ကျွန်တော့် ရူပဗေဒဆရာမလေးရေးသားသူ – ချမ်းကို (Chan Ko) အပိုင်း (၂) တဖက်သတ်ချစ်နေရတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးအိထွေးထွေးလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရတာဗျာ.. ညီအစ်ကိုတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါလေ ဘယ်လောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမလဲလို့။ စိတ်ခံစားမှုက အထွဋ်အထိပ်ရောက်သွားတော့ ကျနော့်မှာ ကတုန်ကယင်ကြီးရယ်။ ချစ်စိတ်တက်တာက တစ်မျိုး အထိအတွေ့ကလည်း (နောက်နောင် ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ အဲ့လိုခံစားချက်မျိုး ပြန်မရတော့ဘူးဗျ) ပြန်ပြောမပြတတ်တဲ့ အရသာမျိုးဗျ။ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးရယ် သနပ်ခါးနံ့လေးရယ် ပေါင်းထားတဲ့ရနံ့၊ ဆံနွယ်တွေဆီကနေရနေတဲ့ တရော်ကင်မွှန်းနံ့ မျှင်းမျှင်းလေး၊ လက်မောင်းသားချောအိအိရဲ့ အထိအတွေ့ (ကျနော်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေးကို သိုင်းဖက်ထားသလို ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က လက်မောင်းလေးကို ပွတ်ပေးနေမိတာ) နဖူးပြေပြေကလေးကို ကျနော့်ပါးနဲ့ ဖိကပ်ပြီး အတင်းပွတ် (လူနားကပ်ချွဲနေတဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးလိုပေါ့ဗျာ အဟိ) အဲ့ဒီလိုတွေ အချစ်ကြမ်းနေမိတာပေါ့လေ။ “ကိုဖိုးသက်လေး လွှတ်ပါကွာ။…

ကျွန်တော့် ရူပဗေဒဆရာမလေးရေးသားသူ – ချမ်းကို (Chan Ko) အပိုင်း (၁) ကျွန်တော့် ရူပဗေဒဆရာမလေးဆိုတာ အဲ့ဒီ “ကျွန်တော်နှင့် ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ်ထုလေး” ဆိုပြီး မဟုတ်တရုတ် လျှောက်ရေးခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက “ဒေါ်ခင်ချိုမေ” ဆိုတဲ့ အပျိုမကြီး တကြီးလေးပါပဲဗျာ။ ဘယ်လိုကြုံရဆုံရတယ်ဆိုတာ ပြောဖို့အတွက် ဇာတ်လမ်းကို ဖလက်ရှ်ဘက်ခ် ပြန်လုပ်ကြည့်တဲ့အခါ ငယ်ဘဝက ပြန်စပြောရတော့မယ်ထင်တယ်။ ဒီထဲမှာ အဲ့ဒီခေတ်ကာလကိုမှီခဲ့တဲ့ လူကြီးတွေအများကြီးဆိုတော့ ကျနော်လည်း အဲ့ဒီခေတ်အကြောင်း ပြန်ပြောရတာ ခပ်လန့်လန့်ပဲ ဟီး။ ဒီလိုဗျာ သိတဲ့အတိုင်း မဆလာ ခေတ်နှောင်းပိုင်းထဲ လူဖြစ်လာတဲ့ကောင်တွေဆိုတော့ ကျနော်တို့ ငယ်ဘဝက အခုလို အာရုံများစရာ သိပ်မှမရှိတာ။ စာဖတ်တဲ့ အလေ့အထကလည်း အတော်ရှိကြတဲ့ခေတ်ကိုး။ ရပ်ကွက်စာကြည့်တိုက်တို့၊ ဝိတ်ရုံတို့မှာ လူစည်တဲ့ခေတ်။ ကျနော်ကြီးပြင်းရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း…

အငြိမ့်သမလေးရဲ့ ငရဲခန်းရေးသားသူ – ကျော်ကြီး ဤဇာတ်လမ်းမှာ ဖေ့ဘွတ်ဂရုတစ်ခုတွင် ကျွန်တော်ရေးခဲ့သော ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါသည်။ အဲ့ဒီမှာတော့ Private Group မို့ ကျွန်တော်သဘောကျတဲ့ အပြင်က မင်းသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်အရင်းအတိုင်း ရေးတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။ အခုအခါမှာတော့ သူမနှင့်သိသောသူများ၊ သူမရဲ့ပရိတ်သတ်တွေ စိတ်အနှောက်အရှက် မဖြစ်အောင်လို့ မင်းသမီးအမည်ကိုပြောင်း၍ တင်လိုက်ပါသည်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျော်ကြီး…။ ————————————- မှုံရွှေရည် ခိုင်မာလာနှင်းဆီ ကြိုင်ကာသာသင်းကြည် မြိုင်ဟေမာအတွင်းထုံဝေစီ သင်းရနံ့ကမွှေးလွင်သည် ဝင်းဖန့်ဖန့် ထွေးချင်သည် သင်းပျံ့ပျံ့ပန်းဝတ်မှုံရွှေရည် မှုံရွှေရည်… ဒိုင်း… ဒိုင်း.. အငြိမ့်မင်းသမီးလေးခိုင်ခိုင်ခင်မျာ အငြိမ့်ကနေရင်းနဲ့ သေနတ်သံတွေ ကြားလိုက်ရလို့ လန့်သွားရှာလေသည်။ “ဗိုလ်မိုးသီးကွ တစ်ယောက်မှ မလှုပ်နဲ့။ အကုန်လုံး သေသွားမယ်” ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဗိုလ်မိုးသီးလို့ အသံကြားလိုက်တာနဲ့ ပွဲကြည့်နေတဲ့…

