ရမ္မက် ကျေးကျွန်ရေးသားသူ – ထူးခြား  အပိုင်း (၁)  အင်းစက်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။ ညို ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် မလုံမလဲ ဖြစ်နေတယ်။ မောင့်ကို လည်း ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိဘူး။ စိတ်တွေရှုတ်ထွေးနေတယ်။ ဒီနွေကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ က ညို့စိတ်ရောကိုယ်ကိုရော ပရက်ရှာဖြစ်နေရတယ်။ ညို နဲ့ မောင် နဲ့က ဟိုက်စကူးကျောင်းသား ကထဲက သူငယ်ချင်းဖြစ်လာကြတာ၊ နောက် တက္ကသိုလ်ရောက်တော့လည်း ဆက်တွဲဖြစ်၊ စာအတူတူလုပ်ဖြစ်ရင်းက မှ ရီးစားဘဝကို ရောက်ခဲ့ကြတာ။ အခု နှစ်ယောက်စလုံး က တက္ကသိုလ်မှာ နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်နေကြပြီ ဆိုတော့ ညိုတို့ အနာဂါတ်က အလင်းရောင်လေး မြင်နေရပြီလေ။ မောင်က နိုင်ငံခြားထွက်မယ်လို့ပြောတယ်။ ညိုက တော့ မသွားချင်ဘူး။ ညို့မှာ…

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်ရေးသားသူ – နတ်သား အပိုင်း (၄) ဇာတ်သိမ်း “မောင်… မနွယ်ကို ဘယ်ခေါ်လာတာလဲ… မောင်… နော်…“ “လာပါ ..မနွယ်ရဲ့ … မောင့်သူငယ်ချင်းနဲ့ ခနဝင်တွေ့ယုံပါ.. အ.. ဟီး…“ “မောင်..နော်.. မနွယ်တော့ မယုံဘူး…“ နွယ်နွယ်အေးသည် မယုံဘူးလို့သာ ပြောသော်လည်း စိုးဝင်းက လက်ကိုဆွဲထားသည်ကိုတော့ မဖြုတ်ချေ။ စိုးဝင်းက ရှေ့ကနေဆက်၍ လှမ်းတက်သွားသည်တွင် သူမကလည်း နောက်ကပါလာသည်။ စိုးဝင်းက ခပ်မြန်မြန်ဆွဲခေါ်နေသည့်အပြင် လှေကားထစ်က သုံးထပ်လောက် တက်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ်မောသလို ဖြစ်သည်။ လမ်းတလျှောက် လှုပ်ရှားနေသည့် စိတ်အခံနှင့် ရင်တွေပင် တလှပ်လှပ်ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းနှင့် နွယ်နွယ်အေးသည် ပန်းခြံလေးထဲတွင်တွေ့ပြီး ငါးရက်အကြာတွင် ပြန်ချိန်းတွေ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီကြားထဲ သူတို့နှစ်ယောက်…

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်ရေးသားသူ – နတ်သား အပိုင်း (၃) စိုးဝင်းတို့သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးအတွင်းတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားပြောသည်ဆိုတာထက် သူပြောတာကို ကျန်သူများက ထိုင်နားထောင်သည်ဟု ပြောရင် ပိုမှန်မည်။ ထိုင်နေသူတွေကတော့ တခြားသူများမဟုတ်။ သူနှင့် ခင်နေသည့် ရပ်ကွက်ကလူတွေ ဖြစ်သည်။ အကြော်ဖိုနှင့် နီးသည့် နေရာတွင် သူတို့ထိုင်နေကြပြီး.. ဝိုင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ကျန်သူလူနှစ်ယောက်ကတော့ ကိုမားဆိုးနှင့် ကိုဗတို့ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် သူတို့ဆိုင်ကို အမြဲလာပြီး ထိုင်နေကြသူများထဲမှ ကိုမိုးကြိုး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဒီနှစ်ယောက်နှင့် အတော်ခင်နေသဖြင့် အခုလို နေ့လယ်ဘက် လူရှင်းချိန်တွင် သူ့အကြောင်းကို ရင်ဖွင့်ချင်းဖြစ်သည်။ “ဒီမှာ.. ငါ့ညီ…“ ကိုမားဆိုး၏ အသံက ထွက်လာသည်။ သေချာပါပြီ.. ဒါမျိုးလေသံ…

