သွားအောင် ကောင်းသွားသည်။စောက်အဖိုးကြီးက ခေသူမဟုတ်မှန်း သူ့နို့တွေကိုစို့စဉ်ကတည်းကသိသည်။

နို့တွေကိုငုံပြီး အထဲမှာလျာလေးဖြင့် ထိုးထိုးကလိပေးတာ ခံ၍ အလွန်ကောင်းလေသည်။ ကိုယ့်အတွေးဖြင့်ကိုယ် ဆက်ဆောင့်နေခိုက် ကျော်ကိုကိုကလည်း ယောက်ခမဖြစ်သူ၏ စောက်ပက်ကို လက်ကုန်တာဝန် ကျေနေလေသည်ကိုကြည့်ကြည့်ပြီးဒေါ်စန်း၏ တအင်းအင်းတအဲအဲ ညည်းငြူသံတွေကို နားထောင်ကာ လီးကိုတစ်ချောင်းလုံး တစ်ဆုံးဝင်အောင် ဆောင့် ဆောင့်ထည့်မိလေသည်။

ဗျွတ် ဗျွတ် ဗျွတ် ဗျွတ် ဗျွတ် ဗျွတ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇိ ဇိ ဇိ ဗျွတ် ဗျွတ် ဗျွတ်

ဖီးလ်တတ်သဖြင့်ထွက်လာသော စောက်ပက်အရည်တွေကြောင့် အသံတွေတစ်ဖြေးဖြေးကျယ်ကျယ်လာသည်။ ဆောင့်လေကောင်းလေ ဆောင့်လေကောင်းလေမို့ စောက်သံတွေကဆူညံနေပြီး ကုတင်တစ်ခုလုံးလည်းခါနေလေတော့သည်။

စောက်ပက်ကြီးကလျက်လေကောင်းလေ ကောင်းလေ စောက်ရည်တွေစိမ့်လာလေမို့ လက်တစ်ဖက်က ကိုယ့်လီးကိုပြန်ကိုင်ပြီး ထုနေရလေသည်။ဒေါ်စန်းက ဦးကျော်ဦးနားသို့ ခေါင်းလေးတိုးကပ်သွားပြီး ကစ်ဆင်ဆွဲလေသည်။ ယောက္ခလင်မယား အပြည့်အဝခံစားနေသည်က အလွန်ပင်ကြည့်လို့ကောင်းသည်ဖြစ်ရာ ဖြည့်ဆည်းရသူတွေအဖို့ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။

“ ကောင်းလိုက်တာ အမေရယ် ”

“ အမေတို့ အတွဲကကြည့်လို့အရမ်းကောင်းတာပဲ ”

“ ခ်ခ် အေး အဲဒါဆိုဆက်ကြည့်အေ ”

“ ဟုတ်ပ့ မသီတာရယ် ကျနော်လည်းပြောတော့မလို့ ”

“ အင်င်င်င် ယက်ပါ အမေဖီးပျက်သွားမယ် ခ်ခ် ”

“ အင်းပါဗျ ယက်နေပါတယ် ”

ပြောရင်းဆိုရင်း စောက်ပက်ဖြင့်မျက်နှာကိုဆွဲပွတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ အူးးးး ကောင်းလိုက်တာ မအေလိုးရယ် ခဏခဏ လာယက်ပေးတော့ ငါ့စောက်ပက်ကို ”

“ ဗျာ ”

“ ဟေ့ကောင့် မဗျာနဲ့မင်းမေလိုး ငါ့မိန်းမပြောတာမကြားဘူးလား သူ့စောက်ပက်ကို အားးးး အားးးး ”

“ သူ့စောက်ပက်ကို ခဏခဏလာယက်တဲ့ အားးး ကောင်းလိုက်တာသမီးရယ် ဟွီးးးး ”

“ ဟိုး ဟိုး ရှယ်ပဲကွာ ကံကောင်းလိုက်တဲ့ ငါ့သား ”

“ ခ်ခ် အဖေကလည်း မြှောက်နေပြန်ပါပြီ ”

“ အာာာာ တစ်ကယ်ပြောတာ မိုက်တယ်ဟ ”

“ ဟုတ်လား ကဲ လိုးစမ်းဟယ် ငါ့စောက်ပက်ကို ငါ့သမီးလည်း ကံကောင်းလား သိချင်လာပြီ ”

“ ဟားးး ဟုတ် ဟုတ် လိုးမယ်လိုးမယ် ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲ ခိခိခိ ”

၄ ယောက်စလုံးအသံပြိုင်ရယ်လိုက်ကြပြီး လူငယ်နှစ်ယောက်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကို အစွမ်းကုန်ပြုစုကြလေတော့သည်။

“ အားးးး အမလေး သေပါပြီဟဲ့ အီးး ကြီးလိုက်တဲ့လီး ”

“ ခ်ခ် ကောင်းတယ် မဟုတ်လား အမေရဲ့ ”

“ ဟေးဟေး ကောင်းတယ်မဟုတ်လား မိန်းမရဲ့ ”

“ အင်း အားးး အားး ကောင်း ကောင်းတယ် ဖေလိုးမနဲ့မအေလိုးတွေရယ် အားးး အမလေး စောက်ပက်ပြဲပါပြီတော့ ရှီးးးး ”

ကျော်ကိုကိုက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာထားပြီး လီးကိုတစ်ဆုံး တစ်ဆုံးဆောင့်ဆောင့်ထည့်ပေးကာ အသေပြုစုလေတော့သည်။ တစ်တွဲလိုးတာ တစ်တွဲကြည့်ရင်းလိင်ဆက်ဆံရတာ အလွန်အရသာရှိလေသည်။

“ အားးး ကောင်းတယ် အီးးး ”

“ လာလာ အဖေဆောင့်မယ် အဖေဆောင့်မယ် ”

သီတာဦးကိုဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး နွားသိုးကြိုပြတ်ဆောင့်လေတော့သည်။

ဗြုပ် ဗျစ် ဗလစ် ဇိ ဇိ ဇိ

“ အားး အားးးး ကောင်း တယ် အမလေး သေပြီအမေရဲ့ အမေ့လင်လီးကမရဘူးအားးးး ”

မိမိလက်ကိုဖမ်းဆုပ်ကာ ဦးကျော်ဦးလီးဒဏ်ကို အံတုနေသည့်မသီတာကို ဒေါ်စန်းကလည်း အလိုက်တသိဖြင့်လှမ်းဖက်ပေးလေသည်။ လိုးရင်းလိုးရင်းဖြင့် အတွဲနှစ်တွဲမှာ မျက်နှာခြင်းဆိုင်ဖြစ်လာလေသည်။

“ ဆောင့် ဆောင့် ကြမ်းကြမ်းဆောင့် ဟေ့ရောင် ”

“ ဟားးး ဟုတ်ဟုတ် ”

ဖျောင်း ကနဲနေအောင် လက်ခြင်းပင်ရိုက်လိုက်သေးသည်။ အောက်ကအလိုးခံနေသည့်မိန်းမနှစ်ယောက်မှာသဘောကျစွာဖြင့် ခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယ်လေသည်။

“ အေအေ မအေလိုးတွေ အီးး အမလေးးးး ”

“ တက်ညီလက်ညီကို အူးးးး ရှီးး လိုးနေကြတယ်သမီးရေ အားးးး ”

“ ဟုပ့အမေရယ် အားးးး သေပါပြီ အ့ အ့ အားးး ပြီး ပြီးတော့မယ် အမေ့ အမလေး အားးး ”

“ အီးးး လိုးလိုး ငါ့ကိုအသေသာလိုးသတ်ပစ်လိုက်စမ်း အားးး အမလေးးးး သေပါပြီး အားး ထွက်တော့မယ် အားးး ”

သဘာရင့်ဝါရင့်နှစ်ယောက်၏ အလိုးကြမ်းကြမ်းတွေကြောင့် မိန်းမနှစ်ယောက်စလုံး ငါးလူးငါဖယ်ဖြစ်နေလေသည်။

“ ဝိုးးးး ပြီးတော့မယ် ”

“ ဟွားးး ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်ပါ အမေရဲ့ ”

“ အေး ဟေး ငါလည်းပြီးတော့မယ် အွီးးးး ”

အံကိုကြိတ်ကာ ယောကျ်ားကောင်းတွေ ဆန်ပြနေနကြလေသည်။

“ အီးးးးး ပြိးပြီ ပြီးပြီ ”

“ အားး အားး ပြီးပြီးး အားးး ”

“ ဟားးးး အားး ပြီးခါနီးနေပြီ ”

“ ဝှားးး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

မိန်းမတွေကိုအရင်ပေးပြီးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကအနောက်လိုက်ပြီးတော့ လုံးဝကွက်တိကျသွားလေသည်။ ၄ ယောက်သား အာသာဆန္ဒတွေ အထွဋ်အထိပ်ရောက်ရှိကာ လုံး၀ Complete အာသာပြေသွားကြလေသည်။

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ကောင်းတယ်ဟ ဂွဒ်ရှယ်ပဲ ဝေါ် ”

“ ခိခိ ခိခိ ”

“ ဟုတယ် ဟုတယ် အမလေးနော် ကြည့်ရတာမောနေတာပဲ ခ်ခ် ”

“ ဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်း

“ ဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်းဖြောင်း

လက်ခုပ်သံတွေနှင့် ရယ်သံတွေကြား၍ လန့်သွားကြပြီး အခန်းဝကို အကုန်လုံးလှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခရေဦးနှင့်ကိုကျော်စန်းတို့က သူတို့ ၄ယောက်ကို ပြုံးပြုံးပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ကြရာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း သာယာသုခ ဤဘဝကိုရှေ့ဆက်ရန် အားလုံးတွေးမိကြလေတော့သတည်း။ ။

” သာယာသုခ ဤဘဝ ” အား ဒီတင်ဇာတ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ နောင်ကိုလည်း ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ကြိုးစားပြီး ရေးသားသွားပါမယ် ခင်ဗျ။

ချစ်ခြင်းများစွာဖြင့်
ကိုဂျွန်

ပြီးပါပြီ။

သာယာသုခ ဤဘဝ
ရေးသားသူ – Ko John

အပိုင်း (၂)

အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။

“ ကို .. မထသေးဘူးလားးးး ”

ကုတင်စောင်းပေါ်တင်လေးပစ်ထိုင်ပြီး အသာလှုပ်နိုးနေသည့်မိန်းမအား

“ အင်းးးးးးးးးးးးး ထမယ် ထမယ် အိပ်လို့ကောင်းလိုက်တာကွာ…..ညက မိန်းမကို လိုးရတာ အရမ်းကောင်းတယ်သိလား..အဲဒါ အားကုန်သွားတယ်ထင်ပါတယ် ..အိပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ ဝှားးးးးးးးး ”

အမှန်ကတော့ မနေ့ညက မိန်းမလုပ်သူရယ် မအေလုပ်သူရယ် ညီမလုပ်သူရယ် ၃ ယောက်စလုံး လိုးလိုက်ရ၍ပြိုင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။

လိင်ဆက်ဆံရာတွင် လရည်ထွက်သည် စောက်ပက်အရည်ထွက်သည် ဆိုပေမယ့် စိတ်ပါလက်ပါလိုးဖြစ်၍ အရည်ထွက်သည့်အခါကျေနပ်မှုဖြစ်ပြီး အားအင်လည်း အနည်းအများ ကုန်ခန်းလေသည်။တော်ယုံတန်ယုံနေမကောင်းဖြစ်နေလျှက် အလိုးခံဖူးသည့်မိန်းကလေးများ လိုးပေးဖူးသည့်ယောကျ်ားလေးများဆို နားလည်လွယ်မည်ဖြစ်သည်။

နေမကောင်း၍ ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်နေလင့်ကစား လိုးပြီဟေ့ဆိုလျှင် အဲဒါတွေမေ့ကုန်ပြီးရှိသမျှခွန်အားကို အလိုအလျောက်ထုတ်သုံးရန် ဦးဏှောက်ကစေခိုင်းပြီးသားဖြစ်သည်။

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ကိုကတော့လုပ်ပြီ ..လိုးလာတာလည်း အကြိမ်ပေါင်းကို မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး ”

“ အင်းလေ အဲဒါဘာဖြစ်လည်း လိုးလို့ကိုမဝဘူးလေ လာဦးးး ”

ပြောရင်းဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး သူ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို မသီတာအားစို့ခိုင်းလိုက်၏။ မသီတာကလည်း သူ့အကြိုက် လိုက်တတ်သောမိန်းမပင်ဖြစ်သည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ ကဲ .. ကျေနပ်ပြီလား လင်ကြီး ”

“ ဟားး ဟားး ဟားး ဟားး လင်ကြီးဆိုတော့ အော သိပြီ ဟုတ်တာပေါ့ ကိုကိုက အခုရာထူးတတ်တော့မှာ ဟားး ဟားး ဟားး ဟားး ”

“ ဟွန့် .. ရီမနေနဲ့ ”

ပြောရင်း ဗိုက်ခေါက်လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

“ အားလားလား ခိခိ ”

“ ချိတ်မချိုးပါနဲ့ မိန်းမရယ် ”

“ တစ်ကယ် ”

“ ဘာတကယ်လည်း ”

“ သြော် တစ်ကယ်ပါဆို ”

“ အေးလေ .. ဘာတစ်ကယ်လည်းလို့ ”

“ ကျော်ကိုကိုနဲ့ မိန်းမနဲ့ ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း လိုးရတော့မယ်သိလား ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ဟုတ်လည်းဟုတ်ပဲနဲ့များ ”

“ တစ်ကယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ပါဆို ”

“ အဲဒါလည်း ခဏခဏပြောပြောနေတာပဲ ပြီးတော့ဟုတ်လည်းဟုတ်ဘူး ”

“ စိတ်ချပါ … မိန်းမကိုကျော်ကိုကိုလိုးပေးနေတာ ယောကျ်ားလည်းကြည့်ချင်လှပါပြီ ..ပြစမ်းစောက်ဖုတ်လေး ”

ဆက်ကနဲ ထမီအောက်လက်ဝင်လျှိုလိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကိုနှိုက်လိုက်ရာ အတွင်းခံကိုသာစမ်းမိပြီး အတွင်းခံထိပါစိုစွတ်နေသည်ကို ကိုင်မိလေသည်။

“ အားး ယောကျ်ားနော် လက်မြန်ခြေမြန်နိုင်လိုက်တာ ရှင်ရယ် ”

“ ခိခိ မိန်းမရယ် ဒီလောက်လေးပြောတာနဲ့တင် စောက်ရည်တွေအဲ့လောက်ရွှဲနေပြီလားကွာာာ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ရွှဲတယ် ရွှဲတယ် ရှင်သာမြန်မြန်စီစဉ်လိုက်တော့ ကျမစောက်ပက်တွေယားးးးနေတာပဲ ”

“ လာလာ တစ်ချီလိုးပေး ပြီးရင်ကျမဆိုင်သွားဖွင့်တော့မယ် ”

ဟုပြောပြီး ထမီလှန် အတွင်းခံဆွဲချွတ်ကာ လေးဖက်ကုန်းပေးလေသည်။

“ အို .. ကြာသလားလို့ ဟေဟေ့ ”

မနက်စောစောစီးစီး တစ်ချီလိုးလိုက်ရသဖြင့် အပါတ်ရည်လည်သွားသည့်အရက်သမားနှယ် ။ ပြန်လည်လန်းဆန်းတတ်ကြွသွားလေတော့သည်။ ကျော်ကိုကို့ဆီဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

“ ဟလို အစ်ကိုကြီး ”

“ သြော် ယောက်ဖလား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး ”

“ အေးအေး မင်း ဘယ်အချိန်ရုံးဆင်းမလည်းညီလေး ”

“ ခဏနေဆိုဆင်းပြီ ကိုကြီး ”

“ ပြောလေကိုကြီးဘာကိစ္စရှိလို့လည်းမသိ ”

“ အင်း တွေ့မှပဲပြောတော့မယ်လေ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆိုင်မှာအေးဆေးစကားပြောကြတာပေါ့ ”

“ ဗျာ ဟုတ် ဟုတ် အဲဒါဆို ညီလေး ရုံးဆင်းရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်လေ ”

“ အေးအေးညီ ဆက်လိုက် အစ်ကိုလာကြိုလိုက်မယ် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဘာတွေများပြောမလို့ပါလိမ့်။ ငါ ဘာများလုပ်မိလို့လည်းမသိ။ ဟိုတစ်ခါ သူ့မိန်းမကို ငေးမိတာတော့ရှိတယ်။ဒါပေမယ့် အဲဒါလည်း သူမသိလိုက်ပါဘူး။ အင်းးးး တစ်ခြားကိစ္စနေမှာပါဟုတွေးရင်း လုပ်လက်စအလုပ်တွေကိုဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။

“ ဟလို ကိုကြီးလား ”

“ အော် အေး ရုံးဆင်းပြီလားညီ ”

“ ဟုဟု ဆင်းပြီ ကိုကြီး ”

“ အေးအေး အဲဒါဆို မင်းအဲ့မှာပဲစောင့်နေလိုက် အစ်ကိုလာခေါ်လိုက်မယ် အိုခေ ”

“ ဟုတ်ဟုတ် ညီလေး စောင့်နေလိုက်မယ် ”

ကျွိ ….

“ ဟေး ညီ ”

“ လာပြီ လာပြီ ကိုကြီး ”

“ ကဲ .. ဘယ်ဆိုင်သွားမလည်း ”

“ Lake View သွားမယ်ကွာ ”

“ အဲ့မှာ ဘီယာသောက်ရင်း အေးဆေးစကားပြောကြတာပေါ့ ”

“ ဟုဟု ”

“ ကဲ … ပြောလေကိုကြီး ညီလေးကိုဘာပြောမလို့လည်း ”

“ အင်း ….ရော့.. ဒီမှာကြည့် ”

ကိုကျော်စန်းထိုးပေးလာသော ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ထားသော ဗွီဒီယိုဖိုင်ကိုကြည့်လိုက်ရာ

“ ဟာာာာာ … သေပြီ ”

“ ဟားးးးးးးးးးးးကျနော်ဘာပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ပါဘူးကိုကြီးရာ ”

“ အင်း ”

အင်းတစ်လုံးတည်းသာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ကျော်ကိုကို့ကိုကြည့်ရတာ အတော်လေးတုန်လှုပ်နေပုံရသည်။ကောင်းတာပေါ့ ..။ဒါမှသူ့အကွက်အောင်မြင်မှာ။ ဒီလိုဖြစ်စေချင်လို့ ဒီလိုမျိုး အမျှော်အမြင်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာလေ။စိတ်ထဲကကြိတ်ရယ်နေလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးရှက်စိတ်တွေကြောင့် နီရဲနေမှာ မှန်မကြည့်ပဲသိသည်။ ဒီကိစ္စကိုခရေသိသွားရင် ပြသနာအကြီးအကျယ်တတ်မှာသူသိသည်။ မဖြစ်ဘူး ယောက်ဖလုပ်သူကို ကျေနပ်အောင်တော့တောင်းပန်မှကို ဖြစ်မည်။

“ ကိုကြီး … ”

“ ညီလေးတောင်းပန်တယ်ဆိုတာထက် ပိုပြောပါတယ်ဗျာ နော် နော် ညီလေးကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အဲ့တုန်းကလည်း စိတ်ကကြည့်ချင်နေတာတစ်အားမို့လို့ ကြည့်မိသွားတာပါ။ ဟိုလေ … ကျနော် လွန်လွန်ကျူးကျူး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူးကိုကြီးရာ ဒီအတိုင်းကြည့်မိယုံလေးပါ ”

“ အင်း ”

“ ဟားးးးးး လုပ်ပါဗျာ ..နေရထိုင်ရခက်နေပြီ တောင်းပန်ပါတယ်အစ်ကိုရာ ဒီကိစ္စအစ်ကို့ညီမကိုသွားမပြောပါနဲ့နော် နော် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟားမင်း တော်တော်ကြောက်နေလားညီ ”

“ အာာ ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလည်းအစ်ကိုရာ ကြောက်တာပေါ့ … ရှက်တာလည်းပါပါတယ် ”

“ အင်း အစ်ကိုသိပါတယ် ”

အေးအေးဆေးဆေးပြောနေသည့် ကိုကျော်စန်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။အမှန်ဆို ထထိုးမည်ဟုထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ယခုတော့ ထမထိုးသည့်အပြင် သူ့ကိုအေးအေးလူလူပင် စကားပြန်ပြောနေလေသည်။

“ ဟုတ် ဟုတ် ကျေးဇူးပါ ကူညီပါဗျာ နော် ”

“ အေးပါကွာ မင်းကလည်းလီးလိုမှပဲ အဲ့လောက်လည်း ကြောက်မနေပါနဲ့ကွာ ”

“ ဟားးးး ဟုဟု မဆိုးဘူး မဆိုးဘူ အခြေအနေကောင်းတယ်။

“ အစ်ကို အဲဒီဖိုင်ကို သီတာ့ကိုပြလိုက်တယ် ”

အခုမှစောက်ပြသနာ ယောက်ဖကြီးက ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလည်းဟုတွေးရင်း

“ ဗျာာာာာာာာာာာာာာာာာာာာ ”

ဟု သာရေရွှတ်နိုင်တော့သည်။

“ အင်းဟုတ်တယ် သီတာ့ကိုပြလိုက်တယ် ”

“ အဲ အဲဒီတော့ မသီတာက ကျနော့ကိုစိတ်ဆိုးပြီမဟုတ်လား ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား အေးကွာ အစကငါလည်း အဲလိုထင်တာပဲ နောက်မဟုတ်ဘူးကွ ”

“ ဟင် ဟုတ်လား ဘယ်လိုမဟုတ်တာလည်း အစ်ကို ”

“ အေးကွာ လေကြောမရှည်တော့ဘူး ငါအဲဒီဖိုင်ပြလိုက်တယ်ကွာ …သီတာကစိတ်မဆိုးဘူး..နောက် ငါတို့လင်မယားလိုးတော့ အဲဒီအကြောင်းပြန်ပြောဖြစ်တယ် ”

အားပါးပါး ဒဲ့ကြီးတွေပြောနေပ့လားဟဟု စိတ်ထဲမှာရေရွတ်မိလေသည်။

“ ဟုတ် ဆက်ပြောပါအစ်ကို ”

“ အေး အဲ့မှာ ငါ့မိန်းမကပြောတယ် ..မင်းနဲ့ငါ့ညီမနဲ့လိုးနေတာ သူမြင်ဘူးတယ်တဲ့ ”

“ ဟာ ဟုတ်လား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် ..အဲမှာ မင်းကိုသူစိတ်ဝင်စားသွားတယ်တဲ့…သြော် စိတ်ဝင်စားသွားတယ်ဆိုလို့..မင်းကိုချစ်သွားတာမဟုတ်ဘူးနော်…မင်းနဲ့လိင်ဆက်ဆံချင်စိတ်တွေဖြစ်လာတယ်ပေါ့ကွာ ..အဲလိုပြောတယ် ”

“ ဟာာာာ အဲ အဲဒါ အဲလိုပြောတာ အစ်ကို စိတ်မဆိုးဘူးလားဟင် ”

“ အင်း .. အဲဒါကတော့ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်…နောက်တော့ အေးဆေးပြောပြပါ့မယ်..ခုတော့ ပြောရရင် စိတ်မဆိုးဘူးပေါ့ကွာ..သဘောတူတယ်ပေါ့ ”

“ ဗျာ .. ဘယ်လို ”

“ သြော် လီးလိုမှပဲ မင်းနဲ့ငါ့မိန်းမလိုးကြ ..အဲဒါ ငါသဘောတူတယ်လို့ပြောတာဟ ”

သူစကားပြောရင်းအကွက် တစ်ကွက်စဉ်းစားမိသွား၍ အမေနှင့်ကျော်ကိုကိုလိုးကြတာလည်း သိတယ်ဆိုတာကို ထိန်ချန်ထားလိုက်လေသည်။ သူ့မိန်းမနှင့်လိုးဖို့က ဒီလောက်ကလေးဖြင့်ပင် အဆင်ပြေမှာသိသယ်။

“ ဟားးး တစ်ကယ်ကြီးလားဗျာ ဟုတ်လားအစ်ကို ”

“ တစ်ကယ်ပေးလုပ်တာလားဗျ ”

“ အင်းဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်လိုးကြ ငါသဘောတူတယ်… အဲဒါ … ငါတို့အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ကြမယ် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ဟီးဟီးမိုက်တယ်ဗျာ အဲ … ခရေ့ကိုမသိစေနဲ့နော်အစ်ကို ”

“ အော် … ဘယ်ပေးသိလို့ရမလည်းဟ စိတ်ချ .. ငါတို့လင်မယားမပြောဘူး မင်းသာ နှုတ်လုံပစေ ဟုတ်ပြီလား ”

“ ဟုဟု ဝှားးး မိုက်ပြီကွာာာ အစ်ကို့မိန်းမကို ကျတော်တစ်ကယ်လိုးချင်တာအစ်ကိုရာ စောစောနကလေ အတော်ထိတ်လန့်သွားတာ …အဲ့နေကလည်း အဲလိုပဲ..စိတ်ထဲမှာ တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ဗျာာာ..ဟီးဟီး ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပါကွာ အေးပါ မင်းနေရာမှာ ငါသာဆိုလည်း အဲလိုဖြစ်မှာပါ ခုတော့ စိတ်အေးအေးသာထားလိုက်တော့ ညီ အစ်ကိုတို့အပြင်မှာဆွဲမယ် ဟိုတယ်တစ်ခုခုပေါ့ကွာ ဟုတ်ပြီလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ညီစီစဉ်လိုက်မယ်အစ်ကို ”

“ All Fine ဖြစ်နေစေရမယ် နော် ”

“ ဟဲဟဲ …. ပြောရင်း မသီတာအိုးကြီးကို မြင်ယောင်တယ်အစ်ကိုရာ လိုးတောင်လိုးချင်လာပြီ ဟားးးးးးးးးး ”

“ အေးးးးးးပါ လီးးးးလိုမှပဲ ဟား ဟား ”

……………………………………………………………………………………………..

“ မိန်းမ ”

“ အင်း ”

“ ကိုတို့ မနက်ဖြန် အပြင်သွားမယ်နော် ”

“ အင် .. ဘယ်သွားမလို့လည်း ကို ”

“ ဟိုတယ်လေ ဟိုတယ် ”

“ အမ် .. ဟိုတယ် ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် ကျော်ကိုကိုညနေကဖုန်းဆက်လာတယ် ..မနက်ဖြန် Summer Place Hotel မှာ ဆုံကြမယ်တဲ့ အခန်းနံပါတ်ပြောတယ်..အကုန်စီစဉ်ပြီးပြီတဲ့ ”

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ် ”

“ တစ်ကယ် အမလေးးးအဲလိုကျ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး ခိခိ ”

“ အာာာာမွ …စိတ်ပူနဲ့ကိုရှိတယ်လေ ”

“ ၂ ခန်းယူထားတယ် စစခြင်းဆိုတော့ မိန်းမရှက်နေမှာစိုးတယ်လေ အဲဒါ ယောက်ကျားက ဟိုဖက်ခန်းမှာရှိနေမယ် မိန်းမက ကျော်ကိုကိုစောင့်နေတဲ့ အခန်းထဲဝင်သွားလိုက် ဟုတ်ပြီလား ”

“ ဟားးးးးးးရှက် လိုက် တာ နော့ ”

“ ခိခိ ရှက်မနေနဲ့ ပြစမ်း စောက်ပက် ”

“ ဟားးး မကိုင်နဲ့မကိုင်နဲ့ ”

“ ဝို ဝိုးးးး စောက်ရည်တွေရွှဲနေပြီဟ ခိခိ လာလာ လိုးပေးမယ် ..ကျော်ကိုကို့ကိုမှန်းပြီးသားခံပေတော့ ”

“ ဟားးးးးးးးး မသာကြီး အရမ်းဆိုးတယ်နော် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား လာာာာပါ ဖေလိုးမရဲ့ စောက်ပက်ပြဲအောင်အလိုခံးချင်လို့ဆို ခိခိ ”

“ ခိခိ လိုး လိုး ဟားးးးးးရင်ခုန်လိုက်တာနော်..တစ်ကယ်ပါပဲ ”

……………………………………………………………….

ရင်တွေတစ်ဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။ဟိုတယ်ရောက်ကာနီးလေ ရင်တွေခုန်လေဖြစ်နေသည်။

“ ကို ”

“ အင်း .. ပြောလေမိန်းမ ”

“ ကြောက်တယ်လို့ ”

“ အာာာ ဘာကြောက်စရာလိုလည်းကွာာာ ယောက်ကျားရှိပါတယ်ဟ ကြောက်နဲ့ .. ကြောက်နဲ့ ”

“ အင်း ”

“ အခုတွေ့ရမှာလည်း တစ်ခြားသူမှမဟုတ်တာ …မင်း မတ်ကလေးပါ ..ကို့ယောက်ဖလေး ”

“ အင်းပါ … ဒါပေမယ့် ရင်တွေတော့ခုန်နေတာပဲ ”

“ ခိခိ မကြောက်နဲ့ ..အကုန်အဆင်ပြေစေရမယ် နော် .. ချစ်တယ်မိန်းမကို ”

“ အင်း … သီတာ့ကိုပဲချစ်ရမယ်နော် အချစ်မလျော့ရဘူးနော်ကို ”

“ အာာာ လျော့စရာလား ပိုတောင်ချစ်လာသေးတယ်နော် ”

“ တစ်ကယ် ”

“ အင်း တစ်ကယ်ပြောတာ အဲဒါ မိန်းမတို့အဆင်ပြေလောက်မှ ယောကျ်ားလာခဲ့မယ်လေ .. နော် အဆင်ပြေပြီဆိုမှ လှမ်းခေါ်လိုက် ဟုတ်ပြီလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ခ်ခ်ခ်ခ် ”

ဟားးးးးး သဘောတော့ကျစရာ။ယောကျ်ားလုပ်သူကတော့ သူမအတွက် တစ်ကယ်ကြီးလုပ်ပေးရှာသည်။ပထမတော့ စကားအဖြစ်ပါဆိုပြီး ရှောင်လိုက်ဖို့ကြံသေးသည်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူက အတည်ပေါက်ဖြစ်သဖြင့်စိတ်ကိုဒုံးဒုံးချပြီး ဆက်လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ လာ မိန်းမ ဒီအခန်းပဲ ယောက်ကျားက ဒီဘေးအခန်းမှာရှိနေမယ် ”

ဟုပြောရင်း

“ ဝင်သွားလိုက် ဝင်သွားလိုက် အထဲမှာကျော်ကိုကိုစောင့်နေတယ် ”

ဟုလောလိုက်သည်။

“ ခိခိ ရှက်လိုက်တာယောကျ်ားရယ် ”

“ ကဲပါ .. ရှက်မနေပါနဲ့ဆို မင်းစိတ်တိုင်းကျစေရမယ် စိတ်ချ ”

“ သွားးးးးးးး စိတ်ပူနဲ့ အကုန်အဆင်ပြေမှာ ”

တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ်လုပ်နေသောသီတာ့အား တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အထဲသို့ အတင်းတွန်းလွှတ်လိုက်သည်။သူလည်း သူ့အခန်းထဲဝင်လာလိုက်သည်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူကအတင်းဝင်ခိုင်း၍ ခပ်ရွံ့ရွံ့ဝင်လာလိုက်သည်။သင်းပျံ့၍နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသောအခန်းရနံ့ အေးမြသည့်ထိတွေ့မှု နှင့် မှိန်မှိန်လေးသာထွန်းထားသောအခန်းမီးလုံးက သူမကိုစိတ်သာရာရစေသည်။

ထိုစဉ်

“ မမ ”

“ ဟင် .. ကျော် ကို ကို ”

“ အင်းလေ မောင်လေးပါမမရဲ့ လာလာ မမ စိတ်မပူနဲ့နော် .. ကြောက်လည်းမကြောက်နဲ့နော် လာလာ ”

ပါးစပ်ကလည်းပြော လက်ကိုလည်း အသာလေးလာဆွဲခေါ်နေသည့် ကျော်ကိုကိုကို့အား သူမဘာပြန်ပြောရမည်မသိပါ။

“ လာ လာ မမ လာ ဒီမှာထိုင် ခိခိ ”

“ ဟွန်း ဘာရီတာလည်း ”

“ ခိခိ ဘာမဟုဖူးပျော်လို့ ”

“ ခိခိ ”

အလဲ့ .. မသီတာထံမှရယ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် အားတတ်သွားသည်။ ချိုသာစွာပြောတော့ သူလည်းစိတ်သက်သာတာပေါ့။

“ မမ ခဏနား မောင်လေးဘာယူပေးရမလည်းဟင် ရေသောက်မလားဟင် မမ ”

“ အင်း .. ကောင်းတယ် ရေသောက်ချင်တယ် ခိခိ ”

“ ဟီးးးး ရင်ပူနေတယ်ပေါ့လေ ပူနဲ့ပူနဲ့ အင့် ရေလေးသောက် ”

“ အင်း ”

မသီတာ့ဘေးမှာပူးကပ်ကပ်လေးထိုင်လိုက်၏။ Channel 5 အနံ့လေးကဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဘော်ဒီတာဝါ တစ်ထည်သာပါတ်ထားသည်။ အတွင်းခံလည်းဝတ်မထား။ ဒါမှ လီးတောင်တာမသီတာတွေ့မည် မဟုတ်ပါလား။

“ အွန်းးး ခုမှ နဲနဲ နေသာထိုင်သာရှိသွားတယ် ”

“ ဟုဟု ပေးမမ မောင်လေးကို ခွက် ”

ယခုမှ ကျော်ကိုကို့ကိုသေသေချာချာကြည့်မိသည်။ ရေချိုးသဘက်တစ်ခုသာပါတ်ထားပြီး မိမိကိုစကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရုပ်ကတော့ မောင်းတင်ထားသည့်ရုပ်ဖြင့် ဟုတွေးရင်းပြုံးလိုက်သည်။

“ ဟိ .. ဘာပြုံးနေတာလည်းမမရဲ့ ”

သူမဘေးနားကပ်ထိုင်ရင်းမေးလာသောကျော်ကိုကိုအား

“ အာာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာာ ခိခိ ”

“ ဟားးး မမကလည်း …မမဒီနေ့အရမ်းလှနေတယ်နော် ”

“ အံမယ် အရင်နေ့တွေတုန်းက ရုပ်ဆိုးနေလို့လား ”

“ အာာ ဟုပါပု ဒီနေ့ပိုလှနေတာပါ ”

“ ခိခိ အင်း ”

“ ဟုတ်တယ်လေ သူမ အလှဆုံးပြင်လာတာပါ ”

“ လာလေ မမ လှဲလေ ”

“ ဟင့်အင်း မလှဲပု ”

“ လာပါ ခဏလှဲလိုက်ပါ ပြီးတော့ ငြိမ်လေးနေလိုက် အ့မှ အမောပြေမှာပေါ့ နော် ”

“ အင်း အင်း ”

ပြောရင်း အိစက်နေသော မွှေ့ယာကြီးပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ အခန်းထဲကတီဗွီက ညိမ့်ညောင်းသော အင်္ဂလိပ်သီချင်းလေးများလာနေ၏။ ကျော်ကိုကိုကသူမဘေးနားကပ်လှဲချလိုက်ပြီး သူမကိုရွှန်းရွှန်းစားစားကြည့်နေလေသည်။

“ မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ထားလေ မမ ”

“ အင်းးးး ”

ခဏနေတော့ သူမ၏လက်ကလေးကို ဖွဖွလေးလာကိုင်လေသည်။ ရုန်းလိုက်၏။မရ .. လိုက်ကိုင်နေသည်သာ။ ကြာတော့မရုန်းတော့ပဲ မျက်လုံးမှိတ်နေလိုက်၏။ လက်ခုံလေးကိုလာနမ်းတာခံစားလိုက်ရသည်။ အီးးးး စိတ်ထဲမှာ ယွပိုးတွေထနေလေသည်။

ရင်တွေလည်း တစ်ဒိန်းဒိန်းခုန်နေ၏။ သူမဝတ်ထားသောထမီကိုအသာလေး ဆွဲချွတ်နေတာခံစားလိုက်ရသည်။

“ ဟားးးးးးး ”

“ ခိခိ .. မျက်လုံလေးမှိတ်ပြီးနေလေ မမ ”

“ ဟားးးးးးးး ”

မသီတာတစ်ယောက်မျက်နှာကြီးကပြုံးနေရင်း မျက်လုံးကိုစုံမှိတ်ထားလေသည်။ ထမီကိုချွတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံကိုချန်ထားလိုက်၏။

“ လှလိုက်တာ မမရယ် ”

“ အာာ အ့လိုမပြောနဲ့ကွာာာ ”

“ ဟုသရ်လေ မမကလေ အရမ်းလှတယ်နော် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အရမ်းမိုက်နေရောသိလား ဟိုတစ်နေ့ကလေ မောင်လေးရင်တွေခုန်တာအရမ်းပဲ ”

“ ခိခိ အပိုတွေ ”

“ တစ်ကယ်ဆို ”

စကားလည်းပြော လက်ကလည်း အင်းကျီကိုချွတ်နေ၏။ဘော်လီလေးပဲ ချန်ထားလိုက်လေသည်။ယခုဆိုလျှင် မသီတာကိုယ်ပေါ်တွင် ဘော်လီနှင့် အတွင်းခံလေးသာကျန်တော့သည်။ မသီတာက ခြေရင်းရှိစောင်ကို ဆက်ကနဲဆွဲခြုံရင်း ဘေးတစ်စောင်းလေးအိပ်လိုက်၏။

ကျော်ကိုကိုကအလိုက်တသိဖြင့် စောင်ခြုံထဲဝင်ပြီးမသီတာနောက်ကနေသိုင်းဖက်ကာ သူ့လီးတံကြီးဖြင့်ဖင်ကိုထောက်ထားလိုက်၏။

“ အီးးးးးးး ”

အဲ့လီးကြီး အဲ့လီးကြီး အခုတော့သူမဖင်ကိုလာထောက်နေလေပြီ ။အဲ့လီးကြီးကို မျှော်လင့်နေသောသူမအဖို့ ရင်ခုန်သံတွေက အထိမ်းအကွပ်မဲ့နေလေ၏။

စောင်ခြုံထဲသို့ခေါင်းလျိုဝင်လိုက်ပြီး မသီတာ၏ စောက်ဖုတ်လေးကို အတွင်းခံအပေါ်ကနမ်းလိုက်၏။

“ အင် ယားးးးတယ် ခိခိ ”

သူ့ဖာသာ ဘာပြောပြောမိမိလုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ရမည်ကိုနားလည်သည်။ စောက်ဖုတ်လေးကိုနမ်းပြီး အပေါ်ရွှေ့ဆီးခုံလေးကိုနမ်း မသီတာကတော့ လူးလူးကလေးဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖြေးဖြေးနှင့် ရင်ညွှန့် ရင်ညွှန့်ကနေ မွှေးးးးနေသော ရင်အုံလေးကိုနမ်းလိုက်၏။

“ အင်းးးဟင်းးးး ”

ညီးသံလေးထွက်လာပြီး သူ့ခေါင်းကို လာကိုင်လေသည်။သူ့လီးတံကြီးကလည်း မသီတာ၏စောက်ဖုတ်ကိုထောက်လျှက်သား စောက်ဖုတ်တဲ့တဲ့ကို လာထောက်နေသည့်လီးကြီးကို ဆွဲပြီးစုပ်ချင်နေသည့်စိတ်အား မနည်းကြီးထိန်းထားရလေသည်။

မသီတာ၏ကျောဖက်ကိုလက်လျိုလိုက်ပြီး ဘော်လီချိတ်လေးကိုကျင်လည်စွာဖြုတ်လိုက်၏။ အိစက်နေသည့်နို့သီးနှစ်လုံးပေါ်လာလေသည်။ ဘယ်ဖက်နို့အုံကြီးကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ညာဖက်နို့ကိုစစို့ပေးလိုက်သည်။

“ အင်းးးး ဟင်းးးး ”

မသီတာကတော့ ပိုပိုလူးနေသည်။နို့သီးခေါင်းလေးတွေကမာတောင်နေလေ၏။ခြုံထားသောစောင်ကိုဖယ်ချလိုက်ပြီး နို့သီးနှစ်လုံးကိုအပြန်ပြန်အလှန်လှန် အားရပါးရစို့ပေးလိုက်သည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ အင်း ဟင်းဟင်း ”

လက်တစ်ဖက်က အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ အသာလေးလျောသွင်းလိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်လုံးကိုလိမ်ထားသည့်ကြားက သာသာယာယာထိုးဝင်လာသော ကျော်ကိုကိုလက်ကိုကျေနပ်မိသည်။ နို့သီးတွေကစို့လို့အလွန်ကောင်းပြီး စောက်ပါက်ကိုနှိုက်တော့ အမွှေးတစ်ပင်မှ မရှိတာကိုစမ်းမိသည်။လက်လက်ဆတ်ဆတ်ရိတ်ထားသဖြင့် အမွှေးစူးစူးလေးတွေပင်မထသေး ။ စောက်ပက်ကိုစမ်းမိသည့်အခါ စောက်ရည်တွေရွှဲနစ်နေတာစမ်းမိလေသည်။

“ ခိခိ …. ကောင်းလိုက်တာ အရည်တွေအများကြီးပဲ ”

“ ဟားးးး ရှက်တယ်ကွာာာ အ့လိုမပြောနက် ”

“ အင် .. မရှက်ပါနဲ့ မမရဲ့ အာဘွား ”

မသီတာ့ပါးလေးကိုနမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ ဟယ် လူဆိုးလေး ”

စောက်ပက်အရည်တွေကိုနှိုက်ယူလိုက်ပြီးချက်ပေါ်သုတ်လိုက်သည်။ပြီးတော့ လျာလေးဖြင့် သာသာလေးလျက်ပေးလိုက်၏။ စောက်ဖုတ်ထဲကထွက်လာသည့် အရည်တွေကို ဗိုက်ပေါ်တင်ပြီး ကုန်အောင်လျက်နေတာကိုကြည့်နေလိုက်သည်။ စောက်ပက်ကိုထပ်နှိုက်လိုက်ပြီး ရင်သားတွေအပေါ်သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့စောနကလိုလေးလျက်ပေးနေတာကို မသီတာကချစ်ရည်ရွှမ်းသည့်မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်ကိုတွေ့ရ၏။

“ ကောင်းလားဟင် မမ ”

“ အင်းးးး ကောင်း တယ် ”

“ မရွံပုလားဟင် ”

“ ဟင့်အင်း မရွံပါပု မမစောက်ပါက်အရည်လေးတွေက သောက်လို့ ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် ”

ပြောရင်းထပ်နှိုက်လိုက်၏ ။စောက်ပက်ရည်တွေကလည်း မကုန်နိုင်လောက်အောင်စိမ့်ထွက်နေလေသည်။နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာသုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

“ အင့် အဟင့် ယားတယ်ကွယ် ”

“ ခိခိ ”

ပြီးတော့ စပါယ်ရှယ်စို့ပေးလိုက်ရင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုခြေမဖြင့်ညှပ်၍ချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့လက်ဖြင့်ယူလိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ဖြင့်ထိထားသောနေရာလေးကို မသီတာ့မျက်နှာကြည့်ပြီး နမ်းပြလိုက်သည်။

“ ဟယ် ရှက်လိုက်တာမောင်လေးရယ် ပေးပေး ”

“ ပေးသေးပု နမ်းဦးမယ် နမ်းလို့မဝပု ..ရှုးးးးး ”

အားရပါးရနမ်းရင်းပြောလိုက်သည်။

“ ခိခိ ”

မသီတာပေါင်ကြားထဲခေါင်းထိုးဝင်လိုက်ပြီး စောက်ပက်ကိုလျာဖြင့်သပ်တင်ပစ်လိုက်သည်။

“ အီးးးးးး ”

စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားတွေကိုဆွဲဆွဲစုပ်လိုက် လျာဖြင့်စောက်ခေါင်းထဲထိုးသွင်းလိုက် စောက်စိကိုစုပ်လိုက်လုပ်ပေးလိုက်ရာ

“ အာာားး ရှီးးးး ကောင်းလိုက်တာ ”

“ အမလေးးးးးး ”

ဖင်ကြီးက ကော့ကော့ပေးနေသည်။စောက်ပက်ကိုအားရပါးရမှုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ မောင်လေးလီးစုပ်ပေးနော် မမ နော် နော် ”

