ကာမနဲ့သုခ အချိုးကျ ရောစပ်ထားသော ရမ္မက်ဝိုင်ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့် (အတွေးပင်လယ်ပြာတွင် ရေးသားသည်။) [အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။] အပိုင်း (၁) ” ကောင်းကြသေးရဲ့လား ဟမ် ကိုသက်ခိုင် ခု ရှင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ” ” ဟူးးး ငါ တောင်းပန်ပါတယ် သူဇာရယ် ငါ့ အပြစ်တွေပါ ” ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်သူဇာမိုးမြင့် အား နှစ့်သိမ့်ဝန်ခံပေးလိုက်သည်။ပြဿနာ အစက ဦးသက်ခိုင် ဖြစ်သည်။ကုမ္ပဏီမှ ယဉ်မောင်း မိုးနှောင်းအား မိမိအိမ်တွင် ခေါ်ထားရာမှ သမီးဖြစ်သူ သီတာခိုင် အားခိုးပြေးသွားလေသည်။ ” အီးးး အဟင့် ဟင့် သမီးကို ရှင် ပြန်ရှာလာခဲ့ အမြန်ဆုံးရှာ အီးးဟီးးး ” ဒေါ်သူဇာမိုးမြင့် အသားလတ်လတ်…

သခင့်ခြေတော်ရင်းရေးသားသူ – မောင်ခြိမ့် မြသွေး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒေါသဖြစ်နေမိတယ်။ ခရီးထွက်ရာက ပြန်လာတဲ့ မောင့်ကိုလည်း မျက်နှာပူလို့ တနေကုန် ရှောင်နေရတာ။ မောင့် အထက်အရာရှိ ကြောင့်ပေါ့။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ပြန်တွေးတိုင်း ရင်ခုန်ရသလို ရှက်လည်း ရှက်မိပါတယ်။ မောင် ရာထူးတက်တော့ သူ့ဆရာကို အိမ်ခေါ်ပြီး ဧည့်ခံချင်တယ် ပြောလို့ မြသွေးလည်း အမြည်းအတွက် ဈေးသွား ချက်ပြုတ် ကြော်လှော်နေတာ နေ့လည်မှ ပြီးတာ။ မောင်က ဖုန်းတဂွမ်ဂွမ် ဆက်ပြီး ဟိုဟာလေး ကြော်ဦး ဟင်းရည်လေး လုပ်ဦး စုံနေတာပါပဲ။ ညပိုင်း မောင့်ဆရာ ပါလာတော့ အသက် ၅၀ လောက် အသားဖြူဖြူ ရုပ်ရည်ခန့်ခန့်နဲ့ စကားပြောရင် ပြုံးပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူနာမည်က ဦးဇေယျာတဲ့။…

ဒေါ်ဝါနုနုလွင်ရေးသားသူ – ကနောင်မင်းသားကြီး အပိုင်း (၄) ဇာတ်သိမ်း အခန်း ( ၁၅ ) “မောင်ငယ်ရေ သား…ဒီနေ့ရော မနက်ဖြန်ရော စက်ထဲသွားပေးဦးနော်…ရပ်ကွက် ကိစ္စပြီးရင် တော့ ပြီးပါပြီ” “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ” “ဖေဖေကအသက်လည်းကြီးပြီ…ငါ့သားလည်း ကျောင်းပြီးပြီ…အလုပ်တွေကိုအာရုံစိုက်တော့ ကွာ မင်းပဲ ဆက်လုပ်ရတော့မှာ” “ကျ မ သားကအလုပ်မလုပ်ပဲဒီတိုင်းထိုင်နေလို့ လား” “ရှင်မရယ် ဖအေဖြစ်သူက ပြောနေတာကို ဘာလို့ ဝင်ပြောရတာလဲ ခက်လိုက်တာ…လိမ္မာပြီး သား ပိုလိမ္မာလာအောင်လို့…ဒီမှာကလည်း ခက်လိုက်ကြတာ သားသမီးကို ဖအေဖြစ်သူ က ပြောဆိုဆုံးမနေရင် မအေလုပ်သူက ကာချင်ရတာနဲ့ အဘွားရှိရင်အဘွားဖြစ်သူက ရှေ့ က ပိတ်ရတာနဲ့ ဟင်း……” “တော်က! တစ်ခြားတိုင်းပြည်တွေမှာ လူဖြစ်ခဲ့ ရမှာ……” “အဲကျလည်း ဒီက ရှင်မနဲ့…