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်ရေးသားသူ – နတ်သား အပိုင်း (၂‌) “ဆံပင်တွေပဲ နမ်းနေတော့မှာလား.. ခစ်…ခစ်….“ စိုးဝင်းသည် ကျောပေးကာ သူ့ကို မှီထားသည့် ကောင်မလေး၏ စကားအကြားတွင် လက်ထဲကဆံနွယ်လေးတွေကို လွှတ်သည်။ ပုခုံးလေးကို အသာဆွဲကာ လှည့်လိုက်သည်။ ကျော့ကျော့ဆိုသည့် ကောင်မချောလေး၏ မျက်နှာလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားသည်။ စိုးဝင်းတို့သည် ဇော်ရဲ သွားနေကြ inn လေးတွင် ရောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူရယ်.. ကျော့ကျော့ဆိုသည့် ကောင်မလေးရယ်က သပ်သပ်ဖြစ်နေလေပြီ။ ဇော်ရဲကတော့ inn ရောက်သည်နှင့် ယမင်းကို ဆွဲကာ သူ့အတွက်ရသည့် အခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။ စိုးဝင်းကိုယ်တောင် မနက်ကြမှ တွေ့မယ်လို့ တခါတည်း နှုတ်ဆက်သွားသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လည်း ယမင်းဆိုသော ကောင်မလေးနှင့်…

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည်ရေးသားသူ – နတ်သား အပိုင်း (၁) “အဖေကလည်း တခြားလုပ်စရာ ရှားလို့…လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်ရတယ်လို့…“ စိုးဝင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးအောင်မိုးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးသည်။ ဟုတ်သည်လေ..။ လုပ်စရာအလုပ်က ဒီလောက်တောင် ရှားရလား။ “ဟေ့ကောင်.. မင်းဘာမှမသိလျှင် ဝင်မပြောနဲ့..“ “လူကဖြင့် ဘွဲ့ကရပြီးနေပြီ..။ အခုထက်ထိ ယောင်ခြောက်ဆယ် ဖြစ်နေသေးတဲ့ သူကများ.. အဖေကို…“ “မင်းက အဖေလား.. ငါက အဖေလား“ ဦးအောင်မိုးသည် နှုတ်ခမ်းမွှေးကြီးများ ထောင်လာသည်အထိ စိတ်ဆိုးကာ သားဖြစ်သူ လူရှုပ် စိုးဝင်းကို အပေါ်စီးကနေ ဟောက်လိုက်သည်။ စိုးဝင်းခင်ဗျာ ဇက်ကလေး ပုသွားသည်။ အနားက ထိုင်နားထောင်နေသူ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မိုးသူက ကြာရင် သားအဖနှစ်ယောက် စကားများကုန်ကြမှာစိုးကာ မနေနိုင်တော့။…

စောဆရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း အင်းစိန်တိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးပြီး ထွန်းအုံတို့တပ်တွေ မင်္ဂလာဒုံမှာ ပြန်နားကြပြီးတဲ့နောက် ထွန်းအုံသည် ခွင့်ယူပြီး စောဆတို့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကျုံမငေးမြို့ကို လိုက်သွားပြီး စောဆကို ရှာသည် ။ ဘယ်လိုမှ စုံစမ်းလို့ မရ ။ ထွန်းအုံလည်း အင်းစိန်တိုက်ပွဲမှာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ကောင်းလို့ တပ်ကြပ်အဆင့်ကို တိုးပေးတာ ခံရသည် ။ စောဆ ဘယ်ကို ရောက်နေလဲ.. အသက်မှ ရှင်သေးရဲ့လားလို့ သူ တွေးပြီး ရင်တွေပူသည် ။ ဇွဲကတော့ မလျော့ ။ စောဆအဖေ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ဆိုတဲ့ တောင်ငူ ပျဉ်းမနား သစ်တောတွေဖက်မှာများ ရှိနေမလားလို့ စဉ်းစားမိပြီး ထပ်ရှာသည် ။ စောဆကို လွမ်းတဲ့…