ခွင့်သာတောင်းနေတာပါ။လီးကပါးစပ်ဝရောက်နေပြီမဟုတ်ပါလား။ နောက်ဆုံးတော့ ချစ်လင်ကြီးရဲ့ကျေးဇူးနဲ့ သူမ၏ဆန္ဒတွေ ပြည့်လာရသည့်အတွက် ကိုကျော်စန်းကို သိပ်ချစ်မိလေသည်။

“ အင်း ”

လီးတံကြီးကို မသီတာ့ပါးစပ်နား တေ့ပေးလိုက်ရာအငမ်းမရကိုစုပ်တော့သည်။

“ အ့ အ့ ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် ”

လီးစုပ်ခံရင်း စောက်စိလေးကို လက်ညှိုးလေးဖြင့်သာသာလေးပွတ်ခြေပေးနေလိုက်သည်။

“ အားး ကောင်းတယ် ..စုပ်ပေး အဲ့လိုလေး ကောင်းတယ်မမ …ဝှားးးး အရမ်းကောင်းတယ် မမရယ် ”

“ အင်းးးးး ”

“ မောင်လေးလီးကို စုပ်ရတာ ကြိုက်လားဟင် ”

“ အင်း ကြိုက်တယ် ”

“ အ့ဆွင် ခဏခဏစုပ်ပေးနော် မမ ”

“ ခိခိ မသိဘူး ”

“ ခိခိ နော် နော် ခဏခဏစုပ်ပေးသိလား မမလီးစုပ်ပေးတာခံလို့အရမ်းကောင်းတယ်ကွာ ”

“ တစ်ကယ်လားးးးးးးးးးးး ”

“ အင်းးးးးးးးးးးးးးဟုတ်တယယ်ယ်ယ် တစ်ကယ် ”

“ အင်းးး ဒါဆိုပြီးရော ”

ပြောရင်းဆက်စုပ်နေသည်။စုပ်လေ စုပ်လေမဝပါလားကွယ် ဟု စိတ်ထဲကတွေးမိလေတော့သည်။ လီးတံကြီးကပါးစပ်အပြည့်မို့ စုပ်ပြီးမောသွားလေသည်။ မသီတာ့ပေါင်ကြားထဲဒူးထောက်လိုက်ပြီး လီးတံကြီးကိုစောက်ဖုတ်ဖြင့်တေ့လိုက်သည်။

“ မမ မျက်လုံးလေးပြန်မှိတ်ထားနော် ”

“ အင်း ”

စောက်ဖုတ်ကြီးက စောက်ရည်တွေ ရွှဲနေသော်လည်းသူ့လီးဖြင့် ကွက်တိပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်။ စောက်ပက်ကြီးထဲသို့ သာသာလေးထိုးနှစ်လိုက်ရာ

“ အီးးးးး ကျွတ် ကျွတ် ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး မောင်လေးလီးကကြီးလိုက်တာ ဟယ် ”

“ အင်းးးး မမအတွက်လေ ”

“ ခိခိ ပြောတတ်တယ်နော် စကား ”

“ ခိခိ ”

လီးတံကြီးကို ထပ်နှစ်လိုက်သည်။

ဇိ

“ အူးးးးးး ဖြေးဖြေးဖြေးဖြေး ”

“ ကောင်းလိုက်တာမမရယ် မမစောက်ပက်က ကျပ်နေတာပဲသိလား ”

“ ဟုတ်လား ခရေ့ စောက်ပက်ကရော ”

“ အင်း သူ့စောက်ပက်လည်းကျပ်တယ် ”

“ အင်း သူ့လည်းလို့လို့ကောင်းမှာပေါ့ ”

“ အင်း ကောင်းတယ် ”

“ ဒါမယ့်မမစောက်ပက်က ပိုစီးပိုင်နေသလိုပဲ ”

ပါးစပ်ကပြောရင်းလီးကိုတစ်ဆုံးထည့်လိုက်ရာ

“ အမလေး သေပါပြီဟဲ့ ”

“ ရှီးးးးးး ”

အသာအယာလေးပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ပြန်ထည့်။ အဲလိုမှန်မှန်လေးလိုးပေးလိုက်၏။

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

စောက်ပက်နှင့်လီးကွက်တိကျနေ၍ စီးစီးပိုင်ပိုင်အသံလေးတွေထွက်နေလေသည်။

“ အင့် အင့် အင့် အင့် ”

တစ်ချက်ထည့်တိုင်းပါးစပ်က တစ်ခါအသံထွက်နေတာ နားထောင်၍ကောင်းလှသည်။ ယောကျ်ားတွေက အဲလိုအော်မှကြိုက်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူတို့လီးဘယ်လောက်သေးသေး အလိုးခံရတဲ့မိန်းကလေးက အော်မှကြိုက်ကြသည်။

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

အားနဲနဲထည့်ပြီး ဖိဖိဆောင့်ပေးရာ မသီတာမှာ မိုးပျံနေလေသည်။

“ အားးးး အမလေး အာားး ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ် ”

“ ဆောင့် ဆောင့် အားးး ကောင်းတယ် အမလေး ရှီး သေပါပြီ အ့ အ့ ”

မသီတာအခန်းထဲရောက်ပြီးနောက် မိနစ် ၃၀ လောက်ကြာရင်ဝင်လာမည်ဟု တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီးဝင်သွားလိုက်သည်။ ဒီအချိန်လောက်ဆို မိန်းမဖြစ်သူအား ကျော်ကိုကိုလိုးနေလောက်ပြီ ဆိုတာသိသည်။ ဒီကောင် အဲ့လောက်တော့မညံ့ ။ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

ပေါင်နှစ်လုံးကိုပုခုံးပေါ်တင်ပြီးတစ်ချက်ခြင်း ဆောင့် ဆောင့်ထည့်ပေးနေသည့်ကျော်ကိုကိုနှင့် စောက်ပက်ပြဲအောင်ခံချင်နေသည့် မိန်းမတို့အား အားရစွာမြင်လိုက်ရသဖြင့် လီးက ငေါက်ကနဲထလာလေသည်။

“ အား အား အား အား လိုး လိုး ကောင်းတယ် လိုး အမလေး အ အ ”

ကြားနေရတဲ့အသံလေးတွေက သာယာလွန်းလှသည်။ အားရပါးရဆောင့်ပေးနေသည်ကို အားရပါးရခံစားနေစဉ် ပါးစပ်ထဲသို့ လီးတစ်ချောင်းလာတေ့သဖြင့်

“ ဟင် ကို ”

“ အင်း စုပ်ပေးလေ ကို့လီး ”

“ လိုးလိုး ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးလိုးညီ ဆောင့် ဆောင့် အရှိန်မကျနဲ့ ”

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

Non-Stop ဆောင့်နေရင်း

“ ဟုတ် ဟုတ် မမစောက်ပက်က အရမ်း လိုးလို့ကောင်းတယ်အစ်ကိုရေ့ ”

“ ဟေ ဟုတ်လား လိုးကွာလိုးကွာ ပက်ပက်စက်စက်သာ လိုးတော့ညီ ”

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

“ အား အား အားးးးး သေပါပြီ အမလေးးးး ရှီးးးးး ”

“ ခိခိ ရှင်တို့ဘာတွေပြောနာလည်းးးးး ”

“ ဟီ. စုပ်ပါမိန်းမရာာာာ ကို့လီးကအရမ်းစုပ်ခံချင်နေပြီမိန်းမရ စုပ် စုပ် ”

“ အင်း အင်း အားး အမလေး သေပါပြီ စောက်ပက်တော့ ပြဲပြီ ကိုရေ့ ”

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

“ အင်း စောက်ပက်ပြဲအောင်သာခံမိန်းမ နောက်လည်း ခံသိလား နောက်လည်းလိုးသိလားညီ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

မတ်ကလေးက စောက်ပက်ကိုလိုး ယောကျားလုပ်သူက လီးပေးစုပ် ကောင်းလိုက်တဲ့ကံ ဒါမျိုးကတော့ စောက်ပက်ပြဲအောင်သာခံပစ်လိုက်မယ်။ လာထားပဲ ဟုစိတ်ထဲကကြိမ်းဝါးရင်း သီတာတစ်ယောက်မှာတော့ အကျေနပ်ကြီးကိုကျေနပ်နေလေသည်။ ယောကျ်ားရဲ့လီးကိုစုပ်ရတာ ဒီတစ်ခါသိပ်အရသာရှိနေသည်။

“ ကို့လီးက စုပ်လို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ ”

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ မင်းခဏနားလိုက်ညီ အစ်ကိုလိုးမယ် ”

“ ဟု ဟု ”

လီးတံကြီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှီထိုင်လိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်ခြမ်းဖြဲထားရင်း မသီတာ့စောက်ပက်ရည်တွေပေနေသောလီးကို ဆော့နေလိုက်၏။

“ မိန်းမက ကျော်ကို့ပေါင်ပေါ်ခေါင်းတင်ထားလိုက်လေ ”

“ အင်း ”

ကျော်ကိုကို့ပေါင်ပေါ်ခေါင်းအုံးလိုက်သည်။

“ တစ်စောင်းလေးနေမိန်းမ မိန်းမကြိုက်တဲ့စတိုင်လေးလိုးပေးမယ် ”

လီးကြီးကိုစစရင်း Position ချပေးနေသောယောကျ်ားအား

“ ခိခိ ဟုတ်ပါပြီရှင့် .စိတ်ကြိုက်သာလိုးကြပါတော့နော် ”

“ ခိခိ ဟုပါ လိုးလို့ကို မဝပု မမကို ”

“ အေ့ပါ အေ့ပါ လိုးပါ ဟား ဟား ဟား ”

ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် ရေရေလည်လည်ကျေနပ်နေလေသည်။ ကျော်ကိုကိုက မသီတာအဆင်ပြေအောင် ပေါင်ကိုလှည့်ပေးရင်း လီးတံကြီးကို ပါးစပ်နားတေ့ပေးလိုက်သည်။မသီတာက ကိုကျော်စန်းကိုကြည့်ရင်း ကျော်ကိုကို့လီးကိုအားရပါးရစုပ်ပြလေသည်။

“ ဝှားးးးး ကြည့်လို့ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရာ လိုးပြီကွာာ ”

မသီတာ့စောက်ပက်ထဲသို့လီးကိုထိုးထည့်ပြီး ဆောင့် ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။

“ အ့ အ့ ကောင်းလိုက်တာ ယောက်ကျားရယ် အင်းးးးးး ဆောင့် ဆောင့် ဆောင့် သီတာ့စောက်ပက်ပြဲအောင်ဆောင့် ”

လီးစုပ်နေတာလည်းမလွှတ် စောက်ပက်ကိုလိုးနေတာလည်း အာရုံကဖြန့်ကျက်ရ မသီတာအလုပ်တွေရှုပ်နေလေသည်။

ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ်

“ အားးးး ကောင်းလိုက်တာ ဟှင်းးးး ”

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ ကောင်းလိုက်တာ မိန်းမရယ် လိုးလို့အရမ်းကောင်းတာပဲ ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

ဖင်ကိုခပ်ဆက်ဆက်လေးရိုက်ရင်း ဆောင့်ချက်တွေကို လီဗာတင်လိုက်သည်။

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

“ ဟားးး ကောင်းလိုက်တာ အ့ အ့ ဆောင့် ဆောင့် ”

မိန်းမပက်လက်လေးလှန်ပေး ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဆက်တိုက်ကိုဆောင့်ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။

“ အား အားးးး ကောင်းလိုက်တာ ထိတယ် ထိတယ် ရှီးးးးးးးးး ”

“ စောက်စိကိုလျက်ပေးမောင်လေး အားးး အမလေး စောက်စိလျက်ပေး အားးးးဟားးးး ဟုတ် ဟုတ် ”

မသီတာ့စောက်စိကိုလျာလေးဖြင့်လျက်နေစဉ် ကိုကျော်စန်းကဆောင့်ဆောင့်ထည့်ပေးနေ၏။ မသီတာတစ်ယောက်ဖီးဆောင့်တတ်နေတော့သည်။

“ အားး အိုးးးး ကောင်းလိုက်တာ အမလေးးးးး ဆောင့်ဆောင့်ယောကျ်ားရေ အားးးးး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် စုပ်စုပ် စောက်စိကိုစုပ်ပေး ရှီးးးး အမလေး ပြီးတော့မယ် အားးးး ပြီးးး ပြီးးးပြီ ပြီးပြီ ဟားးးးးးးးးးး ”

“ ဝါးးးးးးးးးးး ကောင်းလိုက်တာနော် ပြီးသွားလားဟင် ယောကျ်ား ”

“ ဟင့်အင်း ပေးမပြီးသေးဘူးလေ ”

“ အေးဆေးပေါ့ ကြာကြီးလိုးမယ် ခိခိ သဘောကျတယ်ဗျာ ”

“ အားကျတယ် အစ်ကိုတို့ အတွဲကို ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား အေ့ပါကွာာ အေ့ပါ ”

“ ဟားးးးးးးးးး ခဏနားမယ် မိန်းမကအလယ်မှာအိပ် ”

“ ဟုဟု ခ်ခ်ခ်ခ် ”

ကိုကျော်စန်းနှင့်ကျော်ကိုကိုက မသီတာ၏ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လှဲလိုက်ပြီးမသီတာ၏ကိုယ်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေကြလေသည်။ မသီတာကဟန်မဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်ခြင်းတွေဖြင့် ပြုံးပြုံးပြုံးပြုံးဖြစ်နေလေသည်။

“ ခိခိ ယားးးးးးတယ် ရှင်တို့ရဲ့ ”

“ ညေး မင်းကတစ်ဖက်စို့ အစ်ကိုက တစ်ဖက် စို့မယ်နို့ကို ”

“ အိုးးးးးခေ မိုက်ပ့ ခ်ခ် ”

“ ဟားးးးးးးးးး မိုက်တယ်ဝေါ် ”

ကျမတော့ဇာတ်ကားတွေထဲကလိုဖြစ်နေပြီ။

“ အင်းလေ မိန်းမကြိုက်တယ်ဟုတ် ”

“ အင်း ”

“ နောက်ဆိုလေ ယောက်ကျားကို ပြောစရာမလိုတော့ဘူးသိလား ကျော်ကိုကို့ကိုခံချင်လာရင် ခံသာခံတော့ ဟုပီလား ”

“ ခိခိခိခိ ပီးရော ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့လင်ကြီး ”

“ ဝှားးးး မိုက်ပြီကွာာာာ ချစ်ထှာယောက်ဖကြီးရာာာာ အ့ဆို ကျနော်က အစ်ကို့ညီမကိုလည်းလိုး ဒီကမမကိုလည်းလိုး ရှယ်ပဲပေါ့ ”

“ အေးပေါ့ တစ်ခုတော့ရှိတယ်နော် မင်းငါ့မိန်းကို စိတ်တိုင်းကျပြုစုပေးရမယ်နော် ”

“ ဟားးးးးးး ယောက်ကျားရေးးးးးးးးရှက်ထှာနော့ ”

“ ဟုဟု စိတ်ချကိုကြီး ညေး အပီပြုစုပေးမှာ မမကို ”

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

ယောကျ်ားနှစ်ယောက်က ဇာတ်ကားတွေထဲကအတိုင်း အပြည့်အဝပြုစုပေးနေတာခံရင်း အိပ်မက်များလားဟုပင်ထင်မိလေသည်။

“ ကဲ .. မိန်းမအလှည့် ယောက်ကျားတို့ကိုလီးစုပ်ပေး ”

“ အင်း စုပ်ပေးမယ် ”

မသီတာတစ်ယောက် ယောက်ကျားလီးကိုစုပ်ကျော်ကိုကို့လီးကိုဆွ ကျော်ကိုကို့လီးကိုစုပ်ယောက်ကျားလီးကိုဆွ တစ်ချက်တစ်ချက် လီးနှစ်ချောင်းစလုံးပြူးပြီးစုပ် လီးနှစ်ချောင်းစလုံးတစ်ပြိုင်တည်းစုပ်ရတာ ပိုသဘောကျချင်ချင်။ သူမအဖို့စိတ်ပိုကြွသည်။

“ ဝှားးးး လီးစုပ်လို့အရမ်းကောင်းတယ်သိလားယောကျ်ားရယ် လာဦး နမ်းချင်လို့အာဘွားး ယောကျ်ားကိုအရမ်းချစ်တယ် ”

မသီတာက ကိုကျော်စန်းပေါ် ခွတတ်ပြီးကစ်ဆင်ဆွဲခိုက် ကျော်ကိုကိုကပြူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးကိုကုန်းလျက်လိုက် ဖင်လေးကိုလျက်လိုက် လီးကြီးနဲ့တေ့ တေ့ပြီးတော့ ဆေ့ာလိုက် လုပ်နေလေသည်။

“ ဟားးးးး မရတော့ဘူး လိုးပေးကြပါတော့ ကျမစောက်ပက်တစ်ခုလုံးယားလာပြီ ”

“ အိုးးးခေ ပြန်စမယ်ညီလေး ဒီတစ်ခါ နှစ်ယောက်စလုံးလိုးမယ် ”

“ အမ် ဘယ်လိုလိုးမှာလည်းးးးး ”

“ သြော် ဒီလိုလေ ကျော်ကိုက မိန်းမစောက်ပက်ကိုလိုး ကိုက ဖင်ကိုလိုးမယ်လေ ”

“ အင်းး ကောင်းတယ် ”

“ အဲ ဂျယ်တော့သုတ်ပေးနော်ကို ဖင်က စစခြင်းဆို နာတယ်လေ ”

“ အင်းပါမိန်းမရဲ့ ခိခိ သိပါတယ် ”

ကျော်ကိုကိုက ပက်လက် မသီတာက ကျော်ကိုကို့အပေါ်တတ်ခွပြီး လီးတံကြီးကိုစောက်ပက်ထဲတေ့ ထည့်လိုက်သည်။

“ အီးးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့လီးကြီး ခ်ခ် စောက်ပက်တစ်ခုလုံးအယားပြေသွားတာပဲ ”

“ စိတ်ချ မမစိတ်တိုင်းကျဖြစ်စေရမယ် ..နမ်းမယ်လေ လာပါဦးမမရဲ့ ..မောင်လေးကိုနမ်းပါဦး ”

“ အာာာ လူဆိုးလေး ”

ယောက်ကျားဖြစ်သူရှေ့ထားပြီး သူမလည်းဒဲ့တွေပြောပစ်လိုက်တော့သည်။ ကိုကျော်စန်းကတော့ မိန်းမဖြစ်သူ ယခုလိုပွင့်လင်းတာကိုပိုသဘောကျနေသည်။ သီတာ့ဖင်ဝလေးကို ဂျယ်ရွှဲရွှဲသုတ်လိုက်ပြီး ဒစ်ဖျားလေးအရင်ဝင်အောင်သာ အသာလေးထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ အင်းးးး ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး ”

“ အင်းးး ဟုတ်ပြီ ဖြေးဖြေးခြင်း သွင်းပေးနော် ”

“ အင်းးးးးးးး ခဏ ခဏ ခဏလေးစိမ်ထားပေး ”

“ ဟားးးးးး ကောင်းလိုက်တာ ”

ပြောရင်း ကျော်ကိုကို့ကိုကစ်ဆင်စဆွဲလေသည်။ ဖင်ထဲ ဝင်နေသောလီးကို သာသာလေးပြန်ဆွဲထုတ် ။ထုတ်သည့်နေရာတွင် အထာရှိသည်။ တစ်ဆုံးမထုတ်ပဲ အလယ်လောက်တွင်ရပ် ။ ပြန်ထည့် ပြန်ဆွဲထုတ် ။အလယ်လောက်တွင်ရပ် ပြန်ထည့် ။ တစ်ဖြည်းဖြည်း အဆင်ပြေလာတော့ တစ်ဆုံးထုတ်ပြီး တစ်ဆုံးပြန်ထည့်မှ ဖင်ခံရသူလည်းအဆင်ပြေလေသည်။

ကိုကျော်စန်းက မိန်းမကိုဖင်ခဏခဏလိုးပေးဖူးသဖြင့် အထာတွေညက်နေလေသည်။

“ အား ကောင်းလိုက်တာ ဆောင့် ဆောင့် ယောကျ်ားဖင်လိုးပေးတာလေ တစ်ကယ်ကောင်းတယ် အားးး မောင်လေးလည်းဆောင့်ပေး ဆောင့် အားးး အမလေး ကောင်းလိုက်တာ ”

ကိုကျော်စန်းက တစ်ချက်ခြင်း မှန်မှန်ဆောင့်ထည့်သည်။ ကျော်ကိုကိုကလည်း အောက်ကနေ တစ်ချက်ခြင်းပင့်ပင့်ဆောင့်နေသည်။ စောက်ပက်ရော ဖင်ရော တစ်ပြိုင်တည်းလီးတံကြီးတော့ ဝင်ထွက်နေသည့်အရသာမှာ မသီတာကို ကြယ်တွေလတွေတောင် မြင်စေတော့သည်။

“ အားးးး အားးးး အမလေးးးးးး ရှီး သေပါပြီ အားးးး ဆောင့် ဆောင့်ကျမကိုလိုးကြ ဆောင့် အားးးးး ”

ကျော်ကိုကိုကလည်း အားကုန်ပင့်ပင့်ဆောင့်တင် ကိုကျော်စန်းကလည်း မသီတာ၏တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျန်းကနဲ ဖျန်းကနဲနေအောင် ချရင်း အားကုန်ဆောင့်ထည့် အမှန်အကန်ပွဲကြမ်းနေလေတော့သည်။

“ အားးးးး ကောင်းလိုက်တာဗျာ အစ်ကိုစောက်ပက်ကိုလာလိုး ကျနော် ဖင်လိုးတော့မယ် ”

“ အေးအေး လာပြီ ”

မသီတာကတော့အလယ်ကနေ ခံမြဲတိုင်းခံနေယုံလေးသာ။

ဇိ

ကျော်ကိုကို့လီးကပိုကြီးသဖြင့်ဖင်လိုးခံရတာ ပိုမိုက်နေသည်။

“ အီးးးးး သေပါပြီ ”

“ ယောကျ်ားရေ အမလေးးးး ကျမတော့ စောက်ပက်တင်မကဘူး ဖင်ပါပြဲပြီတော့ ”

“ အားးးး ကောင်းလိုက်တာ ရှီးးးး ဆောင့်လေ ဆောင့် ဆောင့် ”

ဗျစ် ဗျစ် ဇိ ဗြစ် ဗြစ်

ဖင်ထဲသို့စီးစီးပိုင်ပိုင်ဝင်ထွက်နေသောလီးကြီးက အူတွေအသဲတွေပါယားစေလေသည်။

“ အီးးးး ရှီးးးးး ဆောင့် ဆောင့် ယောက်ကျားလည်းဆောင့်ပေး အားးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အင်းးးး အဲလိုဆောင့်ကြ အားးးးး ”

“ ဝှားးးးး ကျနော်ပြီးတော့မယ် ”

“ ဟားးးးး ငါလည်းပြီးတော့မယ် ”

“ အတူတူပြီးမယ်ညီလေး

“ အမလေးးးးး အားးးကျမလည်း ပြီးကာနီးပြီ ဆောင့် ဆောင့် အသေဆောင့်လိုးပေးကြပါ အမလေးးး ထွက်တော့မယ် ရှီးးးးးး ထွက် ထွက်တော့မယ် ”

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ်

ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ် ဗြုပ်

ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ်

လီးနှစ်ချောင်းက စောက်ပက်နှင့်ဖင်ထဲ စည်းချက်ညီညီဆောင့်ပေးနေလေဖြင့်

“ အမလေး သေပါပြီ အားးးး ကျမပြီးပြီး ပြီးပြီ အားးးးး ”

“ အားးးးး ပြီး ပြီးပြီ ထွက်ပြီ ထွက်ပြီ ငါလည်းထွက်သွားပြီ ”

မသီတာ၏စောက်ဖုတ်နှင့်ဖင်ထဲမှ လရည်တွေဒလဟောစီးထွက်လာလေသည်။

“ လျက်ပေး လျက်ပေး ကျမစောက်ပက်ကို လျက်ပေးကြ ”

ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်ပြီး ပက်လက်လှန်ကာ စောက်ပက်ဖြဲပေးလိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုနှင့်ကိုကျော်စန်းက အလိုက်သိခြင်းများဖြင့် မသီတာစောက်ပက်ကိုအလုအယက်လျက်ရင်း စောက်ရည်တွေကို မြိုချပြကြလေသည်။ နောက်နေ့ နောက်နေ့တွေမှာ မသီတာအတွက်လှပတဲ့နေရက်တွေက စောင့်ကြိုလျက် လိုးပွဲကိုအဆုံးသတ်လိုက်လေတော့သည်။

………………………………………………………………………………………..

“ ညီမလေးရေ ”

“ အင်း ဘာလည်းကိုကို ”

“ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ”

“ အော် ရီနေတယ် ဘာလည်းးးလို့ အင်င်င်င် ဒီလက်ကြီးကဘာလည်းးးး ”

“ လာဇမ်းးးးးး ”

အနောက်ကနေ ဖင်ကိုလာကိုင်သည့် ကိုကို့အားလှည့်ပြီး လီးကိုဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

“ အားးးး တေပီ ခ်ခ် ”

“ အာ့လေးတော့ ချမ်းသာပေးပါညီမလေးရယ် ညီမလေးကို လိုးလို့မွ သေးပုဆို ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် မရဘူး ညှစ်မှာပဲ ”

“ ခိခိ … နေဦးးးးး ပြောပြမလို့ဆို ”

“ အင်းပြော ဘာပြောမလို့လည်း ”

“ ဟိုဟာလေ ဟိုဟာ ဟီးဟီး ”

“ ဟာ ဘာဖြစ်နာလည်းးးးဘယ်ဟာလည်း ”

“ ဟိုဟာလေ ညီမလေးမရီးကိစ္စ အဲ့ဒါ အိုခီသွားပြီလို့ ”

“ ရှင် ကိုကို (ကျော်ကိုကို) နဲ့ပြောတာလား ဟုလား ”

“ အင်း ”

အ့လိုကျတော့ ကျမရင်ထဲတမျိုးဖြစ်သွားတယ်။

“ ညီမလေးမျက်နှာလည်းမကောင်းဘူး စိတ်ဆိုးသွားတာလားဟင် ”

မျက်နှာပျက်သွားသောညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကလေးကိုအသာဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ ရပါတယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

“ ကိုကိုနားလည်ပါတယ်ညီမလေးရယ် ကိုကိုလည်း တမျိုးတော့ခံစားရပါတယ် ”

ဟုပြောပြီး ရင်ခွင်ထဲဆွဲထည့်ကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ခရေဦးကလည်းကိုကျော်စန်း၏ရင်ခွင်ထဲခေါင်းလေးတိုးရင်း

“ အဟင့် ဟင့် ဟင့် ”

“ တိတ် တိတ် မငိုပါနဲ့ညီမလေးရယ် နော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မနေပါနဲ့နော် ”

“ ဟင့် ဟင့် ”

ခရေဦးကတော့ ကြိတ်၍ငိုနေသည်။ခရေဦး၏ခေါင်းလေးကိုအသာလေးပွတ်ပေးရင်း

“ လာလေ ဒီမှာ မငိုနဲ့ တော်ကြာအဖေတွေ့သွားရင် ဇယားတွေရှုပ်နေဦးမယ်…. လာလာ ညီမလေးအခန်းထဲသွားရအောင် ”

အပြင်သွားစရာလည်းမရှိ အေးဆေးတီဗွီလေးကြည့်မလားဆိုပြီး အောက်ထပ်ဆင်းလာစဉ် ဟိုတစ်ခါလို ခရေတို့မောင်နှစ်မနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟော ဘာတွေပြောနေပြန်ပြီလည်းမသိ။ ကြိတ်ကြိတ်ကြိတ်ကြိတ်ဖြင့်ပြောနေရင်း ခရေဦးတို့အခန်းထဲသို့မောင်နှမ၂ယောက်စလုံး ဝင်သွားတာကိုအကွယ်လေးကနေ ချောင်းကြည့်ပြီးမိမိတို့အခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်သည်။

ခရေဦးတို့အခန်းကိုမြင်ရသည့် ကြမ်းပေါက်လေးကနေဆက်ကြည့်နေ လိုက်သည်။ဒီမောင်နှမ ၂ယောက်ကို သူမင်္သကာ။သူငယ်ငယ်တုန်းကလိုများ ဖြစ်နေကြပြီလားဟုပင်တွေးမိလေသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ၂ယောက်သားလှဲနေပြီး သမီးဖြစ်သူက သားဖြစ်သူကိုခွထားလေသည်။ ကျော်စန်းကခရေဦးကိုခေါင်းလေးပွတ်ပေးရင်း နမ်းလိုက်တာတွေ့ရသည်။သေချာသွားပြီ ။ ဒီ မောင်နှမ၂ယောက် ဘယ်အချိန်ကတည်းက လိုးဖြစ်သွားလည်းမသိ။

ဟော သမီးရဲ့နို့တွေကိုစို့နေပြီ။ သမီးဖြစ်သူက ကလေးကို နို့တိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် နို့ပေးစို့နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ အင်းးးးး ကောင်းလိုရ်တာကိုကိုရယ် ”

“ ဟင်းးးး စို့ စို့ကိုကို ကိုကိုစို့ပေးတာကောင်းတယ်သိလား ”

စောနက စိတ်တိုသလိုလို ဝမ်းနည်းသလိုလိုတွေတောင်ပျောက်သွားပြီ။

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ အင်း အင်း ချစ်တယ်ညီမလေးကို ”

“ ဟုတ် ညီမလေးလည်းချစ်တယကိုကို့ကို ”

နို့ပေးစို့ရင်း ကျော်စန်းလီးကိုနှိုက် နယ်နေသည့် သမီးဖြစ်သူအား လိုးချင်စိတ်တွေတဖွားဖွားပေါက်လာသည်။လေးဖက်ကုန်းရင်းချောင်းကြည့်ရတာအားမရ။ ဟော အဆင့်တတ်သွားပြီ ။စောက်ပက်ကိုလျက်နေပြီ။ အိုအို သမီးက အရမ်းထန်ပ့လားဟ။ အကိုဖြစ်သူ၏ခေါင်းကိုခြေထောက်ဖြင့်ယှက်ကာ ညှပ်ထားလိုက်သေးသည်။စောက်ပက်ဖြင့် မခွာစတမ်းပေးထိထားသည့်ပုံစံ။

ဟားးးးးး ငါလိုးမ လိုးချင်လိုက်တာသမီးရယ် ။ စိတ်ထဲမှာ အားမလိုအားမရတွေဖြစ်နေသည်။ ပုဆိုးကိုဖြေလျော့ပြီး မောင်နှမ ၂ယောက် ချစ်ရည်လူးနေသည်ကိုကြည့်ရင်း မာတောင်နေသည့်လီးကို တစ်ချက်ခြင်းထုနေလိုက်သည်။

ကုန်းကုန်းကုန်းကုန်းနှင့်ဂွင်းထုနေသောယောကျ်ားအား ပထမတော့ ပြောမလို့ရွယ်လိုက်သေးသည်။ သူကြည့်နေတာခရေတို့အခန်းနေရာဖြစ်ပြီး သမီးကြောင့်လီးယားနေတာမှန်းသိသည်။

သမီးတို့လင်မယားလိုးနေတာတော့မဖြစ်နိုင်။ ကျော်ကိုကိုက အလုပ်ထဲမှာမှန်းသိသည်။ ဒါဆို ဘာကိုချောင်းပြီး လီးယားနေပါလိမ့်ဟု သိချင်လာသည်။

“ ဟင် သားကြီး ”

ကိုကျော်စန်းကိုသတိရသွားသည်။ဒီနေ့ကားကိုဝပ်ရှော့ပို့ထားသည် ဟု မနက်က မီးဖိုခန်းထဲမှာ မိမိနို့ကိုလာကိုင်ရင်း ပြောသွားသည်။ မိမိကတော့ ဒီနေ့လာလိုးမည်ထင်ပြီး ကိုကျော်ဦးရှိကြောင်း မလွတ်လပ်ကြောင်း လိုးဖို့မဖြစ်သေးကြောင်းပြောလိုက်သည်။

အခု ခရေ့အခန်းထဲများရောက်နေလားမသိ။ ရောက်ရင်ရောက်နေနိုင်သည်။ သူမနှင့်လိုးဖြစ်သွားတာ အငယ်မလေးကို သွားနှိုက်နေတုန်းကဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သားကြီးရဲ့သွေးထဲမှာ သူ့အဖေစိတ်တွေ အပြည့်ပါလားဟုတွေးရင်း သူမနှင့် လိုးခဲ့သည်များကို မြင်ယောင်လာသည်။

အောက်ထပ်သို့ခပ်သွက်သွက်ကလေးဆင်းလာပြီး ခရေတို့အခန်းတံခါးကိုနားဖြင့်ကပ်၍ နားထောင်ကြည့်ရာ

“ ထည့်တော့ကိုကို ဟှီးးးးး ညီမလေးစောက်ပက်တွေယားးးနေပြီးးးး ”

“ အင်းပါ လိုးပေးပ့မယ်ညီမလေးရဲ့ ညီမလေးစောက်ဖုတ်ကိုလျက်လို့မဝသေးလို့ပါ ”

“ ဟာာာာ နောက်မှလျက် အခု ကိုကို့လီးထိုးထည့်ပေးတော့ နော် နော် ညီမလေးခံချင်နေပြီးးးး ”

“ အို … ”

သူမရင်ထဲမှာ နွေးကနဲဖြစ်သွားပြီး စောက်ပက်ကိုလက်ခြင့်စမ်းမိသည်အထိပင်။

“ အင့် … ကောင်းလိုက်တာာာ တစ်ချက်ခြင်းဆောင့်ပေးကိုကို ”

“ အင်းးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ”

ဝါး ဝါးးးးး ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက် အတော်လေးခရီးပေါက်နေကြတာပဲဟုတွေးရင်း အပေါ်ပြန်တတ်လာလိုက်သည်။ အပေါ်မှာလည်း လင်ဖြစ်သူကိုကျော်ဦးတစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေပြီလည်း သိချင်လှသည်။

ပေးလာသောအခြေအနေပေါ် တစ်ခုခုတော့အကျိုးရှိအောင်လုပ်သင့်သည်ဟုတွေးမိသည်။ ကိုကျော်ဦးက ခရေတို့ကိုချောင်းပြီးထုနေတာကြည့်လျှင် ရှင်းနေသည်မဟုတ်ပါလား။ သမီးဖြစ်သူကို မှန်းနေတာ အသိသာကြီးပင်။ ယောကျ်ား နှင့် သမီး သူနဲ့သား …. ညီမျှမှုတော့ရှိသည်။

ယောကျ်ားဖြစ်သူနှင့်သမီးကိုသဘောတူလိုက်ပြီး သူနှင့်သားကြီး လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာကိုပြောပြလိုက်လျှင် နောက်ဆို အလွယ်တစ်ကူဖြစ်သွားမည်။ ယနေ့ဆို စောက်ပက်တွေယားလို့နေသည်။ သို့သော် လင်ရှိနေ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးမဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုလုပ်ရင်ကောင်းမလည်းတွေးပြီးအပေါ်တတ်လာကာ အခန်းဝကနေပြန်ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ပြီး

“ ယောကျ်ား ”

“ အာာာ လန့်လိုက်တာ မိန်းမရာ ”

သူမကိုတွေ့တော့ ဦးကျော်ဦးမှာ ထိတ်ထိတ်ပြာပြာဖြစ်သွားသည်။

“ အဲဒါ ရှင်ဘာလုပ်နေတာလည်း ”

“ အာာ မင်းကလဲကွာ ”

ပြသနာတော့တတ်ပြီ ခုလိုပက်ပင်းတို့တော့ သူလည်း ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတော့ဘူးမဟုတ်လား။ မထူးတော့ပါဘူး ဒဲ့ပဲပြောလိုက်တော့မယ်ဟုတွေးပြီး

“ လာ လာ ယောကျ်ားပြမယ် မိန်းမဒီမှာလာကြည့် ”

“ အင်း ဘာကြည့်ရမှာလည်း ”

“ လာာာာဆို ဒီနေရာလေးကကြည့်လိုက် ”

နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး မိန်းမလုပ်သူအားချောင်းကြည့်စေလိုက်သည်။

“ ဟယ် ဒါ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလည်းဟင် ”

“ အင်း အဲဒါပဲလေ ငါလည်းမသိဘူး အသံကြားလို့ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အဲလိုတွေ့တာ ”

“ ကိုကျော်ဦး အဲဒါဘယ်လိုလုပ်မလည်း ”

“ အင်း အခုမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလည်းမိန်းမရယ် လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့ …မသိချင်ယောင်သာဆောင်နေလိုက် ”

ရပြီလေ သူမလိုချင်တာဒီစကားပင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ကဘာလို့လီးတောင်နေတာလည်း

“ အဲ အဲဒါလား ဟားးး ”

“ ငါလည်းဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိပါဘူးမိန်းမရာ ငါတွေ့တာ ဟိုတစ်ခါကတည်းကကွ ..ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါကတော့ရှင်းတယ်ပိုပြီး ..ဟိုတစ်ခါတုန်းက သေချာမကြည့်ဖြစ်ဘူး ..အခုမှကြည့်မိတာ ”

“ အင်း …

“ သမီးကလည်းစိတ်ပါနေတယ်တွေ့လား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ်နော် ဘာတွေလုပ်နေကြလည်းပြန်ကြည့်ပါဦး ”

သူမကလည်းကြည့်ချင်နေတာပါ။ဦးကျော်ဦးကပြန်ကြည့်ပါဦးဆိုတော့ အတော်ပဲဖြစ်သွားပြီး ဖင်ဗူးခေါင်းထောင်ကာ ပြန်ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ဒါကလည်းအကွက်တစ်ခုပင် ။ ယောကျ်ားလုပ်သူက ထန်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

အနောက်ကနေ တစ်ခါတည်းလိုးလို့ရအောင် ဖင်ကုန်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးကျော်ဦးမှာ နဂိုကတည်းကစမာန်ထနေခြင်းဖြစ်ပြီး လေးဖက်ကုန်းနေသောမိန်းမအား သမီးအမှတ်ဖြင့်လိုးရန် ထမီကိုလှန်လိုက်သည်။

“ အင်င်င်င်င် လုပ်ပြီ ”

“ မရတော့ဘူးမိန်းမရာ ငါအရမ်းလိုးချင်နေပြီ ”

“ ခိခိခိခိ စိတ်ထိန်းအဖိုးကြီး ”

“ ရှင့်မလည်းနော် စိတ်ကသာပါတာပါ တစ်ကယ်တမ်းကျ ဟုတ်လည်းဟုတ်ဘူး ”

“ အေးပါကွာ အခုစမ်းကြည့်လိုက်ပါ ဟဲဟဲ ”

အထင်သေးနေသည့်မိန်းမကိုပညာလေးတော့ပြရပေးဦးမည်။ လေးဖက်ကုန်းနေပေမယ့် ပေါင်နှစ်လုံးကစိစိလေးမို့ စောက်ဖုတ်ကြီးကပြူထွက်နေသည်။

“ ပလပ် ”

စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလျာဖြင့်တစ်ချက်လျက်လိုက်သည်။

“ အို ”

“ ကောင်းလား ”

“ အင်း .. ဆက်လျက်လေ ”

“ ကျမစောက်ဖုတ်ကို ရှင်မလျက်တာဘယ်လောက်ကြာပြီလည်း ”

“ အင်းနော် တော်လေးကြာပြီ ”

“ လာထားးးးး ဒီနေ့တော့ မိန်းမကို အပီပြုစုမယ်ဟေ့ ”

ပါးစပ်ကကြိမ်းဝါးပြီး ဒေါ်စန်းစောက်ဖုတ်ကြီးကို ပလပ် ပလပ်မည်အောင်လျက်ပစ်လိုက်သည်။

“ အိုအို ကောင်းလိုက်တာယောကျ်ားရယ် ”

“ အီးးးးးးး ”

“ လိုးပေးတော့ ကျမယားနေပြီ ”

“ အတူတူပဲ ယောကျ်ားလည်းယားနေပြီမိန်းမရေ ထည့်ပြီ ”

ဒေါ်စန်းက အပေါက်လေးကနေ သားဖြစ်သူ သူ့ညီမကို ပက်ပက်စက်စက်လိုးနေတာကြည့်ရင်း ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ ခွဆောင့်ချက်တွေကိုခံစားနေလေသည်။

ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာ ဆောင့် ဆောင့် ရှင်အဲလိုမဆောင့်ပေးတော့ ကျမဆာနေတာပေါ့ ”

“ အင်း အင်း ယောကျ်ားသိပြီ ”

ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်

ဘလွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ အားးး ကောင်းတယ် အ အ ကောင်း ကောင်းတယ် ရှီးးးးးး လိုး လိုး အမလေးးးးး အဲလိုအလိုးမခံရတာကြာပြီအားးးး ”

“ ရှင်ပက်လက်လှန် ကျမအပေါ်က တတ်ဆောင့်မယ် ”

“ အင်း ဆောင့် ”

ဦးကျော်ဦးက အောက်ကနေ လီးကိုမောင်းတင်ပေးထားသည်။ ဒေါ်စန်းက အပေါ်ကနေတတ်ခွ၍ လီးကိုတစ်ဆုံးဆောင့်ဆောင့်ချရင်း

“ ယောကျ်ား ”

“ အင်း အားးးး ကောင်းတယ် အ ”

“ ဘာ ဘာလည်းမိန်းမ ”

“ ရှင် သမီးကို လိုးချင်နေတာ မဟုတ်လား ”

“ ဟားးး အားး အင်း ဘယ်လိုပြောရမလည်းဟင် ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

အပေါ်ကတတ်ဆောင့်ရင်း စကားလမ်းကြောင်းခင်းနေလေသည်။

“ အခု ကျမကိုသမီးလို့မှတ်ပြီး မှန်းကြည့်စမ်း ”

“ အင်းးး မင်း မင်းစိတ်မဆိုးဘူးလား ”

“ ဟင့်အင်း မှန်းကြည့်စမ်း ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ ဝှီးးးး ကောင်းလိုက်တာ အဲ့အတိုင်းလေး အဲ့အတိုင်းလေး ဝိုးးး ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ ကောင်းလိုက်တာသမီးရယ် အားးးးး ဆောင့် ဆောင့် အဖေ့လီးကို ကြိုက်လားဟင် ”

“ အင်း ကြိုက်တာပေါ့အဖေရယ် ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ဟားးးး မိန်းမ မိုက်တယ်ကွာာာ ”

“ အင်းးးး ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

စကားသာပြောနေတာ ဆောင့်တာကတောက်လျောက်

“ မိန်းမ မင်းပက်လက်လှန် ယောကျ်ားလိုးမယ် ”

“ အင်း လိုး ”

ဒေါ်စန်းပေါ်ထပ်အိပ်လိုက်ပြီး နို့သီးခေါင်းတွေကိုစုပ်ရင်း ကပ်ဆွဲလေးဆွဲနေလေသည်။

“ မိန်းမရာ လိုးလို့ ကောင်းလိုက်တာ ”

“ ကျမ မေးတာဖြေဦးးးးး ”

“ အင်း မေးလေ ”

“ ရှင် သမီးကိုလိုးချင်လားလို့ ”

“ အင်းကွာ လိုးချင်တယ် ငါကဘယ်လိုသွားလိုးလို့ရမှာလည်းမိန်းမရ ..မင်းကတစ်ကယ်ခွင့်ပြုနေတာလား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် ”

“ ရှင့်ကိုပြောစရာရှိတယ် ..ခဏလေး လီးကိုစိမ်ထားလိုက် ”

“ အင်း .. ဘာပြောမလို့လည်း ”

“ ရှင်စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ”

“ အင်းပါ မဆိုးဘူး ”

“ ကျမနဲ့ သားကြီး ”

“ ဘာာာာာာ ဘယ်လို ဘယ်လို ”

“ စိတ်ဆိုးသွားပြီလားဟင် ”

“ ဟင့်အင်း မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး ဆက်ပြောမိန်းမ ငါမဆိုးဘူး ”

ဘယ်ဆိုးမလည်းလေ နဂိုကတည်းက ဦးကျော်ဦးသည် Insect စိတ်ဝင်စားသူတစ်ယောက်မဟုတ်ပါလား။

………………………………………………………………………………………………

“ အားးး ကောင်းတယ် အားးးးး ပြီးတော့မယ် အားးးးး ”

သီတာရယ် သူရယ် ကျော်ကိုကိုရယ် ဘယ်လိုလိုးကြကြောင်း သီတာက ကျော်ကိုကို့ကို ဘယ်လိုပြုစုကြောင်းကျော်ကိုကိုကလည်း သီတာကို ဘယ်လိုလိုးကြောင်း ပြောပြောပြီး လိုးပေးသည့်အခါ ညီမဖြစ်သူခရေဦးတစ်ယောက်အရည်တောက်တောက်ကျအောင်ကို ဖီးလ်လာနေတာ သိလိုက်သည်။

“ အားးးး ကောင်းလိုက်တာ အမလေး ”

“ အ့ အ့ ပြီး တော့ မယ် ကိုကို အားးးးး ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

အားးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

အားကုန်သုံးပြီး အဆက်မပြတ်ဆောင့်ပေးလိုက်သည့်နောက် လရည်တွေကစောက်ပက်ထဲသို့ ပန်းထွက်သွားလေတော့သည်။

“ ဟားးးးးးးး ကောင်းလိုက်တာနော် ဖက်ထားပေး ဖက်ထားပေး ”

“ ကိုကိုပြောတာနားထောင်ပြီးအလိုးခံတာလေ အရမ်းဖီးလာတာပဲကိုကိုရယ် ”

……………………………………………………………………………..