ဒေါ်ဝါနုနုလွင်ရေးသားသူ – ကနောင်ကိုယ်တော်ကြီး အပိုင်း (၃) အခန်း ( ၁၁ ) “အန်တီ နုလွင်” “ဟင်…သား မောင်ငယ် ဘယ်တုန်းက ပြန်…” အန်တီနုလွင် စကားဆုံးအောင် မမေးနိုင်တော့ ပဲ…သံဒိုင် ရပ်နေတဲ့ အခန်းတံခါးဝထိ ထိုင်နေရာမှ ထလာပြီး လာဖက်တော့သည်။ပြီးတော့ ဖက်နေရင်း ငိုသည်။သံဒိုင် အလိုက်တသိ ပြန်ဖက်ပေးထားရင်း… “ငို လိုက်ပါ အန်တီ အားရအောင်ငိုလိုက်ပါ” ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း ဆုံးပါးသွားရပြီး … သားရင်း ဖြစ်သူကအဝေးတစ်နေရာမှာအလုပ်သွားလုပ်နေတာ ကြုံ နေရတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်။ တစ်ယောက်သောသူ က ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ပဲ ထွက်သွားခြင်း နောက်တစ်ယောက်က လာချင်ပေမဲ့ ချက်ချင်း မလာနိုင်တဲ့သူ…ဘေးမှာ အားကို တိုင်ပင်စရာအဖော်ပြု ပေးမဲ့ သူ မရှိနေတဲ့…

ဒေါ်ဝါနုနုလွင်ရေးသားသူ – ကနောင်ကိုယ်တော်ကြီး အပိုင်း (၂) အခန်း ( ၆ ) “ညနေက ဘယ်လို သက်သာသွားတာလဲ သားကြီး” “ဒီလိုပဲ ရေလောင်းပေးလိုက်ရတာပေါ့…… မင်းဘောင်းဘီက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငရုတ်သီး ထိရတာလဲကွာ” “ဦးတိုင်းလေ… မြတ်မွန်ကို ဆုံးမချင်လို့ ငါ့ဘောင်းဘီကို မြတ်မွန်ဝတ်တဲ့ ဘောင်းဘီမှတ်ပြီး တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ လှမ်းယူပြီး ငရုတ်သီးနဲ့ ပွတ်ထားတာတဲ့” “ပေါက်ကရကွာ! ရှုပ်လည်းရှုပ်တဲ့ ဦးတိုင်းပဲ… မင်းကလည်း ဘောင်းဘီယူတာတောင် မသိရအောင် သိပ်မွန်နေတာပေါ့ ဟလား!” “ငါ့လည်း ဆော်နဲ့လုံးနေတာဆိုတော့ သတိကို မထားလိုက်မိဘူး…။ မင်းက ဒါတွေ နားမလည်နိုင်ပါဘူးကွာ…။ ကလေးက ကလေးနေရာပဲ နေစမ်းပါ့” “နေပါ… သားရယ်” “အငယ်မ အစ်ကို့အတွက် ဖန်ချိုပဲ လုပ်လိုက်တော့” “ဟုတ်… ကိုငယ်…

ဒေါ်ဝါနုနုလွင်ရေးသားသူ – ကနောင်ကိုယ်တော်ကြီး အပိုင်း (၁) အခန်း ( ၁ ) “ဗွမ်း” “အို” “ရော့ဗျာ နောက်တစ်ပုံး — ဗွမ်း!” “ဟဲ့ တော်ပြီလေကွယ်” “တော်သေးဖူး လာပြီ နောက်တစ်ပုံး–ဗွမ်း!” “မောင်ချစ်ကောင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲကွယ်” “သင်္ကြန်မို့လို့ ရေလောင်းတာလေ အန်တီ မမ လှလှရဲ့” “သြော်ကွယ် အခြား အပျိုလှလှလေးတွေ သွား လောင်းပေါ့” “သိဘူး သိဘူး လောင်းမှာပဲ လောင်းမှာပဲ.. ငါ့ကို လာမတားနဲ့… တစ်မြို့လုံးကရေတွေ ကုန်အောင် လောင်းမယ်… “ဝါနုနုလွင်” ကို ရေလောင်းခဲ့တာ ငါကွ! ချစ်ကောင်းတဲ့ကွ…… လောင်းမှာပဲ လောင်းမှာပဲ ဝှေ့ဟေးဟေး” ပါးစပ်က တတွတ်တွတ်ရွတ်အော်ပြီး ” အရူး ချစ်ကောင်း” ပြေးသွားလေသည်။…