ဥမကွဲ သိုက်မပျက်ရေးသားသူ – အမည်မသိ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး….. ရွှေတောင်ကြားလမ်း… ခြံအမှတ် (…) မှာ နေထိုင်တဲ့ ဦးမျိုးလွင် ဟာ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ များစွာပိုင်ဆိုင်တဲ့ သူဌေး တစ်ဦးပဲ ဖြစ်ပါတယ်…။ သူဟာ မုဆိုးဖို အသစ်စက်စက်လည်း ဖြစ်ပါသေးတယ်….။ ဦးမျိုးလွင်ရဲ့မိန်းမ ဒေါ်ကေသီစိုး ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကမှ သားအိမ်ကင်ဆာနဲ့ ကွယ်လွန်ခဲ့တာပါ….။ ဦးမျိုးလွင်မှာ….. ပထမနှစ်အရွယ်နှင့် ၇ တန်းအရွယ် သားနှစ်ဦး ရှိတယ်….။ သားကြီးနာမည်က မင်းခန့်လွင်၊ သားငယ်နာမည်က မင်းသန့်လွင် ဖြစ်တယ်….။ ဒေါ်ကေသီစိုး ကွယ်လွန်ကတည်းက ဦးမျိုးလွင်မှာ ဖအေလိုတစ်မျိုး မအေလိုတစ်မျိုး စောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်….။ ” သားတို့ရေ ဒယ်ဒီ အလုပ်သွားတော့မယ် ဟေ့….။ သားကြီးက သားငယ်လေးကို ကျောင်းလိုက်ပို့လိုက်ဦးနော်….။ ဖေဖေ…

မိတူးဘဝ ပထမရင်ခုန်သံရေးသားသူ – ကိုကိုအောင် (အချစ်တက္ကသိုလ်) အခုရေးမယ့် ဇာတ်လမ်းလေးက ကျမဘဝရဲ့ လိင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံပါ။ ဖြစ်ခဲ့တာကြာလှပြီ ဆိုပေမယ့် ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတော့ ဒီနေ့အထိ သေသေချာချာ မှတ်မိနေဆဲပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျမက (××) နှစ်ကျော်ကျော်လေး ရှိပါသေးတယ်။ (×) တန်းအောင်ခါစပေါ့။ ကျမတို့လမ်းထဲမှာ ကျမသူငယ်ချင်း မိတာ ဆိုတာရှိတယ်။ သူတို့အိမ်ကြီးက အကြီးကြီး နှစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး၊ သူတို့မိဘတွေကလည်း အရမ်းသဘောကောင်းပြီး ကျမတို့တွေကို အရမ်း အလိုလိုက်တော့ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးတွေ အဲ့ဒီအိမ်ကြီးမှာဘဲ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကစားကြတယ်။ နေ့ဆိုဖန်ခုံ၊ ညဆို တူတူပုန်း နည်းမျိုးစုံ ကစားဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျမအဖြစ်က တူတူပုန်းကစားရင်းနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ မိတာမှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကိုမျိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကိုမျိုးက…

သူရဲကောင်းလေးဖော်ရေးသားသူ – အမည်မသိ တိုးအောင် နှင့် ဖိုးကျော်တို့ ရွာအရှေ့ထိပ် ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် နွားကျောင်းရင်း မကြာခင်က ဖြစ်ပွားသွားသော ကာမအဓိကရုဏ်း အကြောင်းကို မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောနေကြသည်။ သူတို့အသက်တွေက အခုမှ ၁၅ နှစ်ကျော်လို့ ၁၆ နှစ်ထဲဝင်ကာစ ရှိကြသေးသည်။ လူပျိုကလေးတွေ ဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ ညညဆိုလျှင် ရွာထဲက လင်မယားတွေကို ချောင်းတတ်နေကြပြီ။ နောက် လူပျိုပေါက်တို့ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ငယ်ပါကို သူတို့လက်နှင့် ထုတတ်နေပြီ။ “အေးကွာ… အဲဒီညက သာဂိပြောပြတဲ့ အဖြစ်အပျက်က တကယ့်ကို သဲထိတ်ရင်ဖိုပဲဟေ့…” တိုးအောင်က မဝင်းခင်တို့ မှောင်ရိပ်ခိုဇာတ်လမ်းကို အားရပါးရ ပြောနေ၏။ “နေစမ်းပါဦးကွ.. အဲဒီညက မဝင်းခင်ယောက်ျား ကိုဘတုတ်ကြီး မရှိလို့လား..” “ ဟား…ရှိတာပေါ့ကွာ…။ ကိုဘတုတ်နဲ့ ကိုသန်းဌေးတို့ အတူတူ အရက်သောက်နေကြတာတဲ့…မောင်ရေ့..။…