“ အင်း …သားကြီးနဲ့ ကျမလိုးဖြစ်သွားတယ် ”

မိန်းမဖြစ်သူထံမှ မထင်မှတ်သောစကားကိုကြားပြီး စောက်ပက်ထဲကလီးတံကြီးက ပို၍ပင်မာသွားသလိုလိုပင် ။စောက်ပက်ထဲထည့်စိမ်ထားသောလီးတံကြီးက တဆက်ဆက်တုန် တုန်သွားသည်ကိုခံစားရင်း မိမိနှင့်သားဖြစ်သူလိုးတာကိုဖီးလ်လာတာ သိလိုက်သည်။

“ ခဏခဏ လိုးကြတာလားဟင် ”

“ ဟင့်အင်း တစ်ခါပဲလိုးဘူးသေးတယ် သားကြီးကတော့ ခဏခဏလိုးချင်တယ်။ ကျမကမခံတာ ”

“ ဟင် ဘာလို့မခံတာလည်းးး ”

“ သြော် ရှင်ကြီးရှိနေတာလေ အဲတော့ ကျမဘယ်လိုခံမလည်းလို့ ”

“ ဟားးးးး ဟုတ်ပြီ ဒါဆို မင်းတို့လိုးကြကွာ ငါကြည့်ချင်တယ် ”

“ ရှင်က ဘယ်လိုကြည့်မှာလည်းးး ”

“ ငါ ပုန်းနေမယ်လေ ”

“ ဘယ်မှာ ပုန်းမလဲ ”

“ ဘီရိုထဲမှာ ”

“ အင်း .. ပြီးရော ရှင်တစ်ကယ်ကြည့်ချင်တာနော် ”

“ သြော် နောက်နေတာထင်လို့လား တစ်ကယ်ပါဆို ”

“ ရှင်ထွက်လာပြီးတစ်ခုခုလုပ်လိုက်မှာ စိုးတယ်လေ ”

“ အာာာ မင်းသာ ဖြစ်အောင် စီစဉ်လိုက်ပါကွာ ”

“ ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး ဟုတ်ပြီလား ငါတစ်ကယ်ကြည့်ချင်တာပါဆို ”

“ ပြီးရော ပြီးရော အခုတော့ ကျမကိုပြီးအောင်လိုးပေး ”

“ အေးအေး လိုးမယ် လိုးမယ် ဖြစ်အောင်လုပ်နော် မိန်းမ ”

“ အင်းပါဆို ”

ဦးကျော်ဦးလည်း ဒေါ်စန်းစိတ်ကြိုက်ပုံစံများဖြင့်ပြီးတဲ့အထိ လိုးပေးလိုက်ပြီးဖလက်ပြသွားသည်။

“ ဟားးးး ကောင်းတယ်ကွာာာ မိန်းမကိုလိုးရတာ ဒီတစ်ခါတစ်ကယ်ကောင်း ”

“ အင်းလေ ကောင်းမှာပေါ့ ရှင်က သမီးကိုမှန်းမှန်းပြီးလိုးနေတာကိုး ..ဖေလိုးမသားရဲ့ ”

“ အာာာ ဟုတ်ပါပြီဖေလိုးမရယ် သမီးနဲ့လိုးချင်တယ်ကွာာာာ ဘယ်လိုလုပ်ရမလည်းဆိုတာအကြံပေးပါဦးမသာမရယ် ”

ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် မိမိဖြစ်ခြင်တာကို အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီးရွှေ့လိုက်တာ အောင်မြင်သွား၍ပျော်သွားလေသည်။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူနှင့် ယောကျ်ားလုပ်သူလိုးကြတာလည်းကြည့်ချင်သေးသည်။ အဲအတွက် အကြံပေးရန်စဉ်းစားပြီး

“ ဒီလိုလုပ် ……. ”

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

“ သမီးရေ ”

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

“ ဟုတ် ဟုတ် ခဏလေး အဖေ ခဏလေး ”

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

မိမိအထဲကအော်ပြောတာမကြား တံခါးဆက်ခေါက်နေသဖြင့် ထမီရင်လျားဖြင့်တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး

“ ဟုတ်ကဲ့ ဘာပြောမလို့လည်း အဖေ ”

“ အင်း ပြောစရာရှိတယ် ”

ပြောစရာရှိတယ်ဆိုပြီး မိမိအခန်းထဲဝင်လာသဖြင့်

“ သမီးအဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ်အဖေ ပြီးရင်လာခဲ့မယ်လေ ခဏလေး ”

“ ရတယ်လဲ အဖေဒီ မှာပဲပြောမလို့ ”

“ အယ် အဖေကလည်း အဖေရှိနေတော့သမီးက ဘယ်လိုလဲရမှာလည်း ”

ယောကျ်ားဖြစ်သူကတော့ လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ အပေါ်ထပ်ကြမ်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်ရင်းရင်တွေခုန်နေလေသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိ။ မိသားစုအခြင်းခြင်းလိင်ဆက်ဆံရတာကို နှစ်သက်သွားမိသည်။

အမှန်တစ်ကယ်တော့ Family Taboo ကို စိတ်ဝင်စားသော စိတ်က ငုပ်လျိုးပုန်းကွယ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ယခုလိုအင်တိုက်အားတိုက် ကြုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ငုပ်လျိုးနေသောစိတ်တွေ ကြွတတ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

“ လဲပါသမီးရ သမီးဟာတွေ အဖေ အကုန်မြင်ဘူးပါတယ် ”

“ ရှင် ဘယ်လို ..အဖေ ဘယ်လိုကြီးပြောလိုက်တာလည်း ”

ရင်ထဲထိတ်ကနဲဖြစ်သွားသည်။အဖေဘာကိုဆိုလိုမှန်းမသိသေး။ မဟုတ်မှလွဲရော/အဖေလည်းအစ်ကိုကြီးလိုများ မိမိကိုလိုးချင်တာလားမသိ။

“ ဟုတ်တယ်လေ သမီးကိုအဖေဘာဆိုလိုလည်း သိတယ်မဟုတ်လား ”

“ ဟင့်အင်း သမီး နားမလည်ဘူး ”

“ သမီးကိုအဖေ တဲ့တဲ့ပဲပြောတော့မယ် ”

“ သမီးနဲ့သမီးအစ်ကိုလိုးနေတာ အဖေသိတယ် …အဖေ ဘာမှမပြောဘူး…အေး မင်းအမေကတော့ မသိသေးဘူး..အဖေကတော့ သမီးတို့ကို ခွင့်လွှတ်တယ် ”

“ ဟာ ”

သူမတစ်ကယ့်ကိုအံ့သြမိသွားသည်။ဒါအစ်ကိုကြီးဖွတာများလား။မဖြစ်နိုင်။

“ ဟုတ်တယ် အဖေလည်းငယ်ရာကကြီးလာတာ သမီးကိုနားလည်တယ် သမီးက သမီးကြီးမေနဲ့ တူတာ ”

“ အဖေ ”

“ လာပါဦးသမီးရယ် ”

သူ့ဘေးနားလာထိုင်ရန်ပြောနေသည့်အဖေ့ကို သူမဘာပြောလို့ပြောရမည်မသိ။ စိတ်တွေကရှုပ်ထွေးနေ၏။

“ လာလေ အဖေ့နား ”

သူမတိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အဖေ့ရှေ့နားသွားရပ်လိုက်ပြီး ဘာဆက်ပြောမလည်းဆိုတာသာ နားထောင်လိုက်တော့သည်။

“ သမီး ”

“ ရှင် ”

“ အဖေလည်း သမီးနဲ့ဖြစ်ချင်တယ် ”

“ ဟာ အဖေကလည်းးးး ”

“ ဟုတ်တယ် ပထမတော့သမီးကို သမီးအမေနဲ့ အကျပ်ကိုင်ပြီး အတင်းလိုးမလို့ပဲ ..ဒါပေမယ့်အဖေစဉ်းစားတယ်..အဖေအဲလိုမလုပ်ခြင်ဘူး ..သမီးနဲ့သမီးအစ်ကိုလိုးတာတွေ့တော့ ငုပ်လျိုးနေတဲ့ အဖေ့စိတ်တွေထလာတယ်..အဖေထိန်းထားပါသေးတယ်သမီးရယ်..အခုတော့ အဖေထိန်းလို့မရဘူး..ဒါပေမယ့် သမီးကို အဖေအတင်းအကျပ်မလုပ်ပါဘူးကွယ် ”

အဖေအတည်ပြောနေတာခရေသိသည်။မိမိကိုအကျပ်ကိုင်ပြီးလိုးဖို့စဉ်းစားသည် ပြီးတော့ အဲ့စိတ်ကိုဖျက်လိုက်သည် ဆိုတာလည်း ခရေယုံသည်။

သမီးခရေကတော့ မိမိအကြံပေးလိုက်သည့်အတိုင်း အရွှေ့ခံနေရပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းတယ် ဒင်းတို့သားအဖလည်းမြန်မြန်လိုးကြ။ ဒါမှ သားကြီးနဲ့သူမနဲ့လည်း လိုးချင်တဲ့အချိန်လိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သားကြီးကျော်စန်းလိုးတာခံရတာ အရမ်းကောင်းသည်။ ထပ်ခါ ထပ်ခါသာခံချင်နေတော့သည်။

သမက်ကလေးကိုတော့ မကြာခဏခံချင်သည်။ ခရေနှင့်ယောကျ်ားဖြစ်သူ လိုးဖြစ်သွားပါက ကျော်ကိုကိုကို အသာလေးဆွဲစားယုံသာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးကျလျင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားမည်ဆိုတာက ယခု ခရေ့ကို ကိုကျော်ဦးလိုးနိုင် မလိုးနိုင်ဆိုတာအပေါ်မူတည်နေလေသည်။

ယောကျ်ားလုပ်သူကတော့ ရအောင်ကြိုးစားမှာ သူမသိနေသည်။ ယခုစကားပြောနေသည့်ပုံစံကြည့်ရတာအဆင်ပြေတော့မည်မှန်း သိနေသည်။

“ အဖေ ”

“ အင်း ”

“ သမီးကို တစ်ကယ် လုပ်ချင်နေတာလား ”

“ အင်း တစ်ကယ်ပေါ့ သမီးရဲ့ ”

“ အမေ့ကို မလုပ်ဘူးလား ”

“ သမီးအမေကိုလည်းလိုးပေးပါတယ်..အခုတော့သမီးကိုလည်း အဖေအရမ်းလိုးချင်နေတယ်ကွယ် ”

ခရေဦး၏လက်ကလေးကို ယုယုယယဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်နှာကိုတည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ အင်းလေ အမေ့ကိုပဲလိုးပေါ့အဖေရယ် သမီးနဲ့ကျဘယ်ကောင်းပါ့မလည်းလို့ သမီးအမေ့ကိုဘယ်လိုမျက်နှာပြရမှာလည်းးးး ”

“ ဒီလိုဆိုရင်ရော ”

အဖေကတစ်ခုခုစဉ်းစားမိပုံဖြင့်ပြောလာသည်။

“ အင်း ဘယ်လိုဆိုရင်လည်းအဖေ ”

“ သမီးအမေနဲ့သမီးအစ်ကိုနဲ့ကို ပေးလိုးလိုက်မယ်လေ ။သူတို့လိုးဖြစ်တယ်ဆိုရင် သမီးအဖေ့ကို ပေးလိုးမလား ”

ဟားးးး တော်လိုက်တဲ့ယောကျ်ား သူမအတွက်ကိုပါထည့်ရွှေ့သွားသည် မဟုတ်ပါလား။

“ အယ် အဖေကလည်း အမေကဘယ်လိုလုပ်လက်ခံပါ့မလည်းလို့ ”

“ အဲဒါသမီးစိတ်မပူနဲ့ အဖေကြည့်စီစဉ်လိုက်မယ်လေ အဖေပြောတာသမီးဘယ်လိုသဘောရလည်း ”

သူမဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်းမသိ။လက်ခံလိုက်ရင်ကောင်းမလား လက်မခံရင်ကောင်းမလား စိတ်တွေက ရှုပ်ထွေးလာသည်။ ဦးကျော်ဦးကရိပ်မိသည်။

“ သမီးခေါင်းရှုပ်မခံပါနဲ့ အဖေပြောတာလက်ခံလိုက်ပါ ..အဖေသမီးကိုအတင်းအကျပ်မလုပ်ဘူး သမီးအမေက သမီးအစ်ကိုနဲ့ဖြစ်ပြီဆိုရင် အဖေကသမီးနဲ့ဖြစ်တာမျှတတယ် မဟုတ်လား

“ အင်း ”

ပါးစပ်ကအင်းဟုလွှတ်ကနဲပြောလိုက်မိသည်။

“ အဲ မသိ မသိဘူးလေ ”

“ ဟုတ်တယ်လေ သမီးရဲ့ သမီးအမေတောင်လက်ခံတယ်ဆိုရင် အဖေလည်း သမီးကိုလိုးတာ အပြစ်မရှိဘူးပေါ့ ”

သမီးဖြစ်သူ၏ပုခုံးလေးကိုဖက်ထားရင်း မျက်နှာကိုတည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သောအခါ

“ ကဲ …. အဖေ့သဘော အဖေ့သဘော အမေနဲ့ကိုကြီးဖြစ်တယ်ဆိုရင် သမီးအဖေ့ဆန္ဒကိုလိုက်လျောမယ် နော် နော် ”

“ သမီးကရော အဖေ့နဲ့လိုးချင်လားဟင် သမီးစိတ်ပါလား ”

“ အယ် သိဘူးလေ ”

ဒီမှာကြည့်စမ်းအဖေ့လီး ပုဆိုးကြားထဲကမာတောင်နေသော လီးကြီးကိုပြလိုက်ရာ

“ ဟယ် ခိခိ ကိုကြီးထက် ကြီးတယ်နော် အဖေက ”

“ ကိုင်ကြည့် ”

“ အာာ ကိုင်တော့ဘူး နောက်မှ ”

“ လာပါသမီးရဲ့ ကိုင်ကြည့်ပါဦး ”

လက်ကိုအတင်းဆွဲပြီး လီးကိုပေးကိုင်လိုက်သည်။ ခရေဦးလည်းမတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ဖအေစိတ်ချမ်းသာအောင် ကိုင်လိုက်ရလေသည်။

ဖအေအရင်းရဲ့လီးကိုကိုင်ရတာ ရင်တွေတစ်ဒိန်းဒိန်းခုန်လေသည်။ ယောကျ်ားလီးကိုင်သည့်အရသာ အစ်ကိုဖြစ်သူလီးကိုင်သည့်အရသာ ဖအေဖြစ်သူလီးကိုင်သည့်အရသာ အားလုံးကကွဲပြားနေပြီး ဖအေ့လီးကိုင်ရတာ ပိုကောင်းနေသယောင်ယောင်။

ထမီလျင်လျားဝတ်ထားသည့်ကြားက နို့သီးခေါင်းလေးများမာပြီး တွန်းထွက်နေတာ သူမြင်နေရသည်။ စို့ချင်တာပါးစပ်ကိုယားနေသဖြင့် မကြည့်မိအောင်မျက်နှာကို အတင်းလွှဲနေရသည်။

အခြေအနေကတော့ ကောင်းနေတာမျက်မြင်။ သမီးက အဖေဖြစ်သူရဲ့လီးကိုတောင် ကိုင်နေပြီဖြစ်သည်။မကြာခင် သမီးလုပ်သူအလိုးခံရတော့မှာတွေးပြီး စောက်ပက်ထဲမှာ နွေးကနဲ နွေးကနဲဖြစ်လာသည်။ စောက်ရည်တွေစိမ့်စိမ့်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုနေ ကျော်ကိုကိုဖြစ်ဖြစ် သားကြီးကျော်စန်းဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်လာလိုးပေးလျှင် ဘယ်လောက်တောင်ကောင်းလိုက်မလည်းဟုတွေးရင်း အောက်ထပ်ကအခြေအနေကို ဆက်ချောင်းလိုက်သည်။ ကိုကျော်ဦးက သမီးခရေ၏ခါးလေးကိုကိုင်ထားသည်။ သမီးခရေက ကိုကျော်ဦး၏လီးကိုဆက်ကိုင်ထားသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးငြိမ်နေကြသည်။

“ သမီး ”

“ ရှင် ”

“ သမီးအမေနဲ့သမီးအစ်ကိုလိုးပြီးမှ သမီးကိုလိုးမယ်နော် ဂတိနော် ”

“ ဟု ဂတိ ”

“ ဒါမယ့်လေ ခု တစ်ခု တောင်းဆိုချင်လို့ ”

“ ဟု … ဘာလည်းအဖေ ”

“ သမီးနို့လေး တစ်ချက်နှစ်ချက်စို့ချင်တယ်ကွယ် ပေးစို့ပါနော် နော် အဖေစို့ချင်လို့ပါ ”

“ ဟားးးးးးးး ရှက်စရာကြီးအဖေရာာ ”

“ မရှက်ပါနဲ့သမီးရယ် သမီးလေးနို့ကစို့ချင်စရာလေးမို့ပါ အဖေ့ကိုခဏပေးစို့ပါနော် နော် နို့လေးပဲပေးစို့လေ ..သမီးကိုမလိုးပါဘူးကွယ်..အဖေဂတိပေးပါတယ်နော် နော် ”

“ အာာာအဖေကလည်းးးးးးဘာမှန်းလည်းမသိဘူးးးး ”

“ အဲ့ အဲ့ ဟားးးး ”

အဖေစကားပင်မဆုံးသေး ထမီကိုဆွဲချွတ်ချလိုက်ပြီး နို့ကိုကုန်းစို့လိုက်သည့် အဖေ့အားတားချိန်ပင်မရလိုက်။လူလည်းကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လန့်ဖျန့်ပြီးနောက်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ကုတင်ပေါ်လဲကျသွားပြီး အဖေက အပေါ်ကမိုးကာ နို့ကို အငမ်းမရ စို့နေတော့လေသည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ အားးး ယားတယ်ယ်ယ်ယ် ခ်ခ်ခ်ခ် ယားတယ်အဖေ့ ”

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

မိမိနို့ကိုအငမ်းမရစို့နေသောအဖေ့အား အတင်းဆွဲခွာသော်လည်းမရ။ အဖေကမိမိပေါင်ကြားထဲရောက်နေပြီး မိမိလက်နှစ်ဖက်ကိုသူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချုပ်ထားကာ မိမိဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်တော့ပဲ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုသာ အားရပါးရစို့နေလေသည်။

ရုန်းမရသည့်အဆုံးငြိမ်ခံနေလိုက်ပြီး မြန်မြန်စို့ မြန်မြန်ပြီးတာပဲဟုသာတွေးရင်း ငြိမ်ခံနေလိုက်တော့သည်။ နို့စို့နေသည့်အနေအထားက စောက်ပက်နှင့်လီး တေ့တေ့လေးဖြစ်နေသဖြင့် တစ်ခါတည်းအင်ထရိုဝင်လိုက်သည်။

“ အမေ့ ”

“ အားးးး အဖေ့လီးက သမီး ဟာကို လာထိနေပြီနော့ ”

“ အင်းးး ဟုတ်သား ခဏလေးသမီးရာ ဒီမှာစို့လို့ကောင်းနေတုန်းပဲ ခဏလေး ခဏလေး ”

အဖေကမဖယ် သူမစောက်ပက်ဝကို သူ့လီးကြီးဖြင့်တေ့ယုံတေ့ထားပြီး နို့တွေကိုစို့နေတာ နို့သီးခေါင်းတွေပင်ကျိန်းလာပြီဖြစ်သည်။

“ အားး မရတော့ဘူး သမီးနို့တွေကျိန်းကုန်ပြီအဖေ တော်ပါတော့နော် နော် ..သမီးနို့သီးခေါင်းလေးတွေကျိန်းနေပြီလို့ ”

“ အင်း အင်း အင်း ”

ဟုပြောပြီး ဆက်ကနဲကုန်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပစ်လိုက်သည်။ စောက်ရည်လေးတွေကစောက်ပက်အဝမှာရွှဲနစ်နေသဖြင့် လျာဖျားမှာအမျှင်တန်းပြီးပါလာသည်။

“ ဟားးးးးးးအဖေ အမလေး ဟားးး အဖေက အရမ်းဆိုးတာပဲ ”

အတင်းရုန်းနေသောကြောင့် သမီးစောက်ပက်လေးကို နောက်တစ်ချက်လျက်ပစ်လိုက်ပြီး ပုဆိုးကိုပြင်ဝတ်လိုက်လေသည်။

“ ဟားးးးးးး မောလိုက်တာအဖေရယ် အဖေရဲ့ တစ်ကယ်ပါပဲနော် အားလားလား နို့သီးခေါင်းတွေ တစ်ကယ်ကျိန်းကုန်ပြီကြည့်စမ်း ”

“ ဟားးးးးးးး ကိုကိုလည်း အဲ့လိုမစို့ဘူးဘူး ..ယောကျ်ားလည်း အဲ့လိုမစို့ဘူးဘူး..အဖေပဲ တစ်ခါတည်းကျိန်းထွက်သွားအောင်စို့တာ အီးးးးးးး အဖေအရမ်းဆိုးတာပဲ…ခ်ခ်ခ်ခ် ”

ပက်လက်လန်ရင်း တဏှာအပြစ်ကလေးတွေတင်နေသည့် သမီးဖြစ်သူ၏စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကိုင်ရင်း

“ ကဲ .. သမီးလေး အဖေ သမီး အမေကိုသွားလိုးလိုက်ဦးမယ်သမီးဂတိနော် နော် ”

“ ဟုဟု ဂတိ ဂတိ ဟားးးးးး

သားအဖနှစ်ယောက်လူးနေတာကြည့်ရင်း စောက်ရေတွေ တောက်တောက် တောက်တောက်ကျကာ တစ်ချီပြီးသွားလေသည်။ ဦးကျော်ဦးကပုဆိုးပြင်ဝတ်နေပြီဖြစ်သည်။ မိမိသင်ပေးထားသည့်အတိုင်း လုံးဝမလိုးခဲ့။

သူအပေါ်တတ်လာလျှင် စောက်ပက်ဖြဲပြီး စောင့်နေမည်ဟုပြောထားသည့်အတိုင်း ကုတင်ပေါ်မှာစောက်ပက်ဖြဲကာ မုန်ယိုလာမည့် လင်ဖြစ်သူအားအသင့်စောင့်နေပေးရင်းးးးးးး

တံခါးဖွင့်ဝင်လာသောလင်ဖြစ်သူအား

“ ကဲဘယ်လိုလည်းမသာကြီး အဆင်ပြေနေပြီမှတ်လား လာ လာ ဒီမှာစောက်ပက်တွေယားနေပြီ…လာတော့ ကျမကိုအသေလိုးပေတော့

“ ဝှားးးးးး လိုးးးးရမှာပေါ့မိန်းမရယ် လိုးရမှာပေါ့ဟ ”

ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက် မုန်ယိုနေသည့်ဆင်မကြီးအား မုန်ယိုနေသည့်ဆင်ကြီးက တတ်လိုးသလိုပွဲကြမ်းနေတော့လေသည်။

“ ဝါးးးးးး ကောင်းလိုက်တာနော် ခ်ခ် ”

ဖအေလုပ်သူအပေါ်တတ်သွားတော့ အနောက်ကလိုက်တတ်လာပြီး တိတ်တိတ်ကလေးချောင်းကြည့် နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျိန်းသေပေါက် အမေ့ကိုသွားလိုးတော့မှာ သူမသိနေသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ။ကြမ်းနိုင်သမျှကိုကြမ်းနေကြတာ ကြည့်လို့အလွန်ကောင်းလေသည်။

“ ညီမလေး ”

အနောက်ကနေခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒိန်းကနဲလန့်သွားပြီး အနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မရီးဖြစ်သူ မသီတာဖြစ်နေလေသည်။ ချက်ခြင်းဘာပြန်ပြောရမည်မသိ။

“ ရှုးးးး တိုးးး တိုးးး မမ ”

“ အမ် .. ဘာာာ လုပ် နေ တာ လည်း ”

ဟုပြောပြီးခြေသံဖွဖွဖြင့် သူမအနားကပ်လာသည်။

“ လာ လာ မမလာကြည့် ခ်ခ်ခ်ခ် ”

မသီတာကိုနေရာပေးလိုက်ပြီး သူမကမသီတာအနောက်ကပ်ကာဆက်ချောင်းလိုက်သည်။

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ် ဒီကောင်မလေး ခ်ခ်ခ်ခ် တော်ပီ တော်ပီ ငါမကြည့်တော့ဘူး ”

“ ဟင့်အင်း မရဘူး တူတူကြည့်မယ် ခိခိ ”

မသီတာကိုအနောက်ကနေချုပ်ဖက်ထားပြီး အတင်းကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဘာရယ်ကြောင့်မသိ မသီတာကိုယခုလိုချုပ်ပြီး အမေနှင့်အဖေလိုးတာကို အတင်းကြည့်ခိုင်းရတာ သဘောကျနေသည်။

မသီတာကိုဖက်ထားရတာလည်း ကောင်းသည်။ ဖင်လုံးကြီးက သူမ၏ဆီးခုံနှင့်ထိစပ်နေပြီး မသိရင် အနောက်ကနေ ဖင်ကိုလီးနဲ့ ထောက်နေသလိုလိုပင်။

ရုန်းရင်ရသော်လည်းမရုန်းမိ။ ယခုလိုချုပ်ထားပြီး ယောက်ခမနှစ်ယောက်လိုးနေတာကို အတင်းအကျပ်ကြည့်ခိုင်းနေတာလေးကို သဘောကျမိနေသည်။ခရေဦးက သူ့အဖေနဲ့အမေလိုးတာကိုတောင် သိပ်စိတ်မဝင်စားတော့သလိုလိုပင်။

မိမိကိုသာပူးကပ်ချုပ်ကိုင်ပြီး ဖက်ထားလေတော့သည်။ မိမိကအရှေ့ကနေကုန်းနေရသဖြင့် ခရေဦး၏စောက်ဖုတ်အပေါ်ဖက် ဆီးခုံနှင့်စောက်ဖုတ်ကြား အိအိနေရာလေးကိုထိနေလေသည်။ အိကျအကျိဖြင့်ထိထားရတာရင်ခုန်စရာပင်။ ခရေဦးကအနောက်ကချုပ်ထားရင်း မိမိပေါ်ဝပ်ချလိုက်သဖြင့် သူ့နို့သီးလေးနှစ်လုံးက ကျောပေါ်လာထိနေတာ ကြက်သီးပင်ထသည်။

“ ခိခိ ရပြီလေ မမမကြည့်တော့ပု နော် နော် ”

“ ရပြီမဟုတ်လား ခယ်မရယ်ယ်ယ် ”

“ အာာာ ရသေးပု ရသေးပု မမကြည့်ဦး ခိခိခိခိ မမကိုဖက်ထားရတာမိုက်တယ်တော့ ..ရင်ခုန်နေတယ်ခု ဟားးးးးးးးးးဟားးးးးးးးးးးးး ခ်ခ်ခ်ခ် အင် ”

လက်ကိုနောက်ပြန်ပစ်ပြီး ခရေဦးစောက်ဖုတ်လေးကိုလှမ်းထိလိုက်ရာ မရှောင်သည့်အပြင် မိမိလက်ကို သူမ၏စောက်ဖုတ်နှင့် ဖိကပ်ပေးထားလေသည်။

“ အို ….. ”

“ အဲ့ လိုလေးနေပေး မမ ညီမလေးကြိုက်တယ် ..ထိထားပေးမမလက်နဲ့ ”

“ ဟှယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ် မိန်းခေးချင်းချင်းနော် လူဇိုးမလေး ဟားးးးးး ”

“ လာလာ သွားမယ် လာ ”

လက်ကိုအတင်းဆွဲပြီးခေါ်နေသဖြင့်

“ ဟဲ့ဟဲ့ ဘယ်ကိုလည်းးးးးး ”

“ လာာာာာဆို လာာာာာ ညီမလေးအခန်းထဲသွားမယ် လာာာာ ”

“ ဟားးးးးးးးးးးးးးအေ့အေ့ လာပြီဟယ်ယ်ယ်ယ်ယ ဆိုးလိုက်တာဟယ်ယ်ယ် မောင်နှမတွေ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ချွတ် ”

“ အယ် ဘာချွတ်ရမှာလည်းးးး ”

“ အာာာ မမကလည်း ချွတ်လိုက်ဆို မမရင်သားအလှကိုညီမလေးကြည့်ချင်လို့ ..ဒီမှာလေ ညီမလေးဟာ ”

ပြောပြောဆိုဆို ခရေဦးက သူမ၏အင်းကျီကိုချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နို့လေးတွေကိုပေးကိုင်လေသည်။

“ ဟယ်ယ်ယ် ကိုင်စာလားးးးအေ ”

“ အင်းးးးကိုင်စာပေါ့ ချွတ် ချွတ် ချွတ်ယောင်းမ ယောင်းမ လှလှရဲ့ နို့လှလှလေးကို ကြည့်ချင်တယ် …ပြ ပြ ပြ ”

အတင်းကာရော မရမကချွတ်ခိုင်းနေတော့လည်း နောက်ဆုံးချွတ်ပေးလိုက်ရသည်။

“ ချွတ်လေ ဘော်လီပါ ”

“ အေးပါဟယ် အေးပါဟယ် ညည်းအေ ညည်းတို့မောင်နှမလေ တစ်ကယ်ဆိုးတာပဲတော် ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ခိခိခိ ဘာလည်းးးးးးးးးးးးးးးးမမကမကြိုက်ဘူးလား ညီမလေးတို့ မောင်နှမဆိုးတာ ”

“ ဟားးးးး ကြိုက်ပါတယ်ရှင့် ကြိုက်ပါတယ် ရှင်တို့သဘောတော်မြတ်အတိုင်းပါပဲတော် ”

“ ခိခိ မမကလိမ္မာပ့နော် အ့ကြောင့်ကိုကိုကမမကိုစွဲ …. နေတာနေမှာ ခ်ခ် ခစ်ခစ်ခစ်ခစ် ဟုလားကွယ် ”

“ အဲ့လိုဆို ကောင်းတာပေါ့ ယောင်းမလေးရယ် ”

“ ဝှားးးးးး လှလိုက်တာနော် ”

နို့သီးနှစ်လုံးကို သစ်သီးမဝယ်ခင် လက်ဖြင့်စစကြည့်သလို လက်ဖြင့်ပင့်ပင့်၍ဆော့နေလေသည်။

“ အယ် အယ် ကျုပ်နို့ကိုညည်းက ဘာမှတ်နေလည်းးးးအေ့ ”

“ ခ်ခ် ကျန်းးး မမနဲ့ညီမလေး တစ်ခြားစီ ”

ပြောရင်း နို့သီးခေါင်းခြင်းလာတိုက်နေသည့်အခါ မသီတာတစ်ယောက် ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထိလေတော့သည်။

“ ကြည့်စမ်း ညည်းလုပ်တာလေ ငါကြက်သီးတွေပါထတယ် ခရေရယ် ..တော်ပြီနော် ဒီလောက်ဆို …ဟားးးးး လူဇိုးမလေးပါလားကွာာ ”

“ ဟင့်အင်းမတော်သေးပု စို့ကြည့်ချင်သေးတယ် မမ ”

ခရေကပြောတာနောက်ကျသည်။ ပါးစပ်ကစို့ပစ်လိုက်ပြီးသား။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ အားးးးး အွန့်ကောင်းတယ်တော့ ခ်ခ်ခ် ”

“ အော်နက် အော်နက် တိတိလေးနေ ခဏပဲစို့မယ် ဟုပီလား…ဂယ်ထဲမ တွန့်တို့လိုက်တာဆို ..ကိုယ့်ညီမလေးပဲဟာ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ဟားးးးးး အေ အေ မနိုင်ပုဟှယ် ”

ပြွတ် ပြွတ်ပြွတ် ပြွတ်ပြွတ် ပြွတ်ပြွတ် ပြွတ်

ယောင်းမလေးက သူမ၏နို့သီးတွေကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေးနေစဉ် ရုတ်တရက်ထမီကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ့စောက်ဖုတ်ကိုနှိုက်ခိုင်းလေသည်။ မိန်းကလေးချင်းချင်းဆိုတော့ လက်တွန့်နေသော်လည်း ပေါင်ကြားထဲအတင်းဆွဲထည့်နေသဖြင့် မတတ်သာသည့်အဆုံး ခရေ့စောက်ဖုတ်ကို နှိုက်လိုက်ရတော့လေသည်။

စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံး အရည်တွေစိမ့်ထွက်နေတာ ပေါင်သို့ပင်စီးကျနေတော့သည်။

“ ခိခိခိခိ ညည်းကဘာလည်းအေ ညည်းယောကျ်ားက ညည်းကို မလိုးပုလား ”

“ ဟွန့် ဟုပ့ လိုးပုလေ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်အပေါက်ထဲသွားထည့်နေလည်းမှမသိတာ ..ဒီမှာတော့ စောက်ပက်ကိုယားနေတာပဲ အလိုးခံချင်တာ ”

ဒိန်းကနဲရင်ခုန်သွားသည်။ ဘယ်အပေါက်ထဲသွားထည့်နေလည်းမသိဟု ပြောလိုက်သည်မဟုတ်ပါလား။ ကျော်ကိုကိုက မိမိကိုလိုးထားတာ မနေ့တစ်နေ့ကမှဖြစ်သည်။

“ ကလိပေးလေးမမ ညီမလေးအစိကိုလေးကိုကလိပေး ”

အတွေးတွေကချော်ထွက်သွားသဖြင့် ကလိနေတာ ရပ်သွားသည်ကို ခရေဦးကတပ်လှန့်လိုက်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး

“ အင်း ”

“ ခိခိ … ”

မရီးကိုတစ်လုံးထည့်လိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲနဲနဲပျော်သွားသည်။သို့သော် သနားသွားပြန်သည်။ စိတ်ထဲမှာနေလို့ ဘယ်ကောင်းပ့မလည်း ဟုတွေးရင်း

“ လာာ မမ ကုတင်ပေါ်မာလှဲ ”

“ အာာာ လှဲတော့ပုလေကွာာာ ဒီတိုင်းလည်းရနာပဲဟာ ”

“ အာာ လှဲဆို လှဲလိုက်ပေါ့ ”

ပေကပ်ကပ်လုပ်နေသောမသီတာကို ကုတင်ပေါ်ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး မသီတာပုခုံးနားကနေ နို့ကိုကုန်းစို့ပြီးသူ့စောက်ဖုတ်ကို ကလိခိုင်းရင်း

“ အစိကိုရှည်တယ် ဒီမရီးတစ်ယောက် ..ခိခိ အ့လောက်ရှည်တဲ့အစိ ယောက်ကျားကိုစုပ်ခိုင်းရမယ် ဟွန့် ”

“ အမလေးလေး ”

သူမခေါင်းနပန်းတွေကြီးကုန်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကိစ္စကိုခရေဦးသိနေတာများလားဟု ပင် သံသယဝင်မိလေသည်။

“ ဟားးးးးး ဘာတွေပြောနေတာလည်းးးးး ”

“ ဟုသယ်လေ အ့လေ ညီမလေးအခု သတိထားနေတယ်သိလား..ညီမလေးယောကျ်ားလေ ညီမလေးကိုမလိုးတာ ၂ ရက်ရှိပီသိလား..အဲ့လေ တစ်ခြားတစ်ယောက်ကိုသွားလိုးမယ့်အစား မမကိလိုးရင်ညီမလေးသဘောတူမှာသိလား ”

“ အီးးးး ရှက်လိုက်တာ ယောင်းမရဲ့ ”

“ ဟုတ်တယ်လေ ညီမလေးကတော့ရှင်းရှင်းပဲ မမကသဘောတူမယ် သူလည်းစိတ်ပါမယ်ဆိုရင် ညီမလေးက ခွင့်ပြုတယ် ..တစ်ခြားသူစိမ်းနဲ့သွားရှုပ်မယ်အစား မမဆိုရင် ညီမလေးစိတ်အေးတာပေါ့ ”

ပြောရင်းမသီတာ၏ကျန်နေသောထမီကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ယခုဆိုလျှင် ခရေဦးရော မသီတာရော ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ မသီတာက မိမိပြောနေတာတွေကို အာရုံရနေသည်မှာအသိသာကြီး။ကျိန်းသေပေါက် မိမိယောက်ကျားနှင့်လိုးတာတွေကို ပြန်တွေးနေမှာသိနေသည်။

“ နော် ”

“ အင်း .. အဲ့ ဘာလည်းးးး ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ နော်လို့ မမနဲ့ဆိုရင်တော့ ညီမလေးသဘောတူတယ်လို့ ”

“ အာာာ သိပုကွာာာ ”

အခုမှ ခရေဦး စောက်ပက်လေးက စာနကထက် ကိုင်လို့ကောင်းလာသည်။ စောက်ရည်တွေကတော့ သိတဲ့အတိုင်း တလဟောကို စီးကျနေတာ မိမိလည်း အရည်ထွက်နေပြီဆိုတာခံစားရသည်။ ခရေဦးစောက်ခေါင်းထဲသို့ လက်ခလယ်လေးထိုးသွင်းလိုက်ပြီး G-Spot ကိုကလိပေးရင်း ခရေဦးပြောနေတာလေးတွေနားထောင်နေလိုက်သည်။

“ အင်းးးးး ကောင်းလိုက်တာာာာ ”

G-spot ကိုထိသဖြင့် မျက်လုံးလေးစင်းသွားပြီး ခါးလေးကော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တာကို သဘောကျသည်။ သွယ်လျလျကိုယ်လုံးလေးက လိုးကောင်းမည့်ပုံလေးပါဟုတွေးရင်း

“ ခိခိ ညီမလေးရော အသစ်အဆန်းမစမ်းသပ်ချင်ပုလား ”

“ ခိခိ ဘိုကျောရမဲကွာာာာာ မမကလည်းးးလေ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ရ .. တစ်မျိုးပေါ့ကွာာာာာ ”

“ ဟားးးးးးးးးးးးးး လုပ်ပါ အဲ့အတိုင်းလေးဆက်လုပ် ”

ခေါင်းထဲမှာအချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံတွေက ဆူညံနေသည်။ ခရေဦးကို သူမယောကျ်ား စိတ်ဝင်စားနေတာသိသည်။မောင်နှမချင်းချင်းပြန်လိုးချင်နေတာ သိတော့ သူမအံ့သြမိတာ အမှန်။ ဒါပေမယ့် သူ့ညီမကိုမှန်း မှန်းနေတာ သူမကြိုက်သည်ဆိုတာလည်း ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်သိနေသည်။

“ ကျန်း မမလည်းအရည်တွေများကျိ ထွက်လာပြီနော် ”

“ ပလပ် ”

“ အယ်ယ်ယ်ယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မိမိစောက်ရည်တွေကို ကလော်ယူပြီးလျာဖြင့်လျက်လိုက်သဖြင့် ရင်ထဲ ဟိုက်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်က မိမိနို့ကိုခြေ ။ လက်တစ်ဖက်ကစောက်ပက်ကိုကလိ ထွက်လာသည့်အရည်တွေကိုလက်ဖြင့်ယူပြီးလျက် အ့လိုတွေလုပ်နေတာကြည့်ရင်း စောက်ပက်တွေယားးးလာတော့သည်။

“ အင်းးးးးးး ”

“ ကောင်းလားဟင် မမ ”

“ အင်းးးး ကောင်းတယ် ပြီးတော့မယ် ထင်တယ် ”

“ တူတူပဲ အ့အတိုင်းလေးဆက်လုပ်ပေး ညီမလေးလည်းကောင်းနေပီဆို ”

ခရေဦးက မသီတာလက်ကိုဖယ်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ထဲလက်ထိုးထည့်ကာ စောက်ရေတွေယူပြီး လျက်ခိုင်းလေသည် မသီတာလည်း လိုလိုလားလားဖြင့် လျက်ပေးလိုက်သည်။ထို့နောက် မသီတာစောက်ရည်တွေကိုများများပါအောင် နိုက်ယူပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွင်စိုနေအောင်သုတ်သည်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့ပြီးလာနမ်းလေသည်။

“ အူးးး အွန့် …. ”

သူမခေါင်းကိုခရေဦးကချုပ်ထားပြီး ကစ်ဆင်ဆွဲလေသည်။ ဘယ်လိုမှန်းမသိ နမ်းလို့ကောင်းလှသည်ဖြစ်၏။

“ အင်း ပလပ် ပလပ် အွန်းးးး ”

ပြွစ် ပြွစ် အွန်းးးးး

တစ်ယောက်ဦးခေါင်းတစ်ယောက် ထိန်းချုပ်ရင်းနမ်းတော့သည်။ ခရေဦးက မသီတာပေါ်ခွထားလိုက်ပြီး စောက်စိခြင်းပွတ်ကြိတ်ကာ ကစ်ဆင်ဆွဲလေတော့သည်။

“ အင်း ပလပ် ”

“ ပလပ် အင်းးးး အွန်းးးး ”

ပြွစ် ပြွစ် အွန်းးးးး ပြွစ်

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာ ပြီးတော့မယ် မမနို့ကိုစို့ပေးပါ အားးးးးး

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ အားးးးး အူးးး ပြွတ် အီးးးး ပြီးးးး ပြီးတော့မယ် အားးးး ပြီးတော့မယ် အီးးးး ”

“ ပြီးပြီ အမလေး ဟားးးး ”

“ ဟားးး ပြီးပြီး ဟူးးး အွန်းးးး ကောင်း ကောင်းလိုက်တာ မမရယ် ”

“ ဟူးးးး ဟွားးးး မော မောတယ်ကွယ် ”

“ ဟှားးးးး ကောင်းလိုက်တာနော် ခိခိခိခိ ယောက်ကျားလိုးတာခံရတာလည်း အရမ်းးးးကောင်းတယ်..အခု သူ့ညီမကလည်း ဘယ်လိုပြောမလည်းအ ရမ်းးးး ကောင်းးးးး တယ်တော် ဟားးးးးး ”

သို့ဖြင့် မသီတာတစ်ယောက် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် စည်းစိမ်အပြည့်အဝရရှိနေပြီး ကျေနပ်သည်ထက်ပိုသော်လည်း မပြောပြတတ်အောင် ကျေနပ်နေတော့လေသတည်း။။။

………………………………………………………………………….

ကျွိ …

“ ဟာ မိန်းမ ”

“ ဟာာာာာာ မမသီတာ ”

ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်ဝင်လာသော ကျော်ကိုကိုကိုမှာ အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သေသေသွားပြီး

“ ဟာာာ ကိုကို ”

“ ဟယ် မောင်လေး ”

မသီတာရော ခရေဦးပါ အာမေဋိတ်သံလေးတွေကိုယ်စီ ထွက်သွားကြသည်။ ခရေဦးကသတိဝင်လာပြီး အခန်းတံခါးဝတွင်ရပ်နေသော လင်ဖြစ်သူအားဆီသို့ အဝတ်အစားမပါပဲ ကနွဲ့ကလျဖြင့်လျောက်သွားကာ

“ လာ အဲ့မှာရပ်မနေနဲ့ကိုကို ရှင်တစ်ခါတည်းသာ တစ်ခါတည်းလိုက်တော့ ”

“ ဘာကွ မင်းဘာပြောလိုက်တယ် ”

ပြောရင်းမသီတာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ အို … ”

မသီတာက ယခုမှသတိရသွားပြီး ထမီကိုလှမ်းဆွဲကာ သူ့ကိုယ်လုံးလေးပေါ် လွှမ်းခြုံလိုက်လေသည်။

“ အေး အေး ရတယ်လေ ဖေလိုးမတွေ စောက်ပက်တွေတော်တော်လေး ယားးးးးးးးးးးးးးးးး နေ ကြ တယ် ပေါ့လေ ဟုတ်လား ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ရှင်ဘာဖြစ်ချင်လည်း ”

ဖျန်း

“ အမလေး မောင်လေး ”

မသီတာအထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားသည်။ ကျော်ကိုကိုက ခရေဦး၏ပါးကို ဖျန်းကနဲချပစ်လိုက်သည်မဟုတ်ပါလား။

“ လုပ်လေ လုပ်စမ်းပါ ရှင်မကျေနပ်သေးရင် ထပ်ချလိုက် ကျမပါးကို ”

“ ဖျန်း ”

နောက်တစ်ချက်

“ ဟယ် တော် တော်ကြပါတော့ကွယ် ”

မသာမကြီး ခင်ဗျား စောက်ပါးစပ်ပိတ်နေလိုက် မသီတာကိုလှမ်းဟောက်လိုက်ပြီး ခါးပါတ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

“ ဟို ဖက်လှည့်စမ်း ကောင်မ ”

ခရေဦးကမသီတာဖက်လှည့်ရပ်လိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုကခရေဦး၏လက်နှစ်ဖက်ကိုခါးပါတ်ဖြင့်တုတ်လိုက်၏။ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွန်းချလိုက်သည်။

“ အင့် ”

ကုတင်စောင်းပေါ်ဖင်ကုန်းထားသည့်အနေအထားဖြင့်ခရေဦးလဲကျသွားသည်။ မသီတာတစ်ယောက်အံ့သြလို့မဆုံး။ဖျန်းကနဲ ဖျန်းကနဲနေအောင်ပါးရိုက်ခံရသည့်တိုင် အကြောတင်းတင်းရုပ်ဖြင့် နေနေသော ခရေဦးကိုသနားသည့်အကြည့်ကလေးဖြင့်ကြည့်နေသည်။

ကျော်ကိုကို့ကိုကြောက်၍ ဘာမှဝင်မပြောရဲ။ ကျော်ကိုကိုကအဝတ်အစားအားလုံး ချွတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

“ ဟယ် ”

မသီတာမှာမျက်နှာကိုတစ်ဖက်လွှဲကာသာနေလိုက်၏။ကျော်ကိုကို့လီးတံကြီးမှာ ထောင်မတ်နေပြီး အလုပ်မှပြန်လာကာစမို့ ချွေးတွေသံတွေဖြင့် မသိရင် ဗွီဒီယိုကားထဲက မုဒိန်းကောင်လိုလို။

“ စုပ်စမ်းကျုပ်လီးကို ”

“ ဟယ် ဟင့်အင်း မစုပ်ဘူး ”

“ လာစမ်းပါ စုပ် အခုစုပ် ”

“ ဟင့်အင်း မစုပ်ပါရစေနဲ့ မောင်လေးရယ် ”

“ အာာ စောက်စကားများလိုက်တာကွာ ”

အု အ အွတ်

ပြောပြောဆိုဆို မသီတာကိုအောက်ဆွဲချပြီး ဒူးထောက်ခိုင်းကာ ပါးစပ်ထဲ လီးထိုးထည့်ပစ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က ခရေဦးဆံပင်ကိုဆွဲပြီး

“ ကြည့်စမ်းကောင်မ ဒီမှာတွေ့လား ငါ့လီးကို နင့်အစ်ကိုမိန်းမစုပ်ပေးနေတာ ..ကြည့် သေချာကြည့် ကောင် မ စောက်ပက်ယားသေးလား အခု ”

ခရေဦးက မသီတာ့ပါးစပ်ထဲ အတင်းတိုးဝင်နေသောလီးတံကြီးကိုကြည့်ပြီး

“ ယားတယ် စောက်ပက်တွေယားတယ် အဲဒီတော့ဘာဖြစ်လည်း ဖေလိုးမသားရဲ့ ”

“ အေးအေးယား ယား စုပ်စမ်းပါဖေလိုးမကြီးရယ် ”

လက်တစ်ဖက်ကမသီတာ့ခေါင်းလေးကိုကိုင်ပြီး လီးမစုပ်စုပ်အောင်ဖိဖိချပေးနေရာ ကြာတော့ စုပ်ပေးလေတော့သည်။

“ အားးးး ကောင်းလိုက်တာ ခပ်သွက်သွက်လေးစုပ် ”

“ ဝါးးး ကောင်းတယ်ဟ ကြည့်လို့ကောင်းလားမသာမ ..နင့်လင်လီးကို နင့်အကို မိန်းမစုပ်ပေးနေတာလေ ”

“ အေး ကြည့်လို့ကောင်းတယ် စုပ် စုပ်မမ အသေသာစုပ်ပေးလိုက် အဲ့ကိုမေကိုလိုးကို ”

“ အေးပါ .. စုပ်သာ စုပ်စမ်းပါ ဖေလိုးမတွေ …စောက်ပက်ယားနေကြတယ် နှစ်ယောက်စလုံးလိုးပစ်မယ်ကွာ ကြာလို့

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ လိုးစမ်းပါ လိုးစမ်းပါ မအေလိုးရယ် နင်သာနိုင်အောင်လိုးဟဲ့ မသာကောင်ရဲ့ ”

“ ကဲဟာ ဖျန်း ဖျန်း ”

ကျော်ကိုကို့ပါးကို ဖျန်းကနဲ ဖျန်းကနဲ ဘယ်ပြန်ညာပြန်ထချပစ်လိုက်သည်။ မသီတာမှာ လီးစုပ်ရင်းလန့်ရပြန်လေသည်။

“ ချစမ်း ထပ်ချစမ်း ဟားးးးး ဖေလိုးမကြီးးး ”

“ လီးစုပ်စရာရှိတာဆက်စုပ်နေစမ်းပါဟ ”

လန့်ဖျန့်သွားပြီးလီးစုပ်တာခဏလေးရပ်မိတာကို ငေါက်ငမ်းနေသဖြင့် ပါးစပ်ဖြဲကာလီးတံကြီးကို ပြန်စုပ်ရလေသည်။ စိတ်ထဲမှာလည်း ဒီလင်မယား သောင်းကျန်းချက်က အားရစရာကြီးဟုတွေးကာ ကျော်ကိုကို့လီးကြီးကိုသာ တွင်တွင်ကြီးစုပ်ရင်း သူတို့ဖာသာဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟုသဘောထားလိုက်သည်။

“ ကဲဟာ ဖျန်း ကဲဟာ ဖျန်း ”

“ ဟားးး ကောင်းတယ် ငါကလည်း အဲ့ဒါမျိုးမှကြိုက်တာ ဖေလိုးမရဲ့ ”

“ လာခဲ့စမ်း ကောင်မကြီး ”

မသီတာကိုချိုင်းမှ ကောက်မပြီး ကုတင်ပေါ်ပစ်တင်လိုက်သည်။ ခရေဦးကိုအောက်ဆွဲနှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့လီးကိုစုပ်ခိုင်းလေ၏။ မသီတာမှာကုတင်ပေါ်ဝယ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေရှာသည်။

“ ဖြဲစမ်းစောက်ဖုတ် စောက်စိကိုစုပ်မယ် ”

“ ဟာ မစုပ်နဲ့ ”

ဖျန်း

မသီတာ့ ဖင်ကို တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ ဖြဲ .. စောက်စကားမများနဲ့ ”

ဖင်ကိုဖျန်းကနဲနေအောင် ချခံလိုက်ရသော်လည်းမနာ။ နာအောင်ချတာမဟုတ်မှန်း အခုမှသိလိုက်ရသည်။

“ ဖျန်း ”

နောက်တစ်ချက်ထပ်ချသည်။ ဒါလည်းမနာပါ။ ခံ၍ပင်ကောင်းနေသေးသည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

ခရေဦးက သူ့လင်လီးကိုအားပါးတရစုပ်ရင်းကျော်ကိုကို မသီတာကို တစ်ဖျန်းဖျန်းချကာ စောက်ပက်ဖြဲခိုင်းနေသည်ကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးကြည့်နေလေသည်။

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရယ် စုပ် အဲ့လိုစုပ်နေ ဒီကောင်မ စောက်ပက်ကို ကိုကိုမှုတ်လိုက်ဦးမယ် ”

“ ဖြဲလေ ကောင်မကြီးရဲ့ ”

“ အေးပါဟယ် အေးပါဟယ်

မသီတာမှာ နောက်ဆုံးတော့ စောက်ပက်ဖြဲ ပေးရလေသည်။ ကျော်ကိုကို ဝက်ဝံပျားရည်စုပ်အကွက်ဖြင့် စောက်ဖုတ်နှင့်မျက်နှာမခွာတမ်းမှုတ်တော့သည်။ ခရေဦးကလည်း စောက်ဖုတ်ကို အငမ်းမရမှုတ်နေသည့်လင်ဖြစ်သူအားကြည့်ရင်း လီးစုပ်ရင်း သူမ၏စောက်စိကိုပွတ်နေသည်မှာ မီးခိုးပင်ထွက်လောက်သည်။

ပလပ် ပလပ် ပျက် ပြက်

“ အား ရှီး အ အ့ ”

ပလပ် ပလပ် ပလပ်

“ အားးး ကောင်းလိုက်တာဟယ် အီးးးးးး ”

ပြွတ် ပြွတ် ပလပ် ပလပ်

စောက်ဖုတ်လျက်သံလီးစုပ်သံတွေက နာမည်ကျော် တီးဝိုင်းကြီးတီးခတ်နေသည့် သံစဉ်များနှယ်ထို ၃ ယောက်စလုံး၏နားတွင် သာယာညိမ့်ညောင်းနေသည်မှ ာအမှန်ပင်။

“ ဟားးး မောပြီကိုမေကိုလိုး လာလာ နင့်အလှည့် ငါ့စောက်ပက်ကို လာလျက်ပေး ”

ခရေဦးကကုတင်စောင်းပေါ်မှောက်ချလိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲကားပေးလိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုက အလိုက်သိစွာဖြင့် ပေါင်ကားထားသောမသီတာပေါ်သို့ နေရာရွှေ့ပေးလိုက်ပြီးကုတင်အောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ခရေဦး၏မှုတ်မဝစောက်ဖုတ်လေးကို အစွမ်းကုန်မှုတ်လေတော့သည်။

“ အားးးး ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်ချစ်လင်ကြီးရေ …အားးးးး ရှီးးးးးး ”

“ မမ မမ သမီးကိုနို့ပေးစို့ အားးးး ”

“ အင်းအင်း ရော့ရော့ မမနို့ကိုစို့ ”

မသီတာမှာတဏှာစိတ်တွေ အထွဋ်အထိပ်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဘာလုပ်ခြင်လည်း လာထားဆိုသည့်အနေအထားဖြစ်နေသည်။

ပြူစ့် ပြုစ့် ပြုစ့် ပြုစ့်

“ အား ကောင်းတယ် စို့ပေး စို့ပေး အားးးး အီးးးးး ကောင်းတယ်ဟဲ့ အင်းးး ”

ခရေဦး ခေါင်းလေးကို ယုယုယယလေး ထွေးပွေ့ပေးထားရင်း သားသည်မိခင် ပုံစံမျိုး နို့တိုက်ပေးနေလေသည်။သူတို့ ည၃ယောက်လုပ်နေသည့်ပုံစံကတော့ စပါယ်ရှယ် လိုးပွဲသဘင် ပုံစံမျိုးဖြစ်နေလေသည်။ သုံးယောက်စလုံးရင်ထဲမှာပန်းတွေပွင့်နေကြပြီး ကျေနပ်မှုကတော့ 9+ ပင်။

“ ဟားးး လိုးတော့ လိုးတော့ စောက်ပက်ယားနေတာမခံနိုင်တော့ဘူးယောကျ်ားရေ လိုးပေးပါတော့ အီးးးးး ”

“ အင်း အင်း လိုးတော့မယ် လီးလည်း မာပြီးတင်းနေပြီဟ ”

ကျော်ကိုကိုက ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး ခရေဦးပါးလေးကိုနမ်းလိုက်သည်။ နောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းသည်။ မသီတာတစ်ယောက် ယောင်းမတို့လင်မယားကိုကြည့်ပြီး ယခုမှ လုံးဝနားလည်သွားတော့သည်။

ဝင်လာတယ် ငေါက်ငမ်းတယ် ပါးတွေရိုက်တယ် ဆဲတယ် ဒါတွေအားလုံးက အချက်ကျကျ လှုပ်ရှားမှုတွေဖြစ်သည်။

ဇာတ်တိုက်ထားတာမဟုတ်ပေမယ့် စည်းချက်ကျကျလုပ်ဆောင်သွားကြသည်မှာ အားကျစရာပင်ဖြစ်သည်ဟုတွေးရင်း ခရေဦးနှင့်ကျော်ကိုကို့ကိုဖက်ထားလိုက်သည်။ ခရေဦးကကစ်ဆင်ဆွဲတာခဏရပ်ပြီး မသီတာနို့လေးကို စို့လိုက်သည်။

ကျော်ကိုကို့ကိုလည် မျက်စပစ်ပြကာ နှစ်ယောက်စလုံးစို့ဖို့လှမ်းဖိတ်လိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုကလည်းအလိုက်သိစွာဖြင့် မသီတာ၏နို့ကိုဝိုင်းစို့ပေးလိုက်သည်။ မသီတာကတော့ ကော့ပျံလန်နေပြီး စောက်ရည်တွေထွက်ကျလာတာ ကုတင်ခင်းပေါ်မှာကွက်၍ပင်နေလေသည်။

“ အမလေး ကောင်းလိုက်တာာာဟယ် ငါတော့သေလို့တောင်ရတယ် အားးးးး အမလေး ကောင်းတယ် အီးးးးးး ”

“ ကိုကျော်စန်းရေရရရရ ရှင်ပါဝင်လိုးပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲတော့ ”

“ ခိခိခိခိ ဟုတယ်နော် ကိုကြီးပါ ပါရင်ကောင်းမေ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ”

ကျမကတော့မျက်နှာပူပြီ ။ ခရေဦးက သူမနှင့် သူမအစ်ကိုခိုးလိုးနေတာကို တစ်ခါတည်းဖြည်ရန်လမ်းစရသွားသည်။

“ ပူနက် မမသဘောတူဒေ ဟုသယ် ဟုသယ် ပူနက် ကိုကိုလည်း သဘောတူဒေ ”

“ ခိခိခိခိခိ ဟားးးး ဒီနှစ်ယောက်အတိုင်အဖောက်ညီနေပ့လား ”

“ ဟားးးးး ဟုတယ်လို့ကိုကိုသဘောတူတယ်ကွာ နော် မမရေ ာသဘောတူတယ် မဟုလား ”

“ အင်းးးးးဆို မမသဘောတူတယ် ကိုကျော်စန်းနဲ့ညီမလေးလိုးတာကြည့်ချင်တယ်ကွယ် ”

“ ကဲကဲ အပြောလေးရပ်မယ်ခင်ဗျ …ချစ်ဇနီးလေးကိုလိုးဖို့အချိန်ရောက်ပါပြီ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ် ချစ်လိုက်တာ ယောကျ်ားရယ်လိုးနော် လိုးသိလား ကျမကို သေအောင်သာလိုး ..ဟားးးးး လာပြီကွာ ”

ခရေဦးပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဖြဲပြီး အနောက်ကနေ ပစ်ပစ်ဆောင့်လေတော့သည်။

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

“ အား ကောင်းတယ် အင့် အင့် ”

ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်

မသီတာကကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏နို့တွေကို ခရေဦးအား ပေးစို့လိုက်သည်။

ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်

“ အား သေပါပြီ အားအမလေး ကောင်းတယ် အမလေး အီးး ”

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

အနောက်ကနေဆက်တိုက်ကိုဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ လီးကိုတစ်ဆုံးဆောင့်ဆောင့်ပစ်လိုက်သဖြင့် သားအိမ်ကိုလာလာဆောင့်ပြီး အသေကောင်းနေတော့သည်။

“ အားး အားး အားးး သေပြီ အားးးး အမလေး သေ သေပါပြီမအေလိုးရဲ့ အီး ဖေလိုးမသားလီး အားးး ”

ပက်ပက်စက်စက်ဆဲဆိုပြီး အလိုးခံနေတာအရမ်းကြည့်လို့ကောင်းနေသည်။နို့သီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ရင်း

“ မမလည်းမရတော့ပု အရမ်းယားနေပြီ မမအလှည့်လုပ်ပါတော့ နော် နော် ”

“ အင်း အင်း မမကိုလိုးပေးလိုက်တော့ ”

“ ဟုဟု ကြိုက်တဲ့သူလာ အကုန်လိုးပစ်မယ် ”

“ လာစမ်း ဖေလိုးမကြီး ”

ခရေဦးစောက်ဖုတ်ထဲကလီးကို ဗြွတ်ကနဲဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မသီတာကို ခရေဦးလိုကုတင်စောင်းပေါ်မှောက်ခိုင်းကာ ပေါင်နှစ်ခြမ်းဖြဲ၍ အသေဆောင့်တော့သည်။ ဆောင့်ရင်း ဆောင့်ရင်း အားမရ၍ မသီတာ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ဆွဲပြီး အသေဆောင့်ပေးလိုက်၏။

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်ဇုတ် ဇုတ်

ဇုတ်ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်ဇုတ်

ဇုတ် ဇုတ်ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်ဇုတ်

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ်

“ အားးးး သေပါပြီ အမလေး အားးး သေပြီယောင်းမရေ အမလေး ရှီးးး ”

“ သြော် သြော် သြော် ဒင်းတို့က ဒီလိုတွေတောင် ဖြစ်နေပြီလားဟ ”

“ ဟာ ကိုကြီး ”

“ ဟယ် ယောကျ်ား ”

“ ဟယ် ကိုကို ”

မသီတာစောက်ဖုတ်ထဲကလီးကိုဆွဲချွတ်ပြီး ခရေဦးကိုတုတ်ထားသည့်ခါးပါတ်ကိုချွတ်ပေးလိုက်သည်။ ခရေဦးက တံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာသော အစ်ကိုဖြစ်သူအား ပြေးဖက်လိုက်ပြီး

“ လာ ကိုကိုလာ ကိုကိုပါ ဝင်နွှဲလိုက်တော့ ခ်ခ်ခ်ခ်ခ် ”

ကိုကျော်စန်းက အခန်းတံခါးကိုပြန်ပိတ်ပြီး ခရေဦးပုခုံးလေးကိုဖတ်ကာ သူ့ညီမကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး အသာရမ္မက်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“ ကဲ ဒါက ဘယ်လိုက ဘယ်လို ”

“ အာာာ အဲဒါတွေနောက်မှပြောတော့ ယောကျ်ားရယ် ဒီမှာ ကျမစောက်ပါက်တွေ ယားနေတာသေတော့မယ်..လာလာ ယောကျ်ားလီးကိုစုပ်ချင်နေတာအခု

“ ကဲ သွားသွား လီးသွားပေးစုပ်လိုက်

“ ချွတ်

ခရေဦးကပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကိုကျော်စန်း၏ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီဝတ်ထားသော်လည်း ကြုံတွေ့နေရသည့်အခြင်းအရာများက သူ့လီးကိုငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ ထလာစေသည်မဟုတ်ပါလား။

“ ခ်ခ်ခ်ခ်ခ် လီးကဖြင့်တောင်နေပြီ လာ ချွတ်ပေးမယ် ကိုကို့ကို ”

ကိုကျော်စန်းရှေ့ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုသာသာလေးဆွဲချွတ်ပေးလိုက်သည်။

“ နမ်းပြကွာ မိန်းမ ယောက်ကျားကြည့်ချင်တယ် ”

“ အယ် ခ်ခ်ခ်ခ် ဘယ်လိုနမ်းရမှာလည်း ဒီလိုလေးလား မွ ”

ကိုကျော်စန်း၏လီးကိုနှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် ကပ်နမ်းပြလိုက်သည်

“ ဟားးး ဟုတ်တယ် အ့မျိုး ”

“ အေအေ ဒီလင်မယားလေ မနိုင်ပုသိလား ကို ”

“ ဟေ ဟုတ်လား ”

ခရေဦးက မတ်တပ်ထရပ်ကာ

“ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါဘာဖြစ်လည်း ”

ဟုပြောပြီး ကိုကျော်စန်းကိုဖတ်ထားလိုက်သည်။ ညီမဖြစ်သူ၏နို့လေးနှစ်လုံးက ရင်ဘတ်ကိုအိကျိကျိလေးလာထိထားသဖြင့် လီးတံကြီးက ပိုမိုမာတောင်လာလေသည်။

“ သွားသွား ဟိုမှာယောင်းမလီးဆာနေပြီ သွားအစုပ်ခံလိုက် ခ်ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ လာပြီ လာပြီ ”

ကုတင်ပေါ်တတ် ပက်လက်လှန်ပေးပြီးလီးအစုပ်ခံလိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုက မသီတာ့အနောက်နေ စောနကအတိုင်း ပိတ်ပိတ်ဆောင့်လေတော့သည်။ ခရေဦးကတော့ကျော်ကိုကို့ဖင်ကိုဖျန်းကနဲချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်တတ်သွားပြီး

“ ရော့ ကိုကို့ဖို့ ခိခိ ”

သူမ၏နို့ကိုပေးစို့လိုက်လေသည်။

“ ဟားးးးး အားးးး မိုက်တယ်ကွာ လုံးဝပြီးပြည့်စုံနေပြီဟ ”

ကျော်ကိုကိုအားရပါးရချီးမွန်းခန်းဖွင့်ကာ အားရပါးရဆောင့် ဆောင့်လိုးနေသည်။

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အားးးး အမလေး သေပါပြီ ယောကျ်ားရယ် ”

“ အီးးးးး ယောင်းမ အမလေး ”

“ နင့်စောက်ပါတ်မပြဲသေးဘူးလားဟင် အားးး ရှီးးးးး ကြီးလိုက်တဲ့လီး ”

“ ဟားးးးး ခံသာခံမိန်းမ သေချာအလိုးခံလိုက် သေချာလေးခံ ဝှားးးးး ကောင်လိုက်တဲ့နို့လေး ”

ပြွတ် ပြွတ် ပြုစ့် ပြွတ် ပြွတ်

ညီမဖြစ်သူ၏ နို့ကိုစို့ရင်း ယောက်ဖ၏လီးတံကြီးကို အားရပါးရခံနေသော မိန်းမအားကြည့်ရတာ စောက်ရမ်းဖီးလ် လာလေသည်။ ခရေဦးတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး မသီတာနှင့် ကျော်ကိုကို လိုးတာကြည့်ပြီး စောက်ရမ်းဖီးတတ်နေလေတော့သည်။

“ ညီမလေး စောက်ပက်ကို ပေးလျက်လေ ”

“ ကိုကို လျက်ချင်တယ် ”

“ အင်းးးး လျက် လျက် စောက်ရမ်းကောင်းအောင် လျက်ပေး ကိုကို ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အီးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆောင့် ဆောင့် ဆောင့် ဆောင့် ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ကိုကျော်စန်းက ခရေဦး၏စောက်ပက်လေးကိုလျက် မသီတာက ကျော်ကိုကို့အလိုးကိုခံ အပြန်အလှန်ကြည့်ရင်း ခံရင်း လိုးရင်း မှုတ်ရင်း အကြီးအကျယ်ပွဲကောင်းနေလေသည်။

“ ဟားးးး မရတော့ဘူး ညီမလေးကို ကိုကိုလိုးတော့မယ် မိန်းမခဏဖယ်ပေး နောက်မှလီးပြန်စုပ်တော့ အခုညီမလေးကိုလိုးတော့မယ် ”

“ အင်း အားးး လိုးးး လိုးးး ကျမကြည့်ချင်တာမစောင့်နိုင်တော့ဘူးအားးး ”

“ ဝှားးး ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ဖုတ် ခဏခဏလိုးကြရအောင်ဗျာ ”

“ ခ်ခ်ခ်ခ်ခ် ဘာလည်း ရှင် ကျမအစ်ကိုမိန်းမစောက်ဖုတ်ကို ကြိုက်သွားပြီမဟုတ်လား ”

“ ဟုပ့ မိန်းမရာ မင်းစောက်ဖုတ်ကလည်း လိုးလို့အရမ်းကောင်း မမသီတာစောက်ဖုတ်ကလည်း တစ်မျိုးကောင်း ငါ …. လိုးးး … မ စောက်ရမ်းကိုကောင်းတယ်မိန်းမရာ ”

“ မင်းအမေစောက်ပါက်လိုမှပဲ ငါလိုးမသားလိုးနေတာအာရုံစိုက် စောက်ပက်ပြဲအောင်လိုးဟ မအေလိုးရ ”

“ အာာာ ဟုတ် ဟုတ် လိုးးမှာစိတ်ချ ဒီဖေလိုးမကြီးစောက်ပါက်ကိုပြဲအောင်လိုးပေးမယ် ကိုမေကိုလိုးကြီးရဲ့ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ အေးအေးလိုး ငါလည်း မင်းမိန်းမ ငါ့ညီမကိုလိုးတော့မယ်ဟ ”

“ ခိခိခိခိ အပြောလေးတွေလျော့တော့ သူများတွေကလိုးရင်းပြောနေတာ ညီမလေးက ဒီမှာယွနေပြီကိုကိုရ လာပါမြန်မြန် ”

“ အာာာ ဟုတယ်ဟ ကျန်း စောက်ရေတွေ ရွှဲနေရော ”

ဗြိ ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ်

“ အီးး ကောင်းလိုက်တာငါ့အစ်ကိုရယ် အားးး ထည့် ထည့် တစ်ဆုံးထည့် ညီမလေးကို အသေလိုးကိုကို ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

မသီတာရော ကျော်ကိုကိုရော မောင်နှမနှစ်ယောက် ပက်ပက်စက်စက်တွေ ပြောပြောပြီး လိုးနေတာ သဘောအကျကြီးကြရင်း သူတို့လည်း ပက်ပက်စက်စက်တွေ ပြောဆိုကာ လိုးနေကြတော့လေသည်။ ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်လိုးလိုက် လဲလိုးလိုက်ဖြင့် သာယာသော Relationship ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

 သာယာသုခ ဤဘဝ (အပိုင်း ၃) ဇာတ်သိမ်း ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ 

သာယာသုခ ဤဘဝ
ရေးသားသူ – Ko John

 အပိုင်း (၁) 

အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။

သူ့နာမည် ကျော်ကိုကိုပါ ။ဒါပေမယ့် အားလုံးက အလတ်ကောင်လို့ပဲ အခေါ်များပါတယ်။ မိန်းမဖြစ်သူ ခရေဦးသာလျှင် ကိုကို ကိုကိုနဲ့ ပါးစပ်ဖျားက မချစတမ်းခေါ်တယ်။ ပြောရရင် ကျော်ကိုကိုက မိန်းမ အချစ်တော်ဖြစ်တယ်။ အလုပ်လေးကလည်း မဆိုး။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အဝယ်တော် Super Visor ဖြစ်ပြီး တစ်လ ၅သိန်း ကျော် ၆သိန်းလောက် အနည်းဆုံးဝင်ငွေရှိသူဖြစ်တယ်။

လောင်းကစားကင်းသူ အသောက်အစားကင်းသူ အလည်အပါတ် ဟေးလားဝါးလားကင်းသူ ရသမျှကို မိန်းမ အကုန်ပြန်အပ်သူ ။ ဟိုကိစ္စကတော့ လွှတ် ဝါသနာကြီးသူ ဝါသနာ အရင်းခံလို့ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ တစ်နေ့တစ်နေ့ မိန်းမကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ မရိုးရအောင် လိင်ကိစ္စ ဖြည့်ဆည်းပေးသူ တစ်ယောက်။ ကဲ ဒီလိုကောင်မျိုး မိန်းမမစွဲ ဘယ်လိုကောင် စွဲမလဲ။

အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက မိဘတွေနဲ့မနေဖြစ်တော့တာ အခုဆို ၆ နှစ်ထဲဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်သက်လေး ရလာသော်လည်း ကလေးမယူဖြစ်ကြသေးပါ။ အိမ်ထောင်ကျတော့ သူက ၁၇ နှစ်စွန်းစွန်းလေးသာ။ခရေဦးက သူ့ထက်ပင် တစ်နှစ်ငယ်သေးတယ်။ ၁၆ နှစ်နဲ့ လင်နောက်လိုက်သူလေး။

သူတို့က တစ်ကျောင်းတည်း အတူတူတတ် တစ်ကျူရှင်တည်းအတူတူတတ် စာအတူတူကျက်ပြီး ကြီးပြင်းလာသူတွေ။ ဆိုတော့ကာ အိုးခြင်းထား အိုးခြင်းထိ ကြိုးခြင်းထား ကြိုးခြင်းညိပြီပေါ့။

၁၀တန်းပြီးတဲ့နေ့ ခိုးပြေးကြလို့ လူကြီးတွေ ခေါင်းရှုပ်ရသေးတယ်။ အမှန်ကတော့ သဘောမတူစရာမရှိပေမယ့် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာက ကြားဝင်လာရင်ဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်အသည်းကွဲမှာစိုးလို့အခုလို စာမေးပွဲပီးတာနဲ့ခိုးပြေးကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယောက္ခထီး ၊ယောက္ခမ (ရုံးဝန်ထမ်းအငြိမ်းစားတွေ)။ ယောက်ဖကြီး (ခရေဦးအကို) ကုန်ကားကြီးတွေမောင်းသူ။ မရီးကြီး(ခရေဦးအကို့မိန်းမ) ဈေးထဲတွင်အထည်ရောင်းသူ။ ခယ်မလေး (ခရေဦးညီမလေး) ယခုမှ ၈ တန်းတတ်နေသူလေး။ အားလုံးနှင့်ပြေလည်သဖြင့် ကျော်ကိုကို့အတွက် ပျော်ရွင်စရာမိသားစုလေးဖြစ်တယ်။

ယောက္ခမလင်မယားမှာ နှစ်ယောက်စလုံး ၄၅ ဝန်းကျင်ဖြစ်တယ်။ ခရေဦးတို့လင်မယားက တစ်လ ၁သိန်း။အကိုကြီးတို့လင်မယားက တစ်လ ၁သိန်း ။ရုံးဝန်ထမ်းအငြိမ်းစားဆေးပင်စင်စောယူပြီး ပင်စင်လစာနှင့် ဝန်ထမ်းဘဝတုန်းက ရှာဖွေထားတဲ့ အောက်ဆိုဒ်တွေကို ဘဏ်ထဲထည့် အတိုးထုတ်သုံး အေးအေးဆေးဆေးထိုင်စားနေကြသူများဖြစ်တယ်။

ကုန်စရာဆိုလို့ အငယ်မလေး (သဇင်ဦး) တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒါလည်းပူစရာမလို ။အကိုတွေ အမတွေကြား ပါတ်မွှေနေသူလေး ။လိုတာရှိ အရိပ်အခြေကြည့်၍ ပူဆာတတ်သူလေးမို့ ဒေါ်စန်းစန်း သက်သာလှတယ်။

ချွေးမကလည်းလိမ္မာ ။ သားမက်ကလည်းလိမ္မာ ။ သားသမီးတွေကလည်း လိမ္မာ ကြသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဦးကျော်ဦး၊ဒေါ်စန်းစန်းမြင့်ဆိုလျှင် လူတွေက တလေးတစား ရှိကြတယ်။

ခရေဦးဆိုလျင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် လင်နောက်လိုက်ခဲ့သော်လည်း အိမ်မှုကိစ္စ အသုံးအစွဲ အနေအထိုင် ပိရိသူလေးဖြစ်တယ်။

ကိုကျော်စန်း (ခရေဦးအကို) ဆိုလျင်လည်း ရပ်ကွက်ထဲတွင် နာမည်ပျက်မရှိ ။ ရပ်ရေးရွာရေးတတ်ကြွသူ တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။

တစ်နေ့

ကျော်ကိုကို့ ရင်ကို ဗလောင်ဆူစေမည့်ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အခြားမဟုတ် နေ့တစ်ဝက်အလုပ်နားခွင့်ရ၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။အစီအစဉ်က မိန်းမကိုလိုးမယ် ကလိမယ် ။ ညနေစောင်းရင် တရုတ်တန်းသွားမယ်။ စားမယ် သောက်မယ် ဟုရည်ရွယ်ပြီး တတ်သုတ်ရိုက်လာခြင်းဖြစ်တယ်။

အိမ်ရောက်တော့ မိန်းမအလိမ္မာလေးက လင်လုပ်သူအမောပြေသောက်ရန်ဆိုပြီး ကြံရည်သွားဝယ်ပေးတယ်။ကျော်ကိုကိုမှာ မိန်းမပြန်လာရင် ထုံးစံအတိုင်း အပီလိုးမှာ ဆိုပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ ဆာလာသဖြင့် ဖုန်းထဲက sex movies တွေကြည့်ရင်း ထုနေမိတယ်။

ပြီးသွားလည်း ကိစ္စမရှိခြေ။နောက်တစ်ချီကျ ကြာသွားတာပေါ့။ထုရင်းအရှိန်တတ်လာပြီဖြစ်တယ်။လရည်ပျစ်ပျစ်တွေ တချက်တချက် စိမ့်ထွက်လာတယ်။ ထုလိုက် အရည်စိမ့်လာတာတွေကို လီးတံကြီးမှာချွဲနေအောင်သုတ်လိုက်နှင့် လီးတံကြီးကိုဆော့ကစားနေစဉ် ယောက္ခမဖြစ်သူဒေါ်စန်း မိမိတို့အခန်းထဲဝင်၍ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ဝင်ယူခြင်းနှင့်တိုးခြင်းဖြစ်တယ်။

ယခင်ကလည်း ခွင့်တောင်းစရာမလို ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်လေ့ရှိသဖြင့် ယခုလည်းဝင်လာခြင်းဖြစ်တယ်။ ကျော်ကိုကိုကို ယခုလိုကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ဂွင်းထုလျက်သားမြင်ရလိမ့်မယ် ဟု မထင်ထား။ အလုပ်မသွားပဲ ဘယ်လို ဘယ်လို အိမ်ပြန်ရောက်နေလည်းမသိ။ သားမက်လုပ်သူရဲ့ ယောကျ်ားပီသသော လိင်တံကြီးကို မြင်တွေ့မိသည်နှင့် ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် ကြက်သေသေသွားတယ်။

ခင်ပွန်းသည်နှင့် ဆိုဒ်တူ ဂိုက်တူလောက် ရှိတယ်။ ချက်ခြင်းပင် သူမကို ကိုကျော်ဦး ပိုးစိုးပက်စက်လိုးပေးခဲ့တာတွေပါ မြင်ယောင်လာတယ်။ ယခုတော့ အရင်လို ပက်ပက်စက်စက် ခံချင်ပေမယ့် ကိုကျော်ဦးက သိပ်မစွမ်းနိုင်တော့ပြီမို့ ယားနေတဲ့စောက်ပါတ်ကြီးကို ဘယ်သူမှမသိအောင် သခွားသီး ခရမ်းသီး ပြောင်းဖူး ကြက်ဟင်းခါးသီး အစရှိသည်တို့ဖြင့် အာသာဖြေနေရတာ အတော်လေးကြာခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။

ရုတ်တရက်ဝင်လာသောဒေါ်စန်းကို ကျော်ကိုကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကလည်း

“ အမေ”

“ အမေ”

“ အမေ”

ဟုယောင်ယမ်းပြီး အော်ရင်း ပြီးတဲ့အထိဆက်ထုနေမိသည်။ ဒေါ်စန်းမှာ ကျော်ကိုကိုတစ်ယောက်

“ အမေ”

“ အမေ”

နှင့်မိမိအားတရင်း သူ့လီးတံကြီးကို အဆက်မပြတ် တစ်ရစပ် အားရပါးရထုနေသည်ကို ငေးမောကြည့်နေရင်း

“ အ အ အ အား ဟား ဟာားးး ”

အသံတွေအဆုံး လရည်တွေမိမိအားလာစင်လေတော့တယ်။ ထိုအခါကျမှ သတိဝင်လာပြီး

“ အမလေး ကျော်ကို အလတ်ကောင် ဟယ် ဟယ် ဟယ် ဒုက္ခပါပဲ …ငါ့ကို နင့်ဟာတွေပေကုန်ပြီဟဲ့ အမလေးလေး ဒုက္ခပါပဲ ”

ကျော်ကိုကို တစ်ယောက် သုတ်ရည်တွေစင်ကုန်မှ သတိဝင်လာပြီးထအော်သော ယောက္ခမအား ကြည့်ရင်း ထူပူသွားပြီး တစ်ရှူးဖြင့် လရည်တွေကို ကမန်းကတန်းသုတ်နေမိတယ်။

“ အမေ အမေ ကန်တော့ ကန်တော့ပါအမေရယ် သားတောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်နော် ”

ပါးစပ်မှလည်းတတွတ်တွတ်ပြောနေလေတယ်။ ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် မိမိ ဆီးခုံနှင့် အောက်နားတွင် လာစင်သော လရည်တွေကို ဂရုတစိုက်သုတ်ပေးနေသည့် သားမက်ကလေးအား အပြစ်ဟူ၍လည်း မဆိုနိုင် ။သူက သူ့ဖာသာ သူအခန်းထဲတွင် အာသာဖြေနေခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိကသာ ကျူးကျော်မိသူဟု နားလည်ရင်း

“ ရပြီ ရပြီ သားလေး နေပါစေ နေပါစေ …ကျန်တာအမေ့ဖာသာ လုပ်လိုက်တော့မယ် သားအပြစ် မဟုတ်ပါဘူးလေ ဆောရီးကွယ် သားရှိနေတာ အမေ မသိလို့ ဒီအတိုင်း ဝင်လာမိတာ မင်းကလည်း တံခါးကို ဘာလို့လော့မချ ထားတာလဲ ”

ငြုတုတုအသံဖြင့် လာပြောနေသော ဒေါ်စန်းအားမော့ကြည့်ရင်း စောက်ဖုတ် ရှိနေလောက်သည့် နေရာအား တစ်ရှူးဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်

“ အင့် ”

“ ရပြီလို့ ကျန်တာ အမေ့ဖာသာဆက်လုပ်လိုက်မယ် မေးတာဖြေ ”

“ ဟုတ် ခရေက အခုပဲ ပြန်လာမယ်ပြောသွားလို့ပါ အမေ နောက် အိမ်မှာလည်း ဘယ်သူမှမရှိတော့ သားလည်းစိတ်လွတ် လက်လွတ်နေလိုက်မိတာပါ ”

“ ဟားးးးး အမေ ခနနော် သား ပုဆိုးဝတ်လိုက်ဦးမယ် ”

“ ဟေ ”

“ အယ် ”

“ ဟုတ်သား”

“ နင်က ခုထိ လီးတန်းလန်းနဲ့ နေ နေ ငါ သွားတော့မယ် ”

လီးတန်းလန်းဟု ကြည့်ပြီး ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ပြောဆို လှည့်ထွက်သွားသော ယောက်ခမ လုပ်သူအား ကြည့်ရင်းပုဆိုးကို ကပျာကယာဝ တ်ရင်း ဟူးးးးး ကနဲသက်ပြင်းမှုတ်ထုတ်ကာ အိပ်ယာပေါ် ပစ်လှဲချလိုက်တော့တယ်။

ထိုစဉ်

“ ဟဲ့ သား”

“ ဗျာ အမေ …. ဘာ … ဘာကိစ္စလည်းခဗျ”

“ ဟဲ့ ဘာရမလည်း … အခုဖြစ်သွားတာ နင့်မိန်းမကို လုံးဝ … လုံးဝမပြောပြရဘူးနော် ကြားလား”

“ ဟုတ် ဟုတ် … ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ သားလုံးဝမပြောပါဘူး စိတ်ချပါ သား ဂတိပေးပါတယ်”

“ အေး အေး ဒါဆိုပြီးရော မင်းလည်း ငါ့ကိုပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဆံနော် ကြားလား အမူအရာပျက်မနေနဲ့နော်”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ ကျေးဇူးပါ”

“ ဟင် ဘာကျေးဇူးလည်း”

“ သြော် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အမေကသားကို အခုလို နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ပါခင်ဗျ”

“ အေးပါ အေးပါ ရပါတယ်”

လှည့်ထွက်သွားသော ဒေါ်စန်းအားကြည့်ရင်း ဟူးကနဲ သက်ပြင်းချရပြန်တယ်။ ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကိုပြန်မြင်ယောင်ကြည့်တယ်။ သူ အရှိန်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ဆက်ထုနေစဉ် သူ့လီးကို ဒေါ်စန်း စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ လရည်တွေပန်းထွက်သွားတော့လည်း အားရသည့် မျက်နှာပေးကို သတိထားမိတယ်။

နောက်တစ်ချက် တစ်ရူးဖြင့်စောက်ဖုတ်နေရာကို မှန်း၍ဗလိုင်းကြီး ဖိပွတ်လိုက်တယ်။ ယောက္ခမလုပ်သူ ဒေါ်စန်း ငြိမ်၍ခံလိုက်သည်ကိုလည်း သတိထားမိတယ်။ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ယောက္ခမကို လိုးဖြစ်အောင်လိုးမည် ဟု..။

သူ့သမီးတောင် ဒီလောက်လိုးလို့ ကောင်းနေတာ ။ဒီလို သမီးမျိုးမွေးထားတဲ့ ယောက္ခမ စောက်ပါတ် ဘယ် လောက်တောင် ကောင်းနေမလည်းဆိုတာ သိချင်စိတ်များများစွာဖြင့် ရင်ခုန်ခြင်းများများစွာဖြင့်

“ ကိုကိုရေးး ”

“ ဟင် အင် အင်းအင်း ”

“ ရောက်လာပြီလား အသဲလေး ”

“ ဘာတွေတွေးနေတာလည်းးးကိုကိုရဲ့ အသဲကဖြင့် ရောက်နေတာကြာလှပြီ ..တစ်ကယ်ပဲ ကိုကိုနော် ဘယ်ကောင်မကိုတွေးနေတာလဲ ”

ဒေါ်စန်း ချောင်းနားထောင်ရင်း တွန့်ကနဲဖြစ်သွားတယ် ။ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သာသိသည် မဟုတ်လား။ဟိုမသာလေးကလည်းလေ ဘာတွေကြောင်တောင်တောင်လုပ်နေလည်းမသိ ။ တော်တော်ကြာ သမီးကအတင်းကာရော အစ်အောက်ပြီးမေးမှဖြင့်ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်တွေဖြင့် ဆက်ပြီးချောင်းနားထောင်နေလိုက်တယ်။

“ ဟာကွာ အသဲလေးကလဲ အခုတွေးနေတာ အသဲလေးအတွက်ပါကွ ”

ခပ်တည်တည်ဖြင့်ရွှီးလိုက်တယ်။

“ အံမယ် ပြောပါဦး ပြောပါဦး ရှင်ကြီးက ဘာတွေကြံစည်နေလည်းဆိုတာ ”

“ အဟင်း လာမယ့်လကျရင် အသဲလေး ၂၂ပြည့်ပြီ မဟုတ်လား အဲ့ဒါ ဘာလက်ဆောင်ပေးရ ကောင်းမလဲ တွေးနေတာပါ အသဲရယ် ”

“ အမလေးလေး တော်သေးတာပေါ့ ”

“ သေနာလေး ငါ့မှာစိတ်ပူလိုက်ရတာ ဒင်းလေးက မဆိုးဘူးပဲ ဒါမျိုးကျတတ်သားးး ငါ့သမီးကတော့ ကံ ကောင်းပါတယ်လေ ကျော်ကိုကို့ လီးတံကြီးကိုမြင်ယောင်ရင်း ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် အရည်တွေ စိမ့်နေသော စောက်ပါတ်ကြီးကို ပွတ်မိလေတယ်။ ဟူးးးးး ငါ့ လိုးပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ ”

ဟု တွေးရင်းအခန်းထဲ ပြန်တတ်လာလိုက်တော့တယ်။

………………………………………………………………………..

ခရေဦးတစ်ယောက် သဘောမနော ခွေ့သွားလေတယ်။

“ ချစ်လိုက်တာ ယောကျ်ားရယ် ”

ဟုပြောရင်းကျော်ကိုကို့ လီးကို ခပ်ဖွဖွလေး ကုန်းကိုက်လေတယ်။

“ ဟဲဟဲဟဲဟဲ ဒါပေါ့ ကိုကို့ကိုမချစ်ရင် အသဲကဘယ်သူ့ကိုချစ်မှာတုန်းးးဗျ ”

“ အင်းပါ ရှင်လည်းလေ အရမ်းကျမကိုအရမ်းးး ဆွဲဆောင်နိုင်ပ့တော် ဒီလီးကြီးက အဆိုးဆုံး ခိခိခိ ”

ရယ်ရင်း လီးကြီးကိုထပ်ကိုက်ပြန်တယ်။

“ မိန်းမ ယောကျ်ား ကြံရည်လေး သောက်လိုက်ဦးမယ်ကွာ …ပြီးရင်လိုးပေးမယ် နော် နော် …စပက်ကိုရေသွားဆေးထားလိုက် ..စောက်ရည်တောက်တောက် ကျလာအောင် လျက်ပေးမို့ ဟုတ်ပြီလား ”

“ အိုးးး စိတ်ချ ကိုကို့စိတ်ကြိုက်ပါနော် ခရေ့စောက်ပါတ်က ကိုကို့အတွက် ဒီနေ့လေ စောက်ပါတ် အမွှေးလေးတွေ ထပ်ရိတ်ပေးထားတယ်သိလား ကိုကိုစူးမှာစိုးလို့ ”

“ ဟားးးး အဲ့ဒါလေးတွေ ချစ်နေတာဗျ ချစ်နေတာ ခနနေဦး မဆေးနဲ့ဦး …..စောက်ပါက်နဲ့ တစ်ချက်ပွတ်ပေးဦး ”

“ အင်း ရှင်ဟာလေ ကဲကိုကဲတယ် သိလား ခ်ခ် ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ထမိန်လှန်ပြီး ကျော်ကိုကို့မျက်နှာကို ခရေဦးတစ်ယောက် စောက်ပါက်နှင့် ပွတ်ပေးနေသည်ကို ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်မိနေတယ်။

…………………………………………………………

ဘာရယ် ညာရယ် မဟုတ် ကြက်ဆီထမင်းဆိုင် ရောက်တုန်း မိန်းမကြိုက်တတ်၍ဝယ်လာပြီး လမ်းကြုံဝင်ပို့ပေးခြင်းဖြစ်တယ်။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်မို့ သူလည်းအသံမပေးပဲ ဝင်လာမိခြင်းဖြစ်တယ်။

ညီမဖြစ်သူ၏ အပြုအမူကို အံသြ မိတယ်။ သူသိသလောက်က ညီမလေးခရေဟာ အိန္ဒြေရသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ပြုမူတတ်လိမ့်မည်ဟုလုံးဝမထင်ထားခဲ့။ ယခုတော့ ညီမလေးက ဟိုကားတွေထဲက မိန်းကလေးတွေလို လိင်စိတ်ထန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း မျက်လုံးနှင့်တပ်အပ်မြင်မှ သိရလေတော့တယ်။

သြော် မိန်းမတွေ မိန်းမတွေ တယ်လည်းခန့်မှန်းရခက်ပါလားဟု တွေးရင်း ဟနေသေ ာတံခါးကြားလေးကနေ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်ရင်း ဆက်လက်ချောင်းကြည့်နေလိုက်တယ်။

“ ရပြီလား ကိုကို ”

“ ဟားးး ကောင်းလိုက်တာ အသဲရယ် စောက်ပါတ်လေးက နူးညံ့နေတာပဲ ချစ်နေရတာ ချစ်နေရတာ ဟဲဟဲ…ချိုချို တစ်ချက်စို့ဦးမယ် ”

“ ဟွန့် တခါတည်းသာ လိုးလိုက်ပါတော့လား ကိုရယ် ”

“ အွန့် အ့လိုလည်း မလိုးချင်ပါပု သဲရယ် ”

“ တစ်ချက်ပဲ တစ်ချက်စို့ပီးရင် သွားဆေးတော့ရပြီ ”

“ ပီးရော ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဝတ်ထားသော အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။

“ ချွတ်ပေး ဘော်လီ ”

ကျော်ကိုကိုက အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လျင်မြန်စွ ာချွတ်လိုက်တယ်။ပြောင် တင်းပြီး ဆူဖြိုးနေသော နို့သီးခေါင်းလေးများအား လှမ်းဟပ်လိုက်တယ်။

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ”

“ ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ”

“ အင်းးးးး ဟင်းးးး တော်တော့ တော်တော့ စက်ပက်တွေ အရမ်းယားနေပြီ ရေသွားဆေးပြီး အမြန်ပြန်လာမယ် ကြံရည်သောက်ပြီး စောင့်နေတော့ရှင် ”

“ ရော့ ဒါပါသောက် ”

ပြောပြောဆိုဆို စောက်ပက်ထဲမှ ပျစ်ချွဲချွဲအရည်များအား လက်ဖြင့်နှိုက်ပြီး ကြံရည်ခွက်ထဲ ထိုးမွှေပစ်လိုက်သော ညီမဖြစ်သူနှင့် ၎င်းကြံရည်ကို အရသာခံပြီး သောက်နေသော ယောက်ဖဖြစ်သူအား ကိုကျော်စန်း တစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသား လီးငေါက်တောက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေရင်း

“ ဟင် ငါလစ်မှ ညီမလေးထွက်လာတော့မယ် ..အာာ လီးထဲမှပဲကွာ လီးကလည်းတောင်နေပြန်ပြီ ”

ကျော်စန်းမှာ လီးထောင်ထောင်ဖြင့် အိမ်ရှေ့ကို အမြန်လစ်ထွက်လာလိုက်ပြီး အခုမှရောက်လာ၍ အမောဖြေနေပုံဖမ်းရင်း

“ ဟေးးး မိန်းမရေ သီတာ လာဦးခန ယောကျ်ားလမ်းကြုံဝင်လာတာဟ ..ဒီမှာ မင့်အတွက်ကြက်ဆီထမင်း ဝယ်လာပေးတယ်ဟေ့ ဝှီး မောလိုက်တာ ”

“ ကိုကြီးးး မမမရှိဘူးလေ စောနလေးကမှ အပြင်သွားတယ် အဆင် အသစ်တွေပြမလို့ဆိုပြီး လှမ်းခေါ်လို့ ”

ရေချိုးခန်းထဲမှ ထမီရင်လျားနှင့်ထွက်လာပြီး မိမိအား လာဖြေနေသော ညီမဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အရေးထဲ ပေါင်ကြားထဲက လီးကရုန်းကန်လာပြန်တယ်.။

“ ကိုကြီး ဘာကြည့်နေတာလဲ မမ မရှိဘူး …အဲဒီကြက်ဆီထမင်းထားခဲ့ ညီမလေး ပေးပေးမယ်… တစ်ကယ်ထည်း အကဲပို ငါ့အကိုကြီးကတော့နော် သူ့မိန်းမအတွက်သိပ်သိတတ် ”

“ သိတတ်ပါ သိတတ်ပါ အဲ့ဒါမှမိန်းမချစ်မှာ ခ်ခ် ”

“ ဘုန်း ဘုန်း ”

အသဲယားရင်ထုနေ ရိုက်နေကျအတိုင်း ကိုကြီးကျောပြင်ကြီးကိုထုပစ်လိုက်တယ်။

“ သြော် အေး အေး ဟုတ်ပြီ ညီမလေးပဲ ပေးလိုက်တော့ ကိုကြီးကလမ်းကြုံဝင်လာတာ အခုသွားတော့မယ် လမ်းထိပ် လဘ္ကရည်ဆိုင်မှာ ကားရပ်ထားခဲ့တာကွ ”

“ ကဲပါ သွားပါ သွားပါ စိတ်ချ ညီမလေးပေးလိုက်မယ် ”

“ အသဲ ကြာလှချည်လား ”

“ အင်း ဟိုမှာလေ ကိုကြီးပေါ့ သူ့မိန်းမအတွက် ကြက်ဆီထမင်း လမ်းကြုံဝင်ပို့လို့ ယူထားပေးနေတာ ”

“ သွားပြီအခု လာ လာ ကိုကို့စိတ်ကြိုက်မွန်းလိုက်လေး ရောက်ပါပြီရှင့် ”

“ အင်း အသဲလေးကလေ စကားအရမ်းတတ် လာပြီကွာ ”

ခရေဦး၏ လိုးမဝ ငါးရံ့ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်းဖမ်းရင်းကုတင်ပေါ် ဆွဲလှဲလိုက်တယ်။ ထမီကိုမချွတ် လှန်ယုံလှန်လိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကိုလှမ်းဟပ်နမ်းလေး ပေးလိုက်တယ်။

“ ခိခိခိခိ ယားးးးတယ်ယ် ကိုကိုရဲ့ ”

“ ယားနဲ့ ခိခိ ”

စောက်ဖုတ်လေး တစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံ ခဲ လိုက်တယ်။ ထမီမချွတ်ပဲ ခေါင်းကြီးထိုးဝင်ပြီး စောက်ပက်လျက်ပေးတာခံရတာလည်း အရသာရှိလှတယ်။ ခရေဦးအတွက် ကျော်ကိုကိုက ကာမဘဏ်တိုက်ကြီး သဖွယ်ပါပဲ။

………………………………………………………………………………………………

ကြမ်းကြားအပေါက်ကလေးကနေ အောက်ထပ်မှ သားမက်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ ပလူးနေပုံကို ဝမ်းလျား မှောက်ချောင်းကြည့်ရင်း ညာလက်ကို ပေါင်ကြားထဲထိုးသွင်း စောက်စိကိုခြေရင်း တဏှာရာဂတွေ အကြီးအကျယ် တောက်လောင်နေတော့သူက ဒေါ်စန်း ။

စောနက ကျော်ကိုကို့ကို စောက်ပက်ဖြင့်ပွတ်နေတာ အလွန်အားရတယ်။ သူသာ အဲဒီနေရာမှာဆို ခရေဦးလိုမျက်နှာပေါ်တတ်ခွပြီးတော့လည်းပွတ်မယ်။

နောက်တစ်နည်းက ပက်လက်လှန် ပေါင်ကိုဖြဲ ကျော်ကိုကို့ ဆံပင်ဖုတ်ကို ဆွဲပြီးတော့ကို စောက်ပက် နှင့် မျက်နှာအား ဖိဖိပွတ် ။ ပါးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ဆက်ဆက်ရိုက် ။ပြန်ပွတ်။ နှုတ်ခမ်းခြင်းစုပ် စောက်ပက်နှင့်ပွတ် အဲလိုတွေလုပ်ဖြစ်မှာသေချာတယ်။

တွေးရင်းတွေးရင်းစောက်ဖုတ်ထဲမှာ စောက်ရည်တွေလည်း ရွှဲခံနေပြီဖြစ်တယ်။

“ ကိုကိုရေ လိုးပါတော့ လိုးပေးပါတော့နော် ”

“ အင်းပါ ခနလေး ”

“ ပလပ် ပလပ် ပြွတ် ပြွတ် ”

စောက်စိလေးကိုစုပ် စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို စုပ်ဆွဲ ကွဲကြောင်းလေးကို လျာလေးနဲ့ ဆက်ထိုးနေတယ်။

“ ရှီး အမလေးးး လိုးပါတော့ လိုးပေးပါတော့ ကိုကိုရေးး ”

“ အိုခေ အိုခေ လာပြီလာပြီ ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ပက်လေး လျက်လို့ကို အားမရဘူး ”

“ ငါလိုးမ တစ်ချိန်လုံး လျက်နေချင်လိုက်တာသဲရယ် ”

“ ကဲပါ အခုတော့ ရှင့်လီးကို ထည့်ပေးပါတော့ ဒီမှာ စောက်ပက်တစ်ခုလုံးလည်း တဆစ်ဆစ်နဲ့ကိုယားနေပြီ မသာကြီးရဲ့ ”

“ အေးပါကွာအေးပါကွာ ကဲ လိုးပြီကွာ ဖေလိုးမ ဖာသည်မရယ် စောက်ပက်ပြဲဖို့သာပြင်တော့ ”

“ လာစမ်းဘာ မအေလိုးကြီးရယ် ကျမစောက်ပက်ကိုလာလိုးဖြဲစမ်းပါ ”

သူတို့လင်မယားက တဏှာရာဂကြွလာပြီဆိုလျင် ဤသို့ပြောတတ်ကြလေတယ်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်မဆိုးကြပေ။ အချစ်တွေပင်တိုး၍ တိုး၍ နေလေတော့တယ်။ ခရဦးကလည်းဆဲ ကျော်ကိုကိုကလည်းဆဲ ဆဲရင်း ဆဲရင်း လိုးလိုးနေတော့တယ်။

“ ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ”

စောက်ဖုတ်ရှေ့ငုတ်တုတ်ထိုင် ပေါင်နှစ်ခြောင်းကိုမပြီး ဒဲ့ဆောင့်ပေးနေခြင်းဖြစ်တယ်။

“ အင့် အင့် အင့် အင့် ”

“ ဗလွတ် ဗလွတ် ဗျစ် ဗျစ် ”

“ အားးး ရှီးးး အမလေး ကောင်းလိုက်တာ ဖေလိုးမသားရယ် ”

“ ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ”

“ အား အား ဆောင့် ဆောင့် အမလေး ကြီးလိုက်တဲ့လီး ဆောင့် ဆောင့် အဲ့အတိုင်းဆက်ဆောင့် ”

“ အားး ဟားးး ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ပက် ဖေလိုးမ လိုးလို့ကို မဝဘူး ..နင့်အဖေ ဘယ်လိုလိုးလို့ နင့်အမေဘယ်လိုမွေးထားလဲမသိဘူး ”

“ ဗျွတ် ဗျွတ် ဇုပ် ဇွပ် ”

လီးကစိမ့်လာတဲ့အရည် စောက်ပက်နံရံတွေက ထွက်လာတဲ့ စောက်ပက်ရည်အကုန်ရောပြွမ်းပြီး အသံစုံထွက်နေလေတယ်။မဆီမဆိုင် မိမိတို့လင်မယားကိုပါ ဆွဲထည့်ရင်း တဏှာမုန်တိုင်းတွေ ထန်နေကြသည် သမီးတို့လင်မယားကို ကြည့်ရသည်မှာ အားရလှတယ်။

ဆဲလိုက်ကြတာလည်းမိုးကိုမွှန် သမီးကလည်းသူ့ကိုဖေလိုးမဟုဆဲတာ နာပုံမရ။ အင်းလေ စိတ်ထဲကပါလို့ နာအောင်ဆဲတာမှမဟုတ်တာ သူလည်းပြန်ဆဲနေတာပဲ ဘာတဲ့

“ ကိုမေကိုလိုးကြီး မသာကြီး ဖေလိုးမသားကြီးတဲ့ ခိခိခိခိ ”

ဒေါ်စန်း သဘောတွေ ခွေ့နေတယ်။

“ ကောင်းတယ်ဆဲကြ ငါတော့ ကြိုက်တယ်ဟေ ”

ဟု စိတ်ထဲကပြောမိသည်။

“ ဟဲ့ ကိုမေကိုလိုး ”

“ ဟောဆဲပြန်ပြီ ခိခိ ပြော ပြော ဖေတရာ မောင်တကျိတ် လိုးမ ”

ပါးစပ်က ပြောရင်းသမီးလေး၏ ဆံပင်ကိုလိမ်လိမ်ဆွဲပြီး သမီးလေးကို အားပါးတရ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသောသားမက်ကလေးအား အလွန်သဘောကျနေမိသည်။

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

“ အား ဟား ကောင်းလိုက်တာ အသဲရယ် ”

“ ထပ်ချဦး ထပ်ချဦး ”

“ ကဲဟယ် မအေလိုးကြီး ”

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

ခရေဦး တစ်ယောက် ယောကျ်ားအကြိုက် ပါးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ဆက်ဆက်လေး ရိုက်ပေးလိုက်တယ်။ ချစ်မိန်းမအား ကုန်းနမ်းရင်း လီးတံကြီးကို တစ်ဆုံးထည့်ရင်း ကပ်ဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။

ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ ဇိ

“ အမလေးးးး ဟီးးးး ဟူးးးး သေပါပြီ သေပါပြီ ချွတ် ချွတ် ရှင့်လီးကိုအခုချွတ် ကျမပါးစပ်ထဲ အခုထည့်ပေး ”

အူး ဟူး ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ဘုတ် ဘုတ် ဘုတ် ဘုတ်

လီးတံကြီးဖြင့်ခရေဦးမျက်နှာကို ရိုက်ပေးလိုက်တယ်။

“ အီးဟီးဟီး ကောင်းလိုက်တာ ယောကျ်ားရယ် ပြန်လိုးတော့ ပြန်လိုးတော့ ကျမပြီးတော့မယ် မအေလိုးရဲ့ ”

ခရေဦးမှာ စပါးကြီးမြွေကြီးတစ်ကောင် မိမိသားအိမ်ကိုခေါင်းဖြင့် မထိခလုတ် ထိခလုတ် လာလာ ဆောင့်နေသယောင်ယောင် ခံစားနေရတယ်။ အလိုးခံလာတာလည်း နှစ်ပေါင်းမနည်းတော့ပြီ။ တစ်ခါမှ ငြီးငွေ့သွားသည်မရှိ ။ အမြဲကောင်းနေတယ်။ ဒီလီး မရှိတော့ရင် သူမဘယ်လို နေရမည် မသိတော့ပြီဟု ပင်။ အဲဒီလောက်စွဲလမ်းမိလေတယ်။

“ အသဲလေး position ပြောင်းမယ် ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်လိုက်တော့ အနောက်ကနေ ခွဆောင့်တော့မယ် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ကျော်ကိုကိုမှာ ဖင်ဘူးခေါင်းထောင်ပေးထားသော ခရေဦး၏ လက်နှစ်ဖက်ကိုခါးပေါ်တင် ဖိချုပ်ပြီးခွဆောင့်လေတယ်။

ဗြွတ် ဗြွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဗျွတ်

“ အားး အမလေးး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် မရပ်နဲ့နော် မရပ်နဲ့နော် အားး အားးး ဟားးးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ လေး ငါး ချက်ဆက်ဆောင့်နော် ဆက်ဆောင့် ”

ကျော်ကိုကိုမှာ ပြောရင်း ပြောရင်း အားအကုန်သုံးပြီးဆောင့်ဆောင့်ချတယ်။

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အား ဟူး ပြီးပြီ ပြီးပြီ ”

လရည်တွေ စောက်ပက်တစ်ခုလုံး လျံသွားလေသည်။ ခရေဦးအထာသိသည့် ကျော်ကိုကိုမှာ အမြဲတမ်း အနောက်က ကပ်လိုက်ကာ ပြီးပေးနေကြဖြစ်သည်။ ခရေဦးက ပြီးသွားပြီဆိုလျင် နောက်ထပ် လေး ငါးချက် အားကုန်ဆောင့်ပေးမှ အာသာပြေတယ်။

“ ဟားးးးးကောင်းလိုက်တာ အသဲလေးရယ် ”

ပက်လက်လှန်အိပ်ချလိုက်တယ် ။ လူလည်း ဟောဟဲ လိုက်နေတယ်။ ခရေဦးမှာ ကျော်ကိုကို့ အပေါ် တတ်ခွပြီးပျော့စပြုနေသော လီးတံကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ ပြန်ထည့်စိမ်ရင်း မှောက်ချလိုက်တယ်။ ကျော်ကိုကို့ နို့သီးခေါင်းလေးများအား ရွရွလေးစို့ပေးရင်း အမောဖြေလိုက်တော့တယ်။

ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် သမီးတို့လင်မယား အတွဲညီညီလိုးပွဲကိုကြည့်ပြီး စောက်စိပွတ်ခြေသည်မှာ ၂ချီပြီးခဲ့လေတယ်။ ရင်ထဲမှာလည်းကြည်နူးခြင်းများစွာ ဖြစ်မိလေတယ်။

ခရမ်းသီး သခွားသီးများဖြင့် ပြီးသွားပုံနှင့်ယခု ပြီးသွားပုံမှာ တစ်ခြားစီ ဖြစ်သည်ကို ခံစားရတယ်။ ကံကောင်းလိုက်သည့် သမီးလေးဟူ၍သာတွေးတောရင်း ကျော်ကိုကို့ လရည်ပေထားသော နေရာလေးများအား နမ်းမဝဖြစ်နေလေတော့တယ်။

ဒိန်းတလိန်းနတ်ဖမ်းစားခြင်းခံရသူက ဒေါ်စန်းတစ်ယောက်ထဲ မဟုတ် ။ကိုကျော်စန်းမိန်းမ သီတာအေးလည်းပါတယ်။ တရားခံက ကိုကျော်စန်းဖြစ်တယ်။ အိမ်မှာခရေတို့လင်မယား လိုးပွဲနွဲတော့မည်ဆိုတာသူသိတယ်။

မိန်းမလုပ်သူ သီတာဦးအား အိမ် အမြန်ပြန်ခိုင်းမိသွားသည်မှာ ဘာရယ်ကြောင့်မှန်းမသိ။ အမှန်တစ်ကယ်က ကိုကျော်စန်းက Cuckold and Wife Share လိုင်း ဝင်နေသူဖြစ်တယ်။ မိန်းမကိုမလိုးခင် ဇာတ်ကားများပြ၍ video ထဲက မင်းသားများအား မှန်းခိုင်းပြီး တတ်လိုးသူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။

ယောကျ်ားလုပ်သူ၏လောကွတ်ကြောင့် အိမ်အမြန်ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်နေပြီး အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းတွင်မည်သူမျှမရှိ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယောင်းမလေးခရေ Skynet Channel တခုခု ကြည့်နေတတ်တယ်။

အိပ်ပျော်နေတာများလားဟုတွေးရင်း အထုတ်တွေကို မိမိတို့အခန်းထဲတွင်အရင်ချ ပြီးမှ ဟိုဖက်အခန်းသွားကြည့်မည်ဟုတွေးပြီး ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။

………………………………………………………………………………….

ထိုစဉ်

ခရေဦးတို့အခန်းမှ ဆဲသံ ရိုက်သံ သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရ၍ အထုတ်တွေဒီအတိုင်းချထားလိုက်ပြီး နံရံကပ်ဘီဒိုဘေးနားကပ်ပြီးနားစွင့်မိတယ်။

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

“ ဟယ် ဒါ ဒါ ပါးချတာများလား အမလေး ဒုက္ခပါပဲ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလည်းမသိဘူး ”

ကမန်းကတန်း နံရံကပ်ဘီရိုထဲမှ အဝတ်အစားအကန့်ကို ရှင်းလိုက်တယ်။ ထိုအကန့်အနောက်တွင် တစ်ဖက်အခန်းကိုမြင်နိုင်သည့် အပေါက်လေး ၃ ပေါက် ၄ပေါက်ရှိနေတယ်။ ယောကျ်ားလုပ်သူ မအား မအားဖြင့် အခုထိ မဖာရသေးသည့် အပေါက်လေးတွေ ဖြစ်သည်။

“ ဟယ် ဟယ် ဟယ် ”

ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်စေသည့် မြင်ကွင်း ကျော်ကိုကိုက ခရေဦးကို ဆံပင်ဆွဲဆွဲပြီး ဆောင့်လိုးနေသည် ခရေဦးက ကျော်ကိုကို့ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ခပ်ဆက်ဆက်လေး ဘယ်ပြန်ညာပြန်ချနေတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း ဆဲနေလိုက်သေးတယ်။

ခရေက လီးအတင်းတောင်းစုပ်၍ လိုးရင်းတန်းလန်း လီးချွတ်ပေးလိုက်တယ်.။ အနည်းဆုံး 7” လောက်ရှည်မည့်လီး 4” ဝန်းကျင်လောက်ရှိမည့်လုံးပါတ် မိမိက အထည်ရောင်းစက်ချုပ်သူဆိုတော့ ဘာမြင်မြင် တိုင်းတာတတ်တာအကျင့်။ သူတို့အတွဲလိုးနေကြတာအားရလွန်းတယ်.။

သူလည်းအဲဒီလိုခံချင်တယ်။ကိုကျော်စန်းကနုယွလွန်းတော့အားမရ။ သူမက အခုကျော်ကိုကိုခရေ့ကို ဆံပင်တွေဆွဲဆွဲပြီး ဆောင့်တာ လီးတံကြီးနဲ့မျက်နှာကိုရိုက်တာ အဲ့လို အဲ့လိုမျိုးတွေအလုပ်ခံချင်တယ်။

ကိုကျော်စန်းနဲ့ဆို တစ်ကယ်အားမရ။တစ်ခါလာလည်းအိစိအိစိ။ နှစ်ခါလာလည်း အိစိအိစိ ။မကုန်ဆုံးသောတဏှာစိတ်ကြောင့်သာ အချိန်တန် အလိုးခံနေရခြင်းဖြစ်တယ်။

အလိုးမခံပဲလည်းမနေနိုင်။အိန္ဒြေရရနေသော်ငြားလည်း သွေးနဲ့ကိုယ်သားနဲ့ကိုယ်ပဲမို့ လီးအရသာကိုနှစ်ခြိုက်မိတယ်။

သူတို့အတွဲကိုချောင်းကြည့်ရင်းစောက်ရည်တွေ စိမ့် စိမ့်လာလိုက်သည်မှာ အတွင်းခံအပြင်ဖက်ပါစိမ့်ထွက်နေတယ်။ အရင်က video ထဲမှာသာ မိမိတို့မဟုတ်သည့်အခြားသူတွေ လိုးနေကြတာမြင်ဘူးခြင်းဖြစ်ပြီး အခုလိုအရှင်လတ်လတ်လိုးပွဲကတော့ ဒါပထမဆုံးဖြစ်လေတယ်။

နို့တွေလည်းတင်း စောက်ပက်လဲယွပြီးစောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ယားလို့နေတော့တယ်။ကျော်ကိုကို့ လီးနှင့်သာဆိုလျှင် သူမစက်ပက် တခုလုံး ပြည့်ဝနေပြီး အာသာပြေမှာ တွေးရင်းတွေးရင်း စောက်စိကိုခြေ လက်ခလယ် လက်သူကြွယ် နှစ်ချောင်းစလုံးထိုးသွင်း မျက်လုံးကို စုံမှိတ်.. ဘယ်ဖက်လက်က နို့တွေကိုခြေ ညာဖက်လက်က စောက်ဖုတ်ကိုကလိုင်း ညည်းသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြီးတဲ့အထိ ကလိလေတော့တယ်။

“ အ့ အ့ အီးးး ဟားးး ဟူးးးးး ဟူးးးးး ပြီးပြီ • အူးးးးဟူးဟူးအရည်ထွက်သွားပြီ ”

မျက်လုံးမှိတ်ပြီးပေါင်နှစ်ချောင်းလိမ်၍ တွန့်လိမ်နေလေတော့တယ်။

…………………………………………………………………………..

“ မိန်းမ ”

“ အင်းးး ”

“ လာ ဒီမှာကြည့် ဒီကားရှယ်ပဲ ”

ကိုကျော်စန်း ထုံးစံအတိုင်းဇာတ်ကားဖွင့်ပြလိုက်တယ်။

“ ဟင့်အင်း ကျမ မကြည့်ချင်ဘူး ကျမ သိပ်ဖီးမလာဘူး အဲ့ကားတွေကြည့်ရတာ ”

“ ဒါဆို မိန်းမ တခုခုကိုတွေးလေ ယောကျ်ားကိုပြောပြ ”

“ အင် မတွေးးးတတ်ဘူးးး ရှင်ပြောပြ ”

ကိုကျော်စန်းကျေနပ်သွားတယ်။ သူရွှေ့လိုက်သည့် အကွက်ထဲ သူ့မိန်းမ တန်းဝင်သွားပြီဖြစ်တယ်။ ကြိတ်ပြုံးလေးပြုံး မိသည်။ ဟာဟ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ။ မိန်းမနေ့လည်က Live Show နဲ့ကြုံသွားပြီဟု စိတ်ထဲက Auto သိလိုက်တယ်။

ကျော်ကိုကို့ လီးကို သူရင်ခုန်နေမှာအမှန်သူ့မိန်းမကို ကျော်ကိုကိုနှင့်လိုးတာ သူကြည့်လိုသည်။ ကြည့်ပြီးဂွင်းထုချင်သည်။ကျော်ကိုကိုလိုးလို့ပြီး သူလိုးမည်။ အခု ၂၅% သေချာပြီဖြစ်သည်။ သီတာက ကျော်ကိုကို့လီးကိုသဘောကျသည် ခံချင်သည်ဆိုပါက ၇၅% အောင်မြင်ပြီဖြစ်သည်။

ကျော်ကိုကိုကိုစည်းရုံးလို့ရပြီ ဆိုရင်တော့ ၁၀၀%အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့အာသာက အဲ့လောက်နဲ့မပြေပါ။ နေ့လည်ကအလတ်မ၏ တဏှာကို မြင်ပြီးကတည်းက ညီမဖြစ်သူခရေကို လိုးချင်စိတ်တွေတစ်ဖွားဖွားဖြစ်နေသည်။

သူအကောင်းဆုံး လှုပ်ရှားမှဖြစ်မည်ဆိုတာ တွေးရင်း မိန်းမဖြစ်သူကိုလှမ်းဖက်လိုက်သည်။

“ မိန်းမကိုပြောပြရဦးမယ် သတင်းထူးကွ ”

“ ဟုတ်လား ဘာများလည်းကို ”

“ ဒီလိုမိန်းမရ အခု ကို့စပါယ်ယာလေး နိုင်နိုင့်ကို သိလား ”

“ ဟုတ် သိတယ်လေ ကို ”

“ အေး ဒီကောင်အခု သူ့မရီးနဲ့ လိုးနေတယ် မိန်းမရ ”

“ ဟယ် ဟုတ်လား ”

သီတာအေးတစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မျက်လုံးတွေအရောင်တောက်လာသည်။

“ အင်းးးးး ဆို ”

“ ပြောပြလေယောကျ်ားရယ် ဘယ်လိုဖြစ်တာလည်းဆိုတာ ”

“ အင်းပါ အစအဆုံးပြောပြမယ် ။ သူက သူ့မရီးကို ကြိတ်ပြီးမှန်းနေတာမိန်းမရ ။ဒါမယ့် မစရဲဘူး

“ အင်း အင်း ဆက်ပြောပါဦး ”

“ အင်း ပြောပြမယ် ”

ကိုကျော်စန်း သူ့လုပ်ကြံဇာတ်လမ်းက သူ့မိန်းမ Heart ထိသွား၍ ထပ်ပျော်ရပြန်တယ်။ သီတာအေးနို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ခြေပေးရင်း တစ်နေ့ သူ့မရီး အတွင်းခံတွေကို ခိုးနမ်းပြီးထုနေတုန်း သူ့မရီးကမိသွားတာလေ။ အဲ့မှာစောက်ပြသနာတွေတတ်တာပေါ့ကွာ ။ သူ့မရီးကလည်း သူ့အစ်ကို ပြန်လာရင်တိုင်မယ် ဘာ … ညာ ပေါ့ကွာ အဲ့မှာ ဒီကောင် ငိုပြတာပေါ့မိန်းမရယ် မမရယ် မမရယ်ဆိုတာ ထပ်နေနာပဲ ခြေသလုံးဖက်ပြီးတော့ကိုကြွေပြတာ အဲ့မှာ အကုန်ရင်ဖွင့်တာ တဲ့ ”

“ ဘယ်အချိန်က ဘာကိုမြင် ဘယ်လိုစိတ်တွေဖြစ် ဘယ်လိုမျိုးမှန်းးးးးဆပြီး မမကိုမျော်လင့်ခဲ့တာပါပေါ့အသေကြွေပြတာတဲ့ ဟားဟား ”

“ အင်းပေါ့ ဟိုအမကြီးက စိတ်ဆိုးမှာပေါ့ ”

“ အေးလေ အဲ့လိုပဲထင်တယ်မဟုတ်လားးး ”

“ ကိုလည်း အဲ့လိုပဲထင်တာပေါ့ ”

“ ဆက်ပြောပြဦးမယ် ဟားးးးး ငါ့မိန်းမ စောက်ရည်တွေရွှဲနေပါ့လားကွာ ဟိဟိ ”

“ အာ ကိုနော် သွားးးး လူဆိုးးးး ”

“ လူကိုလာဆွပြီးတော့ ရှင်နော် ဟွန့် ”

“ ဟားဟား ဟားဟား အေးပါကွားးးမိန်းမကလည်း ချစ်လို့ပါ ထည့်ထားမယ်ကွာ ထည့်ထားပြီးပြောပြမယ် ”

“ အင်းးးးး ကောင်းတယ် ခ်ခ် ”

သီတာအေး ကျေနပ်မိသည်။အဲ့လိုလေး အလိုက်သိစမ်းပါ ဟူ၍တွေးမိသည်။ချွဲပလစ်နေသေ ာစောက်ပက်ကို တစ်ချက် ကုန်းယက်လိုက်သည်။ စောက်ရေတွေ နှုတ်ခမ်းမှာစိုပြီးပါလာသည်ကို လျာဖြင့်သပ်ပြီးမျိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီးကိုဖမ်းတေ့လိုက်ပြီးသူ့စတိုင်အတိုင်း စလိုးမိုးရှင်းလေးထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ အင်းဟင်းဟင်း ကောင်းလိုက်တာ ကိုရယ် အရင်နေ့တွေနဲ့ကိုမတူတာပါ ဆက်ပြောတော့ ပြောရင်းလိုးပေး ”

“ အိုခေ အိုခေ ဆက်ပြောမယ်နော် …နောက်တော့ ဘယ်ဟုတ်မလည်းးး သူ့မရီးကလည်း ခံချင်နေပြီးသားတဲ့။ သူ့ကိုမှန်းမှန်းထုတာ အခုလိုအတွင်းခံတွေကိုခိုးခိုးနမ်းတာ ဘော်လီကိုနမ်းတာ သူအကုန်မိပြီးသားတဲ့ အခုမှ မခံစားနိုင်တော့လို့ ပြောတာတဲ့ ”

“ ဟယ် ဟုတ်လား ”

“ အင်းးးးး ဆို တစ်ကယ်မိန်းမရ အခုလေ အဲ့ကောင်မက အကိုရော ညီရော ပါတ်ခံနေတာဗျားးးး အခုပြောပြတာလေ ကိုတစ်ယောက်ပဲ သိတာမိန်းမရ ဘယ် သူ့အကိုသိ ရင် အကုန်မိုးမီးလောင်မှာ ”

ပါးစပ်ကပြော လီးကညှောင့် မှန်မှန်လေးလိုးနေလိုက်သည်။

“ အင်းနော် အ့ဆိုမသိအောင်လိုးပေါ့ကိုရဲ့ ဒါများ ”

သီတာအေးမှာ သူမသာအဲ့နေရာမှာဆို အဲ့လိုလုပ်မည့် ပုံစံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

“ အင်းပေါ့ ကိုလည်း အ့လိုပဲအကြံပေးထားတယ် ”

ကိုကျော်စန်း ကျေနပ်မိသည်က သီတာအေးသည် လူမှုရေးဖောက်ပြန်မှုလို့မမြင်တော့ပဲ ရမ္မက်တစ်ခု အောင်မြင်မှုပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ တာစူခြင်းကိုအားပေးနေသည့် စိတ်ခံစားမှုဖြစ်သည်။

သီတာအေး၏ ထောင်ထနေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို ကုန်းစို့ရင်း တစ်ချက်ခြင်း တစ်ချက်ခြင်း အဝင်အထွက်မှန်မှန်လေးလိုးနေလိုက်သည်။

“ အင်းးး ဟင်းးးး အ့ ကောင်းလိုက်တာနော် ”

“ အီးးးးး အဟင့်ဟင့်ဟင့် ”

“ စို့စို့ ကြမ်းကြမ်းလေးစို့ပေးပါနို့တွေကို လိုးတာလည်းမလျော့နဲ့နော် ”

ဗျုပ် ဗျုပ် ဗျုပ် ဗျုပ်

“ အား အား အား အား ကောင်းတယ်ကို အရမ်းကောင်းတယ် ..သီတာ့ကိုဆံပင်ဆွဲပြီး ဆောင့်ပေးပါနော် နော် နော်..အရမ်းကောင်းနေလို့ပါကိုရယ် အား အား ”

ကျော်စန်းသိလိုက်ပါပြီ။ဒါ ဟိုကောင် ကျော်ကိုကို ညီမလေးခရေကို ဖြည်တဲ့အကွက် ဖြစ်မည်ဆိုတာ ။

“ မိန်းမ နာရင်ပြောနော်သိလား ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဆံပင်ဖုတ်ကိုဆွဲကာ နဲနဲလေးအရှိန်တင်လိုးပေးလိုက်သည်။

“ အား အား အား ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ရှီးးး အီးးးမနာဘူးကိုမနာဘူး ရတယ်ရတယ် ..ရိုက် ရိုက် ကျမကိုရိုက်ပေး ဖင်ကိုရိုက်ရိုက် ပါးကိုရိုက်ရိုက် ရှင်ရိုက်ချင်တာရိုက်တော့ ”

“ ဟာ အေး အေး ဖျန်း ဖျန်း ”

ကျော်စန်းတစ်ယောက် သီတာအေး၏ တင်ပါးလုံးလုံးနှစ်ဖက်ကို ချထည့်လိုက်သည်။

“ ရိုက်ဦး ထပ်ရိုက်ပေးဦး ခနခနရိုက်အေးပါ အေးပါ ချပြီကွာ ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

“ အမလေး ကောင်းလိုက်တာကိုရဲ့ မလွှတ်နဲ့ ဆံပင်ဆွဲတာလည်းမလွှတ်နဲ့ ”

“ အေးကွာ အေးကွာ မလွှတ်ဘူးကွာ ဖျန်း ဖျန်း ”

“ ကဲ မှတ်ပြီလား ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ”

“ ဟားးး ကိုရေးးး လိုးလိုးလိုး အရှိန်မလျော့စေနဲ့ မိန်းမပြီးတော့မယ်ယ်ယ် အီးဟီးဟီး ပြီးပြီ ပြီးပြီ အကိုရဲ့ အားးးလားလားလား

“ ဖက်ထားပေး ဖက်ထားပေး လီးကိုမချွတ်နဲ့ဦး အမလေးလေး ယောက်ကျားရယ် ”

“ ရှင် ဒီတစ်ခါအကောင်းဆုံး လိုးပေးတာပဲ သိလား ကျမတော့ အရမ်းချစ်သွားပြီ အာဘွားး ”

သီတာအေးတစ်ယောက် ဒီတစ်ခါအလိုးခံရတာ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ လင်ဖြစ်သူ၏ ဖြည့်ဆည်းမှုကို အလွန်ကျေနပ်မိသည်။ ကျော်စန်း တစ်ယောက် အသေကျေနပ်ပြီပေါ့။

အခု ဇာတ်လမ်း၂ခုအောက်မှာ သူ့မိန်းမမျောသွားပြီး အခုလို ပွက်ပွက်ဆူ သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ရိုက်ခိုင်းခြင်း ဆံပင်ဆွဲခိုင်းခြင်းများမှာ မိန်းမလုပ်သူ၏ ငုတ်လျိုးနေသော ရာဂများ ဖြစ်သည်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

“ ကဲ ကဲ မိန်းမ ယောကျ်ားအလှည့်နော်ခု ပြီးအောင်ထုပေး လရည်ထွက်တော့မယ်ဆိုရင် မိန်းမပါးစပ်ထဲမှာပေးပြီးမယ် နော် နော် ”

“ အင်းအင်း ယောကျ်ားသဘော ယောကျ်ားသဘော ”

ဟာဟ တစ်ခါမှ ပါးစပ်ထဲလရည်အဝင်မခံသော မိန်းမ အခု အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာသည်ကို အံသြရင်းကျေနပ်ပြီးရင်း ကျေနပ်နေလေတော့သည်။သူ့အနေနဲ့ ယခုလို ဖောက်ပြန်ရေးဇာတ်လမ်းများများ ထိုးကျွေးရမည်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါမှ သူ့မိန်းမက

“ သြော် ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါလား လောကကြီးမှာ အနီးအနားတွေမှာ ကိုယ့် အသိုင်းအဝိုင်းနားမှာ ဒီလိုကြိတ်ပုန်းဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးရှိနေပါလား ဆိုတာ နားဝင်သွားပြီး ယောက်ဖဖြစ်သူ ကျော်ကိုကိုနှင့်စခန်းပေးသွားနိုင်မည် ”

ဟု တွေးရင်း သီတာအေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လရည်တွေ ပန်းထည့်လိုက်လေသည်။သီတာအေးကလည်း သူ့အတွေးနှင့်သူလရည်တွေကို တစ်စက်မကျန်မျိုချရင်း ချစ်ယောကျ်ားကြီးအား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်လေတော့သည်။

…………………………………………………………………….

“ သြ မောင်လေး တယ်စောပါလားဟဲ့ ပြန်လာတာ ”

“ မဟုတ်ဘူးအမရေရုံးမှာ Monthly Report အတွက် ရေးထားတဲ့ ဖိုင်ထည့်ထားတဲ့Usb Stick လေးလာ ပြန်ယူတာဗျ မလိုသေးဘူးဆိုပြီး အိမ်မှာပဲ ထားထားတာလေ မမရ ”

“ ခရေ့တောင် ဖုန်းမဆက်ဖြစ်ဘူး မောင်လေးပြန်လာမယ်ဆိုတာ ”

“ အင်း ယောင်းမလေးတို့ သားအမိ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးသွားကြတယ်ကွယ့် ”

“ သြော် ဟုတ်လားးး ”

“ အင်း အင်း ရပါတယ်ကိစ္စမရှိပါဘူး မမရဲ့ စတစ်ယူမယ်.. ထမင်းစားမယ် ဆိုပြီး ထွက်လာတာ မမရ.. နေပစေတော့ အပြင်မှာပဲ စားလိုက်တော့မယ် ”

“ အို မဟုတ်တာကွယ် မမရှိနေတာပဲဟာ မမလုပ်ပေးမှာပေါ့ မောင်လေးခနစောင့် ”

“ အာ နေပါစေမမရယ် အားနာစရာ ”

“ တော် တော် ဘာအားနာစရာလဲ ဟဲ့ ခနထိုင်ဦး ထမင်းပွဲပြင်လိုက်မယ် ..ခနလေးပဲစောင့် ဟုတ်ပြီလား..နင်တို့အကိုလည်း ခနနေရောက်မယ်ပြောတယ် ..သူ့ကားဝပ်ရှော့ပို့ထားတုန်း ၂နာရီလောက် အချိန်ရလို့ အိမ်မှာလာပြန်နားမယ်တဲ့ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် မမရေ ကျေးဇူးကျေးဇူး ဒို့အမတော့ အလုပ်ရှုပ်ပြီ ဟားဟား ”

ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ ကောင်လေးအပေါ် စေတနာတွေပိုနေမိသည်။

“ ရပြီမောင်လေးရေ လာစားတော့ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ ”

“ အားနာလိုက်တာမမရာ ကျေးဇူးနော် ဗိုက်တကယ် ဆာနေတာဗျ ဟီးဟီး ”

“ အေးပါ အေးပါ ရပါတယ် ဟယ် ”

ကျေးဇူးတွေ ထပ်ထပ်တင်နေသော ကျော်ကိုကိုအား သူမသဘောခွေ့နေ၏။ ကျော်ကိုကိုကတော့ သူ့အာရုံနှင့်သူ ထမင်းကို အားရပါးရစားနေသည်။ တလက်စတည်း ညနေစာအတွက် ထမင်းတည်ရန်ပြင် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ကုန်နေသော ရေဘူးတွေဖြည့် ကျော်ကိုကို သောက်ဖို့ရေဘူးချပေး။ တစ်ရှုးဘူးထဲတစ်ရှုးဖြည့် တံမျက်စည်းတချက်နှစ်ချက်ခတ်ရင်း သီတာအေးတစ်ယောက်အလုပ်ရှုပ်သွားသည်။

ကုန်းလိုက်ကွလိုက်ဖြင့် မီးဖိုခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော မသီတာအား အခုမှ သတိထားကြည့်မိလေသည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အတော်လှသားဟ။ ဘော်လီကျပ်ကျပ် ဝတ်ထားတာတောင် မို့ခံနေသောရင်နှစ်မွှာက ဝံ့ကြွားလျက်ရှိသည်။

ခရေပြောဘူးတာတော့ ကျောင်းသားဘဝတုန်းက မယ်ရဘူးသည်ဆိုလား ဘာလား။ ဟုတ်မှာဗျ။စွံ့ကားကားတင်တွေက အခုထိမကျသေး။ ခါးလေးက သိမ်သိမ်။ ဆီးခုံမို့မို့လေးက သရေကျစရာ။တံမျက်စည်းလှည်းရင်း တချက်တချက် ပေါ်သွားသော အောက်ခံဘောင်းဘီက နမ်းချင်စရာ။

အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ မြင်ရင် အငယ်ကာင်ကမနေ အလိုလိုထ ထလာ၏။ဟားးးးး ထမင်းစားနေတာတောင်မေ့သည်။မသီတာကတော့ မသိရှာပါ။မိမိကိုထမင်းပွဲ ပြင်ပေးပြီး မီးဖိုချောင်အလုပ်တွေ ဇယ်ဆက်သလို လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အလွယ်တကူ ထတတ်သော အာသဝေါတွေကို ဟင်းချိုဖြင့်အတူမျိုချရင်း မသီတာတို့လင်မယား အခုထိ ကလေးမယူကြသေးတာလား ။ မရတာလား။ ခ်ခ် ကိုကျော်စန်းကပဲ ညံနေတာလား။

အို ..သူဘာတွေလျောက်တွေးနေမိပါလိမ့်။

ရှယ်ပဲလေ လုံးဝကို မိုက်သွားပြီ။မိန်းမက အလုပ်ရှုပ်နေတယ် ။ ဟိုကောင်က မိန်းမနောက်ကျောကနေ ခိုးခိုးပြီးငမ်းနေတယ်။ကုန်းလိုက်လို့ အတွင်းခံလေးပေါ်သွားရင်ဖြင့် ဝါးလက်စထမင်းတောင် ဆက်မဝါးတော့ပဲ မျက်လုံးကျွတ်မတတ်ကြည့်နေလိုက်တာများ သူ့ဖုန်းဖြင့်အသေအချာ Record လုပ်လိုက်သည်။

သူ့မိန်းမ၏ အတွင်းခံလေးပေါ်နေသည့် နောက်ပိုင်း အလှကို တစ်စိမ့်စိမ့်အရသာခံ ရှိုးနေသေ ာကျော်ကိုကို့မျက်နှာအား Zoom ဆွဲပီးတောင် ရိုက်ယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ ကျော်ကိုကို့ကိုကြည့်ရတာ သီတာ့ကို Feel တာသေချာသည်။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ မြွေမြွေခြင်း ခြေမြင်သည်ပေါ့ဗျာ။ဒီကောင် သေသေချာငမ်းနေသည့်အချိန်ကျမှ ထမင်းစားခန်းထဲဝင်မည်။ အဟက် ဟက် ဟက် နဲနဲတော့ အလန်းပေးလိုက်ရမည်မဟုတ်ပါလား။ မိမိကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ရမည်ပေါ့လေ။ဒါက Introl တစ်ခု ၊ ပန်းတိုင်အတွက်ပထမခြေလှမ်း။

……………………………………………………………….

“ ဟား အတော်ပဲ မိန်းမရေး ယောကျ်ားလည်း ဆာနေတာဟ ”

အမလေး ပလုတု သောက်ကျိုးနဲပီ ။ မသီတာ့အိုးကိုငမ်းနေတာဘဲကြီးမြင်သွားပြီထင်တယ် ”

“ ဟားးးး သောက်ရှက်ပါပဲကွားးးး ငါ့ ပြသနာရှာရင်ဒုက္ခပဲဟေ ”

သူလည်းသတိမထားမိဘူးလေ။သူ့နေရာမှာတစ်ခြားသူဆိုလည်းကျိန်းသေငမ်းးးမှာ အသေအချာပင်။ မသီတာအိုးက မင်းသမီး အိချောပိုအိုးမျိုး

“ ညီလေး မင်းပြန်ရောက်တာ စောသားဟ ”

“ ဟု အဲ မဟု ညီလေးက စတစ်ပြန်လာယူတာ ကိုကြီးရ ကိုကြီးညီမက အပြင်သွားတယ်လေ ..အဲဒါမမစီစဉ်ပေးလို့ ထမင်းစားဖြစ်တာ ”

ပြုံးစစဖြင့် တရိုတသေဖြေနေသည့်ကျော်ကိုကိုအား

“ အေး အေး ဒါဆို အလုပ်ပြန်သွားရမှာပေါ့ငါ့ညီက ..စား စား ညီလေး ငါတို့ညီအကိုတွေလည်းကောင်းကောင်းကိုမဆုံဖြစ်ကြတာပါကွာ.. ”

ဟွီးးးး တော်သေးသည်။ ယောက်ဖကြီး မရိပ်မိဖို့များသွားပြီ ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်မိသည့်အခွင့်အရေးကိုအကြိုးရှိရှိ အသုံးချရမည်ဟုခိုင်မာစွာ သံဓိဌာန်ချလိုက်သည်။အကောင်းဆုံးတိုက်စစ်တွေဖွင့်ထားရမည်။တစ်ကောင်ကျွေး နှစ်ကောင်စား ထိုးစစ်လေးတွေသူမရွှေ့ တစ်ခါတည်းကင်းပေါက်အောင်ရွှေ့မည်။

“ မိန်းမ ညကအိပ်မက်မက်တယ်သိလား ”

“ အထူးအဆန်းလုပ်လို့ ကိုရယ် ”

“ ဟုပ့ ထူးဆန်းပ့ ”

“ အမ် ဟုတ်လား ပြောပြလေ သိချင်တယ် ”

“ မင်းနဲ့ညီမလေး ယောကျ်ားနဲ့လိုးနေလိုက်ကြတာ အားရပါးရပဲတဲ့ ။မင်းစောက်ပက်ကြီးကို မှုတ်လိုက် အသကုန်ဆောင့်လိုက် မင်းကလည်း လိုးလက်စလီးကို အတင်းချွတ်ခိုင်းပြီး စုပ်လိုက် မင်းစောက်ပါက်ထဲ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်နဲ့ကွာ ညကလေ အိပ်မက်ကလည်းနိုးရော လရည်တေ ရွှဲနေတာပဲမိန်းမရယ် …မင်းတို့လိုးနေကြတာလေ အရမ်းကြည့်လို့ ကောင်းတာပဲ သိလား မိန်းမက ကျော်ကိုကို့ကိုခံလိုက် ယောကျ်ားကိုခံလိုက် ပါတ်ခံနေတာတဲ့ ”

“ မိန်းကကညွှန်ကြားရေးမှုးလုပ်နေတာကွ အိပ်မက်ထဲမှာပြောပါတယ် ယောကျ်ားလီးကို စုပ်တယ် ကျော်ကိုကို့ကို အနောက်က ဆောင့်ခိုင်းတယ် ကျော်ကိုကို့လီးကိုစုပ်တယ် ယောကျ်ားကို အနောက်က ဆောင့်ခိုင်းတယ် နောက်ဆုံးပြီးကာနီးလည်းကြရော ကျော်ကိုကိုက ပက်လက် မိန်းမကသူ့အပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်နေတာ အဲ့လိုဆောင့်နေရင်း ကို့လီးကိုကို မင်းစောက်ဖုတ်ထဲ ထပ်ထိုးထည့်ခိုင်းတာတဲ့ ကျော်ကိုကို့ လီးက အကြီးကြီး အဲ့ဒါကိုထပ်ပြီးနောက်တစ်ချောင်း ထိုးထည့်ခိုင်းတာနော် မင်းလေ အားရပါးရအလိုးခံနေလိုက်တာကွာ ”

“ ယောကျ်ားလည်း အရမ်းပျော်နေတာတဲ့ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မင်းကိုအသေဆောင့်တာကွာ မင်းအရမ်းကိုကောင်းနေတာတဲ့မိန်းမရယ် အိပ်မက်ကလည်းနိုးရော ကိုယ့်မှာ လရည်တွေရွှဲနေတာပါဆို

“ ဟယ် ပေါက်ပေါက်ရှာရှာရှင်ရယ် ခိခိခိခိ ”

“ သြော် တစ်ကယ်ပါဆို အဲ့လိုမက်တာ မိန်းမရ ”

ပြောရင်း သီတာ့ စောက်ဖုတ်လေးကို စမ်းလိုက်ရာ

“ အားးပါးးပါးးး စောက်ဖုတ်ထဲမှာ ပြည့်နေပါရောလား စောက်ရည်တွေ ”

“ ဟားးးးးးးးး အရည်တွေ အရမ်း ထွက်နေတယ်နော် ”

“ ခိခိ ဟုတ်တယ် မိန်းမလည်းမသိဘူးလေ သူ့ဖာသာထွက်လာတာ ကို ”

“ ဟဲ ဟဲ … မင်း ဖီးလာလို့နေမှာပေါ့ မိန်းမရ ”

“ ဟာ ရှင်နော် လဥကိုဆွဲညှစ်ပစ်လိုက်မယ်နော်ဟွန်းးးး ”

“ အိုးအိုး အဲ့ဒါလေးတော့ ချမ်းသာပေးပါကွာမိန်းမကိုလိုးလို့အားမရသေးလို့ပါ ဟား ဟား ဟား ဟားးးး ”

“ ခိခိ ခိခိ ”

နှစ်ယောက်သား သဘောကျ နေလေတော့သည်။၅၀%တော့ အောင်မြင်စပြုနေပြီဆိုတာ သူနားလည်လိုက်သည်။ မိန်းမလုပ်သူမှာကျော်ကိုကို့ကို စိတ်ပါမှန်းသေချာသလောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သေသေချာချာလေး စိတ်ပါလာအောင်အကွက်ရွှေ့ရတော့မည်ဟုတွေးရင်း

“ မိန်းမကိုပြောပြစရာရှိသေးတယ် … ”

ပြောရင်း မိန်းမ၏ စောက်ပါက်လေးကို လျက်လိုက်သည်။ ရွှဲနေသောစောက်ရည်တွေ အကုန်ပြောင်စင်နေအောင်လျက်ပစ်လိုက်၏။စောက်ပါက်တစ်ခုလုံး ပြောင်သွားမှ ထမီစလေးဖြင့်သေချာ ပြန်သုတ်ပေးလိုက်၏။

“ အင်း … ”

မျက်လုံးကလေး မှေးစင်းပြီးပြန်ဖြေလေ၏။

“ မနေ့ညက အိပ်မက်မက်တာလေ အဲ့ဒါ ယောကျ်ားစိတ်စွဲသွားတာ နေမှာကွ ”

“ အမ် …ဘာကိုစိတ်စွဲသွာတာလည်းကို ..ရှင်နော် ရုတ် ရုတ် ရုတ် ရုတ် လုပ်မယ်မကြံနဲ့နော် ..ပြော ဘယ်ကောင်မစောက်ပက်ကို မှန်းနေတာလည်းဆိုတာ ”

“ အာ ပေါက်ကရတွေကွာ…..မနေ့က နေ့လည်ဖက်ယောကျ်ားအိမ်ပြန်လာတော့လေ အိမ်ရှေ့မှ ာမင်းကိုမတွေ့တာနဲ့ အနောက်ထဲ တိတ်တိတ်လေးဝင်လာတာကွ ..အမှန်ကတော့ မင်းကိုစမလို့ပါ ”

“ အင်းးးး ”

“ အဲ့မှာ ကျော်ကိုကိုက ထမင်းစားနေတယ် ”

“ အင်းလေ အဲဒါဘာဖြစ်တုန်းးး ”

“ ထမင်းစားတာက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မင်းတံမျက်စည်းလည်းနေတော့ ခါးလေးကိုင်း ကိုင်းပြီးလှည်းတယ်မဟုတ်လား အဲဒါကွာ မင်းဝတ်ထားတဲ့ အတွင်းခံလေးက ပေါ်နေတာပေါ့.. ကျော်ကိုကိုလေ ထမင်းတောင် မဝါးတော့ဘူး မိန်းမရေ မင်းကို ချက်ခြင်းပဲ ထလိုးချင်တဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ ကြည့်နေလိုက်တာကွာ ”

“ ရော့မယုံရင် ဒီမှာကြည့် ယောကျ်ား ဗွီဒီယိုရိုက်ယူထားတယ် သေချာ ကြည့်ကြည့်စမ်း မင်း ဖင်ကြီးကိုကြည့်ပြီးငမ်းနေလိုက်တာဆိုတာ ခိခိခိခိ ”

ဖုန်းထဲမှ ဗွီဒီယိုဖိုင်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ သီတာအေး တစ်ယောက် ဟန်ပင်မဆောင်နိုင်ပဲ ချက်ခြင်းယူကြည့်လေ၏။

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ် ဟုတ်ပါရဲ့ .. အမလေးလေးးးး ”

“ အင်းးးးဆို အဲ့မှာ မင်းမြင်ပြီမဟုတ်လား တွေ့လား … မင်းကိုသူလိုးချင်နေတာ အသိသာကြီး ”

“ ခိခိခိခိ အဲဒါရှင်က အိပ်မက်ပါမက်တယ်ပေါ့ စိတ်ဆိုးသွားတာလားဟင် …သီတာလည်း မသိဘူးလေနော် သူ့ဖာသာသူ ”

ယောကျ်ား စိတ်ဆိုးမဆိုး ဖမ်းထောက်လိုက်၏။ အိပ်မက်တောင်မက်တယ်ဆိုတော့ စိတ်ဆိုးလို့လား ဒါမှမဟုတ် ….. ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတာ သိချင်စိတ်တွေရင်ထဲမှာပြင်းထန်နေလေသည်။

“ အင်းပါ ယောကျ်ားနားလည်ပါတယ် မိန်းမအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး နောက်ပြီး ကျော်ကိုကို့ အပြစ်လည်း မဟုတ်ဘူး ”

မထင်မှတ်ထားတဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ယောကျ်ားလုပ်သူ ဘာတွေဆက်ပြောမလည်းသိချင်လှပြီဖြစ်သည်။

“ မင်းစဉ်းစားကြည့်လေ ကျော်ကိုကိုက အခြောက်မှ မဟုတ်တာကွာ ယောက်ကျားစစ်စစ်လေ …မင်းရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အရမ်းလှတာကိုးကွ မြင်မြင်သမျှယောကျ်ားက လိုးချင်စိတ်ဖြစ်မှာပဲ ..အဲဒါအပြစ်သွားပြောလို့မှ မရတာ ”

“ အဲ့ဒီတော့ ကိုက စိတ်မဆိုးဘူးလို့ ပြောနေတာလား ”

“ အင်း .. ဟုတ်တယ် .. စိတ်မဆိုးဘူး ”

“ တစ်ကယ်ပြောတာနော် တစ်ကယ် ခိခိခိခိ ”

“ စိတ်ချပါ ရှင်ရယ် … ကျမ သူ့ကိုမချစ်ပါဘူး ”

“ နိုး နိုး Sex နဲ့ Love က တစ်ခြားစီပါ ..လိင်ဆက်ဆံတိုင်းသာ ချစ်သွားမယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်းအလိုးခံနေရတဲ့ ဖာသည်မလေးတွေ ဘယ်လိုလုပ်မလည်း မိန်းမရယ် …မိန်းမကို ပြောပြမယ်နော် ..မင်း လုံးဝမဖောက်ပြန်ရဘူးနော် သိလား … ”

“ အို … ရှင်ကလည်းးးးး ကျမကိုဘယ်လိုကြီးပြောလိုက်တာလည်းလို့ ”

“ နေဦးလေ ယောကျ်ားစကားဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦးမိန်းမရယ် မင်းဆက်ဆံခြင်တယ်ဆိုရင် သေချာရင် …. ပြော ယောကျ်ား စီစဉ်ပေးမယ် …အေးးး ကို့နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်မယ်ဆိုရင်တော့ ..ဒီတစ်သက် ပြတ်ပြီသာမှတ်ပေတော့ …ရှင်းတယ်နော် … အဲဒါအတည်ပြောတာ ”

“ မင်းစိတ်ဝင်စားတယ် ကျော်ကိုကိုနဲ့ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ယောကျ်ားတာဝန်ထား မင်းစိတ်ချမ်းသာစေရမယ် မိန်းမ စိတ်ချမ်းသာတယ် ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ယောကျ်ားလည်းတစ်ကယ်ပျော်တယ်.. နောက်ပြီးတော့ တစ်ခြားသူလည်းမဟုတ်ဘူးလေ ကိုယ့်လူရင်းဆိုတော့ စိတ်ချရတယ် ..ဖိတ်ခြင်းဖိတ် ကိုယ့်အိတ်ထဲဖိတ်ပေါ့ကွာ အဲ့လိုမျိုး ”

သူမမမျှော်လင့်ထားသည့် အခွင့်အရေးတွေ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီးကို ရောက်လာတော့ ရင်တစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူနေလေသည်။ ယောကျ်ားလုပ်သူ၏ အပြောအဆို မျက်နှာအမူအရာကို နောကျေပြီးသားမို့ တစ်ကယ်ပြောနေမှန်းသိသည်။

သူမကိုလိုးတိုင်း တစ်ခြားယောကျ်ားကို မှန်းခိုင်းတတ်နေတတ်သူမဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ကျော်ကိုကို၏ အလိုးကိုခံချင်ပါသည်ဆိုလျှင် တစ်ကယ်စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ ယုံကြည်နေလေသည်။

“ ဟားးးးးးးးး ရှင်ကျမကို အဲ့လိုကြီး ပြောထဲ့လိုက်တော့လေ ကျမ ဘယ်လိုကြီးဖြစ်သွားမှန်းကိုမသိတာ ”

“ ခိခိ ….. သဘောတူပါတယ်ဆို မယုံဘူးလားမိန်းမက ”

“ အင်းးးး ”

တစ်လုံးတည်းပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။

“ အိပ်မက်မက်ပြီးကတည်းက ယောကျားလည်း မင်းနဲ့ကျော်ကိုကို လိုးတာကို ကြည့်ချင်နေတာ မိန်းမရယ် မလိမ်ပါဘူး တစ်ကယ်ပြောတာပါ ”

ပြောလည်းပြော လက်ကလည်း သီတာအေး၏စောက်ပက်လေးကို နှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဝှားးးးး ”

စောစောနကထက် အရည်တွေရွှဲနစ်လို့ နေလေသည်။ အဲဒါသိချင်လို့ပြောင်နေအောင်လျက်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အဖြေကရှင်းနေလေ၏

“ ပြောလေ ….. အလိုးခံချင်လားးးးးလို့ ”

“ ခိခိခိခိ ဟားးးးးးး ဘယ်လိုပြောရမလည်းးးး ”

“ အင် ဟုတ်တယ်ပေါ့မိန်းမရယ် ဟုတ်တယ်မလား ”

“ အင်းးး စိတ်တော့ဝင်စားသားးး ခ်ခ် ”

“ ကဲ … မိန်းမ ပျော်ဖို့သာပြင်ထားတော့ ယောကျ်ားရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်သိလား ဟားးးးးးးးးး အရမ်းကြည့်ချင်နေပြီကွာ အာာ ဘွားးးးး ”

“ လာ လာ ဒီညတော့ မိန်းမက ကျော်ကိုကို့ကို မှန်းပြီးခံလိုက်..ယောကျ်ားကလည်း မိန်းမနဲ့ ကျော်ကိုကိုလိုးတာကို မြင်ယောင်ပြီးလိုးမယ်ကွာ နော် နော် ”

“ ခိခိခိခိ သဘော သဘော ကိုကို့ သဘော ”

သီတာအေးအား ကျော်ကိုကို့နာမည်ကို အသံ ထွက်အောင်ခေါ်စေပြီးလိုးရသည်မှာ ဖီးလ် အလွန်တတ်လေသည်။ ထိုညက ကျော်စန်းတစ်ယောက် Cuckold စိတ်အပြည့်အဝဖြင့် သီတာအေးအား လိုးလိုက်တာ တစ်ညလုံးပင် ဖြစ်သည်။ သီတာအေးကလည်း ကျော်ကိုကိုအားမှန်း မှန်းပြီး တစ်ညလုံး အားရပါးရ အလိုးခံနေတော့လေသည်။

လိုးတိုင်းလိုးတိုင်းအရင်ကဆို ဇာတ်ကားတွေပြသည်။ ယခုတော့ ပြစရာမလိုတော့ပေ။ သီတာအေးတစ်ယောက် ကျော်ကိုကိုကိုမှန်း မှန်းပြီးခံသည်မှာ ယခင်ကမပေးသည့် ဖင်ကိုပါ အလိုးခံနေပြီဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း ဖင်ပါလိုးပေးနေရလေသည်။ တစ်ချို့နေ့တွေဆို ဖင်ချည့်သက်သက် လိုးပေးရသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အိုကေစိုပြေနေလေသည်မှာ တစ်ပါတ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သီတာအေးကသည်းမခံနိုင်တော့သည်ထင့်။ ပါးစပ်မှပင်ထုတ်၍မေးလာသည်မှာ ၃ ကြိမ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။

“ ကို မစီစဉ်ပေးသေးဘူးလားဟင် ”

“ အင်းပါ မိန်းမရယ် ကို စီစဉ်နေပါတယ် ခဏလေးးးပဲစောင့် ဟုတ်ပြီလား မကြာခင် မင်း အလိုးခံရတော့မှာပါ…မင်းသာ အားရပါးရအလိုးခံဖို့ပြင်ထား ”

ကျော်ကိုကို နှင့် ညီမလေးတို့က ညတိုင်းလိုးကြသည်။ သူတို့လင်မယားက ညီမလေးတို့ လင်မယားလိုးတိုင်း နံရံကပ်ဘီရို အပေါက်လေးကနေချောင်းကြည့်ကြသည်။ သီတာအေးက ချောင်းရင်းကုန်းပေးသည်။ သူကအနောက်နေ မှုတ်လိုက် လိုးလိုက်ဖြင့် တာဝန်ကျေပွန်ရသည်။

ထိုအချိန်မျိုးဆို သီတာအေးက ဖင်လိုးပေးမှပိုဖီးလ်သည်။ စောက်ပက်ထက် စအိုကပိုကျဉ်းပြီး ကြွက်သားပိုသန်မာသည်မဟုတ်ပါလား။ ဖင်လိုးပေးနေပေမယ့် စောက်ပါက်ကတော့ စောက်ရည်တွေရွှဲလို့နေ၏။ ပြီးပြီဆိုလျှင်သိသာသည်။ စောက်ရည်ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်လေးများ စီးးးကျလာပြီး သီတာအေးဆီကထွက်လာသော စောက်ပါက်အရည်လေးများကို အကုန်သောက်ပေးရသည်။

သီတာအေးက စောက်ရည်ရွှဲလာလျင် ၎င်းအရည်လေးတွေကို သူ့အားသောက်စေချင်သည်။ သူ့စောက်ပါက်ကို နေ့တိုင်းလျက် သူ့ကိုနေ့တိုင်းလိုး လင်မယားစိတ်ကောက်နေလျှင်တောင် အတင်းချုပ်ပြီးလိုးပေးရမည် ဟု ပြောထားပြီးသား။

လိုးပြီးလို့သူမပြီးသွားသောအခါ ထွက်လာတဲ့အရည်တွေကို အငမ်းမရသောက်တာ အလွန်ကြိုက်သည်ဟုလည်း ဟိုးးးးးစလိုးကတည်းက သေသေချာချာပြောခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူကလည်း အဲ့လိုမျိုးကို နှစ်သက်သူဖြစ်လေသည်။

သီတာအေး ကျော်ကိုကို့အလိုးကိုခံဖို့ စည်းရုံးထားသည်မှာ 100% အောင်မြင်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုဆို သီတာအေးတစ်ယောက် ပါးစပ်မှလည်း

“ အင်းဟင်းဟင်းးး ကျော်ကိုကိုရယ် မမကို အမြန်သာ လာလိုးလှည့်ပါတော့ ”

“ အင်းးးးးး ကောင်းလိုက်တာကျော်ကိုကိုရယ်အာားးးးး လိုး လိုး အသေသာဆောင့်လိုး အမလေးးးး အီးးးး ဆောင့် ဆောင့် ”

ဟုပင်ပွင့်လင်းစွာပြောနေပြီဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တော့ အိပ်ယာပေါ်မှာ ပါးစပ်ကပြောပြောပြီးအလိုးခံရတာထက် ချောင်းချောင်းပြီးအလိုးခံနေရတာကို ပိုသဘောကျနေလေ၏။

လူကို ကိုယ်တိုင်မြင်နေရသည်မဟုတ်ပါလား။ လူကိုယ်တိုင်လိုးဖြစ်သွားရင်တော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပေါ့။ယောကျ်ားဖြစ်သူက ဘယ်တော့စီစဉ်ပေးမည်မသိ။ သူမကတော့ အလွန်ခံချင်နေသည်မှာအမှန်။

ဟန်ပင်မဆောင်နိုင်တော့သဖြင့် ပါးစပ်မှပင် ထုတ် ထုတ်မေးဖြစ်နေသည်။ အားလည်း မနာနိုင်တော့ပြီ။ ထင်တာကတော့ အားနာစရာလည်း မလိုဟုထင်သည်။ယောကျ်ားကိုယ်တိုင်က သူမကို ဒီလိုခံစားစေချင်နေသည်မှာ ယုံမှားစရာမရှိ။

…………………………………………………………………………………………………..

“ ပွမ် ပွမ် ပွမ် ”

“ ဟေးးးး ညီမလေး ”

“ ဟယ် ကိုကို ”

“ အေးး ညီမလေး အိမ်ပြန်မလိုလားဟ ”

“ ဟုတ်တယ်ကိုကို ညီမလေးအိမ်ပြန်မလို့ အဲ့ဒါ တက္ကစီစောင့်နေတာ ”

“ နေနေ မစောင့်နဲ့တော့ ကိုကိုလိုက်ပို့ပေးမယ် ကိုကိုလည်း ဒီညအပြင်မှာအိပ်ဖြစ်မယ် အဲ့ဒါ အဝတ်အစားအပိုသွားယူမလို့ ”

“ ဟင် ဟုတ်လားးး ”

“ အေးအေး အရင်တတ်လိုက် နောက်ကားတွေပိတ်နေမယ် ”

“ ပြောပါဦးးး ကိုကိုက ဘာလို့အပြင်မှာအိပ် ”

“ သြော် ကုန်တွေစောင့်တင်ပေးရမှာမို့လို့ပါ ”

“ သြော် .. အင်းပေါ့ အလုပ်ရှိတော့လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပ့မလည်းလေနော် မရီးကိုဖုန်းဆက်ပြီးပြီလားကိုကို ”

“ အင်း ဆက်ပြီးပြီ သူ့ဆိုင်အမိုးပြင်နေတယ်တဲ့ ”

“ သြော် .. ဟုတ်လား အဲဒါဆို မရီးလည်းအလုပ်ရှုပ်နေတာပေါ့ ”

“ အင်းဟုတ်တယ် သူလည်းအလုပ်ရှုပ်နေတယ် ”

“ ရပါတယ် အဝတ်အပိုယူတာပဲဟာ ကိုကို့ဖာသာစီစဉ်လိုက်လည်းရတာပဲလေ ”

ဟုပြောပြီးကားကိုသာဂရုစိုက်မောင်းနေလိုက်၏။

………………………………………………………………

ညီမလေးကို စကားတစ်လုံးမှမပြောတော့။မျက်နှာကိုလည်း သိပ်မကောင်းသလို ဟန်ဆောင်ထားလိုက်ပြီးတိုက်ကွက်စခင်းလိုက်သည်။ ညီမလေးက သူ့မျက်နှာကို လှမ်း လှမ်းကြည့်နေတာသူမသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

“ ဟူးးးးးးးး ”

“ ဟင်င်င်င်းးးးးး ”

သက်ပြင်းတွေမကြာခဏမှုတ်ထုတ်ရင်း မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသော ကိုကို့ကိုသတိထားမိသည်။ကားမောင်နေသည်မို့ဘာမှမမေးတော့။ အိမ်ရောက်မှ သေချာမေးရမည်။

ကျွိ …..

ကားကိုစက်သပ်လိုက်သည်။ခရေက သူ့ဖာသာဆင်းသွား၏။ 5 မိနစ်လောက်နေမှအနောက်ကလိုက်သွားပြီး Skynet Channel ဖွင့်၍ ဧည့်ခန်းတွင် ငူတူတူထိုင်နေလိုက်သည်။

“ ကိုကို ….. ”

“ သြော် .. အင်း .. ဘာလည်းညီမလေး ”

“ မေးမလို့ ကိုကိုရဲ့ ”

“ သြော် .. အင်း .. မေးလေ ဘာမေးမလို့လည်း ”

“ အယ် မေးမလို့ဆိုတာက ကိုကိုဘာဖြစ်နေလည်းမေးမလို့ပါ ကိုကိုရဲ့ ”

“ ဘာာာာ ဖြစ် နေ လည်းးးးး ဆိုတော့ နေပါညီမလေးရယ် ဘာမှမပြောချင်ပါဘူး ”

“ အာ မရဘူး ပြောပြ ဘာဖြစ်နေလည်းဆိုတာ ငွေလိုလို့လား ကိုကို ”

“ အွန် မဟုတ်ပါဘူး ကိုကိုအဆင်ပြေပါတယ် ညီမလေးရ ”

“ အဲ့ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လည်း မမနဲ့ အဆင်မပြေလို့လား ”

သူဘာမှမပြောပဲ ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

“ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား မမကလည်း အေးအေးဆေးဆေးနေပါတယ် ..ကိုကိုတို့စကားများတာလည်းမတွေ့ဘူးပါဘူး ..ပြောပြလေ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတာ ”

“ နေပါလို့ …. မပြောပြချင်ပါဘူးလေ ဘယ်လိုပြောလို့ပြောရမှန်းလည်း မသိဘူး တစ်ကယ် ”

“ ပြောလေ ကိုကိုအဆင်ပြေသလိုပြောလိုက်ပေါ့ ညီမလေး နားလည်မှာပါ ”

“ မဟုတ်ဘူးဆို … ညီမလေး … ”

“ အင်းဘာဖြစ်လည်း ဆက်ပြောလေ ”

“ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူးကွာ ”

“ ဟားးးး ကိုကိုနော် မရဘူး မရဘူး ပြောပြ အဲ့လိုမလုပ်နဲ့ ”

သိတဲ့အတိုင်းလေ ။မိန်းကလေးဆိုတာက စပ်စုတတ်တယ် ။မပြောဘူး မသိချင်နဲ့ဆို ပိုသိချင်တတ်တဲ့အမျိုး။

“ အေး အဲဒါဆိုပြောပြမယ်နော် စိတ်မဆိုးရဘူးနော် ဂတိပေးလား နောက် ဘယ်သူ့မှပြန်မပြောပြရဘူး ”

“ ပေးတယ် မဆိုးဘူး ”

သူ့ မဟာဗျူဟာထဲသို့ ညီမလေးခရေဝင်လာပြီဖြစ်သည်။ နားဝင်လွယ်ပြီး အဆင်ပြေအောင်ကြည့်ပြောရမည်။

“ ဒီလိုကွာ ရော့ ဒီမှာကြည့် ”

ကျော်ကိုကို သီတာအေးကိုငမ်းနေသည့် ဗွီဒီယိုအားပြလိုက်လေသည်။

“ ဟယ် ဟယ် ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း ”

ကိုကိုပြသည့်ဗွီဒီယိုဖိုင်ကိုကြည့်ပြီး သူမရင်ထဲ ဝမ်းနည်းသွားသလိုလို ဖြစ်သွားသည်။နောက် … ဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုလည်း တိုးဝင်လာလေသည်။မမသီတာကလည်း သူမထက်ပင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လှတာအမှန်။

မမသီတာက ဘာမှမသိ။ ယောကျ်ားလုပ်သူကသာ အနောက်နေ ငမ်းကျောထနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကိုကလည်း ဘာမှမပြောပဲမှတ်တမ်းတောင်ယူထားတာ အံ့သြစရာ။

“ အဲဒါ ဘယ်တုန်းကလည်း ကိုကို ”

“ အဲဒါ ညီမလေးနဲ့အမေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးသွားတဲ့နေ့ကလေ ကျော်ကိုကို စတစ်လာပြန်ယူတဲ့နေ့ပေါ့ ”

“ သြော် .. သိပြီ သိပ်မကြာသေးဘူးပဲ ”

“ အင်းဟုတ်တယ် ကျော်ကိုကို့မှာအပြစ်မရှိပါဘူး အဲဒါကြောင့် ကိုကိုဘာမှမပြောတာ ”

“ ဘာအပြစ်မရှိတာလည်း ကိုကို ”

“ သြော် …. ယောကျ်ားပဲဟာ ဒီလိုကြည့်တတ်တာ မဆန်းပါဘူးလေ ”

“ အယ် ကိုကို ဆိုလိုတာက ”

“ ဟုတ်တယ်လေ အဲဒါသဘာဝပဲဟာ သူက အခြောက်မှမဟုတ်တာလေ ”

“ ခ်ခ် သူ အခြောက်မဟုတ်တာတော့သိပါ့ .. ”

ထင်တာက ကျော်ကိုကိုကို့စိတ်ဆိုးပြီးဝုန်း ဒိုင်း အနည်းငယ်ကြဲမည်ထင်တာ။ အခု ညီမလေးကိုကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပင်။ဒါက မထင်ထားသည့်ကိစ္စမို့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာလာရှုပ်သွားမှာစိုးရိမ်နေသည်။ သူ့လိုပဲ Cuckold စိတ်မျိုးရှိနေတဲ့ Cuckqueen များလား။ ဒါမှမဟုတ် Swinger ကိုစိတ်ပါတဲ့သဘောလား။ ဒါမှမဟုတ် Threesome လား ….ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေတန်းစီနေသည်။

“ အခုလေ … ”

“ အင်း ဘာဖြစ်လည်း ဆက်ပြော ”

“ အခုလေ သီတာကကျော်ကိုကို့ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ထင်တယ်သိလား ”

“ ဘယ်လို ….. ”

“ ဟုတ်တယ်ညီမလေး ….သြော် ဟုတ်တယ်ဆိုတာက ဒီလိုနော် ကျော်ကိုကိုကို့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာစိတ်ဝင်စားနေတာပြောတာ ”

“ နေပါဦးကိုကိုရ အဲဒါက ဘယ်လိုသိတာလည်း ”

“ ဒီလိုလေ ကိုကိုတို့လင်မယားညဖက်အိပ်တော့ကွာ အဲဒီဟာသူ့ကိုပြလိုက်မိတယ် ”

“ အင်း ပြလိုက်တော့ ”

“ ပြလိုက်တော့ သူသဘောကျနေတယ်လေ ”

“ ဟယ် ဟုတ်လား မမက သဘောကျတယ်ပေါ့လေ ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် စစခြင်းတော့ ဟန်ဆောင်နေတာပေါ့ ညီမလေးရ အခုတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘူးလေ ”

“ ဘယ်လို .. ညီမလေးသိပ်မရှင်းဘူး ..သေချာရှင်းပြ ”

…………………………………………………………………………………………………..

အိမ်ပေါ်ထပ်ကဆင်းလာရင်း မထင်မှတ်ထားတာတွေကြားလိုက်ရသဖြင့် ဦကျော်ဦးတစ်ယောက် အခန်းထောင့်တွင် အသာကပ်နားထောင်နေလိုက်သည်။

“ အဲ့လိုပြလိုက်တော့ သူစိတ်မဆိုးပဲ သဘောကျနေတာသိတယ်ကွာ ”

“ အင်း ”

“ နောက် ကိုကိုတို့ ဟိုဟာလုပ်တယ် ”

“ ဘာ လုပ်တယ် ”

“ ဟိုဟာလေ ဟိုဟာ ”

“ ခ်ခ် သိပြီ ”

“ ဟီးးး အဲ့ဒါလုပ်တော့ အရှိန်တတ်လာတဲ့ အချိန် သူဘာပြောလာတယ်ထင်လည်း ”

သူမရင်ထဲ နွေးကနဲတစ်ချက်ခံစားလိုက်ရသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့မိန်းမနဲ့လိင်ဆက်ဆံတာကို အတတ်နိုင်ဆုံးယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေသော်ငြားလည်း သူမ စိတ်ထဲတစ်မျိုးလေးဖြစ်သွားသည်။

“ အင်း ဘာပြောလည်း မမက ”

“ ကျော်ကိုကိုနဲ့ညီမလေးနဲ့ ချစ်နေကြတာသူချောင်းကြည့်ဘူးတယ်တဲ့ ။အဲဒါနဲ့ကိုကိုလည်း အံ့သြသွားတာပေါ့ ”

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ် ဟုတ်လားးးး ”

အဲဒါတော့ သူမအံ့သြသွားသည်။ သူမတို့လင်မယားလိုးတိုင်း အခန်းတံခါးကိုလော့ချတာပဲဟာ။ မရီးဖြစ်သူက ဘယ်လိုချောင်းကြည့်တာလည်းဆိုတာ သူနားမလည်နိုင်ပေ။

“ အင်း ဟုတ်တယ် … အဲဒါလည်းဒီလို ”

“ အင်း အင်း ပြောပြ စိတ်ဝင်စားလာပြီ ”

ဦးကျော်ဦးမှာ ဒီမောင်နှမ ဘယ်လိုစကားတွေ ပြောနေတာပါလိမ့်ဟု စိတ်ထဲမှာရေရွတ်ရင်းဆက်နားထောင်နေသည်။

“ သူကအပြင်ကပြန်လာတယ်တဲ့ အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူးတဲ့ ။ပုံမှန်ဆို ညီမလေးက တီဗွီကြည့်နေတတ်တာ တဲ့ ..အဲဒါ ညီမလေးကိုလည်း မတွေ့ဘူးတဲ့ ”

“ အင်း ”

ခရေဦးတစ်ယောက်စိတ်ဝင်စားစွာနားထောင်နေ၏။

“ သူက သူ့အခန်းသူဝင်လာပြီး အဝတ်အစားလဲမလို လုပ်တုန်း ညီမလေးတို့အခန်းက ဆဲ ဆို ရိုက်နှက်သံကြားလိုက်ရတယ်တဲ့ ”

“ ဟယ် ….

ပထမအံ့သြသွားသည်။နောက်မှသဘောပေါက်သွားလေ၏။ ရှက်စိတ်တွေဖြန်းကနဲဖြစ်သွားမိသည်။

“ အင်း … ဆက်ပြောမယ် ”

“ ဟုတ် ဆက်ပြောပြ ”

“ ခိခိ ”

“ ညီမလေး တော်တော်စိတ်ဝင်စားနေတယ်နော်ဟားးး ကိုကိုနော် ပြော ဆို ”

“ ဟုတ်တယ် စိတ်ဝင်စားတယ် ဆက်ပြော ဘာမှန်းလည်းမသိဘူး ခ်ခ် ”

“ ဘုန်း ”

ထုံးစံအတိုင်း သူအသဲယားရင် ထုရိုက်တတ်သည့်အတိုင်း ကိုကို့ကို ထုထည့်လိုက်၏။

“ အဲဒါကွာ ကိုကိုတို့အခန်းထဲက နံရံကပ်ဘီရိုကိုသိတယ်မဟုတ်လား အဲ့ ဘီရိုက အပေါက်ရှိတယ် ..ကိုကိုလည်းမအားလို့မဖာဖြစ်ဘူး အဲ့အပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်တဲ့ ”

“ ခ်ခ် ဟားးးး ရှက်လာပြီကိုကိုရေးးးး ”

“ ခိခိ ဆက်ပြောမယ် ဆက်ပြောမယ် နားထောင် ”

“ အင်း ပြော ပြော ဟားးးးး ”

“ ဘုန်းး ”

ရှက်ရမ်းရမ်းပြီးထပ်ထုပစ်လိုက်သည်။

“ အဲ့မှာ ကျော်ကိုကိုကို့ညီမလေးက ပါးတွေရိုက်ပြီး ခိခိခိခိ ”

“ ဟားးးးး …. ခ်ခ်ခ်ခ် ”

“ ပြော ဘာဖြစ်လည်း ပါးရိုက်ပြီး ”

“ ဟားးးးးးးးးး ”

“ ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ”

ဆင့်ကာဆင့်ကာ ထုလိုက်သည်။ကိုကိုက သူမလက်ကိုဖမ်းထိန်းရင်း ရယ်နေလေသည်။သူမပေါင်ကြားထဲမှာနွေးကနဲဖြစ်သွားသည်ကိုခံစားမိ၏။ သိလိုက်ပြီ စောက်ဖုတ်ထဲကနေ အရည်တွေစိမ့်လာတယ်ဆိုတာ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အခုလိုပြောနေရတာ အစ်ကိုလုပ်သူကို စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် ထပ် ထပ်နားထောင်ခြင်မိနေသည်။

ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက် မောင်နှမနှစ်ယောက်ပြောနေတာနားထောင်ရင်း လီးတောင်လာလေသည်။ လူကြီးဆိုတော့ အတွင်းခံတွေဘာတွေ သိပ်မဝတ်ဖြစ်တော့ပေ။ လီးကိုပေါင်ကြားထဲ အတင်းထိုး ထိုးထည့်ပြီး ပေါင်ဖြင့်ညှပ်ထားရလေသည်။ သားနှင့်သမီးကို ပထမစိတ်တိုသွားသည်။

အခုကျတော့ စိတ်မတိုတော့ပဲ သူတို့ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလည်းဆိုတာ နားထောင်ခြင်စိတ်က ကြီးစိုးနေ၏။

“ အဲဒါ ညီမလေးက ပါးတွေရိုက်ရိုက်ပြီး ခံနေတယ်ပေါ့ကွာ … နောက်ပြီးတော့ ကျော်ကိုကို့လီးကို စုပ်ပေးတာအဲဒါတွေသူကြည့်ပြီး အရမ်းအားရတာပဲတဲ့ ခိခိ ”

“ ဟားးးးးးးးးး မရီးကတော့လုပ်ပြီ ခ်ခ် ”

“ သူက ညီမလေးတို့ကို အားကျနေတာ အဲ့လိုလုပ်ချင်တာတဲ့ ”

“ ခ်ခ် လုပ်ပေးလိုက်လေ ကိုယ့်မယားကိုယ် ”

“ ဟီးဟီး အခုလုပ်ပေးနေပါတယ် သူ့စိတ်တိုင်းကျ ”

“ ဟားးးးးး မရီးရယ်နော် မထင်ရပု ခ်ခ် ”

“ အင်း သူလည်း အဲ့လိုပြောပါတယ်လေ… ညီမလေးရယ် မထင်ရပုတဲ့ ဟီးဟီး ”

“ ဟားးးးးးး ကိုကိုနော့ လာ လာ ကျောစုတ်အောင်ထုပစ်လိုက်မယ် ”

“ ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ”

သူ့ကိုအတင်းဖမ်းချုပ်ပြီး ထုရိုက်နေသော ညီမလေးအား ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုဖြင့် ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

“ အဟမ်း ဆက်ပြောလေ ဒါပဲလား ”

“ ခိခိ ကျန်သေးဒယ် ကျန်သေးဒယ် ”

“ ဆက်ပြောချင်ပ့ ဒါပေမယ့် စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ”

“ ဟာ ကျန်သေးတယ်လား ကိုကို ”

“ ပြောကွာ ပြောကွာ ပြောလိုက်ပါတော့ အကုန်လုံး ”

အားပါးပါး သမီးလုပ်သူကလည်းမနိုင်ဘူးဟ .. ဟု ဦးကျော်ဦး စိတ်ထဲမှ ကောက်ချက်ချုလိုက်၏။

သားလုပ်သူကတော့ ယောကျ်ားခြင်းမို့ ဒီကောင်ဘာအကွက်တွေရွှေ့နေလည်းဆိုတာသိသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း ငယ်စဉ်တုန်းက အမအရင်းဖြစ်သူနှင့် အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ဘူးသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိ၏။

နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်တွေအသီးသီးကျမှ မလုပ်ဖြစ်ကြတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါတောင် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် အမဖြစ်သူက အတင်းဆွဲဆောင်၍ ၄-၅-၆ခေါက်သွားလိုးဖြစ်သေးသည်။ သူကလည်း သိပ်မလိုးခြင်ရှာဘူးမဟုတ်လားလေ။

ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက် ကိုယ့်အတွေးဖြင့်ကိုယ်ပြုံးနေရင်း သမီးဖြစ်သူ၏ ထိုင်လျက်နောက်ပိုင်းအလှကို ကြည့်မိလေတော့သည်။ လိုးလို့ကောင်းမည့် အချိုးအစားမှန်း “ဝါ” အရသိနေ၏။

သမက်လုပ်တဲ့ ကောင်ကတော့ ကံကောင်းလေစွ။ သမီးက သူ့အမေနဲ့တစ်ကြောတည်း တူသည်။ ဟွီးးးး အပေါ်ပြန်တတ်မှ ဟုတွေးပြီးတိတ်တဆိတ်ပြန်တတ်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲရောက်တော့ သမီးခရေကိုပဲ မြင်ယောင်နေ၏။ မရတော့ဘူး .. လိုးခြင်စိတ်တွေတစ်ဖွားဖွားဖြစ်နေပြီဆိုတာသိသည်။ မိန်းမနဲ့မလိုးဖြစ်တာလည်းကြာပြီ။မိန်းမနဲ့သာမလိုးဖြစ်တာ ဖာတော့ပုံမှန်ချဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး တစ်ပါတ်တစ်ခါ ဖာသွားချဖြစ်သည်။

ဖာခေါင်းတွေက Regular Customer မို့ သန့်သန့်လေးတွေ ချချကျွေးသည်။ အသစ်ကလေးတွေရောက်ရင် ဦးစားပေးသည်။ အဲလိုမျိုးဆို တစ်ခါမှအလွတ်မပေး။ ရအောင်ဘွတ်သည်။ ပက်ပက်စက်စက်ကိုးးးဘွတ်သည်။အားလုံးကျေနပ်နေအောင်ကို ဘွတ်သည်။

“ အခုလေ ညီမလေးတို့အတွဲချစ်နေတာကို ချောင်းချောင်းကြည့်ပြီး ဟိုဟာလုပ်ပေးနေရတယ်သိလား..ညီမလေးကို ကျော်ကိုကိုချစ်နေတာကြည့်ပြီး သူကဖီးလ်နေတာလေ ..သူကကြည့် ကိုကိုကတစ်ဖက်က ဖြည့်ဆည်းပေး အဲ့လို

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ်ယ်ယ် တစ်ကယ် ”

“ အင်းဆို တစ်ကယ် တစ်ကယ် တစ်ကယ် ”

“ အဲ့လို ချောင်းကြည့်ပြီး ကိုကိုတို့ကလုပ်နေတာလား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် သူက ညီမလေးယောကျ်ားနဲ့ အရမ်းခံချင်နေတာလေ …နောက် ကိုကိုရယ် ကျော်ကိုကိုရယ် သူရယ် ၃ ယောက်စလုံးပြိုင်တူ ဆက်ဆံခြင်နေတာ အဲ့လို ”

“ ဟယ် မရီးကနော် လုံးဝကိုမထင်ရတာ ညီမလေးတောင် အဲ့လိုတစ်ခါမှမစဉ်းစားမိဘူး ..ဟားးးးးးးးး မနိုင်ဘူးကိုကို့မိန်းမ ”

“ ကြည့်မလား ညီမလေးတို့ အခန်းကို ချောင်းကြည့်တဲ့နေရာ ”

“ အင်း ကြည့်မယ် ..အ့ အခု ပြောတော့မလိုပဲ ”

“ လာ လာ ကိုကိုပြမယ် ခိခိ ဒီမယ်လေ ဒီနေရာလေးကဆိုရင် တန်းးးးနေတာပဲတွေ့လား ”

“ ဘယ်မှာ အို ဟုတ်ပါရဲ့ ဟားးးးးးးးးရှက်လိုက်တာနော် ခ်ခ် ”

“ ခု ညီမလေးကြည့်ကြည့်သေချာ ကိုကိုညီမလေးတို့အခန်းထဲဝင်လိုက်မယ်… ပြီးရင် ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလိုက်မယ် ..ညီမလေးက အဲ့ အပေါက်လေးကကြည့်နေ ”

“ အင်း သွား သွား ကြည့်ကြည့်မယ် ခ်ခ် ”

ခရေဦးတစ်ယောက် သေချာပြန်ချောင်းကြည့်၏။

“ ဟုတ်ပါရဲ့ ကိုကို့ကို ရှင်းနေအောင်မြင်ရတယ် …ဟှယ်.. ဒါဆို ကိုကို ငါ့ဟာတွေ အကုန်မြင်ဘူးသွားပြီပေါ့…အမလေးးးးး ရှက်လိုက်တာနော် ”

“ ကဲ … ဘယ်လိုလည်း သေချာတွေ့ရလား ”

“ တော်ပီ တော်ပီ ညီမလေး ရှက်လာပီဆို ”

“ ခိခိ ခဏလေးနေဦး ဆက်ပြောပြဦးမယ် .. ညီမလေးမရီးအကြောင်း ”

“ အင်း ”

“ အခု ညီမလေးချောင်းနေလိုက် ”

“ အင်း ”

“ ငြိမ်လေးနေပေးနော် ”

“ ဟု ”

“ အရှေ့ကိုပဲ ချောင်းကြည့်နေလိုက်နော် ”

“ ဟုတ် ”

ကိုကိုက ရုတ်တရက် သူ့ခါးလေးကိုလာကိုင်ပြီး အနောက်ကနေဆောင့်ပေးသည့် ပုံစံမျိုးလုပ်ပြလေသည်။ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ကိုကို့လီးတံကြီးက လာထိနေလေသည်။ ရင်ခုန်သံတွေဗြောင်းဆန်နေ၏။

“ ကိုကိုက ခုလိုမလုပ်ခင်ကတည်းက ရှေ့ကိုပဲကြည့်နေနော် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ ”

လို့ ပြောထားသဖြင့် ကိုကိုပြောထားတဲ့အတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးနေလိုက်သည်။ တစ်မူထူးခြားသည့် ရင်ခုန်သံမျိုးကိုလည်း သူမခံစားနေရလေသည်။ သို့သော် အဲဒီရင်ခုန်သံကို ကြိုက်နေမှန်းတော့ သိသာနေသည်။

ဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်တာတို့ နို့ကိုလာကိုင်တာတို့တော့မလုပ်။ ခါးလေးကိုသာ ကိုင်ပြီး အနောက်ကဆောင့်လိုက်သည်သာ။ ညီမလေးကသူပြောတဲ့အတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနေသည်။

ဒါ ….. သူလည်းစိတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပင်။သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ညီမလေး၏ စုနေသောခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အနည်းငယ်ခွာလိုက်သည်။ ညီမဖြစ်သူကလည်း အလိုက်သင့် နေပေးနေတုန်းပင်။ မဟာဗျူဟာက ၁၀၀% မက အောင်မြင်နေသည့်သဘော။

ပေါင်နှစ်ခြမ်းဖြဲ ၊ ခါးကိုင်းပြီး ချောင်းနေသည့်အနေအထားဖြစ်နေသည်။ ညီမလေး၏ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို မှန်းပြီး နမ်းလိုက်သည်။

“ အမလေး ကိုကို ညီမလေး ငရဲတွေကြီးကုန်မယ်လေ တော်တော့ တော်တော့ ”

“ အင်းးး ခဏလေးနေဦးဆို ”

“ ဟာ ”

“ ခဏလေး ခဏလေး ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ညီမလေး၏ ပေါင်ကြားကို ခေါင်းထိုးဝင်းပြီး စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့မျက်နှာဖြင့် အနည်းငယ်ဖိထားလိုက်၏။

“ အင့် တော်ပီနော် နော် ..ရပြီ ညီမလေးသိပီ ”

“ အင်းးးး ”

“ အဲ့ လို လုပ်ပေးရတာညီမလေးရ အဲ့ သူကညီမလေးစောနကနေသလိုနေတယ်ကွာ ကိုကိုက စောနကညီမလေးကိုလုပ်ပေးတဲ့အတိုင်း လုပ် လုပ်ပေးရတယ် …သူ က ကျော်ကိုကိုကို့ကိုကြည့်ကြည့်ပြီးခံတာ ပါးစပ်ကပါအသံထွက်ပါတယ်ဆို တစ်ကယ် ”

“ အီးးးးး မလွယ်ပုနော် လုံး၀ လုံးဝကို မထင်တာပါ ”

“ လာ လာ အပြင် ပြန်ထွက်တော့မယ် ”

“ အင်း ”

ဧည့်ခန်းထဲပြန်ရောက်လာ၏။

“ စောနက လုပ်ပြတာ စိတ်မဆိုးနဲ့နော် သိလား ”

“ ဟုတ် မဆိုးပါဘူး ငရဲကြီးမှာစိုးလို့ပြောတာပါ ”

“ ခ်ခ် မကြီးပါဘူး ကိုကိုကခွင့်ပြုတာကိုးးးးး ”

“ ရတယ် ရတယ် မကြီးဘူး ”

“ ဟုဟု အာ့ ဆိုလည်းပြီးရော ”

“ ရင်တွေတုန်သွားတာပဲ ခ်ခ် ”

“ အင်းးး အ့ စိတ်ညစ်နေတာလေ သူက ကျော်ကိုကိုနဲ့ဖြစ်ချင်နေတယ်ညီမလေးရဲ့ ..ကျော်ကိုကိုကို့ကို ရအောင် ကိုကိုစည်းရုံးနိုင်တယ် ညီမလေးခွင့်ပြုရင်ပြောတာပါ ”

“ အဲလိုမလုပ်ဖြစ်ရင် သူကတော့ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူး …နောက်ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ဖောက်ပြန်သွားရင်……. ”

“ အင်း အဲဒါလည်း ဟုတ်တယ်နော် ”

“ ဟုတ်ပ့ အဲဒါစိုးရိမ်တာပါ ညီမလေးသိတယ်မဟုတ်လား ..ကိုကိုကသူ့ကိုချစ်တယ်လေ ”

“ ဟုတ် သိတာပေါ့ ”

“ ကိုကို မမကိုအရမ်းချစ်တာ ဒါမယ့် အခုလိုကျ ကိုကိုဘာမှမဖြစ်ဘူးလားဟင် ”

“ ဟင့်အင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး Sex နဲ့Love က တစ်ခြားစီပါ ..သူက ကျော်ကိုကို့ကိုချစ်တာမဟုတ်ဘူး ..အဲဒါသူကိုယ်တိုင်လည်းပြောသလို ..ကိုကိုလည်း ယုံကြည်တယ်..ကျော်ကိုကိုက ကိုကို့ထက် ကြီးတယ် ရှည်တယ်အဲဒါကို သူခံစားချင်တာ ဒါပဲ ”

“ ခ်ခ် ကိုကိုက သေးနေလို့လား ”

သူ့စကားအဆုံး ကိုကိုကရုတ်တရက်သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ပုဆိုးအောက်မှလျိုကာ သူ့လီးကိုပေးကိုင်လိုက်သည်။

“ ဟာ.. မလုပ်နဲ့ ရတယ် ရတယ် သိပြီ ”

ပါးစပ်ကပြောပြီး လက်ကရုန်းပေမယ့် ကိုကိုကသူ့ထက်အများကြီးသန်တယ်လေ။ မရပါဘူး သူ့လီးကိုအတင်းကိုင်ခိုင်းနေရော။

“ ကဲ .. မထူးပါဘူးဆိုပြီး ကိုင်ပေးလိုက်လေ၏ ”

“ အင်း နဲနဲပဲသေးတာပါ ပြီးတော့ နဲနဲလေးပဲတိုတာ ညီမလေးယောကျ်ားထက် ”

သူသေချာကိုင်လိုက်ပြီးဝေဖန်လိုက်၍ ကိုကိုကျေနပ်သွားသည်။ လီးက ယောကျ်ား လုပ်သူ ကျော်ကိုကိုထက်အနည်းငယ်သေးပြီးအနည်းငယ်လေးတိုသော်လည်း မာ တောင်နေတာမိန်းမတွေအကြိုက်ပင်။

“ အဲဒါ ဘယ်လုပ်မလည်းဟင် ညီမလေး ကျော်ကိုကိုနဲ့ပေးအိပ်ဖို့ ..ကိုကို့ဖက်ကတော့ သဘောတူတယ်…ညီမလေးသဘောကရော ”

“ မသိသေးဘူး စဉ်းစားဦးမယ် ”

ဟု ပြောပြီးလီးပေါ်ကလက်ကိုဖယ်လိုက်သည်။

“ အင်းပါ သေချာလေးစဉ်းစားပေးပါနော် ..ခုက ညီမလေးကို ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ပြောပြလိုက်ပြီလေ..အဲ့ ကျော်ကိုကို့ကိုသွားမပြောနဲ့နော်ညီမလေး ”

“ ဟု သိပါတယ်ကိုကို မပြောပါဘူး ..ညီမလးသေချာစဉ်းစားပေးပါ့မယ် ..အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် … နော် ”

“ ကျေးဇူး ခုလောလောဆယ်တော့ ခဏခဏလုပ်ပေးနော် သိလား ခိခိ ”

“ အမ် ဘာလုပ်ရမှာလည်း ”

“ သြော် ညီမလေးတို့လင်မယား ခဏခဏလုပ်ကြလို့ ပြောတာဟေးးးး ညည်းတို့အတွဲကို ချောင်းပြီးလုပ်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခိခိ ”

“ ဟားးးးးးး ဟုဟု လုပ်မယ် ခဏခဏ စိတ်သာချလိုက် ခိခိခိခိ ခုတောင် ”

“ အင်းးး ဘာဖြစ် ခုတောင် ”

“ အာ ကိုကိုကလည်းးး ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ခ်ခ် ”

“ ဟီးဟီး နင့်ဟာကလည်းဘာမှသာမဖြစ်တာ ဘောင်းဘီမှာလည်း ကွက်နေပြီဟဲ့ ”

“ ဟားးးးးးးးးးး ကိုကိုနော့ သွားပြီသွားပြီ အဲ့ကိစ္စနောက်မှပြန်ပြောတော့မယ် ခုတော့ ဆက်သာချောင်းတော့…အဲ့မှာ ချောင်းပြီး ကိုယ့်မယားကိုပြုစုပေးနှင့် ခ်ခ်

ပြောရင်း ထပြေးသွားသောညီမလေး၏ နောက်ပိုင်းကိုကြည့်ရင်း အခု နေ မရမကဆွဲလိုးလိုက်ချင်သော်လည်းလက်ဖက်ကောင်းစားရန် ပလောင်တောင်တတ် နှေးပေလိမ့်ဦးမယ်။

ထိုကိစ္စဆွေးနွေးပြီးနောက်ပိုင်း ညီမလေးခရေက သူတို့လင်မယားချောင်းကြည့်နေတတ်တာ သိနေပါလျက်ဖြင့် သူမ၏စောက်ပက်ကို ချောင်းကြည့်ပေါက်ကလေးဖက် မရရအောင်လှည့်ပြီးဖြဲပြခြင်း ချောင်းကြည့်ပေါက်လေးနှင့် တည့်သည့်နေရာလောက်တွင် ယောကျ်ားလုပ်သူကိုနို့စို့စေခြင်း လီးကိုသေသေချာချာစိမ်ပြေနပြေစုပ်ခြင်း အဝတ်အစားလဲခြင်း တစ်ယောက်တည်းရှိခိုက် ချောင်းကြည့်ပေါက်လေးနှင့်တည့်တည့်တွင် စောက်စိကိုပွတ်ပွတ်ပြီး အာသာဖြေပြခြင်းတို့ကို မသိသလိုလိုနှင့် တောက်လျောက်လုပ်လေသည်။

တစ်ဖက်ခန်းကနေ သူကြည့်နေလိမ့်မည်ဆိုတာလည်း ညီမလေးသိသိကြီးဖြစ်သည်။ သူတို့လင်မယားအခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့်အချိန်ဆို ကျော်ကိုကိုတို့လင်မယားအမြဲလိုးပွဲနွဲလေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းရှိလည်းလိုးကြသည်။

ဒါက ညီမလေး၏စနက်များသာဖြစ်သည်။ ဒီဖက်ခန်းမှာ သူရှိနေပြီး တစ်ဖက်ခန်းမှာ ညီမလေးတစ်ယောက် တည်းဖြစ်နေလျှင် ချောင်းကြည့်ပေါက်ကလေးကနေ မြင်လောက်သည့်နေရာမှာ စောက်ပက်ကိုဖြဲဖြဲပြီး ပြူထွက်နေသောစောက်စိလေးကို ပွတ်ကာပွတ်ကာဖြင့်အာသာဖြေလေ၏။

သူကလည်း ညီမလေးအပေါ်စိတ်ပါသည်။ ညီမလေးကလည်း သူ့အပေါ်စိတ်ပါသည်ကို နှစ်ယောက်စလုံးအလိုလိုနားလည်နေသည်။

ထိုအပေါက်လေးကနေ ချောင်းကြည့်နေမည်ဆိုတာသိသိကြီးဖြင့် ကိုကို့ကိုဘာရယ်ကြောင့်မှန်းမသိပဲ လုပ်လုပ်ပြနေမိသည်။ ကိုကိုနဲ့ပြောာထားသည့်ကိစ္စကို ဆက်မဆွေးနွေးရသေးသော်လည်း ကျမတို့မောင်နှမနှစ်ယောက် အကြည့်ခြင်းဆုံတိုင်း တစ်ခုခုကိုနားလည်နေသယောင်ယောင်ပင်။

အများကြီးမပြောပြတတ်ပေမယ့် အခုလိုလုပ်လုပ်ပြနေရတာ ကျမကျေနပ်သည်။ အဲဒါတော့ အသေအချာပင်။ ကိုကိုကျမကိုကြည့်ကြည့်ပြီး သာယာနေစေချင်တဲ့စိတ်ကလည်းချိုးနှိမ်မရပေ။

ထို့ကြောင့် ကိုကိုဟိုဖက်ခန်းမှာရှိနေသည်ဆိုတာနဲ့ ကျမ တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု လုပ်ပြနေရမှကျေနပ်နေတော့လေသည်။

“ ညီမလေး ”

“ ရှင် ”

“ ကိုကို .. ကျော်ကိုကိုကို စည်းရုံးလိုက်တော့မယ်နော် ညီမလေးဘာပြောမလည်းစောင့်နေတာလေ…သီတာကလည်း ခဏခဏမေးနေတာာ အဲဒါ .. ကိုကိုကျော်ကိုကို့ကို စည်းရုံးမှရတော့မယ်နော် ”

“ အင်းလေ ကိုကို့သဘော ညီမလေးလည်းစဉ်းစားပြီးပါပြီ ဖိတ်ခြင်းဖိတ် ကိုယ့်အိတ်ထဲပဲ အဖိတ်ခံလိုက်တော့မယ်ကိုကိုရယ် ..တော်တော်ကြာ ညီမလေးကို ပစ်ပြီး တစ်ခြားအပြင်ကကောင်မတစ်ယောက်ကို တတ်ခွသွားရင်ညီမလေးပဲကိုယ်ကျိုးနည်းမှာ

“ အင်းလေ အဲဒါပေါ့ ကိုကိုလည်းအတူတူပါပဲ… ”

ဟု ပြောရင်း ညီမလေးကို ယုယုယယဖက်ထားလိုက်ရာ ညီမလေးကလည်း အလိုက်သင့်လေး သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင်ငြိမ်နေလေတော့သည်။

ပလောင်တောင်ဆက်တင်နေဦးမယ် အချိန်မတန်သေး၍ လျှော်ထားဦးမည်။ ပြီးးးးးမှ …ပထမတစ်ခါသာခက်ခဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမခြေလှမ်း လှမ်းပြီးသည့်သကာလ နောက်ပိုင်းကျ အားလုံးအိုကေမှာမို့ ပလောင်ကြီး တောင်ခဏဆက်တတ်ပါဦးမည်။

…………………………………………………………………………….

တစ်ရေးနိုးဆို သေးပေါက်ချင်သည်မှာအကျင့်။ ထို့ကြောင့် အိမ်သာဆီသို့လာရင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီလှလှလေးတွေကို စင်ကလေးဖြင့်သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး လှမ်းထားတာတွေ့လိုက်ရ၏။

ဒါ မိန်းမရဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ မဟုတ်တာတော့သေချာသည်။ ဒါဆိုဘယ်သူ့ဟာဖြစ်မလည်း အငယ်မလေးဟာလည်းမဟုတ် ။ဒါဆို မသီတာနှင့်ဒေါ်စန်း သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဟာဖြစ်မည်။

ပုံစံကြည့်ရတာတော့ ဒေါ်စန်းဟာမဖြစ်နိုင်။ မသီတာဟာဖြစ်လိမ့်မယ်။ပါတ်ဝန်းကျင်ကိုရှိုးလိုက်သည်။ အိုကေ .. သူတစ်ယောက်တည်းဆိုတာ သေချာသည်။အနားကပ်ပြီး သေချာကြည့်တော့ ဟိုတစ်နေ့က မသီတာဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကတံဆိပ်လေး။

အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေတွေ့ရင်စိတ်ကမရ နမ်းချင်သည်။ တရှိုက်မက်မက် နမ်းရတာကြိုက်သည်။ လက်ကဆက်ကနဲဆွဲယူပြီး မသီတာစောက်ဖုတ်ဖြင့် ထိထားသည့်နေရာလေးကို ကောက်နမ်းလိုက်ရာ စောက်ပက်အနံ့လေးအား သေသေချာချာရလေသည်။

သြ …. ဒါဆို သူဒီနေ့ဝတ်ထားတာဖြစ်မယ်။ လျှော်ဖို့ချွတ်ပြီးတင်ထားတာနေမှာပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မသီတာစောက်ပက်အနံ့လေး ရှုခွင့်ရခြင်းဖြစ်သည်။

“ ဟားးးးးး ကောင်းလိုက်တာာာ လိုးလိုက်ရရင်တော့ကွာ ဟားးးးးးး ”

အားးရပါးးရမ်းရင်း သူ့မျက်နှာနှင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ပုဆိုးကြားထဲက လီးကြီးက ငေါက်ကနဲထလာ၏။ ထလာသည့်လီးကိုဖြေးဖြေးထုပေးရင်း ဆက်နမ်းနေမိသည်။

“ ဟားးး ကောင်းလိုက်တာကွာ စောက်ပက်နံ့လေးသင်းးးနေတာပဲ ”

သူ အဲလိုအတွင်းခံလေးတွေနမ်းရှုံ့ရင်း ထုရတာသိပ်ကြိုက်သည်။

မြင်နေရသည့်မြင်ကွင်းက သူမ၏ရင်ကိုတဆက်ဆက်ခုန်စေသည်။ ကြီးမားသည့်လီးတံကြီးကို ထု ထုပြီး ချွေးမလုပ်သူ၏အတွင်းခံဘောင်းဘီကို အားရပါးရနမ်းနေသောသမက်ဖြစ်သူအား တဏှာကြီးသည့်အနေအထားဖြင့်တွေ့မြင်ရတာဒီတစ်ခါနှင့်ဆို ၂ ကြိမ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမတစ်ခုခုလုပ်ဖြစ်တော့မည်။

“ ဟဲ့ …. ”

“ အမလေး လန့်လိုက်တာဗျာ ”

မိမိတစ်ယောက်တည်းရှိနေစဉ် ရုတ်တရက် ခေါ်သံကြားလိုက်သဖြင့် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားလေသည်။

“ ဟာ အမေ ”

လက်ထဲမှာကိုင်ထားသည့်မသီတာ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအား လန့်ပြီးလွှတ်ချလိုက်မိလေသည်။ ထုလက်စလီးကိုလည်းပုဆိုးဖြင့်မလုံမခြုံဖုံးလိုက်၏။

“ အေး … အဲဒါနင်ဘာလုပ်နေတာလည်း အဲဒါ သီတာ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီမဟုတ်လား ”

“ ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်အမေ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကိစ္စဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပြပါနဲ့နော် …နော် သားအနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ် ..နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမလုပ်တော့ပါဘူးအမေ ..နော် နော် နော် သားကိုခွှင့်လွှတ်ပေးပါနော်..အမေနော် ”

“ နင့်ကိုငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောတော့မယ် ..နင် ဒီကိစ္စဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်ဘူးမဟုတ်လား ”

“ ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်အမေရယ် သားတစ်ကယ်ပြောနေတာပါ ဘယ်သူ့ကိုမှမသိစေချင်ဘူးလေ သားသိက္ခာတွေ မြောင်းထဲရောက်ကုန်တော့မှာပါအမေရယ် အမေကယ်ပါနော် နော် …သားကိုကယ်ပါ အမေရယ် ”

သူ .. တစ်ကယ့်ကိုထိတ်လန့်မိနေသည်။ အလိုလိုနေရင်း ဒေါ်စန်း၏ခြေသလုံးကိုဖက် ခေါင်းဖြင့်ထိရင်း တောင်းပန်နေမိသည်။ သူ့သိက္ခာတွေ ဒေါ်စန်းမကယ်လျှင် မြောင်းထဲရောက်တော့မည်မဟုတ်ပါလား ။ ကြောက်လွန်း၍ အသားပင် တဆက်ဆက်တုန်သည်အထိဖြစ်နေ၏။

“ အေး ပြီးရော ဒီကိစ္စ ငါ ဖုံးပေးထားမယ် နင် ငါ့ကိုလိုးပေး ငါခေါ်တဲ့အချိန်တိုင်းလိုးပေး ..နင်လိုးပေးမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စ ဘယ်သူမှမသိစေရဘူး …နင် ငါပြောတာရှင်းတယ်နော် ”

သူမ ဘာကိုမှမစဉ်းစားတော့ပဲ ဒဲ့ပြောချလိုက်လေသည်။ သမက်ဖြစ်သူက အရှက်အကြောက်ကြီးမှန်း အစကတည်းကသိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကိုအသုံးမချလျှင် ကျော်ကိုကို့လီးနှင့် ဒီတစ်သက် လိုးဖြစ်တော့မည်မဟုတ်။ ဒါ …. ဖြစ်တောင့်ဖြစ်ခဲ ရတောင့်ရခဲ အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့လက်လွတ်မခံတော့ပြီ။

မထင်မှတ်သောတောင်းဆိုမှုတစ်ခု Give and Take …. အယူရှိလျှင် အပေးရှိရမည်။ သူ့လီးက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်သွားလိမ့်မည်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မတွေးမိသည့်ကိစ္စ။ သူ့ရင်ထဲ အပျော်မြစ်ကြီးစီးဆင်းသွားတာ သူသာလျှင်အသိဆုံးဖြစ်သည်။

ယခုဆို အဆင်ပြေယုံမက ယောက်ခမကိုပါ လိုးရတော့မည်မို့ သူ့လောက် ကံကောင်းသည့်ကောင်မရှိ။

“ ဟားးးးးးးးး ဟုတ် ဟုတ် လိုးပေးမှာပေါ့ အမေရယ် လိုးပေးမယ်အခု နောက်လည်း အမေအလိုးခံချင်တဲ့အချိန်တိုင်းသားကိုခေါ်ပါ ..အမေကျေနပ်တဲ့အထိ သားလိုးပေးပါ့မယ်လို့ဂတိပေးပါတယ်။ ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ်အမေရယ် ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ”

ဟုပြောပြီး ဒူးထောက်ခြေသလုံးဖက်တောင်းပန်နေရာကနေ ဒေါ်စန်း၏ထမီကြားထဲတစ်ခါတည်းခေါင်းထိုးဝင်လိုက်ပြီး ဒေါ်စန်း၏စောက်ပါက်ကြီးအား သူ့အားရပါးရနမ်းလေတော့သည်။

“ အီးးးးး ခဏ ခဏ ဟဲ့မသာလေး ကိုယ်မေကိုယ်လိုးကောင် ခဏလေးနေဦး ဒီမှာနင်ငါ့ကိုတတ်လိုးတော့ တစ်ခြားသူတွေထွက်လာရင် ငါပါစောက်ပြသနာတတ်မှာပေါ့ဟဲ့ဖေလိုးမသားရဲ့ ”

ပိုးစိုးပက်စက်ဆဲပြီးသူ့ကိုပြောလာသောဒေါ်စန်း၏ပါးလေးအား ခံစားချက်ပါသည့်အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးလိုက်သည်။

“ ရွှတ် …. ”

ရုတ်တရက် မိမိထမီးကြားထဲခေါင်းထိုးဝင် မိမိစောက်ပက်ကိုအားရပါးရနမ်းနေရာကနေ ကုန်ထလာပြီး ဒီလောက်ပက်ပက်စက်စက် ဆဲနေသည့်သူမအား ကြင်နာစွာနမ်းနေသည့် သမက်လေးကို ချစ်ရည်ရွှမ်းသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ရင်း

“ ဟယ် ဟယ် ကျော်ကိုကို နင်လေ မနိုင်ဘူးဟယ်သိလား ခိခိ ”

“ ဟဲဟဲ အမေကအရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာကိုးးး အဲ့တော့ သားက နမ်းချင်လာတာပေါ့ ”

“ ကဲ … တော်တော် ..စကားပြောတာ ခဏရပ်မအေလိုး လာ ငါ့အခန်းထဲသွားမယ် ”

“ အမ် …. အဖေရှိဘူးလား ”

“ ဟုတ်တယ် နင့်အဖေမရှိဘူး ”

“ သူ့ သူငယ်ချင်းအသုဘ နာရေး သွားကူနေလေရဲ့ ”

တစ်ကယ်တော့ ဦးကျော်ဦးတစ်ယောက် ညလုံးပေါက်ဖာသွားချနေတာဖြစ်သည်။ ဦးကျော်ဦးက သူ့မိန်းမကို Reson ကောာင်းကောင်းချကျွေးတတ်သူဆိုတာ သူမမသိသေးပေ။

“ အာာာ အာ့ဆိုမိုက်တာပေါ့ လာဗျာပြောနေကြာတယ် ”

ယောက်ခမကိုလိုးဖို့ရာ သူမစောင့်နိုင်တော့ပြီမို့ စွေ့ကနဲကောက်ချီလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်တတ်သွားလိုက်လေသည်။ ဒေါ်စန်းအား ကုတင်ပေါ်သို့သာယာစွာချလိုက်ပြီး ဝတ်ထားသောပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်လိုက်သည်။သူ၏ဖွားဖက်တော်ကြီးက တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန်အသင့်။

“ အို အို …. ”

ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်သူ့လီးကိုကြည့်ပြီးကျေနပ်နေသည့်ယောက်ခမအား ဝတ်ထားသောအဝတ်အစားတွေယုယုယယလေးချွတ်ပေးလိုက်သည်။ယခုဆိုလျင် နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးတီးများဖြင့်သာ။ယောက္ခမ၏

ခြေဖမိုး ခြေသလုံး ဒူးခေါင်း ပေါင်သားလေးများအား အသာအယာအဆင့်ဆင့်နမ်းရင်း နမ်းရင်းတတ်လာရာ စောက်ပက်ဆီရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

“ လာစမ်း ငါ့ စောက်ပက်ကိုလာလျက် ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

သူ့ဆံပင်ဖုတ်ကိုဆွဲပြီးစောက်ပက်နှင့် အားရပါးရပွတ်နေသည့်ယောက္ခမအား အလွန်သဘောကျသွားသည်။

ဖျန်း …

သူ့ပါးပြင်တစ်ဖက်ပူကနဲဖြစ်သွားသည်။

ဖျန်း …

နောက်တစ်ချက် သူ့စိတ်တွေနဂိုထက်ပိုကြွလာသည်ကိုထူးထူးခြားခြားခံစားမိလေသည်။

“ ဟဲ့ကောင် လာစမ်း နင်ပက်လက်လှန်လိုက် ”

ယောက္ခမ၏အမိန့်သံလေးကနားဝင်ချိုလှသည်။ရင်ထဲမှာ ထူးခြားသည့်ခံစားမှုမျိုးတစ်ခု ခံစားနေရလေသည်။

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ယောက္ခမပြောသည့်အတိုင်း ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်သည်။ထင်တာက သူ့အပေါ်ကနေ တတ်ဆောင့်တော့မည်ထင်တာ ။တစ်ကယ်တမ်းကျတော့ မိမိမျက်နှာအားစောက်ပါက်ဖြင့် အားရပါးရ လာပွတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။လက်နှစ်ဖက်ကလည်း သူ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲဆွဲဆောင့်နေ၏။

အရမ်းနာအောင်လည်းမလုပ်။ ခံနိုင်လောက်သည့်အနေအထားလေးဖြင့်သာမိမိဦးခေါင်းအား စောက်ပက်ဖြင့်ဆွဲဆွဲပွတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ ဟားးးး ဟိုးးးးးး ကောင်းလိုက်တာအမေရယ် ဟွီးးးးး အရမ်းကောင်းတယ် ”

“ ပွတ် ပွတ် ဝှားးးးးး အရမ်းကောင်းတယ် အားး ပါးချပေးပါဦး ပါးချပေးပါဦး ”

“ လာမယ်လေ ကဲ ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ခပ်ဆက်ဆက်ကလေးရိုက်ပေးလိုက်သည်။သူမ ဟိုတစ်ခါချောင်းကြည့်ပြီးကတည်းကကျော်ကိုကို့အထာကိုသဘောပေါက်ထားပြီးသား ဒီကောင့်အထာက ရိုက်နှက်ပေးတာကို နှစ်သက်သည့်အထာမျိုး ။ သမီးလုပ်သူကို သူမ ဘယ်လိုသင်ပေးရနိုင်အံ့ ။ ကိုယ့်ယောကျ်ားအထာကို ကိုယ်သိသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။ မသိတာကတော့ မတတ်နိုင်ပေ။

တစ်ကယ်တော့ ဒေါ်စန်းက BDSM (အကြမ်းစား) ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့လိင်ဆက်ဆံဖက်ကို နာကျင်စေမှအာသာပြေသည့်စိတ်မျိုးဖြစ်သည်။

ကျော်ကိုကိုသည်လည်း BDSM ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်သူက Slave (ကျွန်စိတ်) ဖက် အားသာသောBDSM စိတ်မျိုးဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်လေမှသာ မိမိ၏လိင်ဆက်ဆံဖက်ကို နှိပ်စက်ခြင်သည့်စိတ်ကလေးဖြစ်ပေါ်သည်။ ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် အားရပါးရပွတ်လို့ဝပြီမို့

“ ဟဲ့ ဖေလိုးမသား လာစမ်း ငါ့စောက်ပက်ကို နင့်လီးနဲ့လိုးစမ်း ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဒေါ်စန်း၏ပေါင်နှစ်ခြမ်းအားဖြဲလိုက်သည်။သူ၏စံချိန်မှီလီးတံကြီးက ထူးဆန်းဆွာဖြင့်ပုံမှန်ထက်ကို မာတောင်လို့နေသည်။ယောက္ခမ၏စောက်ပက်မှာ အလိုးမခံတာကြာပြီထင့် ။မနည်းချော့သွင်းလိုက်ရ၏။မျက်လုံးစုံမှိတ် အံကိုကြိတ်၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့တောင့်ခံပေးနေသော စောက်ပါတ်လေးထဲသို့ ၂ လက်မခန့်အောင်မြင်စွာဝင်သွားလေသည်။

“ အီးးးးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့လီး တစ်ဆုံးထည့်ဟဲ့ကောင် တစ်ဆုံးထည့် ”

“ ဟုတ်ကဲ့အမေ အမေ့စိတ်တိုင်းကျ အဆုံးထိဝင်အောင်ထည့်မှာပါ ”

ဗြိ ဗြိ ဗြိ

တစ်ရစ်ရစ်တိုးဝင်လာသော သမက်ကလေး၏ရွှေလီးတံကြီးက အလိုးမခံရတာကြာပြီဖြစ်သော သူမ၏စောက်ခေါင်းနံရံတွေကို လိမ္မာစွာပွတ်တိုက်ဖြစ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ အူးးးးးးးးးး တစ်ချက်ခြင်းဆောင့် တစ်ချက်ခြင်းဆောင့် ”

ဇုတ် ဇုတ် ဇုတ် ဖုတ် ဇုတ်

“ အားးးး ဟီးးးး ကျွတ် ကျွတ် ”

ပက်လက်လှန်နေရာက တံတောင်နှစ်ဖက်ကိုထောက်ပြီး သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးကိုထိုးခွဲနေသည့် လီးကြီးကိုကြည့်ရတာအရသာရှိလွန်းလှသည်။

“ လိုးစမ်း လိုးစမ်း ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

ယောက္ခမလုပ်သူကမိမိပါးကိုချထည့်လိုက်မှပို၍ပင် လိုးလို့ကောင်းလာသလိုလို

“ ဟားးးးးးး ဟုဟု အမေ့စိတ်တိုင်းကျပါအမေ ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အ အ အ အ အ ”

ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ

“ အင်းးးးးး အင်းးးးးးး အမလေး ကိုမေကိုလိုးရယ် နင့်လီးက ကြီးလိုက်တာဟယ် အာာာားးးးးးးးးး အားးးး

ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ်

“ အမလေး အမလေး သေပါပီ သေပါပီ ”

“ အားးးးး လိုး လိုး အရမ်းကောင်းတယ် အားးးး ဟှားးးး အမေ့စောက်ပက်က အမေ့သမီးစောက်ပက်ထက်တောင် လိုးလို့ကောင်းနေတယ်ဗျ အားးးး ”

ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ

“ လိုးလို့ကောင်းရင် ခဏခဏ လာလာလိုးလေမသာရဲ့ ကိုမေကိုလိုးကောင်ရဲ့ ကဲဟယ် ကဲဟယ် ”

ပါးစပ်ကလည်းပြော ဆံပင်လည်းဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။

“ အားးးး ဟားးးး ကောင်းလိုက်တာ အမေရာ … ဘယ်လိုတွေလုပ် ”

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း

“ နင့်စောက်ပါးစပ်ပိတ်ထား လိုးစမ်း လိုးစမ်း ”

ဘယ်လိုမှန်းကိုမသိတာ ဒီလောက် ဆံပင်ဆွဲ ပါးရိုက် ဆဲဆိုနေတာ သူနားဝင်ချိုလွန်းနေသည်။ ဆဲပင်ဆွဲ ပါးရိုက်လိုက်တိုင်း ရင်ထဲတွင်ကြည်ကြည်နူးနူးလေးဖြစ်သွားပြီး ပိုပိုလိုးလို့ကောင်းလာသည်။

“ အားးးး အီးးးးး ခဏလေး ခဏလေး ငါလေးဖက်ထောက်ပေးမယ် ငါ့ကို အနောက်က ဆောင့်ပေး ကြားလား ဟဲ့အကောင် ”

ပြောရင်း Doggy Style လေးဖက်ထောက်ပေးလာသည့် ယောက္ခမအား အနောက်ကနေ တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့်ထည့်လိုက်၏။ စောက်ပက်ကြီးက လိုးလို့ကောင်းလွန်းနေသည်။ စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိလှပြီး ခရေ့ စောက်ပက်ထက်ပင် လိုးလို့ကောင်းနေသည်မှာအမှန်။

………………………………………………………………………………

ယောကျ်ားဖြစ်သူထသွားတာသိလိုက်သည်။ တစ်ရေးနိုးလျှင်သေးထပေါက်တတ်တာ ပုံမှန်လိုလိုဖြစ်သဖြင့်ဆက်အိပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ပြန်ဝင်မလာတာ မိနစ် ၂၀ ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမထလိုက်သွားလိုက်သည်။

“ အမေ့ ”

“ အာာ ညီမလေး ”

“ အယ် ကိုကို

“ သွားလေ ရှုးပေါက်မလိုမဟုတ်လား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် အဲ မဟုတ်ဘူး ”

“ အမ် ဘာလည်းဟနင့်ဟာက အင်းဟုတ်တယ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ”

“ သြ … ကိုကိုလေသေးသွားပေါက်တာထင်တယ် ..ဘယ်အချိန်ကတည်းကထသွားလဲမသိဘူး ..အဲဒါလေ မိနစ် ၂၀လောက်ရှိနေပြီသိလား ပြန်ဝင်မလာလို့ညီမလေးထွက်လာတာကိုကိုရ ”

“ ဟင်ဟုတ်လား သီတာကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ ဒီမှာကြည့်လေ ”

အခန်းတံခါးကိုလှစ်ပြလိုက်သည်။

“ ဟယ် ခ်ခ် ”

မသီတာတစ်ယောက်ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် အိပ်နေသည်။

“ ဟီးးးးး ဟုတယ် ကိုကိုတို့ကညညဆို အဲ့လိုအိပ်တာ ”

“ ခ်ခ် …. ကိုကို့ချစ်တုံးမကြီးကိုခဏထားဦး ညီမလေးရဲ့လင်ပျောက်နေတယ်လို့ ညီမလေးအိမ်သာဖက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်ကိုကို ”

“ အင်း အင်းသွား ကိုကိုဒီနားမှာစောင့်နေမယ် တစ်ခုခုထူးခြားရင် ဒီပြန်လာခဲ့ ”

“ ဟုတ် ”

အနောက်ဖက်လျောက်သွားရင်းခြေထောက်က ဘာမှန်းမသိသည့်ဟာတစ်ခုကိုနင်းမိရာ

“ ဟယ် ဒါမသီတာ အတွင်းခံပါလား ”

ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိမ်သာဖက်ဆက်သွားလိုက်၏။ အိမ်သာတံခါးကစေ့လျက်သားဖြစ်သည်။အထဲမှာလည်းလူမရှိ … ဒါတော့မဟုတ်သေးဘူး။

“ ကိုကို ”

“ အင်း ပြောညီမလေး ”

“ ဒါ ကိုကို့မိန်းမဟာမဟုတ်လား ”

“ အင် ဟုတ်တယ် သူမအိပ်ခင်ကချွတ်ပြီးသွားလှန်းတာတွေ့တယ် ”

“ အင်း အဲ့ဒါက အောက်မှာကျနေလို့ ကောက်လာပေးတာ ”

“ သီတာက … သီတာက ပြောရရင် အခန်းထဲမှာပဲညီမလေးရ ကိုကိုနဲ့လုပ်တယ်ကွာ ။ ပြီးတော့ သူအိပ်သွားတယ် ဒါပဲ သူအိပ်နေတာအခုထိပဲ ”

“ ဟင် ဟုတ်လား ”

“ အဲဒါဆိုရင် ညီမလေးယောကျ်ား ဘယ်ရောက်နေတာလည်းမသိဘူး အငယ်မအခန်းသွားကြည့်ရအောင် လာ ”

“ အေး သွားကြည့်မယ် ”

“ သြော် ခဏလေး အခန်းက အထဲကနေလော့ချထားမှာပေါ့ ကိုကို သေ့ာသွားယူလိုက်ဦးမယ် …. ”

ကိုကျော်စန်း … အငယ်မလေး၏ အခန်းသော့အပိုသွားယူလိုက်သည်။

“ ရပြီ ရော့ဖွင့်လိုက် ”

ကျွိ ….

အခန်းထဲတွင် ထမီတစ်ခြားဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော အငယ်မလေးအားရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေ့လိုက်ရသည်။အပျိုပေါက်ကလေးဆိုတော့ စောက်ဖုတ်လေးက ဖောင်းဖောင်းလေး။ ညအိပ်ရာဝင်ပြီမို့လို့ ဘော်လီလိုဟာမျိုးလည်း မဝတ်ထားပေ။ ဆူဆူဖြိုးဖြိုးရင်အုံလေးထိပ်က နို့သီးခေါင်းကလေးများက စို့ပေးချင်စရာ။ ရင်ခုန်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းလေးကဆွဲဆောင်ထား၍ ငေးးးကြည့်နေသည့်သူ့အား

“ ခိခိ အင့် မှတ်ပလား ”

ကိုကို့ဗိုက်ခေါက်ကိုလိမ်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။ အမြင်ကပ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့အကိုမို့ စပက်မြင်ရင်မနေနိုင်တာ အိုဗာ

“ အီးးးးး ဖြေးဖြေးလုပ်ပါဟ ခ်ခ် ”

“ တော်ပြီ လာ သွားမယ် ”

တံခါးပြန်ပိတ်၍ အပြင်ထွက်လိုက်စဉ် အပေါ်ထပ်အခန်းဆီမှ အသံသဲ့သဲ့ကို မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကြားလိုက်ရသည်။ တယောက်မျက်နှာတယောက်ကြည့်ပြီး

“ လာ လာ ညီမလေး အပေါ်က ဘာအသံလည်းမသိဘူး ”

နှစ်ယောက်သားအပေါ်ထပ်သို့ တတ်လာခဲ့လေသည်။ အိမ်ပေါ်ထက် အမေတို့အခန်းမှ အသံနဲနဲထွက်နေသလိုကြားလိုက်ရ၏။

“ ဟော ညည်းကြားလိုက်လား အသံ ”

“ အင်း ကြားတယ် ”

“ လာလာ အမေ့အခန်းသွားမယ် ”

“ အေး ”

“ ဟာ ”

“ အို ”

မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားစေသည့်မြင်ကွင်း ယောက်ဖလုပ်သူနှင့် ပက်ပက်စက်စက် အလိုးခံနေသောမိခင်အား ရုတ်တရက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း

“ ရှုးးးးးး ”

ကိုကျော်စန်းက ခရေဦးအားအနောက်မှဖက်ထားပြီး ထပ်လျက်အနေအထားဖြင့် ဆက်ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ ခရေဦးလည်း မြင်နေရသည်မှာ မိခင်အရင်းဖြစ်နေသဖြင့် တဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်ခုန်နေသောရင်ဘတ်ကိုအသာဖိရင်း

“ ကိုကိုရေးးးးးး ”

“ အင်း အင်း ကိုကိုသိတယ် ညီမလေးစိတ်ထိန်းထား စိတ်ထိန်းထား ”

“ အဟင့် ဟင့် ဟင့်

ခရေဦးမှာ မျက်ရည်တွေစီးကျလာသည်။စိတ်ထဲမှာဝမ်းနည်းသွား၏။ အသံထွက်မှာစိုးသဖြင့် ညီမဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ကို ကမန်းကတမ်းလက်ဖြင့် ဖမ်းအုပ်လိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ခါးလေးကို ပိုက်ထားရင်းနှစ်ယောက်သားပူးကပ်နေ၏။

အခန်းထဲမှာတော့ အမေနဲ့ယောက်ဖ အကြီးအကျယ်လိုးနေကြလေသည်။ကြည့်ရတာ အားရပါးရရှိလှပြီးငေးးးကြည့်နေဖြစ်သွားကြသည်။

ခရေဦးမှာကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းမငိုချင်တော့။ အစပထမမို့ရင်ထဲမှာတစ်မျိုးဖြစ်သွားခြင်းသာ။ခုတော့ ကြည့်လို့ပင်ကောင်းနေလေ၏။ ကိုကိုလည်းကြည့်ပြီးဖီးတတ်နေတာ သူမဖင်ကိုထောက်နေသည့်လီးက သက်သေပင်။ကိုကို့ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်သည်။

“ ငိုတော့ဘူး ရပီ ”

“ အင်း ပီးရော ”

ကိုကိုက ဖယ်လိုက်သည့်လက်ဖြင့် အနောက်ကနေသူမကိုသိုင်းဖက်ထား၏ ။မသိရင် လှုပ်ရှားသွားမှာစိုးလို့ထိန်းပေးနေသလိုလို တစ်ကယ်တော့ သက်သက်မဲ့ အသားယူနေမှန်းသိသည်။သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘောတူနေမိသည်။

“ အီးးးး အမေရယ် မထင်ရပုနော် ကိုကို ”

“ အင်းနော် ”

“ ကျန်း စောနကလေးဖက်ထောက် အခု သူကအပေါ်ကနေ တတ်ဆောင့်နေလိုက်သေးတယ် ”

ယောကျ်ားလုပ်သူ၏လီးကြီးကို အားရပါးရတတ်ဆောင့်နေသော အမေ့အားကြည့်ရတာ အရမ်းအားရလေသည်။ ကိုကို့လက်တွေသူမ၏ရင်သားတွေပေါ် မသိမသာလေးရွေ့လာနေရာကနေ သိသိသာသာဆုပ်လိုက်တာခံစားလိုက်ရသည်။

“ အိ …. မလုပ်နဲ့လေ ကိုကို ”

ကိုကိုက ဘာမှပြန်မဖြေပဲ သူမရဲ့နို့လေးတွေကို သာသာလေးညှစ်ပေးနေလေသည်။ ခံလို့ကောင်းနေသော်လည်း

“ မလုပ်ပါနဲ့လားကိုကိုရယ် နော် နော် ”

“ မရတော့ဘူးညီမလေးရယ် တစ်ကယ်တော့လေ ကိုကို ညီမလေးနဲ့ ကျော်ကိုကိုလိုးတာမြင်ပြီးကတည်းကညီမလေးကို လိုးချင်နေတာပါ။သီတာက နောက်မှမြင်ဘူးတာ ။ကိုကိုက အရင်မြင်ဘူးတာ

“ ဟင် ဟုတ်လား ”

“ အဲဒါ ဘာလို့မပြောပြတာလည်းးးး ”

ကိုကို့လက်တွေကို အတင်းဖယ်သော်လည်းမရပါ ။မရမှန်းသိသိလျက်နဲ့သူကဖယ်။ကိုကိုကချုပ်ပြီးညှစ် ဆုပ် နယ်။မောင်နှမနှစ်ယောက် ကြိတ်ပြီးဖြစ်နေတာ။ ဘယ်သူမှမသိပေ။အခန်းထဲမှာလည်း ဘွတ်စမာန်ထနေကြတာအကြိုက်ပင်။

ရုန်းရင်းဖယ်ရင်းဖြင့်ပင် ကိုကို့လက်တွေက အင်းကျီအောက်လျိုဝင်လာပြီး သူမ၏နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ခြေပေးနိုင်သွားလေသည်။

“ အီးးးးးး ကိုကိုရေးးးးး ”

လက်တစ်ဖက်ကသူူမ၏စောက်ဖုတ်ကိုလည်း အုပ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ခရေဦးတစ်ယောက် ယောက်ကျားဖြစ်သူက မိခင်ဖြစ်သူကို ပက်ပက်စက်စက် လိုးပေးနေတာကြည့်ရင်းကြွယွလာသောစိတ်နှင့် လွန်ဆန်ခြင်းငှာမစွမ်းသာသော အကိုဖြစ်သူ၏အယုအယအပြုအစုတွေ ရောပြွန်းသွားသောအခါ ငြိမ်နေယုံသာဖြစ်သည်။ လက်ကိုနောက်ပြန်ပစ်ပြီး ကိုကို့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ကော့ပျံနေလေသည်။

ညီမလေးရဲ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မာကတောင်လို့နေပြီး စောက်ပက်တစ်ခုလုံးလည်း အရည်တွေရွှဲနေသည်မှာအရမ်း ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် ပလောင်တောင်ထိပ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရသည့်အခွင့်အရေးကိုထပ်မဆွဲတော့ပဲ ပထမခြေလှမ်းကိုလှမ်းရန် ညီမလေးထမီကိုဆွဲလှန်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့လီးကိုထိုးထည့်လိုက်လေသည်။ စောက်ပက်မှာလည်းအရည်ရွှဲ လီးထိပ်တစ်ခုလုံးလည်းအရည်ရွှဲနေသည်မို့ လျော လျော လျူလျူလေးဝင်သွားလေ၏။

“ အိ ….အာဟားးးးး ကိုကို ကိုကို အီးးးးးးးး ”

“ ရှုးးးး တိုးတိုး ကိုကိုမရတော့လို့ပါ ကိုကို့ကို ခွှင့်လွှတ်ပါတော့ နော် နော် ”

ပါးစပ်ကလည်းပြော ဆောင့်လည်းဆောင့် အားစိုက်ပြီးလိုးပေးလိုက်သည်။

“ အိ အိ အိ အိ ”

“ ရှီးးးးးး သေပြီ သေပြီ အ အ့ အီးးးးး ”

ယောကျ်ားလုပ်သူက

အမေကိုလိုးနေတာကြည့်ပြီး အကိုဖြစ်သူ၏အလိုးကိုခံရသည်မှာ ဘာနှင့်မျှမလည်းနိုင်သော အရသာဖြစ်နေလေ၏ တောက်လျောက်အားသွန်ခွန်စိုက် ဆောင့်ပေးနေသောကြောင့်

“ အီးးးဟီးးဟီးးး ကောင်းတယ်ကိုကိုအိ … ကောင်းတယ် အင်း အင်း ဖိဆောင့် ဖိဆောင့် ”

“ အင်းး စိတ်ချ အင်းးးးးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ပက်လေး ဟားးးးး အင့် အင့် အင့် ”

အားအင်အပြည့် မာန်ဟုန်အပြည့်ဖြင့် ကိုယ့်ညီမကိုလိုးနေရတာ ဘယ်လောက်တောင်ကောင်းနေမှန်း သူ့ဖာသာသာသိလေသည်။

“ ကိုကို ကိုကို ကို ကို လိုးးးး လိုးးးး မြန်မြန်သွက်သွက်ကလေးးးးး ”

“ အင်းးးပါ အင်းးးပါ စိတ်ချ ကိုကို့လီးက ညီမလေးအတွက်ပဲ ”

“ အဟင့် အားးး ကျွတ် ကျွတ် ဟင်းးး အို ကောင်း ကောင်းလိုက်တာကိုကိုရယ် ”

“ တစ်ကယ်နော် နော် ”

“ ညီမလေးကိုလေ ခဏခဏလိုးပေးပါနော် နော် ”

“ အီးးးစိတ်ချ ခဏခဏသာခံဖို့ပြင်ထားအီးးးးး အကောင်းဆုံးလိုးပေးချင်တယ် ညီမလေးကို ”

ပါးစပ်ကသာပြောနေတာ အောက်ကလီးက မော်တာတပ်ထားသလိုတောက်လျောက်ဖိဆောင့်ပေးနေသည်။ညီမဖြစ်သူမှာ သူ့မျက်နှာအား သမင်လှည်ပြန်လှည့်လှည့်ကြီးပြီး ပါးစပ်က အသံမထွက်ပဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ယုံအမူအရာလေးဖြင့်

“ ကောင်းတယ်ကိုကို လိုး လိုး ”

ဟုပြောနေလေသည်။

“ အိ အိ ပီးတော့မယ် ပီးတော့မယ် ”

“ အီးးးးး တူတူပဲ ကိုကိုလည်းပြီးတော့မယ် ”

“ အီးးး အာားး အမေ့ ရှီးးးး ထိတယ် ထိတယ် အဲ့အတိုင်းလေးဆောင့် အဲ့အတိုင်းလေးဆောင့် အီးးးးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ ”

ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ

၄-၅-၆ ချက်ခန့်ဆက်တိုင်ဆောင့်အပြီး ညီမလေး၏စောက်ပက်ထဲသို့ လရည်တွေပန်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။

“ ဟူးးးးးးးးး အမလေး ဟားးးးးးး ကောင်းလိုက်တာညီမလေးရယ် ဟူးးးးးးးးး ”

“ အီးးးး အရမ်းကောင်းတယ် ကိုကို ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် လာလာ ကိုကိုတို့ အောက်ပြန်ဆင်းတော့မယ် ”

အရသာဆက်မခံတော့ပဲ မောင်နှမနှစ်ယောက်အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြန်ဆင်းလာလိုက်လေသည်။

ဂျောက် ….

“ ကဲ ညီမလေးက ဟန်မပျက်ဝင်အိပ်နေလိုက် ..ကိုကိုလည်း ဟန်မပျက်ဝင် အိပ်နေလိုက်တော့မယ်..ကျော်ကိုကိုပြန်ဝင်လာရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေနော် နော် လုံး၀ လုံးဝ ဘာမှမပြောနဲ့နော်ညီမလေး ”

“ အင်းပါ စိတ်ချပါ ကဲ ကိုကိုသွားနားတော့ ”

“ အင်းးးး ခဏလေး ဖက်ထားချင်သေးတယ် ”

“ အယ်.. ကိုကိုကလည်း ကွာာာာ ခ်ခ် မွ မွ …. ”

ခရေဦး၏ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုကြင်နာစွာနမ်းလိုက်၏။

“ ခိခိ ကဲကဲသွားပါတော့ ”

“ အင်း အထဲပြန်ဝင်တော့မယ် ..နောက်လည်း ခဏခဏလိုးချင်တရ် နော် နော် နော်ညီမလေးနော်

“ ခိခိခိခိ အင်း အင်း သွားတော့အခု ”

“ လိုးလိုး ခံပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား ”

………………………………………………………………..

“ ဆောင့်ဆောင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့် ငါပြီးတော့မယ် အာားးးး ပြီးတော့မယ် ရှီးးးး အမလေး အ အ အ ပြီးပြီ ပြီးပြီ ဆောင့်ဆောင့် ဆက်ဆောင့် ”

ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ

အားးး သားလည်းပြီးတော့မယ်အမေ ”

ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ ဇွိ

Non-stop 10ချက်ခန့်ဆောင့်ပြီး ယောက္ခမစောက်ပက်ထဲသို့ လရည်တွေပန်းချလိုက်လေတော့သည်။

“ ဝီးးးး အ့ အ့ အ့ ပြီး ပြီးပြီ အီးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့စောက်ပက်ကြီးအမေရာ အားးးးးး ”

နှစ်ယောက်စလုံး ကုတင်ပေါ်တွင် ဖလက်ပြသွားသည်။ ကျော်ကိုကိုတစ်ယောက်ပက်လက်လှန်ပြီး ဟောဟဲလိုက်နေ၏။ ဒေါ်စန်းမှာ ကျော်ကိုကို့လီးကြီးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျော်ကိုကို့ရင်ဘတ်ကြီးပေါ်ခေါင်းအုံးပြီးသာယာနေလေတော့သည်။

ဒီပုံစံအတိုင်းဆို သူမအတွက်အဓိပ္ပါယ်ရှိသော နေ့ရက်ကလေးတွေ ဖန်တီးနိုင်တော့မည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်ရင်းအချစ်စာမျက်နှာတစ်ခုကို သီးသန့်ဖွင့်လှစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ အင်းးးးး ဟင် ကိုကိုအိပ်သေးပုလားးးးးဘာလုပ်နေတာလည်းးးးးး ”

“ သြော် ရှုးသွားပေါက်ပြီးပြန်လာတာပါမိန်းမရဲ့ အိပ် အိပ် ကိုကိုလည်း အိပ်ဦးမယ် ”

“ အင်း အိပ် ”

ဟုပြောပြီး မိမိအား မှင်သေသေဖြင့်လှိမ့်နေသော ယောကျ်ားလုပ်သူအား ရှင့်လောက်ကတော့လား ဟုတွေးရင်း ကြိတ်ပြုံးနေလိုက်လေသည်။ ကျော်ကိုကိုမှာလည်း သမီးဖြစ်သူထက်အမေဖြစ်သူ၏စောက်ပက်က ပိုအရသာရှိနေသောကြောင့် အပျော်မုန်တိုင်းတွေထန်နေတာ သူ့ကိုယ်သူသာသိသည်။

နောက်နေ့တွေ နောက်နေ့တွေအတွက် မိန်းမနှစ်ယောက်ကိုပြုစုဖို့ အားမွေးရပေဦးမည်ဟုတွေးရင်းးးးးး

……………………………………………………………

ကိုကျော်စန်းတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်လေသည်။ သူ …အငယ်မလေး၏အခန်းထဲ ထပ်ဝင်ချင်သေးသည်မဟုတ်ပါလား။

ခရေဦးတို့အခန်းဖက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျော်ကိုကိုလည်း အမေ့ကိုလိုးပြီး ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ညီမလေးခရေလည်း သူလိုးတာခံပြီး မောမောနှင့် အိပ်ပျော်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ ချက်ခြင်း ပြန်ထွက်လာပြီး အငယ်မလေး၏အခန်းကို ခြေသံလုံလုံဝင်လိုက်၏။

စောနကအတိုင်းမဟုတ်တော့ပဲ ဖက်လုံး (ဖက်ခေါင်းအုံး) ကို ပေါင်လေးတင်ပြီးခွထားသည်။စောက်ပက်လေးကပေါင်နှစ်လုံးကြား ပြူပြူလေးဖြစ်နေသည်။

ကုန်းးးးးးပြီး အငယ်မလေး၏ စောက်ပက်နံ့လေးရှုလိုက်သည်။

“ ဝှားးးးးးး ကောင်းလိုက်တဲ့အနံ့ ”

အပျိုနံ့လေးသင်းနေ၏။အငယ်မကအအိပ်မက်တာသူသိသည်။ ထို့ကြောင့်ရဲရဲတင်းတင်းပင် စောက်ပက်လေးကို ဖြဲပြီးလက်ခလယ်လေးဖြင့်ထိကြည့်လိုက်၏။ လှုပ်တောင်မလှုပ်

ဟာဟ … မိုက်ပြီ ။အသင့်ပါလာသော ဂျယ်ဘူးအားထုတ်ပြီးလိုက်ပြီး လက်ခလယ်ကိုအနည်းငယ်စွတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် အငယ်မလေး၏ စောက်ပက်ကွဲကြောင်းလေးကို အသာလေး သုတ်ပေးလိုက်၏။

ဟားးးးး ဒါလည်းလှုပ်တောင်မလှုပ်။လက်ခလယ်ကို ဂျယ်ထပ်စွတ်လိုက်ပြီး အသာလေးးးး ထိုးထည့်ကြည့်လိုက်သည်။လက်တစ်ဆစ်မှာသာသာယာယာပင် ဝင်သွားလေသည်။အသာလေးပြန်ထုတ် လက်တစ်ဆစ်ပမာဏသာထပ်ထည့်။ 7-8 ခါလောက်ကျတော့ ပေါင်လေးနဲနဲလှုပ်လာသည်။ ဖက်ခေါင်းအုံးအားခွလျက်ပင်။ သူလှုပ်လိုက်မှ ပို၍ပင် ထိုးလို့ ကောင်းသည့်အနေအထားဖြစ်သွားသည်။

မသိရင်အဆင်ပြေသည့်အနေအထား ရွှေ့ပေးသကဲ့သို့ပင်။ ဂျယ်ကိုထပ်သုတ်ပြီး နောက်ထပ်လက်တစ်ဆစ်ခန့်ဝင်အောင် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။ စောနကအတိုင်း အသာအယာလေး ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်ပေးနေလိုက်၏။

15 ချက်ခန့်ထည့် ထုတ်ပြီးနောက် စောက်ပက်လေးထဲကအရည်တွေပါ သူ့လက်တွင်လိုက်လာသည်။တစ်ချက်လှုပ်သွားပြီး

“ အင်းးးး …. ”

ဟုညည်းသံလေးထွက်လာ၏။

“ ဟိုက် … သောက်ဂွ ”

လက်ကိုဂမန်းဂတန်းဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်၏။ ခဏနေကြာသော် ပြန်ငြိမ်သွားပြီဟ …ဟီ … ပြန်ထည့်ဦးမယ်။

“ လာထားးးးး ”

စောက်ပက်ထဲထည့်ထားသောလက်ခလယ်အားအားရပါးရစုပ်ပြီး ကပ်ညိနေသော စောက်ရည်လေးတွေကိုသောက်မျိုလိုက်၏။ ယခုဆိုလျှင် ညီမအငယ်ဆုံးလေး၏ စောက်ပါက်ထဲသို့သူ့လက်ခလယ် နှစ်ဆစ်ခန့်ဝင်ပြီးပြီဖြစ်လေသည်။

ညီမအငယ်ဆုံးလေး၏ စောက်ပက်အရည်လေးတွေလည်း သောက်ဖူးပြီဖြစ်လေသည်။

“ ကျော် ….. စန်း ”

“ ဟာ … အမေ ”

“ လာ လာ နင် အခုလာခဲ့ အခန်းထဲက ထွက်ခဲ့ ”

“ ဟားးးးးး သေပြီ သေပြီ ”

ခေါင်းနပန်းတွေကြီးပြီး ဆံပင်မွှေးတွေပါထောင်ကုန်သည်ထင့်။

“ နင့် အဲဒါဘာလုပ်နေတာလည်း သေချင်းဆိုးကောင် အဲ့ဒါနင့်ညီမမဟုတ်လား ”

“ ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ် အမေ ”

သူဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိတော့ပါ။ စောက်ပြသနာတော့အကြီးကြီးတတ်ပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သေပြီ သေပြီ ။ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိတော့ပါ။

“ နင် ဒါလုပ်သင့်လားဟင် သေချင်းဆိုး ကိုမေကိုလိုး နင့်အဖေနဲ့ ငါတိုင်မယ် ”

ခေါင်းထဲလက်ကနဲ အကြံတစ်ခုပေါ်လာသည်။ထွက်ပေါက်ဆိုတာရှိစမြဲမဟုတ်ပါလား။

“ ကိုမေကိုလိုး ….. နင့်အဖေ ”

ထိုအသံများကိုကြားလိုက်ပြီး စောနက ကျော်ကိုကိုနှင့် အမေလိုးနေတာ သူတို့မျက်လုံးတပ်အပ်မြင်ထားပြီးသား။ အမေအခုအောက်ထပ်ဆင်းပြီး ရေချိုးးခန်း အိမ်သာဖက်လာတာ စောက်ပက်ဆေးဖို့ဆိုတာကျိန်းသေသည်။

“ အမေတိုင်မယ်ဆိုရင် သားလည်းတိုင်မယ် ”

တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့်ပြောလိုက်ရာ

“ ဘာာ ဘာ နင်ဘာပြောလိုက်တယ် ”

“ ဟုတ်တယ်လေ ခရေ့ယောကျ်ားနဲ့ အမေလိုးနေတာသားမြင်တယ် … အမေတို့လိုးနေတာစောနလေးကမှ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား အမေအခုအောက်ထပ်ကို ဘာဆင်းလုပ်တာလည်း အမေ့စောက်ဖုတ်ကို ရေဆေးမလို့မဟုတ်လား ”

“ မတော်လို့အဖေပြန်ရောက်လာပြီး အမေ့ကိုတတ်လိုးရင် ကျော်ကိုကိုနဲ့လိုးထားလို့ရွှဲနေတဲ့ အမေ့စောက်ပက်အရည်တွေကို အဖေတွေ့မယ်လေ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ”

ထင်မှတ်မထားသောစကားများအား ဂျက်နဲ့လက်နဲ့သားဖြစ်သူဆီမှ ပစ်ပစ်နှစ်နှစ်ကြားလိုက်ရစဉ်

“ အို … ”

ဟု သာ တစ်လုံးတစ်ပြောနိုင်လေ၏။

သူတို့သားအမိနှစ်ယောက် နောက်ဖေးခန်းထဲတွင်ကြိတ်ကြိတ်ကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေတာ တစ်အိမ်လုံးမသိပေ။ အိပ်မောကျနေပြီဖြစ်လေသည်။

“ ဒီမှာလေ ”

ရုတ်တရက် အမေ့ထမီကိုလှန်ပြီး အမေ့စောက်ဖုတ်ကြီးအားလက်ဖြင့်ဖမ်းအုပ် စောက်ဖုတ်ထဲသို့လက်ခလယ်ကိုထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ အို အို အို နင် နင် ဘာလုပ်တာလည်း ဖယ်စမ်း ဖယ်စမ်း ”

ဒေါ်စန်းကရုန်း၏။ကျော်စန်းကချုပ်၏။ကျော်စန်းကချုပ်ထားလျက်ဖြင့် စောက်ဖုတ်ကိုလက်ခလယ်ဖြင့်ထိုးမွှေပြီး ကျော်ကိုကိုပန်းထဲ့ခဲ့သည့်လရည်တွေရယ် ဒေါ်စန်းစောက်ပက်ထဲက စောက်ရည်တွေရည် နှိုက်ထုတ်လိုက်၏။

“ ဒီမှာတွေ့လား … ဒါ အလိုးခံပြီးထွက်လာတဲ့ အမေ့စောက်ပက် အရည်တွေလေ ”

လက်ထဲပါလာသော စောက်ရည်တွေကိုဒေါ်စန်းအားပြရင်းသောက်မျိုချလိုက်ပြန်သည်။

“ ဟယ်. ”

မိမိထမီကိုလှန်ပြီး စောက်ပက်ကိုနှိုက်၍ မိမိစောက်ပက်အရည်တွေကို သောက်နေသောသားဖြစ်သူအား ငေး .. ကြောင် ကြည့်နေမိသည်။

“ အဟင်း ဟင်း ဟင်း ……သားအခု ညီမလေးစောက်ပက်ကို လာနှိုက်နေတာ ဘာဖြစ်လို့လည်းသိလား ”

“ ဘာ ဘာဖြစ်လို့လည်း ”

“ အမေတို့လိုးနေတာသားအကုန်မြင်တယ် သားစိတ်တွေထိန်းလို့မရတော့ဘူးလေ အဲဒါကြောင့် ညီမလေး စောက်ပက်ကိုလာကိုင်ကြည့်တာ။

“ ဘာဆိုင်လို့လည်းဟယ် ”

“ ဆိုင်တာပေါ့ သားလည်းလူလေ သားလည်းလီးပါတယ်အမေ လီးတောင်တတ်တယ် လီးဆိုတာ စောက်ပက်ကိုလိုးဖို့ပဲလေဗျ ”

“ ဟယ်ယ်ယ်ယ် သားရယ် နင်အဲ့လောက်ကြီးပစ်ပစ်နှစ်နှစ်တွေ မပြောပါနဲ့ဟယ် ”

“ ပြောမယ် ထပ်ပြောရရင် သားအမေ့ကိုလိုးချင်တယ် ”

“ ဘာ ဘာာာာာ မဖြစ်နိုင်တာ နင်နဲ့ငါကသားအမိလေဟယ် ”

“ အမေ ကျော်ကိုကို့ကျတော့ ဘာလို့အလိုးခံလည်း ”

“ သူက ငါမွေးထားတာမှမဟုတ်တာ နင်က ငါမွေးထားတာလေ ”

“ အဲဒါသားမသိဘူး သားသိတာ အမေ့ကို လိုးချင်တယ်အခု ။ မလိုးရရင် သားလည်းပြောတော့မယ်အဖေ့ကိုလည်းပြောမယ် ညီမလေးခရေ့ကိုလည်းပြောမယ် ”

“ ဟာ ငါသေသာသေလိုက်ချင်ပါတယ်ဟယ် သားရယ် စိတ်ထိန်းပါဦး ..အမေ သားအခု မင်းညီမလေးကိုလုပ်နေတဲ့ကိစ္စ ဘယ်သူ့မှမပြောပါဘူး ..သားလည်း အမေ့ကိစ္စကိုဖုံးထားပေးပါ နောက်ထပ်လည်း အမေထပ်မဖြစ်တော့ပါဘူး ဂတိပေးပါတယ် ”

“ မရဘူးဗျာ အမေ့ကိုလိုးချင်တယ် အမေ့ဖာသာကျော်ကိုကိုနဲ့ ထပ်လိုးချင်လိုး မလိုးချင်နေ သားဘယ်သူ့မှမပြောဘူး ဂတိပေးတယ် …အမေအခုလုပ်ပေးရမှာက သားကိုခံ ဒါပဲ ”

ဒေါ်စန်းတစ်ယောက် ဘေးကျပ်နံကျပ်ရိုက်လေပြီ။ကျော်စန်းကလည်သည် မအေလုပ်သူ၏မျက်နှာအားအကဲခတ်ပြီး

“ လာပါ အမေရာ လာ လိုးကြရအောင် ”

“ အမေ့ကိုနောက်မှသားပြမယ် ။အဖေနဲ့သမီး အမေနဲ့သား အစ်ကိုနဲ့ညီမ အမနဲ့မောင် ညားကြ လိုးကြ အများကြီးပါ ”

“ ဟင် ဟုတ်လို့လား ”

“ ဟုတ်တယ် အမေရ ”

“ လာလာ လိုးကြရအောင်ဗျာ အရမ်းလိုးချင်နေပြီအမေ့ကို ..ဒီမှာကြည့် ”

ဒေါ်စန်း၏လက်ကိုဆက်ကနဲဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့လီးကိုကိုပေးကိုင်လိုက်ရာ ဒေါ်စန်းကလည်းယောင်ပြီးကိုင်လိုက်၏။ ပြီးမှသတိဝင်သွားပြီး

“ ဟယ်ယ်ယ် သား နင်ကလည်းဟယ် ”

“ အာာာ ဘာမှမစိုးရိမ်ပါနဲ့အမေရဲ့ လာပါလို့ လာ လာ ”

“ အမေ့ကိုလိုးရင်း အမေမသိသေးတဲ့ အဖေ့အကြောင်းတစ်ခုပြောပြမယ် ”

ဟင် .. အမေမသိသေးတဲ့ အဖေ့အကြောင်းဆိုပါလား ဘာများလည်းမသိ .. သားလုပ်သူက သူမထက်ပင် ပိုသိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုကျော်ဦးတစ်ယောက် အပြင်မှာ မယားငယ်ထားတာကို ပြောချင်တာလား။သူမခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာဖြစ်သွားလေသည်။

“ ကဲ လာ ဒီမှာသူများတွေတွေ့ကုန်မယ် နော် ”

“ ဟားးးးးး ငါ မသိတော့ဘူးဟယ် စိတ်ညစ်ပါတယ် ”

“ လာပါ ဘာမှစိတ်မညစ်နဲ့ သားဖာသာစီစဉ်မယ် အမေက ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပေးယုံပဲ ”

အပေါ်ထပ်သို့ဆွဲခေါ်လာလိုက်၏။ဒေါ်စန်းလည်း ဘာမှကိုမပြောသာတော့ပဲ သားဖြစ်သူခေါ်ဆောင်ရာလိုက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

“ အေး … အမေမသိသေးတဲ့ အဖေ့အကြောင်းဆိုတာပြောနော် ”

“ အင်းပါအမေရဲ့ လာ လာ လှဲလိုက် ”

“ ဟူးးးးးးး မောပါတယ်ဟယ် ”

ပြောရင်း ကုတင်ပေါ်ပက်လက်လှန်ချလိုက်သည်။မျက်လုံးများအား စုံသာမှိတ်ထားလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူသဘောရှိ လုပ်စေလိုက်တော့လေသည်။

ကျော်စန်းတစ်ယောက် မထင်မှတ်ပဲထီပေါက်ခြင်းပင် တစ်ညတည်းတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ညီမရော အမေရော လိုးရပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းလိုက်တဲ့ဇာတာ အမေကိုလိုးတာ ရာဇဝင်တွေမှာ ပါပြီးသား သားတော်ဘုရင်မင်းမြတ်က ကြင်ယာမြှောက်သည့်ပုံပြင်တွေ ခဏခဏဖတ်ဘူးသည်။

ဘယ်မင်းမှန်းမမှတ်မိတော့လိုသာ။ ညီမကိုလိုးတာ ညီမနဲ့ထိမ်းမြားလက်ထပ်တာ ရှေးပဝေဏသီကတည်းကရှိခဲ့ပြီး မောင်လယ်နှမလယ် ယူနေကြတာလည်း ယခုခေတ်ထိရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ပြောချင်တာ သွေးရင်းသားရင်းလိင်ဆက်ဆံတာ။ ယနေ့ခေတ်မှာသိပ်မထူးဆန်းတော့သလိုပင် မြန်မာပြည်မှာမို့သာ ဖုံးကွယ်မှုများစွာဖြင့် မသိကြသည်သာ။

တစ်ကယ်တော့ နေရာအတော်များများမှာ ဒီကိစ္စတွေဖြစ်နေကြသည်မဟုတ်ပါလား။ အမေကတော့ သူ့ကို Pass ပေးလိုက်သည့်ပုံပင်။ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောတော့ပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနေသည်။ အမေ့ထမီကိုမချွတ်ပဲ ထမီထဲခေါင်းထိုးဝင်ပြီး စောက်ပက်ကိုစမှုတ်လိုက်၏။

စောက်ပက်လျက်တာကတော့ သူ့အကျွမ်းကျင်ဆုံးအလုပ်တစ်ခု။ တော်ယုံတန်ယုံမိန်းမတစ်ယောက်အား လိုးစရာမလို စောက်ပက်လျက်ပေးယုံဖြင့် စောက်ရည်ရွှဲပြီး ပြီးသွားစေရလောက်အောင် ဆရာကျသူဖြစ်သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ မသီတာကတော့ သူ့အမှုတ်တစ်ပေါက်ဖြင့် မျောနေသည်မှာအသိသာပင်။အမေ့စောက်ပက်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူကြီးများအား ခရုစုပ်သလို ဆွဲဆွဲစုပ်လိုက် …စောက်စိကို ငုံပြီး လျာလေးဖြင့်မှန်မှန်လေးလျက်လိုက် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်နိုင်သလောက်ဝင်အောင် လျာကိုထိုးထိုးထည့်ပြီးမွှေ့လိုက်ဖြင့် ကောင်း ကောင်းကြီးပြုစုနေရာ ဒေါ်စန်းတစ်ယောက်အသံတွေပင်ထွက်လာသည်။

“ ကျွတ် ကျွတ် ဟင်းးးးး ”

“ ကောင်းလိုက်တာ ”

ဟု ပြောချင်နေပုံရသည်။သို့သော်ရှက်၍ထင်ပါသည်။ မပြောသေး … ။သူ့ Skill ကို သူသိသည်။ ကျိန်းသေ ပြောလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖြေးဖြေးပေါင်နှစ်ခြမ်းပြဲပြဲလာလေသည်။ စောက်ပက်ကိုထိထိရောက်ရောက် လျက်စေချင်သည့်သဘော။

စောက်ပက်လျက်နေတာ အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာစိုး၍ ဖြဲပေးခြင်းဖြစ်သည်။ စောက်ပက်လျက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကပေါင်လုံးကြီးများအား ယုယစွာပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။

“ အင်းးးးးး ကျွတ် ကျွတ် အီးးးးးးး ”

အမေ့ခါးလေးက တစ်ချက်တစ်ချက် ကော့ ကော့ လာသည်။ ဖီးလ်အရမ်းတတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စောက်ပက်မလျက်ခင်ကတည်းက အမေ့စောက်ပက်ကို ပြောင်နေအောင် သုတ်ထားပြီးသား။ တံတွေးလည်းအတတ်နိုင်ဆုံး မပေအောင်ထိန်းထားသည်။

ယခု စီးကျလာသောအရည်တွေက ဖီးလ်လာလို့ထွက်လာသည်မှာ ရှင်းရှင်းကြီးဖြစ်လေသည်။ယခုဆိုလျှင် စောက်ပက်အဝတစ်ခုလုံးရွှဲနေပြီး အောက်ဖက်သို့စီးကာဖင်ဝကိုပင် ရွှဲနေစေပြီဖြစ်သည်။ သူ … စလိုးသင့်ပြင်ဆိုတာသိသည်။

“ အမေ ”

“ ဟင် ”

“ မျက်လုံးလေးမှိတ်ထားလိုက် ”

“ အင်းးးး ”

စောက်ပက်ကြီးမှာ ပထမတစ်ယောက်လိုးထား၍ ဟဟလေးဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဝက်ဝက်ကွဲအောင်အမှုတ်ကျွမ်းနေသဖြင့် အရည်တွေရွှဲခံနေလေသည်။ လီးကိုဖြေးဖြေးခြင်းထည့်လိုက်၏။

“ အင့် ”

သူ့လက်နှစ်ဖက်က အမေ့ပေါင်နှစ်ခြမ်းကိုဆွဲယူပြီး ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ဒူးခေါင်းနားကနေ ပိုက်ပြီးချုပ်ထားလိုက်ရာ စောက်ဖုတ်ပြူပြူကြီးဖြစ်နေပြီး သူကဆောင့်ကြောင့်ထိုင်အနေအထားဖြင့် ဒဲ့ ဆောင့် ဆောင့်ထဲ့ရာ

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ”

“ အင့် အင့် အင့် အင့် ”

တစ်ချက်ခြင်း တစ်ချက်ခြင်း မြန်မြန်သွက်သွက်ကလေး ဆောင့် ဆောင့်ထည့်ပေးရာ

“ အာာားးးး အာားးး ရှီးးးး ”

“ ကောင်းလားအမေ ကောင်းလား ”

“ အင်းးး ”

“ ရှက်မနေပါနဲ့တော့အမေရယ် ပါးစပ်ကပြောပါ ကောင်းလားဟင် ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

ဗျုပ် ဗျုပ် ဗျုပ် ဗျုပ် ဗျုပ်

“ အီး အားးးးးးးကောင်း ကောင်းတယ်ဟယ် ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အားးးး ဝါးးးအမေ့စောက်ပက်က လိုးလို့အရမ်းကောင်းတာပဲနော် ရှီးးး ဝှီးးး ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ပက် ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အီးးး အီးးးး ဆောင့် ဆောင့် အဲ့အတိုင်းပဲဆောင့် အမလေးးးး ရှီး ”

“ ဝှီးးး ဟူးးးး လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာ ဟှားးးးး ”

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အမလေး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ်သား ”

အင့် အင့် အင့် အင့်

အံကိုကြိတ်ပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်ဆုံးဆောင့်ပေးလိုက်၏

ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ် ဇွတ်

“ အီးးး အီးးးး ဆောင့် ဆောင့် အဲ့အတိုင်းပဲဆောင့် ”

ပါးစပ်ကပြောရင်း ဖင်ကြီးကိုကော့ကော့ပေးရာ လီးတံကြီးကအဝင်ဖင်ကြီးကအကော့ စည်းချက်ကျနေလေသည်။

ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ် ဇုပ်

“ အားး အားးးပြီးတော့မယ်အမေ အားး ပြီးတော့မယ် အတူတူပြီးမယ်နော် ”

“ အားးးး အမလေး ဆောင့်ဆောင့်ဆောင့်ဆောင့်ပြီးတော့မယ် အမေပြီးတော့မယ် ”

“ အမလေး ”

“ အမလေး ပြီးပြီ ”

“ ပြီးပြီ ”

“ အားးးးးးးးးးးးးး အားးး ပြီး … ပြီးပြီ အားးးဟားးးးး ”

လရည်တွေကိုအမေ့စောက်ပက်ထဲသို့ ရှီးကနဲ့ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ အမေ့စောက်ပက်အရည်နှင့် သူ့လရည်နှစ်ခုပေါင်းပြီး စောက်ပက်တစ်ခုလုံးလျံတတ်လာကာ အပြင်ကိုပါထွက်လာလေသည်။

အမေကအားရသည့်ပုံစံဖြင့် သူကိုလှမ်းဖက်၍သူမ၏ကိုယ်ပေါ် ဆွဲချလိုက်၏။သူလည်းအလိုက်သင့် ထပ်အိပ်ချလိုက်သည်။ လီးကတေ့ာမချွတ်သေး ။စောက်ပက်ထဲမှာတစ်ဆက်ဆက်ဖြင့် တုန်နေသေးသည်။

“ နှဲ့နေ … အင်းအဲ့လိုလေး အဲ့လိုလေး ဆက်နှဲ့ပေးနေလိုက်သားလေး ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ထပ်လျက်အနေအထားဖြင့် မာနိုင်သလောက်တောင့်ထားပြီး ကပ် ကပ် ဆောင့်ပေးလိုက်ရာ ၁၀ ချက်လောက်ကျမှ

“ အီးးးးရပြီ ရပြီ ကောင်းလိုက်တာသားရယ် ဟူးးးးးး သားနဲ့ လိုးရတာလေ တစ်မျိုးကောင်းတယ် သိလား ”

“ ဟုတ်လားအမေ ဘယ်လိုကောင်း ”

“ မသိဘူး အမေမပြောတတ်ဘူးသားရယ် စောနက ကျော်ကိုကိုလိုးတာ ခံတုန်းကလည်းတစ်မျိုးကောင်းတယ်..မင်းအဖေနဲ့လိုးတော့လည်း တစ်မျိုးကောင်းတယ် ”

“ ဟုတ်လား သားလိုးပေးတာရော … ကောင်းလားဟင် ”

“ ခိခိခိခိ ကောင်းတယ် တော်တယ်အရမ်း ”

အမေ့စောက်ပက်ကလေ သားလိုးဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ သိလား ”

“ အင် အဲဒါတော့ပိုပြီ မင်းကဘယ်နှစ်ယောက်တောင် လိုးဖူးလို့လည်းး သီတာ့ကိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ဟင့်အင်း သားသူနဲ့မယူခင်တုန်းက ရည်းစားတွေထားတယ်မဟုတ်လား အဲဒါ အကုန်လုံးနဲ့လိုးဖူးတယ် အမေ ”

“ ဟင်ဟုတ်လား မင်းတို့လည်း မလွယ်ဘူးနော် ခိခိ ”

“ သားအမေ့စောက်ပက်ကြီးကို လျက်ရတာလေ သီတာစောက်ပက်ကြီးကိုလျက်ရတာနဲ့ တစ်ခြားစီပဲအမေရယ် ”

“ ခိခိ ဟုတ်လား ”

“ အင်းဟုတ်တယ် အမေ့စောက်ပက်ကလေ အရမ်းလျက်လို့ကောင်းတယ် အမေရဲ့ ”

“ ခိခိ ”

“ သားမှုတ်ပေးတာကောင်းလားဟင် ”

“ ကောင်းတယ် တစ်ကယ်ပြောတာ ”

“ စောနကကျော်ကိုကိုလည်း အမေ့ကိုမှုတ်ပေးတယ် မင်းအဖေလည်းမှုတ်ပေးတာပဲ ။ ဒါပေမယ့် သားမှုတ်တာကျ တစ်မျိုးကိုကောင်းနေတာသားရယ် ”

သူ့ခေါင်းလေးကိုပွတ်ပွတ်ပြီး မျက်လုံးရွှဲကြီးများဖြင့် ကြည့်ကြည့်၍ ပြောနေလေသည်။

“ ဟားးးးးး အမေ့ကို ချစ်တယ်ရ် ”

“ အင်းးး အမေလည်းသားကိုချစ်တယ်ရ် ”

“ အမေ ”

“ အင်း ”

“ သားကို ခဏခဏပေးလိုးပါနော် နော် ”

“ ချွဲနေလိုက်တာ ဟွန်းးးး အေး အေး ပေးလိုးမယ် ခိခိ ဒါနဲ့မေးရဦးမယ် ”

“ ဟုတ် ”

“ မင်းပဲပြောပြမယ်ဆို မင်းတို့အဖေအကြောင်း ”

“ ဟုတ်သားပဲ အင်းးး ပြောပြမယ် ခိခိ ကြီးကြီးမြင့်လေ အဖေ့အမ ”

“ အင်း .. ဘာဖြစ်လည်း မမြင့် ”

“ ခိခိ အဲ့ဒါအဖေ့လိုးဖက်ကြီးအမေရ ”

“ ဟမ် .. ဘယ်လို ”

“ ဟုတ်တယ်အမေရ အမေနဲ့တော့မညားသေးပါဘူး အဖေနဲ့ကြီးကြီးနဲ့လိုးတုန်းက ”

“ ဟင် ဟုတ်လား မင်းက ဒါတွေဘယ်လိုသိနေတာလည်း ”

“ အဖေနဲ့ကြီးကြီးဖုန်းပြောနေတာ သားတစ်ခါကြားတယ်အမေရ အဲ့မှာ ငယ်ငယ်တုန်းကအကြောင်း တွေ ပြန်ပြောနေကြတာ ”

“ သြ … ဟုတ်လားးးးးးး ”

“ အင်းပါ ပြသနာမရှိပါဘူး ဒါက အမေနဲ့မညားခင်ကပဲဟာ ”

“ အင်းဟုတ်တယ် အမေနဲ့မညားခင်က ”

“ ဟင် မဟုတ်သေးဘူး အမေရ ”

“ အမ် ဘာမဟုတ်သေးတာလည်းသားရဲ့ ”

“ သားကြားတာတော့လေ အမေနဲ့အဖေညားပြီးသိပ်မကြာဘူး ကြီးကြီးလည်း လင်ယူလိုက်တယ်လေ ။အဲ့နောက်ပိုင်း ကြီးကြီးကလှမ်းခေါ်ပြီး အဖေ့ကိုလိုးခိုင်းသေးတယ်တဲ့။ သူတို့စားမြုံ့ပြန်နေတာသားကြားတာပဲ။အဲလိုပြောနေကြတယ်အမေရဲ့။ အခုတော့ အဖေကကြီးကြီးကို လိုးပေးနေတုန်းလား မလိုးဖြစ်တော့ဘူးလား သားမသိဘူး ”

“ အင်း အဲဒါထားလိုက်တော့ အခု ထပ်မေးစရာရှိသေးတယ် ကျော်ကိုကိုနဲ့အမေ ထပ်လိုးရင် စိတ်ဆိုးမှာလား ”

“ ဟင့်အင်း အမေ့သဘော အမေတို့လိုးတာကြည့်လို့ကောင်းတယ် သားကြိုက်တယ် အမေ ”

“ ဟုတ်လား တစ်ကယ် ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် ”

အမှန်တော့ သူက Cuckold စိတ်အခံရှိပြီးသား မဟုတ်ပါလား။

“ အဲဒါဆို ကျော်ကိုကိုနဲ့လည်းလိုးမယ် မင်းတို့အဖေနဲ့လည်းလိုးမယ် ပြီးတော့ ”

“ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လည်းအမေ ”

“ သားနဲ့လည်း လိုးမယ်လို့ ”

“ အာဘွားးးး အမေ့ကိုအရမ်းချစ်တယ် ”

အမေ့ပါးလေးကိုနမ်းလိုက်လေသည်။

 သာယာသုခ ဤဘဝ (အပိုင်း ၂) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